ஆவிகள் பேசுகின்றன - ஓர் எதிர்வினை

 "ஈழ இலக்கியச் சூழலை எடுத்துப் பாருங்கள். சிங்கள இலக்கியம் உலக அளவில் கவனிக்கப்படுவது. சிங்கள நாடகமும் சினிமாவும் கலைமதிப்பு கொண்டவை. நமக்கு அங்குள்ள ஈழ இலக்கிய ஆளுமைகள் எவரேனும் சிங்கள இலக்கியம், சினிமா, நாடகத்தை அறிமுகம் செய்தார்களா? சரத்சந்திர எதிரிவீர அல்லது பிரசன்ன விதானகே பற்றி தமிழில் எவரேனும் எழுதியுள்ளனரா?"

‍-ஜெயமோகன்

ஆமாம். ஜெயமோகன் நாங்கள் எதுவும் எழுதவில்லை. எங்களின் ஆவிகள்தான் இதையெல்லாம் எழுதியிருக்கின்றன. 2016 இல் வெளிவந்த என்னுடைய 'பேயாய் உழலும் சிறுமனமே' தொகுப்பில் திரை என்ற பகுதி முழுவதுமே சிங்கள நெறியாளர்களின் திரைப்படங்களைப் பற்றியே எழுதியிருப்பேன். பிரசன்ன விதானகேயின்' நீயும் நீயின்றியும்', அஷோக ஹந்தகமவின் 'இனி அவன்', விமுக்தி ஜெயசுந்தரவின் 'இரண்டு உலகங்களுக்கிடையில்' உட்பட பல சமகால சிங்களப் படைப்பாளிகளின் திரைப்படங்களே அதில் இருக்கின்றன‌. அதுமட்டுமில்லாது அண்மையில் வந்த பிரசன்னாவின் 'காடீ' திரைப்படத்தை பயணத்திடையே, அதைத் தவறவிடக்கூடாதென்று கொழும்பில் திரையரஙகில் சென்று பார்த்து அது குறித்தும் விரிவாக ஜெமோ இருக்கும் தமிழகத்தில் இருந்து வெளியாகும் 'அம்ருதா'வில் எழுதியிருக்கின்றேன். மேலும் கெளதம சித்தார்த்தன், பிரசன்னாவின் 'நீயும் நீயின்றியும்' மேற்குலகின் நிகழ்ச்சி நிரலுக்கேற்ப எடுக்கப்பட்ட திரைப்படம் என்று ஒரு கட்டுரை எழுதியபோது, சித்தார்த்தன் எனது நண்பர் என்கின்றபோதும் ஒரு கடும் எதிர்வினையை அந்தக் கட்டுரைக்கு மறுப்புத் தெரிவித்தெல்லாம் பல்லாண்டுகளுக்கு முன் எழுதியிருக்கின்றேன். எனவே இந்த 'ஆவிகள்' எதையும் எழுதவில்லை என்று ஜெமோ சாட்டுச் சொல்லியெல்லாம் தப்பவும் முடியாது.

ரொறொண்டோ சர்வதேச திரைப்பட விழாக்களில் (TIFF ) விமுக்தி, அஷோக ஹந்தகமவின் திரைப்படங்களுக்காகவே சென்று பார்த்துமிருக்கின்றேன். ஏன் எனது முதல் நூலான 'நாடற்றவனின் குறிப்புகள்' வெளியீட்டின்போதும், தர்மசிறி பண்டாரநாயக்காவின் ஒரு படைப்பை திரையிட்டுமிருக்கின்றேன். மேலும், பிரசன்னவின் ஒரு தீவிர இரசிகனாக என்னைப் போன்றவர்களை இப்படி அவமானப்படுத்தி எழுதுவதை என் 'ஆவி' கூட மன்னிக்காது.

எவ்வளவு சான்றுகள்/உசாத்துணைகள் கொடுத்து பக்கம் பக்கமாக எழுதினாலும் ஜெயமோகன் அதை ஏற்றுக்கொள்ளப்போவதில்லை என்பதை அவருடனான கடந்தகால‌ உரையாடல்களில் நான் கற்றுக்கொண்ட பாடம். எனக்கு எல்லாமே தெரியும் என்கின்ற ஒருவரோடு உரையாட‌லின்போது எந்தக் கதவைத்தான் அங்கே சென்று உங்களால் திறந்துவிட முடியும். இப்போது இதை எழுதுவது கூட‌ ஜெமோ சொல்லும் அனைத்தையும் அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டு வழி தவறாது நடக்கும் அவர் மேய்த்துக் கொண்டிருக்கும் ஆட்டுக்குட்டிகளுக்கு அல்ல. ஜெமோவை வாசித்துக்கொண்டு, மற்றவர்கள் சொல்வதையும் செவிமடுக்கக் கூடிய திறந்த உள்ளங்களுடன் இருப்பவர்க்காகத்தான் இதைச் சுட்டிக்காட்ட விரும்புகின்றேன்.

ஜெமோவை நன்கறிந்தவன் என்பதால், அவர் இப்படி எழுதுவதால் எனக்கு எந்தக் கோபமும் இல்லை. நேர்நிலைகளில் மூழ்கிக் கிடப்பதாகச் சொல்லும் ஒருவரால் எப்படித் தொடர்ந்து எதிர்மனநிலைகளை உற்பத்தி செய்ய முடிகின்றது என்கின்ற ஒரேயொரு ஆச்சரியத்தைத் தவிர வேறொன்றும் அவர் குறித்து இல்லை.

ஆனால் ஜெமோ உடனே தமக்கு உவப்பான கருத்தைச் சொன்னவுடன் அவருக்குக் கடிதங்களும்/பதிவுகளும் எழுதும் நம்மவர்கள், இவ்வாறான பல உண்மைகள் தெரிந்தபின்னும், அவர் அபத்தமாய் எழுதுவதைச் சகித்துக்கொண்டு ஒரு மெளனம் சாதிப்பார்களே, அந்த 'அழகியல்' மனோநிலை எனக்கு வருகின்றபோது, நானும் ஞானமடைந்து விடுவேன். அந்த ஞானத்தை அடைவதற்கான பயணந்தான் இப்படியெல்லாம் எழுதிப் பார்க்க விழைவதென்றும் எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

********

 (1) ஜெயமோகனின் பதிவு: https://www.jeyamohan.in/201521/ 

 

 (2) எனது முகநூல் எதிர்வினையும், பின்னூட்டங்களும்: https://www.facebook.com/elanko.dse/posts/pfbid02THf3LHAPn3muDzfmziQYCJtchxPd9SiJx9D9FVkQQvc6BCVbwEHJLWSFuSGWmP7Dl

 

(3) மேலேயுள்ள எனது பதிவு எழுதப்பட்டபின் ஜெமோவின் வாசகர் ஒருவரால் எழுதப்பட்ட கடிதத்திற்கு ஜெமோவின் பதில்: https://www.jeyamohan.in/201688/

(Jun 11, 2024)

கார்காலக் குறிப்புகள் - 45

 மனிதர்களுக்கு எப்போது கடந்தகால நினைவுகள்/உறவுகள்/பிறழ்வுகள் பெருக்கெடுத்து, வாழ்வு நிலைகுலையும் என்பது தெரியாது. பெரும்பாலும் 'நல்லாய் இருந்த மனிதனுக்கு இப்படி ஆயிற்றே' என்று பச்சாபப்பட்டுக் கொண்டு நாம் அவ்வாறான பொழுதுகளில் கடந்து போயிருப்போம். ஆனால் இந்த‌ நிலை தடுமாறும் காலத்தை அனுபவித்தவர்களுக்கே அதன் வலியும், வேதனையும், மீண்டெழுதலின் இரகசியமும் தெரிந்திருக்கும்.

அவ்வாறான ஒரு கடலோர மனிதனை ஜோ.டி.குருஸின் 'யாத்திரை'யில் நாம் பார்க்கின்றோம். புனைவில் பெயரிடப்படாத ஒரு மனிதனின் வாழ்வை அவனின் சிறுவயதுகளில் இருந்து இதில் பின்தொடர்கின்றோம்.. கடலோரக் கிராமம் ஒன்றில் பிறந்து, மதத்தில் கத்தோலிக்கத்தவனாக‌ இருந்தாலும், அந்த சிறுவன் மூதன்னைகளின் கதைகள் சொல்லப்பட்டு வளர்க்கப்படுகின்றான். பின்னர் ஒரு பாதிரியாராக மாற விரும்பும் அவனின் ஆசையை தேவாலயங்களில் நடக்கும் அதிகாரப் போட்டிகளும், பாலியல் சுரண்டல்களும் அங்கிருந்து அவனை வெளியே ஓடச் செய்கின்றது. பாதிரிகளையும், புனிதர்களையும் நம்பாமல் அந்தச் சிறுவன் இயேசுவோடும், கர்த்தரோடும் நேரடியாகப் பேசத் தொடங்குகின்றான்.

கல்வி கற்று கடல் வணிகம் சார்ந்த உயர்பதவிகளை அடைந்தாலும் கடலோர மக்கள் தமது பெறுமதியை உணராது வீணே தேவாலயத்துக்கும், குடிக்கும் அடிமையாகிக் கிடக்கின்றார்களே என்று மனம் வருந்தும் இளைஞனாகிவிட்ட அந்தச் சிறுவன் அந்த மக்களுக்கான வாழ்வாதாரங்களை உயர்த்தும் வழிகளைத் தேடச் செல்கின்றான்.

இந்தக் காலத்திலேயே அவனது திருமணம் நடந்து, அது சிக்கலாகின்றது. வழக்கு மேல் வழக்கு, பொலிஸ் கைதுசெய்யத் தேடுதல் போன்றவற்றை -ஒரு தசாப்தகாலம் வரை- அனுபவித்துவிட்டு வந்து, இப்போது இன்னொரு திருமணம் செய்தபின் இரண்டு பிள்ளைகளும் அவனுக்குப் பிறந்துவிட்டனர். ஏதேனும் ஒருவகையில் வலைஞர்களின் வாழ்க்கையைப் பதிவு செய்யவேண்டுமென்று, அதுவரை எழுத்தின் பக்கம் வராத இந்த‌மனிதனை ஒரு பதிப்பாளர் வழிகாட்ட நாவலொன்றும் வெளிவந்துவிடுகின்றது. கடலோர மக்களின் வாழ்வைப் பதிவு செய்த முக்கிய நாவலென்று பாராட்டுப் பெற்றாலும், அவன் சார்ந்த ஊர்க்காரர்களும் தாங்கள் இதனால் அவமதிக்கப்பட்டுவிட்டோம் என்று அந்த ஊரிலிருந்து அவனைத் தள்ளிவைக்கின்றனர். எப்போது ஊருக்குத் தனித்துப் போனாலும், தனக்கு வெட்டு விழுந்துவிடும் என்ற பயத்தோடே அவனது வாழ்க்கை நகரத் தொடங்கின்றது.

என்றாலும் இந்த எழுத்தாளன் கடலோடும், காற்றோடும், வேப்பமரங்களோடும் பேசுவதைக் கைவிடுவதில்லை. அது அவனது அகத்தேடலுடன் சார்ந்தும், அவனது கடலோர முதாதையர்கள் பற்றியதுமாக இருக்கின்றது. கடல்வணிகம் சார்ந்த வேலையில் அவன் உயர்நிலையில் இருந்தாலும், தனக்குச் சரி என்பதில் தீர்மானமாக இருப்பதால் அந்த நிறுவனத்திலிருந்தும் விலக வேண்டியதாக இருக்கின்றது.

 

எழுத்தாளனின் அகத்தேடல் உக்கிரமாகின்றபோது, அவனைச் சுற்றியிருப்பவர் எவராலும் அவனைப் புரிந்துகொள்ள முடியாதிருக்கின்றது. சிலர் அவனைக் குடியில் அமிழச் சொல்கின்றனர்; வேறு சிலர் ஏதாவது உளவியல் சிகிச்சை பெறச் சொல்கின்றனர். அவனின் மனைவியும், ஒரு குடும்பத்துப் பெண்ணாக, சமூகத்துக்காக உழைத்தல், எழுதுதல் என்பவற்றில் ஈடுபடாமல், அவன் லெளதீக வாழ்வில் மட்டும் கவனஞ்செலுத்த வேண்டுமென விரும்புகின்றாள்..அவனுக்குள் தீவிரமாயிருக்கும் இந்தத் தேடலைப் பிள்ளைகள் மட்டும் புரிந்துகொள்கின்றனர். பிள்ளைகள் 'அப்பா நீங்கள் எங்கேயாவது உங்களுக்குப் பிடித்தமாதிரி பயணியுங்கள்' எனச் சொல்கின்றனர்.

அவன் இனி எதுவும் எழுதுவதில்லை என்று முடிவுசெய்து, இந்தியாவின் தென்கிழக்கு முனையில் இருக்கும் ஒரு தீவுக்கு தனிமை வாழ்க்கைக்கு எல்லாவற்றையும் விட்டுச் செல்கின்றான். கிட்டத்தட்ட ஒருவருடத்துக்கு மேலாக அலைகளின் ஓசையையும், பறவைகளின் குரல்களையும் கேட்டபடி தன் அகத்தின் பாடலைக் கண்டடைகின்றான். எதுவாக இருக்க விரும்புகின்றான் என்பதில் அவனுக்கு குழப்பங்கள் இருக்கின்றது. ஒரு நல்ல குடும்பத் தலைவனாகவோ, சமூகத்துக்குப் பணியாற்றுகின்றவனாகவோ, எழுத்தாளானாகவோ அல்லது என்னதைத்தான் இந்த மனம் விரும்புகின்றது என்ற கேள்விகளுக்கான பதில்களை அவன் இந்தத் தனிமை வாசத்தில் கண்டடைகின்றான்.

'குடும்பம் ஒரு சுகமான சிலுவை. சில மணித்துளிகளில் கடந்துபோகும் குடும்பச் சிக்கல்கள், உறவுகளின் துன்பம் இவற்றை நினைத்து வாழ்வை வீணாக்காதே.எல்லா வேதனைகளுக்கும் விடியல் உண்டு. இந்தத் தீவுக்கு வரும்போது எழுதக்கூடாது என்ற முடிவோடுதானே வந்தாய். உன்னால் முடிந்ததா? திரும்பவும் சொல்கின்றேன் உனக்கு முடியாதவற்றை உன்னால் கட்டுப்படுத்தவே முடியாது. அமைதிப்படு, உன் ஆன்மாவின் குரலைக் கேள்' என்று தனது அகத்தோடு எழுத்தாளன் உரையாடலை நடத்தி பூரண அமைதியை அடைவதோடு இந்தப் புனைவு முடிவு பெறுகின்றது.

ஜோ.டி.குருஸ் இதைப் புனைவாக எழுதினாலும், அவரின் கடந்தகாலம் எதுவும் அறியாத என்னைப் போன்றவர்களே, இது அவரின் தன்வரலாற்று சார்ந்த நாவலென எளிதாகச் சொல்லிவிடலாம். குருஸின் 'ஆழிசூழ் உலகு', 'கொற்கை', 'அஸ்தினாபுரம்' போன்றவற்றை வாசித்தவர்களுக்கு/அதன் பின்னணி அறிந்தவர்க்கு 'யாத்திரை'யை எளிதாக விளங்கிக் கொள்ளமுடியும். இந்த நாவலில் வரும் சிறுவன்/இளைஞன்/மத்தியவயதுக்காரன் போல பலருக்கு மதம் சார்ந்த, இனம் சார்ந்த அடையாளப் பிரச்சினைகள் வருவது இயல்பானதும் கூட. 

நாம் எதுவாக இருக்கின்றோம் என்று ஒரு கிளையைப் பற்றிக் கொள்ளும்போது, அந்த 'அடையாளம்' நமது வேரில்லை என்கின்றபோது நமது அகம் சரியத் தொடங்குகின்றது. ஆகவே அடையாளங்களை உதிர்த்து உதிர்த்து நம்மைப் புதிதாக மாற்றியமைத்தபடி இருக்க வேண்டியிருக்கின்றது.. ஒருகாலத்தில் கடலோரக்கிராமத்தில் சிறந்த வீரனாக இருந்து, பின்னர் ஜெயிலுக்குள் அடைபட்டு, சிறைமீண்டபின் அமைதி வழியிலே நமது உரிமைகைப் பெறவேண்டும் என்று போராடுகின்ற ஒரு கடலோரத் தலைவன் கொல்லப்படுகின்றான். அவ்வாறு கொல்லப்பட்டவனின் மகனைத் தற்செயலாக ஒரு வைத்தியசாலையில் இந்த நாவலில் வரும் கதைசொல்லி சந்திக்கின்றார். அவன் தனது தகப்பனின் கதையைச் சொல்கின்றேன், நீங்கள் அதை எழுத்தில் பதிவுசெய்யவேண்டும் என்கின்றபோதே இந்த எழுத்தாளனின் ஒரு நாவல் எழுதப்படுகின்றது. 'நமது பிள்ளைகள் இதைப் படிக்கட்டும். பெருமையை எழுதி எந்தப் பிரயோசனமும் இல்ல. வாழ்க்கையை எழுதுங்க. அடுத்த சமூக மக்களும் நம்மளப் பற்றித் தெரிஞ்சி கொள்ளட்டும்' என்று அந்த இளைஞன் சொல்கின்றான்.

இந்த நாவலின் மூலம் ஜோடி குருஸை இன்னும் ஆழமாகப் புரிந்து கொள்ள முடிகின்றது. இடையில் அவருக்குள் நடந்த அரசியல் தளம்பல்களைக் கூட ஒரு எழுத்தாளனின் அகமனதோடான போராட்டம் என்றவகையில் குருஸைத் தோளணைக்க முடிகின்றது. நாம் எங்கையோ அந்தரத்தில் பறந்து கொண்டு, நாம் எதுவாக மாற‌ ஆசைப்படுகின்றோம். அவ்வாறாக ஆகுதல் எளிதல்ல. நமது கனவுகள் நமக்கு மட்டும் உரியவையல்ல. அந்தக் கனவுகள் குடும்பம், சமூகம், இன்னபிற காரணிகளால் கலைக்கப்படும் சந்தர்ப்பங்களும் இருக்கின்றன.

அதன் நிமித்தம் நம்மை எதிர்நிலையில் வைத்துப் பார்த்து மறுகாமல், நம்மால் இயன்றதை நிம்மதியாகச் செய்ய முடியுமெனில் நாம் பாக்கியவான்கள் ஆவோம். இந்தப் புனைவில் கதைசொல்லி அவரது 'ஆன்மாவின் குரலோடு' ஒரு மானசீக உரையாடலைச் செய்யும்போது, 'நீ கடந்து வந்திருக்கும் காலம், எங்களைப் பொறுத்தவரை ஒரு நொடிப் பொழுதுக்குச் சமம்' எனச் சொல்கின்றது. ஆம் ஆன்மாக்களுக்கு மட்டும் அல்ல, இந்தப் பூமிக்கும் நமது இந்த வாழ்வென்பது நொடிப்பொழுது போன்றதுதான்.

சிறுவனாக இருப்பதிலிருந்து கதைசொல்லியோடு உரையாடும் குமரியும், நாச்சியாரும், சந்தனமாரியும் ஒரு தெய்வீகத் தன்மையை அடைந்துவிட்டாலும், அவர்களும் ஒருகாலத்தில் மானிடர்களாக வாழ்ந்திருக்கவே சாத்தியம் அதிகமுண்டு. 'தச்சன் மகனாகிய யேசு சொன்னது, உன் சிலுவையைச் சுமந்து கொண்டு நீ முன்னே செல்' என்று கதைசொல்லி தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொள்வதைத்தான் புத்தரும் 'உனக்கு நீயே ஒளி' என்கின்றார். சிலுவையோ, ஒளியோ எதுவென்றாலும் அது நமக்குரித்தானதாக இருக்கவேண்டும். இரவல் சிலுவையோ அல்லது ஒளியோ நம்மை ஒரு காலத்திலும் வழிநடத்தபோவதில்லை.

*****************

(Aug 2024) 

(புகைப்படங்கள் : நன்றி இணையம்)

 

கார்காலக் குறிப்புகள் - 44

 கோடை காலம் வந்தால் பல்வேறு வகையான பழங்களையும், பூக்களையும் பண்ணைகளுக்குச் சென்று பறித்துக் கொள்ள முடியும். பெர்ரிகளுடன் தொடங்கும் பருவம், இறுதியில் அப்பிள்கள் பறிக்கும்வரை உற்சாகமாக‌ நீளும். ஹலோவீனோடு பூசணி அறுவடை முடிய‌ தோட்டங்கள் இலையுதிர்கால உறங்குநிலைக்குச் செல்ல ஆரம்பிக்கும்.

லாவண்டர் பண்ணைகளுக்குப் போவதென்பது என் நெடுங்கால விருப்பங்களில் ஒன்றாக இருந்தது. நான் வசிக்கும் நகரில் இருந்து எங்கேயாவது நீண்ட பயணம் செல்லும்போது அது நினைவுக்கு வரும். ஆனால் அப்போதெல்லாம் தேடிப் போகும்போது லாவண்டர் பண்ணைகள் காணாமற் போய்விடும். லாவண்டர்களிலும் பல வகை இருந்தாலும் இங்கே 'இங்கிலிஷ்' லாவண்டர்களும், 'பிரெஞ்' லாவண்டர்களும் பிரபல்யமானவை. இவற்றில் ஒன்று கோடையில் தொடக்கத்திலும், மற்றது நடுக்கோடையிலும் பூக்கத் தொடங்கி நறுமணம் பரப்புவை. 'இங்கிலிஷ்' லாவணடர்கள் ரோஸ்மேரியின் மணத்துக்கு அண்மையாகவும், பிரெஞ் லாவண்டர்கள் பைன் மரங்களின் வாசத்துக்கு கிட்டவாகவும் இருப்பவை.

இந்தக் கோடையில் நீண்ட பயணமொன்று போய்த் திரும்பி வந்துகொண்டிருக்கையில், ஒரு லாவண்டர் பண்ணைக்குச் செல்ல வாய்ப்புக் கிடைத்தது. அன்று நல்ல காலமோ என்னவோ அந்தப் பண்ணையில் ஒரு சிறு விழாவை ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள். இசைஞர்கள் பாடல்களை இசைக்க‌, கேலிச்சித்திர ஓவியர்கள் காட்டூன் படங்களை வரைந்து கொண்டிருந்தார்கள், இன்னொருபுறத்தில் பாடசாலை மாணவிகள் ஜிம்னாஸ்டிக் செய்து வந்தவர்ளுக்கு உற்சாகம் கொடுத்தப்டியிருந்தார்கள். அத்தோடு லாவண்டரில் செய்யப்பட்ட பொருட்களையும் விற்பனைக்கு வைத்திருந்தார்கள்.

நான் லாவண்டர் கலந்து செய்த லெமனேட்டை ஒரு மரத்தின் கீழ் உறிஞ்சிக்கொண்டு பாடகரொருவர் பாடுவதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது ஒரு வயதான இணை அருகில் வந்தமர்ந்தார்கள். இருவரும் அவர்களின் 70களின் பிற்பகுதியில் இருந்தார்கள். ஆண் நடப்பதற்கு உதவி செய்யும் உபகரணத்தோடு வந்திருந்தார். அவர்கள் தமது கடந்தகாலங்களை சுவாரசியமாகச் சொல்லத் தொடங்கினார்கள்.

ஒரு வாகனத்தை (RV) எடுத்து கனடா/அமெரிக்க நிலப்பரப்பு எங்கும் வருடக் கணக்கில் திரிந்திருக்கின்றார்கள். இந்தப் பெண்மணி தனது இருபதுகளில் (1970களில்) ஸ்பெயின், மொராக்கோ போன்ற நாடுகளில் பெண் தோழிகளுடன் பயணித்தபோது, ஓரிடத்தில் கடத்தப்பட்டு விற்கப்படும் நிலைக்குப் போன கதையை விபரித்தார். அவரின் துணைவரோ மிகுந்த நகைச்சுவையானவர். இவர் கதைக்கும் ஒவ்வொரு விடயத்துக்கும் நகைச்சுவையாக ஏதாவது சொல்லியபடி இருந்தார். இந்தக் கடத்தல் கதையைப் பெண்மணி சொன்னபோது, 'இவள் இளமையில் அப்படியொரு அழகி, ஆனால் அழகுக்கு ஏற்ற அறிவு இல்லை, அதனால்தான் மாட்டுப்பட்டு இருக்கின்றாள்' என்று சொல்லிவிட்டு 'உம்மென்று' இருந்தார். அவரின் மனைவிக்கோ கதை சொல்லும் சுவாரசியத்தில் இந்த எள்ளல் முதலில் விளங்கவில்லை அல்லது இப்படி எத்தனை கேலிகளை அவர் தன் வாழ்வில் சந்தித்திருப்பாரோ தெரியாது.

இறுதியில் எனக்கும் பயணிப்பதில் பேரார்வம் இருக்கின்றதெனச் சொன்னபோது, அந்தப் பெண்மணி இளமையாக இருக்கும்போது தொலைதூரங்களுக்கும், வயதேறும்போது அருகிலுள்ள இடங்களுக்கும் சென்று பார்க்கும் முறைமையைப் பழக்கப்படுத்திக் கொள்ளவேண்டும் எனச் சொன்னார். அவரின் கணவரோ, 'வாழ்க்கையில் எந்தப் பொழுதிலும் நகைச்சுவையை மட்டும் விட்டுவிடக்கூடாது. அதுவே வாழ்க்கையிற்கு மிக முக்கியம் என்பதே தான் கண்டறிந்த உண்மை' என்றார். நம்மை வாழ்வு நெருக்கி நொறுக்கும்போதெல்லாம் பெருமூச்சுவிட்டு தப்பிவரும்போது நகைச்சுவை உதவுவதை பல சந்தர்ப்பங்களில் கண்டிருக்கின்றேன். சொன்னவர் கூட, ஓரடி எந்த உதவியுமில்லாமல் நடக்க மிகக் கஷ்டப்படுக் கொண்டிருந்தார், ஆனால் பேசும் ஒவ்வொரு பொழுதும் அவருக்குள் நகைச்சுவை நதிபோல ஓடிக்கொண்டே இருந்தது.

000000000

நானும் நண்பரொருவரும் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போது இன்னொருவரின் சுவாரசியமான எழுத்தைப் பற்றி அவ்வப்போது பேசிக் கொண்டிருப்போம். வாழ்க்கை எப்படி இருந்தாலும் இப்படித்தான் இறுதியில் ஆகும் என்கின்ற ஒரு துயரம் அந்த எழுத்தில் உள்ளோடிக் கொண்டிருக்கும். ஒருவகையில் தொடர்ந்து அப்படியான எழுத்துக்களை வாசிக்க வாசிக்க, துயரத்தில் முடியும் வாழ்வின் அபத்தம் நம்மிலும் கவிழத் தொடங்கும். வாழ்க்கையில் துயரங்களைத் தவிர்க்க முடியாது, ஆனால் அதனால் ஏற்படும் வலிகளைக் குறைக்க முடியும் என்கின்ற புத்தரைப் போற்றுபவன் நான்.
 

அவ்வாறு துயரத்தில் மூழ்கடிக்கும் எழுத்துக்களையோ/ திரைப்படங்களையோ இப்போது இயன்றளவுக்குத் தவிர்க்க முயல்வேன். நான் பேசிக் கொள்ளும் நண்பரோ அவ்வளவு துயரங்களுக்குள் போய்க் கொண்டிருப்பார். ஆனால் அவருக்குள் உள்ளூறும் நகைச்சுவையும், வாழ்வை இரசிக்கும் பார்வையும் எனக்கு நான் லாவண்டர் பண்ணையில் சந்தித்த முதியவரை நினைவுபடுத்தும்.

அதனால்தான் எனக்கு மிலான் குந்தேராவின் நாவலான‌ 'இருத்தலின் தாங்கமுடியாத மென்மை' என்ற தலைப்பின் மீது அவ்வளவு வியப்பிருக்கின்றது. துயரம் மட்டுமில்லை, சிலவேளைகளில் மகிழ்ச்சி/வியப்பு கூட அவ்வளவு மிருதுவாக இருக்கும்போது நம்மால் தாங்க முடியாது போய்விடுகின்றது. ஒரு மழலையின் சிரிப்பு, காதலியின் முத்தம், நண்பனின் தழுவல் எவ்வளவு மென்மையாக இருக்கின்றதோ அந்தளவுக்கு அது தாங்கமுடியாத 'கனமாக' நம்மில் தங்கிவிடுகின்றது அல்லவா. அது மென்மைதான், ஆனால் அதற்கு அந்தளவு ஒரு 'பாரம்' வந்து நம்மை நிலைகுலையச் செய்து விடுகின்றது.

பிரான்ஸ் காஃப்கா எழுத்துக்களில் அவ்வளவு இறுக்கமானவராவும், நடக்காதவற்றை அதிகம் சிந்திக்கும் ஒருவராகவும் நமக்கு காட்சியளிக்கக்கூடியவர். ஆனால் அவர் காதலிகளுக்கு எழுதிய கடிதங்களில் எவ்வளவு 'ஜோவியலான' மனிதராக இருக்கின்றார் என்பதை நாம் பார்க்கமுடியும். திருமணம் பக்கம் போகாதவராக, தனது காதலியை இரண்டுமுறை திருமணஞ்செய்யப் போய் கைவிட்டு வந்தவராக அவர் இருந்தாலும், அவர் குழந்தைகளின் மீது அவ்வளவு பிரியம் வைத்திருப்பவராக அவரின் காதலிகளே தமது பதிவுகளில் எழுதியிருக்கின்றனர். அப்படியெனில் நாம் எந்த காஃப்காவை நம்மோடு எடுத்துச் செல்ல முடியும். அவ்வளவு விசித்திரமாகவும், சிக்கலாகவும் இருப்பதால்தான் காப்ஃகா தீர்ந்து போகமுடியாதவராக இன்னமும் -அவர் மறைந்த ஒரு நூறாண்டுக்குப் பிறகும்- நம்மிடையே உலாவிக் கொண்டிருக்கின்றாரோ தெரியாது.

அவ்வாறுதானே நகுலனும் நம்மிடையே இருக்கின்றார். அவருடைய காலத்தில் அவரைப் போல தமிழ்ச் சூழலில் எத்தனை பேர் பிறந்து காலமாகிப் போயிருப்பார்கள். ஆனால் நகுலனைப் போன்ற உள்ளொடுங்கிய‌, எழுத்தில் தன்னிலைகளின் உரையாடல்களை மட்டும் முன்வைத்தவரை இப்போதும் நினைவுகூர்ந்து கொண்டிருக்கின்றோம் அல்லவா? நகுலன் காலத்தைய மற்றவர்கள் காலத்தில் தூசிகளாகப் போனபோது நகுலன் தனது பொக்கை வாயுடன் சிரித்துக் கொண்டல்லவா இருக்கின்றார். 

 

ஒரு கட்டு வெற்றிலையும், பாக்கும், சுண்ணாம்பும், புகையிலையும், வாய் கழுவுவதற்கு நீரும், ஒரு புட்டி பிராந்தியும், பிளாஸ்க் நிறைய ஜஸ்கட்டிகளும், தீப்பெட்டியும் சிகரெட்டும், பேசுவதற்கு நண்பா நீயிருந்தால், இந்தச் சாவிலும் ஒரு சுகம் உண்டென்றவர், தன்னைத்தானே அறிந்திருப்பார் அல்லவா? அப்படியொரு ஞானம் பெற்றிருந்தால், நகுலன் எவ்வளவு நகைச்சுவையான ஒருவராக, எப்படியொரு சிரித்த மனிதராக தனிப்பட்ட‌ வாழ்வில் இருந்திருப்பார்.

கோடை காலத்தில் லாவண்டர்களும், கார்னேஷன்களும், சூரியகாந்திகளும் பூத்துக் குலுங்கிச் சிரிக்கின்றன. இப்படி பண்ணையில் விரிந்த பரப்பில் மலராது நம் வீட்டில் மலரும் செவ்வரத்தைகளும், கனகாம்பரங்களும் நமக்காய்க் காத்திருக்கின்றன‌. பல்வேறு வர்ணங்களில் மனிதர்களும், மலர்களும் ஒவ்வொரு பருவங்களிலும் நம்மைத் தேடி வருகின்றன/ர். அப்போது மனதாலும், முகத்தாலும் நாம் சிரித்துக் கொண்டிருக்கின்றோமெனில், நாம் அதிசயங்களில் உலகில் நீந்தத் தொடங்குகின்றோம். புத்தர் அடைந்த ஞானத்தின் ஒரு மிடறை அந்தக் கணத்தில் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கின்றோம் என்று அர்த்தமாகும்.

*********************

 (Aug 2024)

கார்னேஷன்பூக் குறிப்புகள்

1. இராஜாவே - Rajawe

இது போரைப் பேசுகின்ற தமிழ்/சிங்களக் கலைஞர்கள் உருவாக்கிய பாடல். எனது பிரியத்துக்குரிய நண்பர் அக்‌ஷயா  பாடல் வரிகளை எழுதியிருக்கின்றார். சிங்களப் பாடகியான நிபுணி ஹெராத் பாடலைப் பாடி, காணொளியிலும் நடித்திருக்கின்றார்.

 

அக்‌ஷயாவை எனக்கு நீண்டகாலமாகத் தெரியும். எனக்கு அடுத்தடுத்த தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர். எனவே அந்தத் தலைமுறை போரைப் பார்ப்பதும் அதை எதிர்கொள்வதும் வேறுவிதமாக இருப்பதும் இயல்பானதே. அக்‌ஷயா பாடல்களை எழுதத் தொடங்கியபோதே அவர் அதில் நிறையச் சாதிப்பார் எனச் சொல்லிக் கொண்டிருப்பேன். பின்னர் அவர் எழுதிய ஒரு பாடலை ஷக்திசிறி கோபால் பாடியதிலிருந்து, இலங்கை அரச விருதை சிறந்த பாடலுக்காகப் பெற்றதென நிறைய உயரங்களை அடைந்தவர். 

 

எப்போது இலங்கை போனாலும் ஒருமுறையாவது அவரை எங்கேனும் கஃபேயில் சந்தித்துப் பேசிக் கொள்வேன். எனது 'மெக்ஸிக்கோ'அவருக்கு மிகப் பிடித்தமானது. நான் தமிழாக்கிய சார்ள்ஸ் ப்யூகோவ்ஸ்கியின் கவிதைகளை அவரது குரலில் பதிவு செய்து அனுப்பி வைக்க அதை இங்கே பகிர்ந்துமிருக்கின்றேன்.  எனக்குப் பிடித்தமான எஸ்.பொ(ன்னுத்துரை)யின் பேரப்பிள்ளையானவர் அவர். அதனால் அவர் மீது எனக்குத் தனிப்பட்ட பிரியமும் இருக்கின்றது. அக்‌ஷ்யாவிடமிருந்தே நான் நிறைய நாள் தேடிக் கொண்டிருந்த எஸ்.பொவின் 'வரலாற்றில் வாழ்தலை' இரவல் வாங்கி வாசித்தவன்.

 

இது ஒரு அழகான பாடல். பாடலின் மென்மை மட்டுமில்லை, நடிகர்களும் இயல்பாக இருக்கின்றார்கள். என்ன வன்முறையைக் கொஞ்சம் தவிர்த்திருக்கலாம். போரின் கொடுமையை அப்படியே நேரடிக் காட்சிகளால் மட்டுந்தான் காட்டவேண்டும் என்கின்ற எந்தக் கட்டாயமும் இல்லைத்தானே.  ஆனால் கடந்தகாலத்தில் நிகழ்ந்த எல்லாவற்றையும் மறந்துவிட்டு, இலங்கை 'அமைதி'யாக இருக்கின்றதென்பதை நம்பவைக்கின்ற காலத்தில் தமிழ்/சிங்களக் கலைஞர்கள் இப்படிப் பேச(பாட) வந்திருப்பது என்பதே முக்கியமானது. போரில்/வன்முறையில் இழப்புக்கள் ஒருபுறம் என்றால், இன்னொரு புறம் காணாமற் போனவர்க்கான' காத்திருத்தல் என்பது வேறுவகையான துயரம் . இந்த (சிங்கள)தமிழ்ப் பெண் அவரின் துணைவரை இழப்பதால் ஒருவகையான உளவியல் சிக்கலுக்குப் போகின்றார். அது அவருக்கு வன்முறை பரிசளித்த சாபங்களில் ஒன்று.

 

ஈழத்துச் திரை/பாடல்கள் தனக்கான தனித்துவத்தைத் தேட வேண்டுமெனச் சொல்லிக் கொண்டிருப்பவன் நான். எந்தக் கலையாக இருந்தாலும், அது பாவனையோ போலச் செய்தலோ இல்லாது, எவ்வளவு பலவீனமாக இருந்தாலும், அசலாக இருக்க வேண்டும் என்றே விரும்புவேன். இது அப்படியான நீண்டபயணத்தில் ஒரு சிறுகாலடியெனக் கூடச் சொல்லலாம். நிறையக் காலடிகள் கூட்டாகச் சேர்ந்து நாம் ஒரு தனித்துவப் பாதையை  நமக்காக அமைக்க வேண்டும்.

 

புதுப் பாடல்கள்/புது Project கள் வரும்போது அக்‌ஷயா  என்னோடு பகிர்ந்து கொள்வார். இந்த வருடம் அவரின் வாழ்வில் இன்னும் நிறைய மகிழ்வான விடயங்கள் நடக்க இருக்கின்றன. இந்தப் பாடலுக்கு மட்டுமின்றி,  கலையின் மீதான ஆர்வத்தில் எப்போதும் இதே போன்று அக்‌ஷயா இருக்கவும் என் வாழ்த்துகள்!

 

பாடலைக் கேட்க/காண: https://www.youtube.com/watch?v=msYUqWcLJqw

 

 

2. ஒவ்வொரு குழந்தையும் முக்கியமானவர்கள் (Every Child Matters)

 

கனடாவில் ஒன்றரை இலட்சத்துக்கும் அதிகமான குழந்தைகள் 1830இல் இருந்து 1990கள் வரை பூர்வீகக்குடிப் பெற்றோரிடமிருந்து பறிக்கப்பட்டு பாடசாலையில் -கத்தோலிக்கத் தேவாலயத்தினால்- சேர்க்கப்பட்டார்கள். இதன் மூலம் அந்தப் பூர்வீகப் பிள்ளைகள் தமது சொந்த மொழியையும், அவர்களின் கலாசாரத்தையும் அறிவதிலிருந்து பிரிக்கப்பட்டார்கள். வேர்களை இழந்த மரங்கள் வாழ முடியாது போவது போல, தமது சொந்த மொழியையும், கலாசாரத்தையும் இழந்த பிள்ளைகள் பின்னாளில் எல்லாவற்றிலிருந்தும் அந்நியமானார்கள். அத்துடன் இப்பிள்ளைகளை உண்மையில் பாடசாலையில் வைத்து வெள்ளையர்கள் கற்பிக்கவில்லை. அவர்களுக்கு பகுதி நேரம் கற்பித்துக்கொண்டு,  மிகுதி நேரம் பாடசாலையில் வேலை செய்ய நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டார்கள். 

 

இவ்வாறு பூர்வீகக்குடிப் பெற்றோரிடமிருந்து பறித்துச் செல்லப்பட்ட பிள்ளைகள் மொழியையும், கலாசாரத்தையும் இழந்து ஊழியமற்ற வேலையாட்களாக மட்டுமின்றி, இந்தப் பாடசாலைகளில் அநியாயமாக ஆயிரக்கணக்கில் இறந்தும் போயிருக்கின்றார்கள். இயற்கையோடு இயைந்த வாழ்ந்த பூர்வீகக்குடிப் பிள்ளைகளுக்கு ஆங்கிலேயர்களால் கொண்டுவரப்பட்ட பல நோய்களுக்கு எதிர்ப்புச் சக்தி அவர்களின் உடல்களில் இருக்கவில்லை. அத்துடன் இந்த ஆங்கிலேயர்கள் வேண்டுமென்றே சில தொற்றுநோய்களை இந்தப் பிள்ளைகளுக்குப் பரப்பினார்கள் என்றும் சொல்லப்படுகின்றது. இதன் நிமித்தம் இறந்துபோன ஆயிரக்கணக்கான பிள்ளைகளை எந்தச் சுவடுகளுமின்றி பல்வேறு பகுதிகளில் புதைத்துமிருக்கின்றார்கள். அண்மையில் (2021) இல் இவ்வாறு பிள்ளைகள் புதைக்கப்பட்ட பகுதிகள் வன்கூவரில் கத்தோலிக்கத் தேவாலயத்துக்கு அண்மையில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டும் இருந்தது. இது குறித்த விழிப்புணர்வுக்காகவே 'Every Child Matters' என்பது தொடங்கப்பட்டது. 

 

கனடிய அரசும் இந்த அவமானம்/அழுத்தம் காரணமாக அரச பொதுவிடுமுறையாக இப்போது செப்ரெம்பர் 30 அறிவித்து அந்த நாளை - Orange Shirt Day ஆக‌-  நினைவுகூர்கின்றது.

 

 

3. எந்தக் கங்கையில் இந்தக் கைகளைக் கழுவது?

 

நோர்வேயில் வசிக்கும் 'இளவாலை' விஜயேந்திரனின் கவிதைகளின் முழுத்தொகுப்பு ('எந்தக் கங்கையில் இந்தக் கைகளைக் கழுவது?') அண்மையில் கனடாவில் வெளியிடப்பட்டிருந்தது. அவரது முதல் தொகுப்பான 'நிறமற்றுப் போன கனவு'களுக்குப் பிறகு மிகக் குறைந்த கவிதைகளே அவர் எழுதியிருக்கின்றார். ஒருவகையில் எப்போது கவிதைகளை எழுதுவதை நிறுத்தவேண்டும் என்று உணர்ந்து நிறுத்துவது கூட ஒரு படைப்பாளிக்குரிய நுண்ணுணர்வு எனத்தான் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். 

 

ஏனெனில் எம் சூழலில் பலர் தங்களைக் கவிஞர்கள் என்று எப்போதும் நிரூபித்துக் கொண்டிருக்கவேண்டும் என்பதற்காக காலாவதியான மொழியிலும்,  (ஏற்கனவே எழுதிய கவிதைகள்) போலச் செய்வதிலும் நம்மிடையே நிறையப் பேர் இருக்கின்றார்கள். அந்தவகையில் இனி கவிதைகள் எழுதுவதை குறைத்துக்கொள்வோம் என்று முடிவு செய்த விஜயேந்திரன் போற்றுதலுக்குரியவர். விஜயேந்திரனின் கவிதைகள் ஒரு காலத்தில் பதிவுகள் எனச் சொல்லலாம். இன்னும் குறிப்பாகச் சொல்வதனால் எமது போராட்ட காலத்தின் எண்பதுகளையும், புலம்பெயர் வாழ்வின் தொண்ணூறுகளையும் அவரது எழுத்துக்கள் அடையாளப்படுத்துகின்றன எனச் சொல்லலாம். அந்தவகையில் இப்போது 2020களில் இவற்றை வாசித்தாலும் நாம் அந்தக் காலத்து பண்பாட்டு/சமூகவியல் நிகழ்வுகளில் உலாவுகின்றகின்ற ஒருவராக நம்மை உருவகித்துக் கொள்ளமுடியும்.

 

விஜயேந்திரனோடு தனிப்பட்டதொரு சந்திப்பில் கதைத்துக் கொண்டிருந்தபோது, முகநூலில் எழுதும்போது இரண்டு விடயங்களைக் கவனத்தில் கொள்வேன் என்றார். ஒன்று ஏதேனும் புதிய விடயத்தைப் பகிர்ந்து கொள்வதாக இருந்தால் மட்டும் எழுதுவேன் என்றார். இரண்டு இயன்றவரை எழுத்து/இலக்கணப் பிழைகள் இல்லாது எழுத வேண்டும் என்பதில் கவனமாக இருப்பேன் என்றார்.  இவையிரண்டும் நம் எல்லோருக்கும் பொருந்தக் கூடியதே.  

 

விஐயேந்திரன் இன்றைய காலங்களில் சூழலியலில் அக்கறையுடையவராக, ஈழத்தில் அவர் வாழ்ந்த கிராமத்திலும், கற்ற பாடசாலைச் சூழலிலும் மரங்களை நாட்டி வளர்ப்பதிலும் ஆர்வமாக இருக்கின்றார்.

 

 

4. சிவப்பு ஆடை தினம்

 

சிவப்பு ஆடை தினம் (Red Dress Day) என்பது கனடாவில் கொல்லப்பட்ட/காணாமற்போன பூர்வீகக்குடிப் பெண்களினதும், சிறுமிகளினதும் ஞாபகமாக நினைவு கூரப்படுகின்றது.  சிவப்பு ஆடை ஓர் அடையாளமாக 2010 இல் கனடாப் பூர்வீகக்குடிக் கலைஞரான Jamie Black ஆல் முன்னிறுத்தப்பட்டது. அன்று அவர் நூற்றுக்கணக்கான வெறும் சிவப்பு ஆடைகளைத் தொங்கவிட்டு இதற்கான விழிப்புணர்வைத் தொடங்கி வைத்தார். இவ்வாறு செய்ததன் மூலம் இப்படிக் கொல்லப்பட்ட பெண்களைப் பற்றியும், வன்முறைக்குட்படும் பெண்கள் தமது கதைகளைச் சொல்வதற்குமான பாதுகாப்பான பொதுவெளிகளை உருவாக்குவதே தனது முதன்மையான நோக்கமென அந்தக் கலைஞர் கூறியிருந்தார்.

 

கடந்த முப்பது வருடங்களில் (1980-2010)  இப்படி அநியாயமாக பூர்வீகக்குடிப் பெண்களும்/சிறுமிகளும் ஆயிரக்கணக்கில் கொல்லப்பட்டிருக்கின்றார்கள் என்பதைத் தரவுகள் சொல்கின்றன. பூர்வீகக்குடிகளின் உடல்களிலிருந்து வெளியேறிய ஆன்மாக்கள் கடும் வர்ணங்களை எளிதாக அடையாளங் கண்டுகொள்ளும் என்பது  அவர்களுக்கிடையில் இருக்கும் ஒரு நம்பிக்கை; அவற்றில் முக்கியமானது சிவப்பு வர்ணம். இவ்வாறு சிவப்பு வர்ணத்தில் ஆடைகளைத் தொங்க விடும்போது, இறந்துபோன பெண்களின் ஆன்மாக்கள் தமது நேசத்துக்குரிய மனிதர்களை எளிதாக மீளக் கண்டடையும் என்பதை இந்த சிவப்பு ஆடை குறித்து நிற்கின்றது. தற்செயலாக ஒரு நகரத்துக்குச் சென்றபோது டூலிப் மலர்களோடு இந்த சிவப்பு ஆடைகள் தொங்கவிடப்பட்டு, கொல்லப்பட்ட/காணாமற்போன பூர்வீகக்குடிப் பெண்கள் நினைவுபடுத்தப்பட்டதைக் கண்டேன்.

 

 *************