நானுன்னை முத்தமிடுகையில்

நானுன்னை முத்தமிடுகையில்
அனுபவப்புனைவு

சாம்பல் வானத்தில் மறையும் வைரவர்

சாம்பல் வானத்தில் மறையும் வைரவர்
சிறுகதை

பேயாய் உழலும் சிறுமனமே

பேயாய் உழலும் சிறுமனமே
கட்டுரை

நாடற்றவனின் குறிப்புகள்

நாடற்றவனின் குறிப்புகள்
கவிதை

கட்டுமரம் (Catamaran)

Saturday, September 21, 2019


1.

ஒருவரின் தோளினூடாக தொடக்கக்காட்சியில் கமரா எழுகின்றது. மணற்திட்டுக்களிலிருந்து சில மனிதர்கள் அவரை நோக்கி வந்துகொண்டிருக்கின்றார்கள். கடற்கரையினூடாக ஊருக்கு வருகின்ற மனிதர்களைப் போல, இறுதிக்காட்சியில் சில‌மனிதர்கள் அந்த ஊரை விட்டுப் பல்வேறு காரணங்களுக்காக நீங்கிப்போகின்றார்கள். ஒரு கடற்கரைக் கிராமத்தை, அந்த மனிதர்களின் நிறையும் குறையுமான பக்கங்களை, மரபுகளை விட்டுக்கொடுக்காது திமிறும் ஒரு சமூகத்தை, மாற்றங்களை அதன்போக்கில் ஏற்றுக்கொண்டு தமக்கான‌பாடுகளைத் தாங்குபவர்களை எனப் பலவற்றை 'கட்டுமரம்' திரைப்படத்தில் நாங்கள் காணலாம்.

ஆவணப்படங்களை எடுத்துக்கொண்டிருக்கும் சொர்ணவேலின் முதல் முழுநீளத்திரைப்படம் (feature film) இது என்று உணராவண்ணம் அவ்வளவு நேர்த்தியுடன் இத்திரைப்படம் நெய்யப்பட்டிருக்கின்றது. நெய்தலையும், நெய்தல் சார்ந்த மனிதர்களையும் இத்தனை நெருக்கமாகவும், அணுக்கமாகவும் அண்மையில் எந்தத் தமிழ்த் திரைப்படத்திலும் பார்க்கவில்லை என்று துணிந்து சொல்லலாம். இவையெல்லாவற்றையும் விட மிஷ்கினிடம் இத்தகைய ஆற்றல் நடிப்பில் ஒளிந்திருந்திருக்கின்றதா என அவர் நம்மை வியக்கவைக்கின்றார். இத்திரைப்படத்தில் பல தியேட்டர் கலைஞர்கள் நடித்திருந்தாலும், மிஷ்கினைத்தவிர வேறு எவரும் திரையில் அவ்வளவாகத் தோன்றியதில்லை. முதன்முதலாகத் திரையில் தோன்றும் எவ்வகைப் பதற்றமும் இல்லாது எல்லோரும் தத்தமது பாத்திரங்களுக்கு நியாயங்களைச் செய்திருக்கின்றனர்.

கதைக்களம் சூனாமியின் பின்னரான காலத்தில் நிகழ்வது. தனது சகோதரியையும், சகோதரரையும் சுனாமிக்குப் பலிகொடுத்த சகோதரர் ஒருவர் பெற்றோரில்லாது தவிக்கும் மருமகளுக்கும் மருமகனுக்குமாக‌தனது வாழ்க்கையை மாற்றிக்கொள்கின்றார். திருமண வயதில் இருக்கும் தனது அக்கா மகளுக்கு ஒரு திருமணத்தைச் செய்துவைக்கவேண்டுமென்ற நிர்ப்பந்தத்திலிருக்கும் மாமன்(மிஷ்கின்) பல்வேறு பொருத்தங்களைப் பார்க்கின்றார். ஆனால் மருமகளோ ஒவ்வொரு சம்பந்தங்களையும் நிராகரித்துக்கொண்டே இருக்கின்றார். அதற்கு அவருக்கு வேறொரு காரணம் இருக்கின்றது.

மாமன்‍-மருமகள்-‍திருமணம் என்கின்ற கோணங்களே இத்திரைப்படத்தில் முக்கிய பேசுபொருள் என்றாலும், சூனாமியிற்குப் பின் கைவிடப்பட்டிருக்கும் ஒரு கிராமத்தின் துயரும், குலதெய்வங்களின் மீது மரபு சார்ந்திருக்கும் ஜதீகங்களும், வறுமையிலும் நிறைவாக வாழ விரும்பும் எத்தனங்களுமென அழகியல் தன்மையிலும் இத்திரைப்படம் தன்னை விட்டுக்கொடுக்காது இருக்கின்றது. அதேவேளை எங்கிருப்பினும் மனிதர்கள் தமக்கான பலவீனங்களுடனும் இருப்பார்களென திருமணமான ஒருவர் அதைமீறி வேறு உறவில் இருப்பதும், அவ்வாறு ஏமாற்றப்படுபவர் தமது நண்பராக இருப்பினும்,  இன்னுமொரு உறவிலிருக்கும் அந்தப் பெண்ணையும்  காட்டிக்கொடுக்காது அதை ஒருவகையில் ஏற்றுக்கொள்வதுமென, அளவுக்கு மீறி காட்சிப்படுத்தாமல் இவற்றையெல்லாம் தொட்டுச் சென்றிருப்பதும் அழகு.

2.

இன்று கலை இலக்கியங்களில் அழகிய‌ல் மட்டுமே முன்னிறுத்தப்படும் சூழலில், இத்திரைப்படம் நுண்ணழகியலை மட்டுமில்லாது, நுண்ணரசியலையும் பேசுவது கவனிக்கத்தக்கது. சூனாமி அழிவின்பின் கடவுளர் மீது நம்பிக்கை இழந்தவர்கள் மற்றமதங்களுக்கு மாறுவதும்/மாற்றப்படுவதும் இதில் காட்டப்படுகின்றது. அதேபோல மருமகளுக்கு மாமன்காரன், தனது நண்பராக இருக்கும் ஒரு முஸ்லிமைத் திருமணம் செய்துகொடுக்க விரும்பும்போது, ஊரே வந்து இன்னொரு ஊர்க்காரரை/மதக்காரை திருமணம் செய்யக்கூடாது என்று எதிர்க்கின்றது. 

இன்னொருகாட்சியில் ஒருவர் மீன்பிடி சம்பந்தமான அரசாங்கத் தொழிலைச் செய்ய அந்த ஊருக்கு வரும்போது, அவருக்கு மருமகளைத் திருமணம் செய்துகொடுப்போமாவென‌நினைக்கின்றபோது மாமன்காரன் அவர் தமது சொந்தச் சாதியா என மறைமுகமாகக் கேட்பதும் காட்டப்படுகின்றது. இவ்வாறு நமது சமூகத்தில் இருக்கும் எல்லாவகையான நுண்ணரசியல்களும் படத்தின் முதன்மைக்கரு வேறாக இருந்தபோதும், அதனூடு இவையும் பேசப்படுகின்றது.

தனக்கு ஏற்கனவே இருந்த துணை பற்றிக் குறிப்பிடும்போது அதை 'லெஸ்பியன் பார்ட்னர்' என்று சொல்லாது ஒரு பார்டனர் என்று மட்டும் சொல்லியிருக்கலாம். மற்றது நிறையப்படங்களில் பார்த்த காட்சியான புகைப்படக்கலையை தனது துணைக்குச் சொல்லித்தரும் காட்சிகள் போன்ற ஒரு சில குறைகள் இருந்தாலும் இவை எதுவும் இத்திரைப்படத்தின் முழுமையில் எவ்வகையான இடறான அனுபவத்தையும் தருவதில்லை.

தந்தைவழிச் சமூகத்திலிருந்தும், சாதியச் சூழலிருந்தும் தமிழ் மனம் இன்னும் முற்றுமுழுதாக விடுபடாவிட்டாலும், அது தன்னளவில் இவற்றைத் தாண்ட எத்தனிக்கின்ற கீற்றுக்களையும், சில எதிர்பாராத சம்பவங்களின்போது மனிதர்கள் தமது ஆதி மானுடத்தன்மையான கருணையை மீளக்கண்டுபிடிக்கின்றார்கள் என்பதையும் இத்திரைப்படம் முடிகின்றபோது நாம் காண்கின்றோம்.

தற்பாலினர்/திருநங்கைகள்/இருபாலினர் போன்ற பாலினத்தவர்கள் அல்லது  ஒருவகையான fluid  தன்மையுடையவர்களைப் பற்றி அதற்கு வெளியில் இருப்பவர்கள் உரையாடுவதிலோ/கலைப்படைப்புக்களாக்குவதிலோ நிறையச் சிக்கல்கள் இருக்கின்றன.  மிகுந்த அவதானத்துடனேயே நம் சமூகத்தில் விளிம்புநிலையாக்கப்பட்ட இவர்களைப் பற்றிப் பேசவேண்டியிருக்கிறது. இத்திரைப்படத்தைப் பார்க்கும்போது நெறியாள்கை செய்த சொர்ணவேல்  மிகுந்த விழிப்புணர்வுடன் இந்த விடயத்தை அணுகியிருக்கின்றார் என்றே சொல்லத்தோன்றுகின்றது.

காதல் என்பது நம் எல்லோருக்கும் வருகின்ற ஓர் உணர்வேயாகும். பால்/பாலினம் போன்ற வித்தியாசங்களைத் தவிர அந்த உணர்ச்சிகளும், தேடலும், தவிப்பும் தற்பாலினரிடமும் அவ்வளவு வேறுபாடுகள்  இல்லாதிருப்பதை  மிகையுணச்சியற்று 'கட்டுமரம்' காட்சிப்படுத்துகின்றது.  நமது கிராமங்களில் எவ்வாறு இவ்வாறான விடயங்களை எதிர்கொள்வார்களென்பதையும், ஊர் மக்களை துவிதமுனையில் எதிராளிகளைப் போல நிறுத்தாது, இந்த தற்பால் காதலைப் போல, அந்த மனிதர்களையும் அவர்களின் இயல்பில் வைத்து புரிந்துகொள்ள முயல்கின்ற ஒரு திரைப்படம் என்பதால் 'கட்டுமரம்' நம்மை அவ்வளவு  ஈர்க்கின்றது.

...................................................
(நன்றி: 'கலைமுகம் - 68')

ஒரு தனிப்பட்ட யுத்தம் (A Private War)

Thursday, September 19, 2019



மேரி கொல்வின் ஒரு துணிச்சலான பத்திரிகையாளர். அமெரிக்காவில் பிறந்தபோதும் இங்கிலாந்துப் பத்திரிகையிற்காக போர் நிகழும் நிலப்பரப்புகளுக்குச் சென்று சாவையும் அஞ்சாது உண்மைச் செய்திகளை வெளியிட்டவர். 'எனக்கு யுத்தகளத்தில் எதனால் ஆட்லறி நடத்தினார்களோ அல்லது எப்படிக் குண்டுவீசினார்களோ என்பதல்ல முக்கியம், அதனால் பாதிக்கப்படுபவர்கள் பற்றியே அக்கறை கொள்வேன்' எனக் கூறிய மேரி 2001ல், எந்த பத்திரிகையாளரும் செல்லத்துணியாத இலங்கையின் வன்னி யுத்தகளத்திற்குள் அங்கேயிருக்கும் உண்மையான நிலவரங்களை எழுதுவதற்காய் நுழைகின்றார்.

புலிகளின் தமிழ்ச்செல்வன் உள்ளிட்டோரைச் சந்தித்து திரும்பும் வழியில், மேரி இலங்கை இராணுவத்தின் ஆர்பிஜி ரொக்கெட் தாக்குதலில் படுகாயமடைந்து ஒரு கண்ணை இழக்கின்றார். அந்த வலியோடும் இலங்கையில் நடப்பது என்ன என்ற கட்டுரையை எழுதுகின்ற அளவுக்கு மிகத் துணிச்சலானாவர். இவ்வாறு அவர் இலங்கை, கொசோவா, செச்சினியா, கிழக்கு திமோர், சிரியா உள்ளிட்ட பல யுத்தகளங்களுக்குச் சென்று செய்திகளைச் சேகரித்தது மட்டுமின்றி, பலருக்கு போர்ச்சூழலில் மனிதாபிமான உதவிகளையும் செய்திருக்கின்றனர். திமோரில் இந்தோனேசிய ஆதரவுப்படைகள் ஆயிரக்கணக்கான பெண்களையும் குழந்தைகளையும் முற்றுகையிற்குட்படுத்தியபோது, அவர்களை .நா. படைகளின் உதவியுடன் மீட்டுமிருக்கின்றார். இவ்வாறான ஒரு முற்றுகை சிரியாவில் நடந்தபோது ஆயிரக்கணக்கில் உயிரிழந்துகொண்டிருக்கும் மக்களை விட்டுப் போகமாட்டேன் என்று அடம்பிடித்ததாலேயே இறுதியில் மேரியின் உயிரும் பிரிகின்றது.

இலங்கையில் 2001ல் மேரி சென்றதிலிருந்து 2009 இறுதியுத்தம் முடியும்வரை தொடர்ந்து அதுகுறித்து எழுதிவந்திருக்கின்றார். புலிகளின் இறுதிக்காலங்களில் அவர்களோடு தொடர்பிலிருந்த ஒரு சில பத்திரிகையாளர்களில் மேரியும் ஒருவர். புலிகள் 'ஆயுதங்களை மெளனித்து' சரணடைதலுக்குத் தயாரானபோது மேரியே புலிகளுக்கு முதன்மைத் தொடர்பாளர்களில் ஒருவராக இருந்திருக்கின்றார். இலங்கை இராணுவம் நடத்திய போர்க்குற்றங்களுக்கு மேரி இன்றிருப்பின் ஒரு முக்கிய சாட்சியாக இருந்து நமக்குத் தெரியாத பல விடயங்களைக் கொண்டுவந்திருப்பார் என்பதும் உறுதி.

The Private War என்கின்ற திரைப்படம் மேரியின் வாழ்க்கையில் நடந்தவற்றை முக்கியமாக 2001லிருந்து அவர் 2012ல் சிரியாவில் இறக்கும்வரை சித்தரிக்கின்றது. மேரியின் பல்வேறு வகையான குணாதிசயங்கள் அதற்குரிய சிக்கலானதன்மைகளுடன் வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன. அவருக்கு யுத்தகளத்தில் நின்ற அனுபவங்களினால் வரும் PTSD, வெவ்வேறு உறவுகளினால் வரும் சிக்கல்கள். அதைமீறி யுத்தகளத்துக்கு எவ்வித அச்சமுமில்லாது தடைகளைத்தாண்டி நுழைதல் என்பவற்றை இப்படத்தில் பார்க்கலாம்.


ரு துறையில் மிக உச்சத்திற்குப் போனவர்கள் மகிழ்ச்சியாக இருப்பார்கள் என்பதை மேரியின் வாழ்க்கை மறுதலிக்கின்றது. அதேவேளை ஒருவர் தனக்குப் பிடித்ததை முற்றுமுழுதாக நம்பிச் செய்கின்றபோது வேறு பலதை இழக்கவேண்டியிருந்தாலும், அப்போது மட்டுமே அவர்கள் தனித்துவமான பாதைகளைத் திறக்கின்றார்கள் என்பதையும் இத்திரைப்படத்தில் அவதானிக்க முடியும்.

மேரி கொல்லப்பட்டதை கிளர்ச்சியாளர்களின் பொறிவெடியினால் என்று சிரியா அரசு அன்று கூறியிருந்தாலும், பின்னர் மேரியின் குடும்பத்தினர் மேரியின் செய்மதித் தொலைபேசியை வைத்தே ஆட்லறி தாக்குதல் குறிவைத்து நடத்தப்பட்டதென ஆதாரத்துடன் நீதிமன்றத்தில் வழக்குப்போட, இந்த வருடத் தொடக்கத்தில் சிரிய அரசு 300மில்லியன் டொலர்களை நஷ்ட ஈடாக வழங்கியதன் மூலம் ஒருவகையில் தமது குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டுள்ளது.

மேரி யுத்தக்களங்களின் ஒரு துணிச்சலான பத்திரிகையாளர் மட்டுமின்றி, அவரின் இந்த ஆளுமைத்திறனுக்கு பல்வேறுவகைப்பட்ட பாதைகள் ஒரு பெண்ணாகவும் இருப்பதால் நிச்சயம் இருந்திருக்கும். அதை அவ்வளவாக இத்திரைப்படத்தில் கொண்டுவராதது ஒரு பலவீனம் என்பதோடு யுத்தகளங்கள் என்பதை எப்போதும் தாக்குதல் நடந்துகொண்டிருக்கும் இடமாகக் காட்சிகளில் காட்டிக்கொண்டிருப்பதும் ஒருவித அலுப்பையே இத்திரைப்படத்தைப் பார்க்கும்போது தந்திருக்கின்றது.

ஷோபாசக்தி இதில் தமிழ்ச்செல்வனாக ஐந்து நிமிடங்களுக்கும் குறைவான காட்சிகளில் வருகின்றார். அதே தமிழ்ச்செல்வன்/புலிகள் பாத்திரங்கள் இலங்கையின் இறுதியுத்தத்திலும் மேரியோடு நெருங்கிய தொடர்பில் இருந்ததைக் காட்ட முயற்சித்திருந்திருக்கலாம் என்பதையும், எப்படி மேரி இலங்கை அரசு நடத்திய போர்க்குற்றங்களை வெளிக்கொணர இறுதிவரை முயன்றார் என்பதையும் இங்கே பதிவுசெய்யாததும் துரதிஷ்டவசமானதேயாகும்.

 ......................................................................

(நன்றி: கலைமுகம் ‍ இதழ் 68)

பருத்திப்பூ குறிப்புகள்

Monday, September 16, 2019


யூமா வாசுகி காதல் பிரிவைப் பற்றி 'மஞ்சள் வெயிலும்', அக்காவுடனான உறவைப்பற்றி 'இரத்த உறவும்' தனித்தனியே எழுதியதுபோல‌, பிரான்ஸிஸ் கிருபா 'கன்னி'யில் காதலையும், அக்கா முறையான உறவு பற்றியும் கலந்து எழுதியிருக்கின்றார். சிலரால் எழுதி எழுதித்தான் அனுபவங்களைக் கடக்கமுடியும் என்பதுபோலயூமா வாசுகியினதும், பிரான்ஸிஸ் கிருபாவினதும் தன்னிலைகளின் தெறிப்புக்களை இப்புதினங்களில் காணமுடியும். எப்படியெனினும் யூமா ந்த அனுபவங்களிலிருந்து -எழுதிப்பார்த்ததாலோ அல்லது என்னவோ செய்தோ- வெளியே வந்துவிட, பிரான்ஸிஸ் கிருபா அந்த அனுபவங்களின் மாயச் சுழல்களில் சிக்கி வெளியே வரமுடியாது போய்விட்டாரோ என என் வாசிப்புக்களை முன்வைத்து யோசிப்பதுண்டு.

இப்போது அதுவல்ல விடயம். இன்று விருதுகள் பல்வேறு புரவலர்கள்/அமைப்புக்களால் ஒரளவு பரவலாகக் கொடுக்கப்படும் தமிழ்ச் சூழலில், சிலவேளை ஒரு சிலரை மட்டும் அரிதாகக் கண்டுபிடித்ததுமாதிரி விருதுகளைத் தொடர்ந்து அவர்களுக்கே மாறிக் மாறிக்கொடுப்பதால் அது குறித்து பேசவேண்டியிருக்கின்றது.

விருதென்பது ஒருவருக்குக் கொடுக்கப்படுவதால் மட்டுமே அந்த விருது மதிப்படையவேண்டும். அதுவும் எழுதிக்கொண்டும், எழுதுவதால் ஒருவகையான விளிம்புநிலை வாழ்க்கையை வாழ்ந்து கொண்டும் இருக்கும் பலர் நம் தமிழ்ச்சூழலில் இருக்கின்றார்கள். முக்கியமாய் அவர்கள் எவ்வித ஆரவாரங்களுமின்றி இருப்பதால் அவர்களுக்காய் வாசகராகிய நாமே பரிந்து பேசவேண்டியிருக்கின்றது.

ரமேஷ் பிரேதன், பிரான்ஸிஸ் கிருபா, யூமா வாசுகி என்று தமிழகச் சூழலிலும், வெற்றிச் செல்வி, தமிழ்கவி என்று ஈழச்சூழலிலும் உடனே நினைவுக்கு வரும் பலர் இருக்கின்றனர். அவர்களின் ஒருவகையான விளிம்புநிலை வாழ்க்கைக்காக அவர்களுக்கு விருதுகளைக் கொடுக்கத்தேவையில்லை, அவர்களின் படைப்புக்களை வாசிப்பவர்கள் நிச்சயம் தமிழ்ச்சூழலின் அங்கீகாரம் இவர்களுக்குக் கிடைக்கவேண்டும் என்றே நினைப்பார்கள் எனவே நம்புகின்றேன்.. சரியான நேரத்தில் கொடுக்கப்படும் விருதுகளே உண்மையான விருதுகளாகின்றன, மற்றவை பொன்னாடை போர்ப்பதுபோல அந்தக்கணத்துச் சடங்கு மட்டுமேயாகும்.

யாரேனும் விருதுகொடுப்பவர்கள் ஏன் இவர்களுக்கு விருது கொடுக்கவேண்டும் என்று வந்து கேட்டால், ரமேஷ் பிரேதனின் (பிரேமோடு சேர்ந்து எழுதியதோடு) அவரின் அண்மைக்கால புனைவுகள், யூமா வாசுகியின் இரத்த உறவு, மஞ்சள் வெயில், பிரான்ஸிஸ் கிருபாவின் கன்னி மற்றும் அவரது கவிதைத் தொகுப்புக்கள், தமிழ்கவியின் 'வானம் வெளிச்சிரும், ஊழிக்காலம்', வெற்றிச்செல்வியின் ஒரு போராளியின் காதலி, ஆறிப்போன வலிகளின் காயம்' போன்ற தொகுப்புக்களை முன்வைத்து பத்துப்பக்கங்களுக்கு மேலாய் அவரவர்களின் படைப்புக்கள் பற்றி என்னால் தயக்கமின்றி எழுதிக் கொடுக்க முடியும்,


நேற்றொரு நிகழ்வுக்குப் போயிருந்தேன். ஏற்கனவே அந்த நூலை வாசித்து விமர்சனம் எழுதியிருந்தேன் என்றாலும், ஈழத்தில் இருந்து எழுதுபவர்களுக்கு தார்மீக ஆதரவு கொடுக்கவேண்டும் என்பதால் சென்றிருந்தேன். நிகழ்வை ஒழுங்கு செய்தவர்களில் ஒருவர் நடுநிலை என்பதெல்லாம் சுத்துமாத்து, அப்படியெல்லாம் இருப்பவர்கள் அயோக்கியர்கள் என்கின்றமாதிரி முழங்கினார்.எனக்கு ஜோர்ஜ் புஷ் எங்களோடு இருங்கள், இல்லாவிட்டால் நீங்கள் தீவிரவாதிகளின் பக்கம் என முழங்கியது நினைவுக்கு வந்தது. இன்னொருவரோ தமிழ் கற்பிக்கும் ஆசிரியர், ஆனால் விமர்சனம் எல்லாம் நூலுக்கு வைக்கக்கூடாதென்று அடிக்கடி நினைவூட்டிக்கொண்டிருந்தார். கொஞ்சம் மாற்றுக்கருத்தைச் சொன்னால் கூட ஏற்றுக்கொள்ளா பிஞ்சு மனது அவருக்கு போலும் . என் நண்பர்கள் நிறையப்பேர் அவரிடம் தமிழ் படித்திருக்கின்றனர். நானும் அதேகாலத்தில் இங்கே தமிழ் படித்திருக்கின்றேன், நல்லவேளை இவரிடம் படிக்கவில்லை என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.

'
காலம்' செல்வத்தார் மட்டும் கொஞ்சம் நல்லாய்ப் பேசிக்கொண்டிருந்தார். தொடக்கத்தில் எழுதியவரைப் பற்றிப் புகழ்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தவர், சட்டென்று கம்பனின் பாட்டைச் சொன்னவுடன், 'இதிலிருக்கும் அனுபவங்கள் முக்கியம், ஆனால் இது நாவலாக வரவில்லை' என்று 'சபை நாகரீகம்' மறந்து பேசத்தொடங்கிவிட்டார். இதைத்தான் கம்பன் செய்த வம்பு என்பது.

இந்தப் புதினத்துக்குத்தான் இம்முறை இயல்விருது என்று இடையில் சொன்னார்கள். பேசி முடித்துவிட்டு வந்த செல்வத்தார் என்னிடம் 'முத்துலிங்கத்தாரின் தொலைபேசி இலக்கம் உன்னிடம் இருக்கா என்றார். 'ஏன்' என்றேன். 'இல்லையடா, நான் இது நாவலில்லை என்று சொன்னதை முத்துலிங்கத்தாரிடம் நீ சொன்னால், அந்த மனுஷன் இயல்விருதுக்கு இனி என்னை அழைப்பாரோ தெரியாது. இயல்விருதுக்கென நான் வருடம் ஒருமுறை எடுத்துப்போடுகின்ற கோர்ட் சூட்டைக்கூடப் பிறகு போடமுடியாது போய்விடும்' என்றார் மிகுந்தகவலையுடன்.

என்றாலும் இப்படிச் சொன்னதன்பிறகும் நான் ஏதும் எழுதிப்போட்டுவிடுவன் என்று யோசனை அவருக்கு வர, 'டேய் நான் வேண்டுமென்றால் உனக்கு ஒரு புத்தகம் காசில்லாமலே தாறன், வாயை மூடிக்கொண்டு இருக்கவேண்டும்' என்றார். சரி என்று நான் வாயைத் திறக்காமலே தலையை ஆட்ட, நான் தேடிக்கொண்டிருந்த ஒரு புத்தகத்தை, அவரது வாகனத்திலிருந்து எனக்கு எடுத்துத் தந்திருந்தார்.

செல்வத்தாருக்கு நன்றி. வாசிக்கின்ற நீங்களும் இதை வாசித்தபிறகு உடனே மறந்துவிடவேண்டும். சரியா என்ன.



ஜூன் பதினொராம் வகுப்புக்குப் போகின்றார். அன்று மழை பெய்கின்றது. புதிதாக வந்த பையன் எல்லோரையும் அன்று விடீயோவில் பதிவு செய்கின்றான். இப்போது ஜூனுக்குத் திருமணம் நடக்கின்றது. அன்று விடீயோவில் பதிவு செய்த பையனே ஜூனின் முதலாவது காதல்/காதலனாக இருக்கின்றான். காதல் பெற்றோரின் தலையீட்டால் பிறகு முடிகின்றது. அடுத்த காதல் ஒரு கடினமான சூழ்நிலையில் ஜூனுக்கு வருகின்றது.

அங்கே இன்னொரு பாடசாலைத் தோழனை ஜூன் சந்திக்கின்றார். அவன், 'உன்னைப் பாடசாலை நாட்களிலிருந்தே நேசித்தேன் எனச் சொல்ல, அவனையும் ஜூன் பிறகு நேசிக்கின்றார். அந்தக் காதலும் இடைநடுவில் முடிந்து போகின்றது.
இறுதியில் ஜூன் பெற்றோர் பார்த்த ஒரு பையனைத் திருமணம் செய்கின்றார். அவரின் பழைய காதலன்கள் திருமணத்திற்கு வருகின்றனர்.

இப்போதும் பதினொராம் வகுப்பின் முதல்நாள் போல மழை பெய்கின்றது. மழையில் நனையும் ஜூனுக்கு அவரது தோழி எதிரே கதைத்துக்கொண்டிருந்த ஆண்களைப் பார்க்கச் சொல்லிவிட்டு, விரல்கள் ஒன்று, இரண்டு, மூன்று என எண்ணுகின்றார். அந்த மூன்று ஆண்களில் ஜூனை நேசித்தவர்களும், நேசிக்கின்றவர்களும் இருக்கின்றார்கள்.

எத்தனைகாலத்துக்குத்தான் ஆண்களின் காதலைச் சொல்லும் ஆட்டோகிராப், பிரேமம் போன்றவற்றைப் பார்ப்பது.  பெண்களின் காதல்களுந்தான் எவ்வளவு அழகானது.

.