கள்ளி

கள்ளி
சிறுகதை

சாம்பல் வானத்தில் மறையும் வைரவர்

சாம்பல் வானத்தில் மறையும் வைரவர்
சிறுகதை

பேயாய் உழலும் சிறுமனமே

பேயாய் உழலும் சிறுமனமே
கட்டுரை

மெக்ஸிக்கோ

மெக்ஸிக்கோ
நாவல்
Showing posts with label குறிப்புகள். Show all posts
Showing posts with label குறிப்புகள். Show all posts

கடுகுப்பூ குறிப்புகள்

Wednesday, March 04, 2026


சில எழுத்துக்கள் என்ன காரணத்துக்காய் உங்களை ஈர்க்கின்றதென்று அறியமுன்னரே உங்களை முழுதாய் வசீகரித்துக் கொள்ளும். அப்படித்தான் நான் அமலன் ஸ்டேன்லியின் புத்தம் சம்பந்தமான எழுத்துக்களை தொடர்ந்து வாசித்துக் கொண்டிருப்பேன். இந்தப் புத்தாண்டில் நான் வாங்கி வாசிக்க வேண்டுமென அதிகம் விரும்பிய நூல்களில் ஒன்று அமலன் ஸ்டேன்லியின் 'புத்தம்'.

அப்படி விரும்பிய நூலை அதன் ஆசிரியரே உங்களுக்கு அன்பளிப்பாக வழங்கினால் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கும். அவ்வாறு அமலன் ஸ்டேன்லியால் எனக்கு வெகுமதியாகக் கிடைத்தவை அவரின் 'புத்தமும்', 'புத்த தியானக் கருவூலமும்'.



மிக மெதுவாகவும், நிதானமாகவும் வாசிக்க விரும்பும் நூல் 'புத்தம்.  கிட்டத்தட்ட எழுநூறு பக்கங்களைத் தொடுவது.

"தவத்தின் படிநிலைகளில் உயர்ந்தேற முடிந்தவர்கள் அதன் பேறுகளைப் பெற்று உய்யட்டும். எளிய மக்களுக்கு சார்புறு பண்பு, துக்கம், நிவாரணம், சீலம் என்பவற்றைப் போதித்து நல்வழிப்படுத்தலாம். எதையும் சாராத, பற்றியிராத தெள்ளமைதி, தெளிசிந்தை, பெருநோக்கு, அருநிறைவு நிலை மானுடர்க்கு வாய்க்கும். அன்பிலும் கருணையிலும் சார்ந்தூறும் மாபிரக்ஞைகொண்ட போதிசத்துவ வாழ்வு கூடுமென உய்த்துணர்ந்த அற்புத வேளையது.

புலரிச் செங்கதிரொளி காட்டு வெளியில் பனியினூடு கூர்ந்து பாய்ந்தது. அவர் தெளிந்தெழுந்தார். சம்போதி ஒளிர்ந்து மிளிர்ந்தது. இவ்வுலகம் இனி ஒருபோதும் முன்புபோல இருக்கப் போவதில்லை என்பதாகப் பறவைகள் பாடின."

இது சித்தார்த்தர் புத்தராக ஞானமடைகின்றதை 'புத்தம்' சித்தரிக்கின்ற பகுதியாகும்.

*

நான் 'Reflections of Life' 'ஐ நேரம் கிடைக்கும்போதெல்லாம் YouTubeஇல் பார்த்துக் கொண்டிருப்பவன். இந்த காணொளியைப் பார்த்து மிகவும் நெகிழ்ந்துபோய் எனக்குரிய சிறு நண்பர்கள் வட்டத்துக்குப் பகிர்ந்திருந்தேன்.

இப்படி முதிய காலத்தில் ஒருவர் இந்த வாழ்வின் பெறுமதியை மனவமைதியின் மூலம் பெறுவாரென்றால் அவர் இந்த வாழ்க்கையை வாழ்ந்திருப்பார் என்றே நம்புகின்றேன். இதில் பெர்னார்ட் ஒரு ஸென் துறவியைப் போல இயற்கை, வாழ்க்கை, மரணம் குறித்து பேசுகின்றார்.  இயற்கையின் சுழற்சியில் உயிரிகளில் மரணம் ஒரு புனிதமாக இருப்பதைப் போல, ஏன் மனிதர்களிடமில்லை, நாமேன் அதையிட்டு அஞ்சுகின்றோம் என்று அவர் கேட்க முடிவது, அவரால் இந்த வாழ்க்கையை சரியாக வாழ்ந்து கொண்டிருப்பதால் என்றே நான் நம்புகின்றேன். 

இயற்கையில் எதுவுமே perfect இல்லை, பிறகேன் நாம் அப்படியிருக்க கஷ்டப்பட்டு முயற்சிக்க வேண்டும் எனவும் கேட்கின்றார். காட்டில் பறவைகள் தமக்காக மட்டும் பாடுவதில்லை, அங்கேயுள்ள மரங்களின் பொருட்டும் அவை பாடுகின்றன என அவர் கூறுவதெல்லாம் எவ்வளவு அழகானது.


"I choose to see magic in everything.'

*
இன்று வாசித்து முடித்த புத்தகம் சஞ்சயன் செல்வமாணிக்கத்தின் '3200 கிலோமீற்றர் கதைகள்'.

சஞ்சயனை அவரின் முதல் தொகுப்பான 'படுவான்கரை - போராளிகளின் வாழ்வும் துயரமும்' என்கின்ற 'எழுநா' வெளியிட்ட நூலிலிருந்து வாசித்து வருகின்றவன் என்றாலும், என்னை அவரின் எழுத்துக்களில் அதிகம் நெருக்கமாகச் செய்தது அவர் செய்யும் பயணங்கள்தான் என்றுதான் சொல்வேன். அது பாலஸ்தீனமாக இருந்தாலென்ன, ஸ்பெயினாலென்ன, அங்கே அவர் சந்திக்கும் மனிதர்களின் கதைகள் அவ்வளவு நெகிழ்ச்சியும், நெருக்கமாகவும் எனக்கு இருக்கும்.
 



இந்த நூல் அவர் நான்கு முறை செய்த யாத்திரைகளைப் பற்றியது. ஸ்பெயினின் பம்பலூனா என்ற நகரத்திலிருந்து 800 கிலோ மீற்றர்கள் நடந்து போய் சந்தியாகோ டீ கொம்பொஸ்தெல்லா என்கின்ற புராதன தேவாலயத்தைச் சென்றடைகின்ற நடைபயணத்தை சஞ்சயன் வெவ்வேறு காலப்பகுதியில் செய்தபோது எழுதிய அனுபவங்களின் தொகுப்பாகும்.

இதில் சிலவற்றை அவர் ஏற்கனவே 'அம்ருதா' இதழ், முகநூல் பக்கங்களில் எழுதியபோது வாசித்திருந்தாலும், ஒரு தொகுப்பாக வாசிப்பது இன்னும் சுவாரசியம் தருவது.  இதை வாசித்து முடிக்கும்போது இப்படியொரு யாத்திரையை ஸ்பெயினினுக்குள்ளோ அல்லது வேறெங்கோவாவது நடந்து சென்று பார்க்க வேண்டும் என்கின்ற ஆவல் நிச்சயம் ஒருவருக்கு வரும்.

இன்னொருமுறை சஞ்சயன் இதே பயணத்தைச் செய்வாரென்றால், தினம் தினம் சிறு குறிப்புக்களாகப் பதிவு செய்து எழுதுவாரென்றால் இன்னும் நுணுக்கமாக இந்த யாத்திரை பதிவு செய்யப்படக் கூடும். ஏனெனில் சாதாரண பயணங்களின்போதே தினம் தினம் சுவாரசியமான அனுபவங்களுக்கு குறைவில்லாதபோது, இதை ஒரு புனித யாத்திரையாகச் செய்பவர்களிடம் எண்ணற்ற கதைகள் பரந்து கிடக்கும் அல்லவா?

டீ கொம்பொஸ்தெல்லா  செல்வதற்கான இந்த புனித யாத்திரையை தமிழில்  முதன்முதலாக பதிவு செய்தவர் சஞ்சயனாக இருக்க வேண்டும். மேலும் இந்த யாத்திரை பெரும்பாலானர்க்கு அவர்களின் மதம் சார்ந்த நம்பிக்கையுடன் இருக்கும்போது சஞ்சயன் மதநம்பிக்கையற்றவராக தனது மீட்சிக்கான பயணமாக இந்த அனுபவங்களைப் பதிவு செய்திருப்பது குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டியதாகும்.

*

புன்னைப்பூ குறிப்புகள்

Tuesday, December 16, 2025

 

Eden

1930 களில் உண்மையில் நடந்த சம்பவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட திரைப்படம். முதலாம் உலகப்போர் நடந்து முடிந்த வெறுமையில் மனித இருப்பின் சாத்தியங்களைத் தேடி ஜேர்மனியிலிருந்து இருந்து கலாநிதிப் பட்டத்தை வைத்திருக்கும் ஒருவர் தனது துணையோடு ஆளற்ற தீவுக்குச் செல்கின்றார். இது தென்னமெரிக்காவுக்கு அருகில் இருக்கும் தீவு. மகிழ்ச்சியும் அமைதியும் நிரம்பிய மனித வாழ்வு இங்கே துளிர்க்குமென தனது கட்டுரைகளை தங்கள் வாழ்வை முன்னிட்டு எழுதுகின்றார்.

Uploaded Image

இந்தக் கட்டுரைகளில் பாதிப்பில் வேறு சிலர் குடும்பமாகவும், நண்பர்களாகவும் சேர்ந்து அத்தீவுக்கு வரும்போது ஏற்படும் சிக்கல்கள், மனிதர்கள் எங்கு போனாலும் 'மனிதத்தன்மை'களோடே இருக்கின்றார்கள் என்பது புரிகின்றது. ஆனால் அதற்காக இவ்வளவு விலை கொடுக்கவேண்டுமா என்ற கேள்விகளும் எழுகின்றன.

இது நான் இங்கே எனது பதினொராம் வகுப்பு ஆங்கிலப் படத்தில் படித்த 'Lord of the Flies' ஐ நினைவுபடுத்தியது. அதில் ஒரு விமான விபத்தால் ஒரு சிறுவர்கள் கூட்டம் ஒரு ஆளற்ற தீவில் சிக்கிவிடுகின்றார்கள். நாட்கள் செல்லச் செல்ல அவர்களின் குழந்தை இயல்புகளை இழந்து 'வளர்ந்தவர்'களின் மனோநிலையான கொலை செய்யுமளவுக்குப் போய்விடுவார்கள்.

நாம் குழந்தைப் பருவத்திலேயே -கட்டுப்பாடுகள் இல்லாவிட்டால்- இப்படித்தான் சகமனிதர்களோடு உறவாடுவோமா என்று என்னை அந்தக் காலத்தில் யோசிக்க வைத்த ஒரு நாவலது. அது திரைப்படமாகவும் பின்னர் எடுக்கப்பட்டிருந்தது.

'Eden' திரைப்படத்தில் இப்படி அங்கே போன ஒரு குடும்பத்தினரின் சந்ததியினரே இன்றும் அத்தீவில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றார்கள். மற்ற அனைவரும் அந்தக்காலத்தில் கொல்லப்பட்டோ, வெளியேற்றப்பட்டோ செய்யப்பட்டிருக்கின்றார்கள். அவ்வாறு அத்தீவுக்குச் சென்ற முதல் தலைமுறைப் பெண் ஒருவர் எழுதிய நூலை வைத்தே இத்திரைப்படம் படமாக்கப்படவும் செய்யப்பட்டிருக்கின்றது.

*

தேவகாந்தனின் 'கனவுச்சிறை' ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு

Uploaded Image


ஐந்து தனித்தனி நாவல்களாக 12 வருட இடைவெளியில் வெளிவந்த தேவகாந்தனின் படைப்புக்கள் பின்னர் "கனவுச்சிறை" என மொத்தமாகத் தொகுக்கப்பட்டு ஒரு பெரும் நாவலாக வெளியிடப்பட்டது. இப்போது ஆங்கிலத்தில் ஐந்து தனித்தனி நாவல்களாக நேத்ராவினால் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு வந்திருக்கின்றது. அந்த ஆங்கில நாவல்களுக்கான வெளியீட்டு விழா இன்று இனிதாக நடைபெற்றது. நூலாசியரிடமும், மொழிபெயர்ப்பாளரிடமும் கையெழுத்துக்களைப் பெற்றுக்கொண்டேன்.

இன்று இது தமிழ்ச்சூழலுக்கு அவ்வளவு முக்கியத்துவம் உடைய நிகழ்வல்ல. ஆனால் எதிர்காலத்தில் இந்நூலை ஆங்கிலத்தில் வாசிக்கப்போகும் ஒரு தலைமுறை கடந்த காலத்தில் தம் மூதாதையர் வாழ்ந்த  வாழ்வின் வேர்களைப் பதுக்கி வைத்த ஒரு படைப்பென கனவுச்சிறையை நிச்சயம் கொண்டாடச் செய்யும் என்பது என் நம்பிக்கை.

தேவகாந்தனுக்கும், நேத்ராவுக்கும் வாழ்த்துகள்!

*

Mango

Uploaded Image

ஓர் எளிமையான காதல் கதையென இதைச் சொல்லலாம். டென்மார்க்கிலிருந்து ஸ்பெயினில் இருக்கும் ஒரு மாமரப் பண்ணை உள்ள நிலத்தை வாங்க ஒரு நிறுவனத்தால் அனுப்பப்படும் பெண்ணின் கதை. எனக்கு மாம்பழம் பிடிக்கும் என்பது மட்டுமில்லை, ஸ்பெயினின் மலேக்காவும் பிடித்த நகரம் என்பதால் சுவாரசியமாக இந்தப் படத்தைப் பார்த்தேன். சிலவேளைகளில் நாம் தேடும் சந்தோசத்தை, நாம் துயரத்தில் தத்தளிக்கும் பொழுதுகளிலும் கண்டடைய முடியுமென்று நம்பிக்கை தரும் எளிமையான திரைப்படம். காதல் என்பது ஓர் அழகான உணர்வு, வாழ்க்கையின் எந்தப் பருவத்திலும் மலரக்கூடியது என்று நம்பக்கூடிய என்னைப் போன்ற மென்னிதயம் கொண்டவர்களை மட்டும் இப்படத்தைப் பார்க்கப் பரிந்துரைப்பேன்.

*

A House of Dynamite

நாம் வாழும் உலகில் அணுகுண்டுப் போர் தொடங்கினால் எவ்வாறு இருக்கும் என்பதைப் பற்றியது இத்திரைப்படம். ஆனால் இங்கே அணுகுண்டு வெடிப்பதோ அதன் அழிவோ அப்படிப்பட்ட எதுவோ காட்டப்பட்டிருக்காது. ஓர் அணுகுண்டு அது எங்கிருந்து அனுப்பப்படுகின்றது என்று தெளிவில்லாது அமெரிக்காவின் சிகாகோவை நோக்கி வரத் தொடங்குகின்றது. அமெரிக்காவின் அனைத்து ஏவுகணைத் தடுப்பு அரண்களையும் தாண்டி அந்த அணுகுண்டு ஏவுகணை அமெரிக்காவின் நிலப்பரப்புக்குள் நுழைகின்றது. அதை எப்படி அமெரிக்கா எதிர்கொள்கின்றது என்பதைப் பற்றிய படம்.

Uploaded Image


நாம் எல்லோரும் பாதுகாப்பான வீட்டில் இருக்கின்றோம், ஆனால் எம்மைச் சுற்றி எப்போதும் என்றாலும் வெடிக்கக்கூடிய வெடிமருந்துக் குவியல்தான் இருக்கின்றது, அதை மறந்துவிடாதீர்கள் என்று நம்மை எச்சரிக்கின்ற ஒரு திரைப்படம்.  'The Hurt Locker', 'Zero Dark Thirty'  திரைப்படங்களை எடுத்த Kathryn Bigelowவின் நெறியாள்கையில் வந்திருக்கின்ற ஒரு படம்.

***

அசோகப்பூ குறிப்புகள்

Sunday, November 30, 2025

 
எவ்வளவு அழகான விடயம் இது!


தாம் படித்த பாடசாலைக்கு இரு மாணவிகள் இருபது இலட்சம் செலவு செய்து நூலகத்தை சீரமைத்திருக்கின்றார்கள். அதுவும் பாடசாலை நூலகம் உள்ளிட நூலகம் உள்ளிட்ட நூலகங்களைத் தேடித் தேடி வாசித்த அனுபவத்தை இவர் கூறுவதும், நூல்களே தனது முதல் துணைவன் என்று கணவர் நகைச்சுவையாக அடிக்கடி சொல்வதையும் கேட்க  ஆனந்தமாக இருக்கின்றது.


எனது நூலக அனுபவங்களை ஏற்கனவே பலமுறை எழுதிவிட்டதால், என்னைப் பின் தொடர்பவர்களுக்கு அது அலுக்க அலுக்கத் தெரியும். ஊரில் நான் படித்த பாடசாலைக்கு ஓர் அரிய நூலகம் இருந்தது. அது பாடசாலை அதிபரின் அலுவலகத்திற்கும், விளையாட்டு மைதானத்திற்கும் அருகில் இருந்ததாலும் எப்போதும் நூலகம் நம் அனைவரின் கண்களுக்குப்பட்டபடியே இருக்கும். ஆனால் (O/L) வரை) பதினாறு வயதுக்குள் இருப்பவர்க்கு (படிப்பு கெட்டுவிடும்?) உள்ளே அனுமதி இல்லாததால் யன்னலுக்குள்ளால் எட்டிப் பார்த்தபடி என் பாடசாலைக் காலம் கழிந்திருந்தது. 


நான் பதினாறு வயதுக்குப் பிறகு அந்தப் பாடசாலையில் படிக்கவும் இல்லை. பாடசாலையும் என் 12/13 வயதில் என்னைப் போலவே அகதியாகவே உள்ளூருக்குள்ளே அலையவும் தொடங்கிவிட்டது. அப்போதும் இடம்பெயர்ந்து மருதனாமடத்தில் சொந்தமாய் ஓலைக்கொட்டில்கள் போட்டு நம் பாடசாலை இயங்கியபோது, இடப்பெயர்வோடு நூலகத்து நூல்களையும் கொண்டு வந்திருந்தனர். அவற்றைத் தூசிதுடைத்து ஒழுங்காய் அடுக்கும் வேலை என்னைப் போன்றவர்களுக்குக் கிடைத்திருந்தது. அப்போதுகூட இந்த தன்னார்வள வேலையின் நிமித்தம் பாடசாலை அதிபர் ஏதேனும் ஒன்றிரண்டு புத்தகங்களையாவது எனக்கு இலவசமாக வாசிக்கத் தருவார் என நம்பினேன்.

 

அந்த ஆசையெல்லாம் 'மண்'ணோடு போனதுபோல அதிபர் எதையும் தராத புத்தகக் கஞ்சனாக இருந்தார் என்பதையும் நினைவூகூரவேண்டும். ஆனால் இப்படியாக நம் அகதிப் பாடசாலையைத் தன் சொந்தப் பிள்ளைப்போல ஊர் ஊராகக் கொண்டு திரிந்த அந்த அதிபரையும் அவரின் ஓய்வுக்காலத்தில் நம் இயக்கம் போட்டுத்தள்ளியது என்பதால், பாவம் அந்த நல்ல ஆத்மா நிம்மதியாகத் தூங்கட்டும்.


இப்போது என் பாடசாலை மீண்டும் தன் சொந்த ஊருக்கு (எங்கள் வீட்டுக்குப் பக்கத்தில்தான்) திரும்பிவிட்டது. ஆனால் என்ன பரிதாபம். முன்பு விசாலமான் இடத்தில், அனைவரும் பார்க்கக்கூடியதாக இருந்த நூலகத்தை -இடைஞ்சல் என்று- எங்கோ ஒரு ஒதுக்குப் புறத்தில் கொண்டு போய் மறைத்துவிட்டார்கள். கடைசியாக ஊருக்கும், ஊர்ப்பாடசாலைக்கும் போன நான், வடிவேல் 'எங்கேடா இங்கே இருந்த கிணறைக் காணவில்லை' என்று தேடியதுபோல எங்கள் பாடசாலை நூலகத்தைத் தேடியதுதான் மிச்சம்.


இப்படியாக 'வளர்ச்சி/ உலகமயமாதல்' நூல்கள் வாசிப்பதை மிகவும் சுருக்கி கொண்டிருக்கும் இன்றைய காலத்தில், இந்தப் பெண்களைப் போன்றவர்கள் நூலகங்களுக்காக தம் நேரத்தையும் பணத்தையும் ஒதுக்குவது மிகவும் பாராட்டிற்குரியது. 


சற்று கடந்தகாலத்தைப் பற்றி யோசியுங்கள். இப்போதுபோல அலைபேசிகளில் உலகம் சுருங்கிவிடாத காலங்களில், என்னைப் போன்ற சிறுவர்களின் -அதுவும் மூடுண்ட போர்க்காலத்தில் வாழ்ந்தவர்க்கு - யுத்தத்திற்கு வெளியே, அழகான உலகம் இருக்கின்றது என்ற நம்பிக்கையை மட்டுமின்றி வாழ்வதற்கான உயிர்ப்பையும் தந்தவை எமக்கு அன்று கைகளில் கிடைத்துக் கொண்டிருந்த புத்தகங்கள் மட்டுமே. 


சிரியாவில் கொடும் உள்ளூர் யுத்தம் நடக்கையில் அத்தனை இழப்புகள், இடப்பெயர்வுகளுக்கும் அப்பால் அந்த சில இளைஞர்கள் தொடர்ச்சியான குண்டுவீச்சில் தப்பும் நூல்களைச் சேகரித்துக் கொண்டு, நடமாடும் நூலகத்தை நடத்தி போரின்  நடுவிலும் நூல்களை மக்களுக்குக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்ததுதானே பின்னர் 'சிரியாவில் தலைமறைவு நூலகம்' என்ற ஒரு நூலாக நம் கைகளுக்கு வந்து சிலிர்க்கவும் நெகிழவும் வைத்தது.


கிருஷ்ணானந்தியும் அவரது தோழியும் போன்று எண்ணற்ற மனிதர்கள் இன்னும் நம் நிலத்தை நூல்களால் நிறைக்கட்டும். நூல்களால் நிறைப்பது மட்டுமின்றி -எனக்கு சிறுவயதில் பாடசாலை நூலகத்தில் நிகழ்ந்தது போலவன்றி- வாசிக்க விரும்பும் அனைவரும் எளிதாய் நூல்களை வாசிப்பதற்கான வழிகளும் திறக்கட்டுமாக..!

*

 

Ballad of a Small Player
 

'All Quiet on the Western Front', 'Conclave' ஆகிய படங்களை எடுத்த நெறியாளரின் புதிய படம். இது ஏற்கனவே நாவலை அடிப்படையாக வைத்து எடுக்கப்பட்டிருக்கின்றது. தனது அசல் முகத்தைத் மறைத்து சூதாட்டத்தில் தன்னைத் தொலைத்துக் கொண்டிருக்கும் ஒருவனை எப்படி பெண் ஒருத்தி அதளபாதாளத்தில் விழுந்துவிடாமல் தடுக்கின்றாளா/இல்லையா என்பது பற்றிய கதை. ஒரு மேலைத்தேயத்தவனில் கீழைத்தேய பெளத்த கதையான 'பசித்த பேய்கள்' பாதிப்புச் செலுத்துவதை, தனிமனிதன் ஒருவனின் வீழ்ச்சியுற்ற ஆன்மாவை, அந்த ஆன்மீகம் அல்லது தொன்மம் காப்பாற்றுகின்றதா என்று அறிய விரும்புவர்கள் இத்திரைப்படத்தைப் பார்க்கலாம்.
 
*
 
 
நீர்முள்
 

செந்தில்குமார் நடராஜனின் சிறுகதைத் தொகுப்பு இது. அண்மையில் வாசித்தவற்றில் மனமொன்றி வாசித்த கதைகளின் தொகுப்பு என இதைச் சொல்லலாம். தமிழகத்தில் இருந்து புலம்பெயர்ந்து இப்போது சிங்கப்பூரில் தொழில் நிமித்தம் வசிப்பவர் செந்தில்குமார். 'பேழை', 'முதுகுப்பாறை' தவிர்ந்த ஏனைய கதைகள் அனைத்தும் சிங்கப்பூர், மலேசியாவை, பர்மாவைப் பின்னணியாக வைத்து எழுதப்பட்ட கதைகள். எனக்கு 'சன்னதம்', 'பேழை', 'மறுமொழி', 'பிறழ்வு' ஆகிய கதைகள் நெருக்கமாக இருந்தன. ஒருவர் பிறந்த மண்ணை மட்டுமில்லை புலம்பெயர்ந்த நிலத்தையும் நுட்பமாக பார்க்காதவிடத்து இவ்வாறான கதைகளை எழுதியிருக்கவே முடியாது. தமிழில் சமகாலத்தில் அலுப்புத்தரும் ஒரே வகையான கதைசொல்லல் முறை/மொழிப் பயன்பாட்டைத் தவிர்த்து, புத்துணர்ச்சியான மொழியில் இதில் கதைகள் சொல்லப்படுவது எனக்குப் பிடித்திருந்தது. இது செந்தில்குமாரின் முதலாவது சிறுகதைத் தொகுப்பு. அவர் இன்னும் நிறைய எழுத வேண்டும்.
 
*
 
 
The Phoenician Scheme


நெறியாளர் யாரென்று தெரியாமலே ஒருவர் திரைப்படத்தில் வைக்கும் பிரேம்களை வைத்தே யார் இந்த இயக்குநர் என்று கண்டுபிடிக்கு முடியும் என்றால் அது என்னைப் பொருத்தவரை Wes Anderson ஆகத்தான் இருப்பார். அன்டர்சனின் புதிய படம் வந்த ஞாபகம் இல்லாததால் தற்செயலாக இத்திரைப்படத்தைப் பார்க்கத் தொடங்கியபோது நெறியாளர் பெயர் திரையில் தோன்றமுன்னரே அந்த முதல் பிரேமிலே இது அன்டர்சனின் திரைப்படமாக இருக்கும் என்று கண்டுபிடித்துவிட்டேன். அன்டர்சனின் பெரும்பாலான திரைப்படங்களில் பெரிதாக கதை என்று எதுவும் இருக்காது. ஆனால் அவை எடுக்கப்படும் விதத்தில் நாம் கற்றுக் கொள்ள நிறைய இருக்கும். அவரின் Budapest Hotel படத்துக்குப் பிறகு நான் இரசித்துப் பார்த்த திரைப்படம் இதுவென்று சொல்வேன். பெரும் நடிகர்கள் ஒரு சில காட்சிகளில் வந்து போகின்றளவுக்கு அன்டர்சனின் திரைப்படங்களுக்கு ஒரு மரியாதை திரையுலகில் இருக்கின்றது. கொஞ்சம் பொறுமையாக அதிகம் பரிட்சயமில்லாத திரைமொழியில், ஆனால் அவ்வளவு அழகான திரைச்சட்டங்களுடன் (visual treats) ஒரு திரைப்படத்தைப் பார்க்க விரும்புகின்றவர்களுக்கான திரைப்படம் இது.
 
 
****

மக்னோலியாப்பூ குறிப்புகள்

Tuesday, September 30, 2025

 

'Calm in the Storm (Zen Ways to Cultivate Stability in an Anxious World)' நூல் வெளிவந்த அன்றே வாங்கியிருந்தேன். இது எனது ஆசிரியரான தாயின் நேரடி மாணவரான  Brother Phab Huu, ஓரு பத்திரிகையாளராருடன் சேர்ந்து எழுதியது. இவர்கள் இருவரும் கடந்த சில வருடங்களாக  Podcast செய்து வருகின்றனர். விரைவில் நூறாவது Podcast வரப்போகின்றது. நடைமுறை வாழ்க்கையில் ஸென்னை எப்படி பழக்கப்படுத்திக் கொள்வது என்று நேரடியாகப் பேசுவதால் இவர்களின் பேச்சுக்கள் சுவாரசியமானவை. ஆகவே நிறைய பலவீனமுள்ள தருணங்களை/மனிதர்களை இவர்களின் பேச்சுக்களினூடாக அறிந்துகொள்ளும்போது, நமது வாழ்க்கையின் பிரதிபலிப்பைப் பார்க்கலாம்.


ஒரு நூலை அது வரமுன்னர் pre-order செய்து நான் வாங்குவதென்பது அரிது. கடைசியாக அப்படி வாங்கியது அருந்ததி ரோயின் The Ministry of Utmost Happiness என நினைக்கின்றேன். 'Calm in the Storm' இல், பெரும்பாலும் அவர்களின் உரைகளிலிருந்தே எழுத்தாக்கி இருக்கின்றனர். இந்த உரைகளை நான் விடாது கேட்பவன் என்பதால் எளிதில் அதைக் கண்டு கொள்ள முடிந்தது. இந்த நூலை வாங்கியது என்பது அவர்களிடமிருந்து நிறையப் பெற்றதற்கு  இது நான் அவர்களுக்கு நன்றி செலுத்தும் முறை என்பேன். 


நாம் எத்தனையோ அரிய விடயங்களைப் பிறரிடமிருந்து பெற்றுக் கொள்கின்றோம், ஆனால் அவர்களுக்கு அதைச் சொல்லவோ/நன்றி செலுத்தவோ முடியவதில்லை. அதை வேறுவிதமாகத்தான் செய்ய வேண்டியிருக்கின்றது.


நண்பரொருவர் நான்கு பெண்கள் இலங்கையில் ஒரு சிறு குழுவைத் தொடங்கி, தொடர்ந்து பல்வேறு வகையில் சமூகத்தில் இயங்கிக் கொண்டிருப்பதைச் சொன்னார். அவரவர்க்கு இருக்கும் நாளாந்த அல்லாடல்களுக்கிடையில் அவ்வளவு உற்சாகமாக அவர்கள் செயற்படுகின்றார்கள் என்று சொன்னபோது மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. ஏனெனில் இனியான காலங்களில் சிறுசிறு குழுக்களாலேயே சமூகத்தில் நிறைய மாற்றங்களை ஏற்படுத்த முடியும் என்று நம்புவன் நான். ஆகவே இவ்வாறான அமைப்புக்களின் தொடக்கமும், செயற்பாடுகளும் மனதுக்கு இதமளிப்பவையாக இருக்கின்றன. அவர்களது அமைப்பு 'Everystory Sri Lanka'. இன்ஸ்டாவில் தேடினால் எளிதில் கிடைப்பார்கள். அவர்களுக்கு வாழ்த்துகள்!


*

இன்று நல்லூர் முருகன் கோயிலில் தேர்த்திருவிழா நடந்து முடிந்திருக்கின்றது. நானறிய யாழ்ப்பாணத்தில் இருக்கும் ஒரேயொரு தீவிர முருகன் பக்தன் நமது வடகோவையாராகத்தான் இருக்கும். ஏனென்றால் அவர் நல்லூர் திருவிழா தொடங்கிய முதல் நாளிலிருந்து 25ம் திருவிழா முடியும்வரை விரதம் இருப்பார்; ஆனால் ஒருநாளும் நல்லூர்க் கோயில் பக்கம் எட்டியே பார்க்கமாட்டார். 


வடிவேல் ஒரு திரைப்படத்தில் ஒரு கோட்டை வரைந்துவிட்டு, நீ  கோட்டுக்கு அந்தப் பக்கத்தில் நின்று கதைக்க வேண்டும், நான் இந்தப் பக்கத்தில் நின்று கதைப்பேன். பேச்சு பேச்சாக இருக்கவேண்டும், என்ன நடந்தாலும் கோட்டைத் தாண்டக்கூடாது என்று வில்லனுக்கு சூளுரைப்பது போல, வடகோவையாருக்கும், முருகனுக்கும் ஏதோ ஒரு சபதம் இருக்கும்போல. இல்லாவிட்டால் திருவிழாக் காலங்களில் கடும் விரதமிருந்து விட்டு கோயில் பக்கம் எட்டிப்பார்க்காமல் யாராவது இருப்பார்களா என்ன? சிலவேளைகளில் மனதிலே கோயில் கட்டிய பூசலார் நாயனாரின் பரம்பரையில் வந்தவராக இவர் இருப்பாரோ தெரியவில்லை.


அவர் ஒரு தீவிர நல்லூர் முருகப் பக்தன் போலக் காட்டிக்கொண்டாலும், நள்ளிரவு 'ஏகாந்த' வேளைகளில் மனந்திறந்து பேசும்போது, 'டேய் நான் எங்கை பக்தியோடு விரதம் இருக்கிறனடா, இப்படிச் செய்வது என்னுடைய detox இற்கு,  வருடம் முழுவதும்  ஊர்வன நகர்வன, பறப்பன, கடலுக்குள் பாய்வது என்று அனைத்தையும்  கணக்கில்லாது  நன்றாக விழுங்கிவிட்டு, 25 நாட்கள் விரதம் இருந்தால் உடல் நல்ல cleansing ஆகிவிடும், அதற்குத்தான் இப்படி விரதம் என்ற பெயரில் பட்டினி கிடக்கின்றேன்' என்று உண்மையை உளறிவிடுவார்.


நல்லூர் முருகனின் தேர்த்திருவிழாவை ஏதோ ஒரு யூ-டியுப்பில் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அம்மா, நல்லூரில் ஒரு தேர்தான் போகின்றது என்றார். நான் நல்லூர்க்கோயில் திருவிழாவுக்கு மட்டுமில்லை; சாதாரண நாளில் கூட நல்லூர் கோயிலுக்குள்ளே போனதில்லை (அது எதற்காக என்று தெரிய விருப்பம் இருப்பவர்கள் 'நான் கம்பராமாயணம் படித்த கதை' என்ற எனது ஆக்கத்தை வாசிக்கவும்). எனவே நல்லூரில் தேர்த்திருவிழாவுக்கு ஒரு தேர் மட்டுந்தான் இழுப்பார்கள் என்பதை நான் இதுவரை கவ்னித்திருக்கவில்லை.


ஏனென்றால் என் சிறுவயதில் இருந்து நான் திருவிழா கொண்டாடிய கோயில் என்றால் மாவிட்டபுரம் கந்தசாமி கோயில். இந்த நல்லூர்க்கந்தன் போல ஒற்றைத் தேர் இழுக்கும் கஞ்சத்தனம் எல்லாம் மாவிட்டபுரம் கந்தனுக்கு இல்லை. அவரின் தேர்த்திருவிழாவில் கம்பீரமாக 5 தேர்களை இழுப்பார்கள். அதுவும் அந்தப் பெருந்தெருவில் ஐந்து தேர்களும் பவனி வருவது என் சிறுவயதுக் காலங்களில் விழிகள் விரிக்கப் பார்க்கும் வியப்பான விடயம்.


நல்லூர்க் கந்தனுக்கு ஐந்து தேர்கள் மட்டுமில்லை, நல்லூர்ப் பக்கமாய்  தேர்த்திருவிழாவன்று பறவைக்காவடி வருகின்ற சிலமனையும் நான் அவ்வளவாய்ப் பார்க்கவில்லை. இங்கே கனடாவில் மொன்றியலில் மலையில் அமைந்திருக்கும் வல்-மொறின் முருகன் கோயில் தேர்த்திருவிழாவுக்கு போனால் கூட நம்மவர்களின் பறவைக்காவடியைப் பார்க்கலாம். 


பறவைக்காவடிகள் என்றாலே அது சந்நிதி என்று அம்மா சொன்னார். அவர் சின்னப்பிள்ளையாக இருக்கும்போது ஒருநாள் முந்தியே அவரின் தாயோடு போய் சந்நிதியில் தங்கி நின்று இந்தப் பறவைக்காவடிகளை எல்லாம் பார்ப்பார் எனச் சொன்னார்.


ஐந்து தேர்கள் இல்லாத நல்லூர்க் கந்தனைத்தான் எங்கள் யாழ்ப்பாணத்தின் அடையாளம்/பெருமை என்று படங்காட்டுகின்றீர்களே, இதெல்லாம் நியாயமா யாழ்ப்பாணிகளே?


இந்தப் போர் மட்டும் நடக்காது, எங்களைப் போன்றவர்களைப் பனித்தேசத்துக்குத் துரத்தியிருக்காவிட்டால், மாவிட்டபுரம் கந்தன்தான் எங்கள் யாழ்ப்பாணத்தின் அடையாளம் என்று இந்நேரத்துக்கு 'ஹர்த்தாலு'க்கு அழைப்பு விடுத்து கதவடைப்புச் செய்திருப்போம்!


*

யாழ்ப்பாணத்தில் இப்போது நடக்கும் புத்தகக் கண்காட்சியில் 'நானுன்னை முத்தமிடுகையில் புத்தர் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார்' சிறுகதைத் தொகுப்புக் கிடைக்கின்றது. நண்பர் மதுராங்கி அங்கு வாங்கியதாக இந்தப் புகைப்படத்தை அனுப்பியிருந்தார். யாழில் என் புத்தகங்களை வாங்கவென 10 வாசகர்கள்தான் இருப்பார்கள். ஏற்கனவே 'கலைமுகம்' இதழின் ஆசிரியரான எமில் இந்நூலை வாங்கியதாகச் சொல்லியிருந்தார். மற்ற நண்பர்கள் அவர்களின் Sleeper cells ஐ களைந்துவிட்டு களத்தில் இறங்க வேண்டுமென கேட்டுக் கொள்கிறேன்.


நிற்க.


இம்முறை 'எழுநா'வும் தனது அரங்கை  இப்புத்தகக் கண்காட்சியில் அமைத்துள்ளது. இந்த ஆண்டுக்கான 25 புத்தகங்களை வெளியிடும் திட்டத்தில் இதுவரை வெளிவந்துவிட்ட 20 நூல்களை நீங்கள் அங்கே பெற்றுக் கொள்ளலாம். உள்ளூர் மக்கள் மட்டுமில்லை, வருடந்தவறாது நல்லூர்க் கந்தனுக்காக அலையலையாகச் செல்லும் புலம்பெயர்ந்தவர்களும் 'எழுநா'வின் இந்த நூல்களை தமக்காக வாங்கலாம் அல்லது வாங்கி வாசிக்க ஆர்வமுள்ளவர்களுக்கு அன்பளிப்பாகக் கொடுக்கலாம். மகிழ்ச்சி என்பது ஒருபோதும் பிறர்க்குக் கொடுக்க கொடுக்க  குறைவதில்லை; மேலும் மேலும் கூடிக்கூடிச் செல்லும் என்று ஆசான் புத்தர் கூறியதுபோல, புத்தகங்களை வாசிப்பதால் நமது உலகம் இன்னுமின்னும் விசாலமடைகிறது என்பதற்கிணங்க இவ்வாறான புத்தகக் கண்காட்சிக்கு, கோயிலுக்கும், திரையரங்குக்கும் செல்வது மாதிரி குடும்பமாகச் சென்று வரலாம். 

 
அறிவைப் பெறாது (பாடப் புத்தக அறிவைச் சொல்லவில்லை), 'வாய் வீச்சில் வீரராக' ஈழத்தமிழ்ச் சமூகம் இருப்பதை தினம் தினம் அரசியல்வாதிகளிலிருந்து, 'அறிவுஜீவிகள்' எனச் சொல்லப்படுவர்கள் வரை பார்க்கின்றோம்; ஆகக் குறைந்தது நாங்கள் இவ்வாறான 'கோமாளி'களாக மாறாதிருக்க நமக்கு முன்னாலிருக்கும் நல்ல தேர்வு புத்தகங்களைத் தேடித் தேடி வாசிப்பதேயாகும்.


ஆகவே இவ்வாறான புத்தகக் கண்காட்சிகளுக்கு உற்சாகமாகச் சென்று வாருங்கள்!


***


(Aug, 2025)

அத்திப்பூ குறிப்புகள்

Sunday, December 01, 2024

 

1. அமெரிக்கத் தேர்தல்


அமெரிக்கத் தேர்தல் முடிந்துவிட்டது. யார் வென்றுவிட்டார் எனது அனைவர்க்கும் தெரியும். அடுத்த வருடம் கனடாவிலும் தேர்தல் இருக்கின்றது. அதிலும் வலதுசாரிச் சார்புள்ள மிதவாதக் கட்சி (Conservative) வெல்லவே அதிகம் சாத்தியமிருக்கின்றது.

இப்போது அமெரிக்கத் தேர்தல் குறித்து எழுத வரவில்லை. அமெரிக்காவில் டிரம்ப் வென்றவுடன், ஒருவர் அது கறுப்பின மக்களின் ஆதரவால் நிகழ்ந்ததென்று கூறி ஒரு பதிவு எழுதியிருந்தார். சரியான புள்ளிவிபரம் கிடைக்காமல் எழுந்தமானமாக எழுதினார் என்றால் கூட அதை மன்னித்து விட்டிருக்கலாம். ஆனால் கறுப்பினத்தவர்கள் அடிமைகளாக ஒடுக்கப்பட்டதை மறந்து, தமது புதிய அடிமை நிலையை மீண்டும் நிரூபிக்க டிரம்பிற்கு வாக்களித்தார்கள் என்று எதையெதையோ எழுதியதுதான் எரிச்சலாகக் கிடந்தது.

மேலும் அத்தோடு கறுப்பினத்தவர்கள் (கூட) ஒரு பெண் ஜனாதிபதியாக வருவதை விரும்பாத ஆணாதிக்கவாதிகள் என்று எழுதியிருந்தார்.

உண்மையில் இவருக்கோ/இவரின் பதிவுக்கோ (இவ்வாறு பல பதிவுகள் எழுந்தமானமாக முன்னரும் இவரால் எழுதபட்டிருக்கும்) மறுத்துச் சொல்ல அவ்வளவு விருப்பமில்லை. ஆனால் நான் மதிக்கும் பல நண்பர்கள் - முக்கியமாய் நான் முன்னோடிகள் என்று நினைப்பவர்கள் - அவரின் பதிவை வாசித்து அவ்வப்போது உரையாடுவதால் இதை எழுத விரும்புகின்றேன்.

அமெரிக்கர்கள் மட்டுமில்லை, ஆசியர்களும் முக்கியமாக -பெருமளவு இந்தியர்கள் தொடர்ந்து வலதுசாரிகளுக்கே ஆதரவளிப்பவர்கள். அது அமெரிக்காவில் மட்டுமில்லை, கனடாவிலும் வெளிப்படையாகத் தெரியும். என்ன இம்முறை கமலா ஹாரிஸ் என்கின்ற இந்தியப் பின்புலமுள்ள பெண்மணி ஜனாதிபதி தேர்தலில் நின்றதால் மெல்லவும் முடியாமல் உண்ணவும் முடியாமல் கொஞ்சம் கமலாவுக்கு வாக்களித்திருக்கக் கூடும். மற்றும்படி ரிபளிக்கனுக்கு வாக்குகளை இவர்களின் பெரும்பாலானோர் அள்ளி வழங்கக்கூடியவர்கள். அதனால்தான் அண்மையில் தமிழிலும் தெலுங்கிலும் (இந்தியா மாதிரி) டிரம்புக்கு வாக்களிக்கக் கேட்டு பெரிய Banner வைத்திருந்தது சமூகவலைத்தளங்களில் 'வைரல்' ஆனது.

இப்போது கறுப்பினத்தவர்கள் டிரம்புக்கு வாக்களித்துவிட்டார்கள் என்ற விடயத்துக்கு வருவோம். அது மிகத் தவறான தகவல்.

இம்முறை வழமையை விட கறுப்பின ஆண்கள் அதிகம் கமலா ஹரிஸுக்கு வாக்களித்திருக்கின்றனர். அதனால்தான் தேர்தல் முடிந்தபின் டிரம்ப் ஆதரவு FOX News கூட எப்படி 76% கறுப்பின் ஆண்கள் நமது டிரம்பை விட்டுவிட்டு கமலாவுக்கு வாக்களித்தார்கள் என்று இங்கு காலையிலிருந்து புலம்புகின்றார்கள்.

அதற்கு 'நீங்கள் டிரம்பிற்கு வாக்களித்தால் கறுப்பினப்பெண்கள்தான் அதிகம் பாதிக்கப்படுவார்கள்' என்று மிஷேல் ஒபாமா பேசியதுதான் காரணம் என்று மிஷேலையும் கூடவே இந்த வலதுசாரிகள் திட்டித் தீர்த்தபடி இருக்கின்றார்கள்.

இனி இம்முறை அமெரிக்கத் தேர்தல் வாக்களிப்பு புள்ளிவிபரத்தை இனம்/பால் என்பவற்றை வைத்துப் பார்த்தோம் என்றால், அமெரிக்கக் கறுப்பினத்தவர்கள்தான் மிகப் பெரும்பான்மையாக கமலாவுக்கு வேறெந்த (வெள்ளை/ஹிஸ்பானிய/ஆசிய ) இனத்தவர்களை விட வாக்களித்திருக்கின்றார்கள் என்பது புரியும் (பார்க்க இணைப்பு 01).

இவ்வாறு கறுப்பினத்தவர்கள் மிகத் தெளிவாக டிரம்புக்கு எதிராக வாக்களிக்கும்போது இந்தியாவிலிருந்து கொண்டு, அடிமைகளாக்கப்பட்ட கறுப்பர்கள் கூட இப்போது டிரம்புக்கு வாக்களித்து நவீன அடிமைகளாகின்றனர் என்று எழுதுவது எவ்வளவு அயோக்கியத்தனமானது. இப்படித்தான் இந்தியாவிலிருந்து வந்துபோகும் சில எழுத்தாளர்களும் அவ்வப்போது கறுப்பினத்தவர்களைப் பற்றி பொன்மொழி உதிர்ப்பதைக் கடந்த காலங்களில் கண்டுமிருக்கின்றோம்.

இம்முறை டிரம்ப் வென்றதற்கு ஹிஸ்பானிய ஆண்கள் அதிகம் டிரம்ப் பக்கம் சாய்ந்தது முக்கிய ஒரு காரணம் என்று சொல்கின்றார்களே தவிர கறுப்பினத்தவர்கள்தான் இந்த வெற்றிக்குக் காரணம் என்று எங்கும் சொல்லவில்லை.

ஆகவே அன்பரே, எல்லாவற்றையும் உங்களுக்குத் தெரியும் என்கின்ற பாவனையில் எழுதாதீர்கள். மேலும் உங்கள் தரவுகள்/தகவல்கள்/கோட்பாட்டு விளக்கங்கள் தவறென்று அவ்வப்போது சொல்ல வரும் நான் மதிக்கும் முன்னோடிகளை உங்கள் அரைகுறை ஞான அகம்பாவத்தால் விரட்டியடிக்காதீர்கள். அதனால் அவர்களுக்கல்ல, உங்களுக்குத்தான் ஒரு புதிய உலகைப் பார்க்கும் சாளரம் அடைத்துக் கொள்கின்றது என்பதையாவது சற்றுப் புரிந்து கொள்ளுங்கள்.


 

2. றஷ்மி

 

றஷ்மி என் பிரியத்துக்குரிய படைப்பாளி. அவரின் கவிதைகளை என் பதின்மங்களில் 'சரிநிகரில்' உதிரிகளாக வாசித்திருந்தாலும், அவரின் முதல் தொகுப்பான 'காவு கொள்ளப்பட்ட வாழ்வு: முதலான கவிதைகள்' தொகுப்பே அவரை இன்னும் நெருக்கமாக்கியது. அந்த நெருக்கம் எவ்வாறானதெனில் என் பல்கலைக்கழக காதல் பிரிவின் போது ஆற்றுப்படுத்தும் 'நிவாரணிகளில்' ஒன்றென அந்தத் தொகுப்பு இருந்தது. பின்னர் றஷ்மியோடு தொடர்ந்து பல்வேறுவகைகளில் சேர்ந்து பயணித்தாயிற்று. 

 

எனது தொகுப்புக்களில் ஒன்றான 'பேயாய் உழலும் சிறுமனமே' அவரின் முகப்போவியத்தோடு வெளிவந்தது. எனது கதைகள் 'காலச்சுவடில்' வெளிவருகின்ற ஒவ்வொரு பொழுதும் றஷ்மியின் ஓவியங்களோடே வெளிவந்திருக்கின்றன. இதற்கிடையில் ஷர்மிளா ஸையத் கொழும்பில் கலைகளினூடு இனங்களுக்கிடையிலான நல்லிணக்கம் என ஒருங்கமைத்த முதல் நிகழ்வில் எனதும் றஷ்மியினதும், நூல்கள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டபோது, இலக்கியத்தில் ஒரு சகபயணியாக றஷ்மியுடன் நானும் மாறியிருந்தேன்.

சிலவருடங்களுக்கு முன் றஷ்மியை சென்னைப் புத்தகக் கண்காட்சியில் நேரில் சந்தித்திருக்கின்றேன். எப்போதும் தொடர்புகளைப் பேணுவதில் சோம்பலும், தொலைபேசி அழைப்புக்களை விட்டுவிலகுபவனாக இருந்தாலும், றஷ்மியோடு தொலைபேசும்போது -அது அரிதாக இருந்தாலும்- அந்த பேச்சுக்கள் நீண்டதாகவே இருக்கும். றஷ்மியின் ஆளுமை பன்முகப்பட்டது. கவிஞர், ஓவியர், புத்தக வடிவமைப்பாளர், புனைவெழுத்தாளர் என்று அவரின் திறமை பல்வேறு திசைகளை நோக்கிப் பாய்வது. இன்று அவர் ஒரு நல்ல பாடகர் என்பதும், பாடல் வரிகளை எல்லாம் மிக நேர்த்தியாக நினைவில் வைத்திருப்பவர் என்பதையும் அறிந்தேன்.

கவிதைகளுக்காக எப்போதோ அவருக்குக் கிடைத்திருக்கவேண்டிய 'இயல்விருது' இப்போதாவது அவரின் சிறுகதைகளுக்காக கிடைத்திருக்கின்றது என்று ஆறுதற்படுத்திக் கொள்ள வேண்டியதுதான். வாழ்த்துகள்!

றஷ்மி இன்னும் நிறைய எழுதுங்கள்; இதே நேசத்தோடு எங்களோடு எப்போதும் இருங்கள்!

 

3.  Martha (ஆவணப்படம்)

எனது பாடசாலை/பல்கலைக்கழக காலங்களில் மார்த்தா (Martha Stewart) மிகப் பிரபல்யமாக இருந்தவர். எந்தப் பத்திரிகையை வாசித்தாலும், எந்தத் தொலைக்காட்சியைப் பார்த்தாலும் மார்த்தா அங்கே இருப்பார். அவ்வாறு புகழின் உச்சிக்குப் போன மார்த்தாவின் செல்வாக்கும், அவரின் நிறுவனமும் சட்டென்று சரிந்து போனது. அவர் stock market இல் insider trading செய்தார் என்று கூறப்பட்டு, அது நிரூபிக்கப்படாததால் அவர் எப்ஃபிஐக்கு பொய் சொன்னார் என்ற குற்றச்சாட்டில் ஐந்து மாத சிறைத்தண்டணையும், மிகுதி ஐந்துமாத வீட்டுச் சிறையிலும் இருந்தவர். இதன் நிமித்தம் அவர் கிட்டத்தட்ட அனைத்தையும் இழந்தார்.

ஆனால் மார்த்தா, மிக எளிமையான 5 சகோதரர்கள் உள்ள குடும்பத்தில் வறுமையோடு போராடி அன்று அவரது உழைப்பாலேயே தனது சொந்தப்பெயரை மார்க்கட் செய்து, ஒரு நிறுவனத்தை நடத்திய முதல் பில்லியரான பெண்ணாக அன்று மாறியது ஒரு பெரும் நிகழ்வே. இன்று 'இன்புளூவென்சர்' எனப்படும் தேய்வழக்கிற்கு 80/90களில் மிகச்சிறந்த முன்னுதாரணமாக இருந்தவர் அவர். மார்த்தா தனது பெயரிலேயே பல்வேறு சஞ்சிகைகளை நடத்தியவர். அதன்பின்னர்தான் பெண் ஆளுமைகளான ஒபரா வின்பரே போன்றவர்கள் தமக்கான சஞ்சிகைகளை நடத்தியவர்கள் என நினைக்கின்றேன்.

உண்மையில் அன்று மார்த்தா பெரிய குற்றம் எதையும் செய்யவில்லை. அவர் விற்ற பங்குகள் கூட 50,000 டொலர்களுக்குக் கீழானவை. அவரின் வளர்ச்சியை விரும்பாத யாரோ அவரை வீழ்த்த விரும்பியிருக்கக் கூடும். மேலும் வெகுசன விருப்பம் என்பதும் உச்சிக்குப் போகும் ஒருவரை தனக்குத்தானே சரிநிகராக கீழே வீழ்த்திப் பார்ப்பதிலும் ஆசைப்படுவதும் இயல்புதானல்லவா. மார்த்தா ஜெயிலுக்குப் போனதன் பிறகு அவரின் பெயரில் இருந்த நிறுவனத்தின் அனைத்து உரிமைகளையும் இழக்கின்றார். அதுபோலவே அவரின் முகத்தை ஒரு பிராண்டாக வைத்திருந்த நிறுவனத்தின் பங்குகளும் மிக மோசமான சரிவைச் சந்தித்து, அந்த நிறுவனத்தையே 'அடிமாட்டு விலை'க்கு விற்க வேண்டி வருகின்றது.

மார்த்தாவின் மீட்சி பின்னர் நிகழ்ந்தாலும் ஆனாலும் மார்த்தாவினால் பெரிதாக முன்னர் போலச் சாதிக்க முடியவில்லை. அவரின் நிறுவனம் வீழாமல் இருந்திருந்தால் இன்று மிகப்பெரும் வளர்ச்சியை பல்வேறு வழிகளில் அடைந்திருக்கும் என்று சொல்கின்றார்கள். அதேபோன்று இந்த ஆவணப்படத்தில் மார்த்தாவின் மகிழ்ச்சியற்ற திருமண வாழ்வு, அவருக்கும் அவரது கணவருக்கும் திருமணத்தைத்தாண்டிய உறவுகள் என்று பலதையும் பேசுகின்றார்கள். எப்போதும் தனது விடயங்களில் முழுமையை எதிர்பார்த்த மார்த்தா எப்படிப் பலவேளைகளில் தனது ஊழியர்களை அவமானப்படுத்தினார்கள் என்பதையும் சொல்கின்றார்கள்.

இத்தனைக்கும் அப்பால், எளிய குடும்பத்தில் பிறந்த ஒருவர் சமையலாலும், வீட்டு அலங்கரிப்பாலும், தோட்டக் கலையாலும் பத்திரிகை/தொலைக்காட்சியின் மூலம் (இன்றைய ரியல் எஸ்டேட், ஸ்டாக் மார்க்கட், மென்பொருட்கள் போன்றவற்றால் அல்லாது) பில்லியனாராக ஒரு பெண்ணாக அன்றைய காலத்தில் மிக குறுகிய காலத்தில் தனித்து நின்று மாறிக்காட்டினார் என்பதுதான் மிக முக்கியமானது.

 

 

4. The Bike riders (திரைப்படம்)

இத் திரைப்படம் எப்படி அமெரிக்காவில் மோட்டார் சைக்கிள் குழுக்கள் தோன்றியது என்பதன் ஆதிமூலத்தைத் தொட்டுச் செல்கின்றது. மோட்டார் சைக்கிள்களை ஓடுவதிலும் அவை பற்றிப் பேசுவதிலும் ஆர்வமுள்ளவர்கள் ஓரு குழுவைத் தொடங்க அது எப்படி பின்னர் வன்முறை/போதைமருந்து/பாலியல் தொழில் போன்றவற்றின் திசைகளை நோக்கிச் சென்றது என்பது பற்றிக் கூறுகின்றது. இதுவே இப்போது பிரபல்யமாக இருக்கும் outlaws என்கின்ற வன்முறையான மோட்டார் சைக்கிள் குழுவிற்கான அடித்தளமானது.

சிகாகோவில் இருந்த இக்குழுவில் (அப்போது அது வன்முறையின் திசைக்குச் செல்லவில்லை) 1960களில் சிலவருடங்கள் இணைந்திருந்த டானி (Danny Lyon) அந்தக் காலத்தில் இக்குழுவை புகைப்படங்களாலும் குறிப்புக்களாலும் ஆவணப்படுத்த அது நூலாகப் பின்னர் வெளிவந்தது. அவரின் இந்த நூலை அடிப்படையாகக் கொண்டு இத்திரைப்படம் எடுக்கப்பட்டிருக்கின்றது. 

 

*******************

கார்னேஷன்பூக் குறிப்புகள்

Sunday, August 11, 2024

1. இராஜாவே - Rajawe

இது போரைப் பேசுகின்ற தமிழ்/சிங்களக் கலைஞர்கள் உருவாக்கிய பாடல். எனது பிரியத்துக்குரிய நண்பர் அக்‌ஷயா  பாடல் வரிகளை எழுதியிருக்கின்றார். சிங்களப் பாடகியான நிபுணி ஹெராத் பாடலைப் பாடி, காணொளியிலும் நடித்திருக்கின்றார்.

 

அக்‌ஷயாவை எனக்கு நீண்டகாலமாகத் தெரியும். எனக்கு அடுத்தடுத்த தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர். எனவே அந்தத் தலைமுறை போரைப் பார்ப்பதும் அதை எதிர்கொள்வதும் வேறுவிதமாக இருப்பதும் இயல்பானதே. அக்‌ஷயா பாடல்களை எழுதத் தொடங்கியபோதே அவர் அதில் நிறையச் சாதிப்பார் எனச் சொல்லிக் கொண்டிருப்பேன். பின்னர் அவர் எழுதிய ஒரு பாடலை ஷக்திசிறி கோபால் பாடியதிலிருந்து, இலங்கை அரச விருதை சிறந்த பாடலுக்காகப் பெற்றதென நிறைய உயரங்களை அடைந்தவர். 

 

எப்போது இலங்கை போனாலும் ஒருமுறையாவது அவரை எங்கேனும் கஃபேயில் சந்தித்துப் பேசிக் கொள்வேன். எனது 'மெக்ஸிக்கோ'அவருக்கு மிகப் பிடித்தமானது. நான் தமிழாக்கிய சார்ள்ஸ் ப்யூகோவ்ஸ்கியின் கவிதைகளை அவரது குரலில் பதிவு செய்து அனுப்பி வைக்க அதை இங்கே பகிர்ந்துமிருக்கின்றேன்.  எனக்குப் பிடித்தமான எஸ்.பொ(ன்னுத்துரை)யின் பேரப்பிள்ளையானவர் அவர். அதனால் அவர் மீது எனக்குத் தனிப்பட்ட பிரியமும் இருக்கின்றது. அக்‌ஷ்யாவிடமிருந்தே நான் நிறைய நாள் தேடிக் கொண்டிருந்த எஸ்.பொவின் 'வரலாற்றில் வாழ்தலை' இரவல் வாங்கி வாசித்தவன்.

 

இது ஒரு அழகான பாடல். பாடலின் மென்மை மட்டுமில்லை, நடிகர்களும் இயல்பாக இருக்கின்றார்கள். என்ன வன்முறையைக் கொஞ்சம் தவிர்த்திருக்கலாம். போரின் கொடுமையை அப்படியே நேரடிக் காட்சிகளால் மட்டுந்தான் காட்டவேண்டும் என்கின்ற எந்தக் கட்டாயமும் இல்லைத்தானே.  ஆனால் கடந்தகாலத்தில் நிகழ்ந்த எல்லாவற்றையும் மறந்துவிட்டு, இலங்கை 'அமைதி'யாக இருக்கின்றதென்பதை நம்பவைக்கின்ற காலத்தில் தமிழ்/சிங்களக் கலைஞர்கள் இப்படிப் பேச(பாட) வந்திருப்பது என்பதே முக்கியமானது. போரில்/வன்முறையில் இழப்புக்கள் ஒருபுறம் என்றால், இன்னொரு புறம் காணாமற் போனவர்க்கான' காத்திருத்தல் என்பது வேறுவகையான துயரம் . இந்த (சிங்கள)தமிழ்ப் பெண் அவரின் துணைவரை இழப்பதால் ஒருவகையான உளவியல் சிக்கலுக்குப் போகின்றார். அது அவருக்கு வன்முறை பரிசளித்த சாபங்களில் ஒன்று.

 

ஈழத்துச் திரை/பாடல்கள் தனக்கான தனித்துவத்தைத் தேட வேண்டுமெனச் சொல்லிக் கொண்டிருப்பவன் நான். எந்தக் கலையாக இருந்தாலும், அது பாவனையோ போலச் செய்தலோ இல்லாது, எவ்வளவு பலவீனமாக இருந்தாலும், அசலாக இருக்க வேண்டும் என்றே விரும்புவேன். இது அப்படியான நீண்டபயணத்தில் ஒரு சிறுகாலடியெனக் கூடச் சொல்லலாம். நிறையக் காலடிகள் கூட்டாகச் சேர்ந்து நாம் ஒரு தனித்துவப் பாதையை  நமக்காக அமைக்க வேண்டும்.

 

புதுப் பாடல்கள்/புது Project கள் வரும்போது அக்‌ஷயா  என்னோடு பகிர்ந்து கொள்வார். இந்த வருடம் அவரின் வாழ்வில் இன்னும் நிறைய மகிழ்வான விடயங்கள் நடக்க இருக்கின்றன. இந்தப் பாடலுக்கு மட்டுமின்றி,  கலையின் மீதான ஆர்வத்தில் எப்போதும் இதே போன்று அக்‌ஷயா இருக்கவும் என் வாழ்த்துகள்!

 

பாடலைக் கேட்க/காண: https://www.youtube.com/watch?v=msYUqWcLJqw

 

 

2. ஒவ்வொரு குழந்தையும் முக்கியமானவர்கள் (Every Child Matters)

 

கனடாவில் ஒன்றரை இலட்சத்துக்கும் அதிகமான குழந்தைகள் 1830இல் இருந்து 1990கள் வரை பூர்வீகக்குடிப் பெற்றோரிடமிருந்து பறிக்கப்பட்டு பாடசாலையில் -கத்தோலிக்கத் தேவாலயத்தினால்- சேர்க்கப்பட்டார்கள். இதன் மூலம் அந்தப் பூர்வீகப் பிள்ளைகள் தமது சொந்த மொழியையும், அவர்களின் கலாசாரத்தையும் அறிவதிலிருந்து பிரிக்கப்பட்டார்கள். வேர்களை இழந்த மரங்கள் வாழ முடியாது போவது போல, தமது சொந்த மொழியையும், கலாசாரத்தையும் இழந்த பிள்ளைகள் பின்னாளில் எல்லாவற்றிலிருந்தும் அந்நியமானார்கள். அத்துடன் இப்பிள்ளைகளை உண்மையில் பாடசாலையில் வைத்து வெள்ளையர்கள் கற்பிக்கவில்லை. அவர்களுக்கு பகுதி நேரம் கற்பித்துக்கொண்டு,  மிகுதி நேரம் பாடசாலையில் வேலை செய்ய நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டார்கள். 

 

இவ்வாறு பூர்வீகக்குடிப் பெற்றோரிடமிருந்து பறித்துச் செல்லப்பட்ட பிள்ளைகள் மொழியையும், கலாசாரத்தையும் இழந்து ஊழியமற்ற வேலையாட்களாக மட்டுமின்றி, இந்தப் பாடசாலைகளில் அநியாயமாக ஆயிரக்கணக்கில் இறந்தும் போயிருக்கின்றார்கள். இயற்கையோடு இயைந்த வாழ்ந்த பூர்வீகக்குடிப் பிள்ளைகளுக்கு ஆங்கிலேயர்களால் கொண்டுவரப்பட்ட பல நோய்களுக்கு எதிர்ப்புச் சக்தி அவர்களின் உடல்களில் இருக்கவில்லை. அத்துடன் இந்த ஆங்கிலேயர்கள் வேண்டுமென்றே சில தொற்றுநோய்களை இந்தப் பிள்ளைகளுக்குப் பரப்பினார்கள் என்றும் சொல்லப்படுகின்றது. இதன் நிமித்தம் இறந்துபோன ஆயிரக்கணக்கான பிள்ளைகளை எந்தச் சுவடுகளுமின்றி பல்வேறு பகுதிகளில் புதைத்துமிருக்கின்றார்கள். அண்மையில் (2021) இல் இவ்வாறு பிள்ளைகள் புதைக்கப்பட்ட பகுதிகள் வன்கூவரில் கத்தோலிக்கத் தேவாலயத்துக்கு அண்மையில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டும் இருந்தது. இது குறித்த விழிப்புணர்வுக்காகவே 'Every Child Matters' என்பது தொடங்கப்பட்டது. 

 

கனடிய அரசும் இந்த அவமானம்/அழுத்தம் காரணமாக அரச பொதுவிடுமுறையாக இப்போது செப்ரெம்பர் 30 அறிவித்து அந்த நாளை - Orange Shirt Day ஆக‌-  நினைவுகூர்கின்றது.

 

 

3. எந்தக் கங்கையில் இந்தக் கைகளைக் கழுவது?

 

நோர்வேயில் வசிக்கும் 'இளவாலை' விஜயேந்திரனின் கவிதைகளின் முழுத்தொகுப்பு ('எந்தக் கங்கையில் இந்தக் கைகளைக் கழுவது?') அண்மையில் கனடாவில் வெளியிடப்பட்டிருந்தது. அவரது முதல் தொகுப்பான 'நிறமற்றுப் போன கனவு'களுக்குப் பிறகு மிகக் குறைந்த கவிதைகளே அவர் எழுதியிருக்கின்றார். ஒருவகையில் எப்போது கவிதைகளை எழுதுவதை நிறுத்தவேண்டும் என்று உணர்ந்து நிறுத்துவது கூட ஒரு படைப்பாளிக்குரிய நுண்ணுணர்வு எனத்தான் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். 

 

ஏனெனில் எம் சூழலில் பலர் தங்களைக் கவிஞர்கள் என்று எப்போதும் நிரூபித்துக் கொண்டிருக்கவேண்டும் என்பதற்காக காலாவதியான மொழியிலும்,  (ஏற்கனவே எழுதிய கவிதைகள்) போலச் செய்வதிலும் நம்மிடையே நிறையப் பேர் இருக்கின்றார்கள். அந்தவகையில் இனி கவிதைகள் எழுதுவதை குறைத்துக்கொள்வோம் என்று முடிவு செய்த விஜயேந்திரன் போற்றுதலுக்குரியவர். விஜயேந்திரனின் கவிதைகள் ஒரு காலத்தில் பதிவுகள் எனச் சொல்லலாம். இன்னும் குறிப்பாகச் சொல்வதனால் எமது போராட்ட காலத்தின் எண்பதுகளையும், புலம்பெயர் வாழ்வின் தொண்ணூறுகளையும் அவரது எழுத்துக்கள் அடையாளப்படுத்துகின்றன எனச் சொல்லலாம். அந்தவகையில் இப்போது 2020களில் இவற்றை வாசித்தாலும் நாம் அந்தக் காலத்து பண்பாட்டு/சமூகவியல் நிகழ்வுகளில் உலாவுகின்றகின்ற ஒருவராக நம்மை உருவகித்துக் கொள்ளமுடியும்.

 

விஜயேந்திரனோடு தனிப்பட்டதொரு சந்திப்பில் கதைத்துக் கொண்டிருந்தபோது, முகநூலில் எழுதும்போது இரண்டு விடயங்களைக் கவனத்தில் கொள்வேன் என்றார். ஒன்று ஏதேனும் புதிய விடயத்தைப் பகிர்ந்து கொள்வதாக இருந்தால் மட்டும் எழுதுவேன் என்றார். இரண்டு இயன்றவரை எழுத்து/இலக்கணப் பிழைகள் இல்லாது எழுத வேண்டும் என்பதில் கவனமாக இருப்பேன் என்றார்.  இவையிரண்டும் நம் எல்லோருக்கும் பொருந்தக் கூடியதே.  

 

விஐயேந்திரன் இன்றைய காலங்களில் சூழலியலில் அக்கறையுடையவராக, ஈழத்தில் அவர் வாழ்ந்த கிராமத்திலும், கற்ற பாடசாலைச் சூழலிலும் மரங்களை நாட்டி வளர்ப்பதிலும் ஆர்வமாக இருக்கின்றார்.

 

 

4. சிவப்பு ஆடை தினம்

 

சிவப்பு ஆடை தினம் (Red Dress Day) என்பது கனடாவில் கொல்லப்பட்ட/காணாமற்போன பூர்வீகக்குடிப் பெண்களினதும், சிறுமிகளினதும் ஞாபகமாக நினைவு கூரப்படுகின்றது.  சிவப்பு ஆடை ஓர் அடையாளமாக 2010 இல் கனடாப் பூர்வீகக்குடிக் கலைஞரான Jamie Black ஆல் முன்னிறுத்தப்பட்டது. அன்று அவர் நூற்றுக்கணக்கான வெறும் சிவப்பு ஆடைகளைத் தொங்கவிட்டு இதற்கான விழிப்புணர்வைத் தொடங்கி வைத்தார். இவ்வாறு செய்ததன் மூலம் இப்படிக் கொல்லப்பட்ட பெண்களைப் பற்றியும், வன்முறைக்குட்படும் பெண்கள் தமது கதைகளைச் சொல்வதற்குமான பாதுகாப்பான பொதுவெளிகளை உருவாக்குவதே தனது முதன்மையான நோக்கமென அந்தக் கலைஞர் கூறியிருந்தார்.

 

கடந்த முப்பது வருடங்களில் (1980-2010)  இப்படி அநியாயமாக பூர்வீகக்குடிப் பெண்களும்/சிறுமிகளும் ஆயிரக்கணக்கில் கொல்லப்பட்டிருக்கின்றார்கள் என்பதைத் தரவுகள் சொல்கின்றன. பூர்வீகக்குடிகளின் உடல்களிலிருந்து வெளியேறிய ஆன்மாக்கள் கடும் வர்ணங்களை எளிதாக அடையாளங் கண்டுகொள்ளும் என்பது  அவர்களுக்கிடையில் இருக்கும் ஒரு நம்பிக்கை; அவற்றில் முக்கியமானது சிவப்பு வர்ணம். இவ்வாறு சிவப்பு வர்ணத்தில் ஆடைகளைத் தொங்க விடும்போது, இறந்துபோன பெண்களின் ஆன்மாக்கள் தமது நேசத்துக்குரிய மனிதர்களை எளிதாக மீளக் கண்டடையும் என்பதை இந்த சிவப்பு ஆடை குறித்து நிற்கின்றது. தற்செயலாக ஒரு நகரத்துக்குச் சென்றபோது டூலிப் மலர்களோடு இந்த சிவப்பு ஆடைகள் தொங்கவிடப்பட்டு, கொல்லப்பட்ட/காணாமற்போன பூர்வீகக்குடிப் பெண்கள் நினைவுபடுத்தப்பட்டதைக் கண்டேன்.

 

 *************


திரைப்படங்கள் குறித்த சில குறிப்புகள்..

Sunday, April 28, 2024

  (ஓவியங்கள்: ஊக்ரா) 

 

எனது அண்மைக்கால பதிவுகளை ஒரு தமிழ்நாட்டு இயக்குநர் வாசித்திருக்கின்றார் போலும். முக்கியமாக ப்யூகோவ்ஸ்கி பற்றியும், திரைப்படங்கள் குறித்தும் நான் எழுதியது அவருக்குப் பிடித்திருந்தது. எனக்கு அவரின் தொடர்பு எண்ணை அனுப்பியதோடல்லாது, voice message ம் விட்டிருந்தார். எனக்கு அவர் பிடித்த நெறியாளர் மட்டுமில்லாது, அவரின் சினிமா/இலக்கியம் சம்பந்தப்பட்ட விடயங்களையும் நான் பின் தொடர்ந்து கொண்டிருப்பவன் என்பதால் அவரது அழைப்பு ஒரு இனிய அதிர்ச்சியாக இருந்தது. நேரமிருக்கும்போது பேசுவோம், உங்களின் திரைக்கதையோடு சேர்ந்து வேலை செய்வோம் என்று அழைத்திருந்தார். அவரோடு சேர்ந்து வேலை செய்வதற்குக் காலம் கனியுமா இல்லையா என்பதை எதிர்காலத்துக்கு விட்டாலும், இதை ஏன் சொல்கின்றேன் என்றால், எழுத்து அழைத்துச் செல்லும் வியப்பான திசைகளைப் பற்றிக் குறிப்பிடத்தான்.

நேற்று வேலையால் வந்த களைப்பு இருந்தாலும் (இந்த வேலை என் நேரத்தையும், மனதையும் அடிவரை உறிஞ்சி எடுத்து சோர்வுறச் செய்தாலும்) ஒரு நண்பரின் தொலைபேசி அழைப்புக்குப் பதில் அழைப்பு எடுத்திருந்தேன். ஏதேதோ சொல்லமுடியாத காரணங்களால் தனித்திருப்பவர்கள் மீது எனக்கு அதீத ஈர்ப்புண்டு. நண்பர் தனது இளமைக்காலத்தில் பார்த்த சிங்களப் படங்களைப் பற்றிச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். அவை பெரும்பாலும் கறுப்பு-வெள்ளையானவை. ஆனால் அந்தக் காட்சிகள் அவரிடம் இவ்வளவு தசாப்தங்கள் ஆனபிறகும் மறக்காமல் இருக்க, அவற்றையெல்லாம் விரிவாக நினைவுபடுத்த அவரால் முடிந்தது. இத்தனைக்கும் அவருக்குச் சிங்களம் தெரியாது. திரைப்படத்தின் மொழி தெரியாமலே அத்திரைப்படங்கள் கவர்ந்திருக்கின்றன மட்டுமில்லை, இத்திரைப்படங்களே தன்னை எழுத்து, இன்னபிற கலைகளுக்கும் கைகோர்த்து அழைத்துச் சென்றன என்றார். இப்போது தானெழுதும் எதற்கும், இந்த 'மொழி' தெரியாத திரைப்படங்களே அடிப்படைக் காரணமென நெகிழ்ந்தார். அப்படியெனில் திரை என்னும் காட்சிமொழி எவ்வளவு வீரியமானது என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ளமுடியும்.

இலங்கையில் நின்றபோது நண்பர் இளங்கோ ராம் தனது திரைப்படமான 'Tentigo' ஐ எனக்கான தனிப்பட்ட காட்சியாகத் திரையிட்டுக் காட்டியிருந்தார். இத்திரைப்படத்தின் கதை என்பது கொஞ்சம் 'ரிஸ்கி'யானது. பார்வையாளர் அதன் முக்கிய கதையிழையைத் தொடக்கத்திலேயே நிராகரித்துவிட்டால், முழுத்திரைப்படமே அபத்தமாகிப் போய்விடும். கத்தியில் கால் வைத்து நடக்கும் கதையில் திரைக்கதை வலுவாகக் கட்டியமைக்கப்பட்டதால் என்னால் முழுத்திரைப்படத்தோடும் தொடர்ந்து பயணிக்க முடிந்தது. இப்போது அது Tallinn, Glasgow போன்ற இடங்களில் திரையிடப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. சில இடங்களில் அதற்கு விருதுகளும் கிடைத்திருக்கின்றன. முற்றுமுழுதாக சிங்களக் கலைஞர்கள் நடித்த அந்த சிங்களத் திரைப்படத்தை நான் அவர்களின் வாழ்வியல் தெரிந்த ஒருவனைப் போல இருந்து இரசித்தேன். விரைவில் இளங்கோ ராம் இந்தியாவிலும் சென்று திரைப்படத்தை இயக்கவிருக்கின்றார் என நினைக்கின்றேன். பிரசன்னா விதானகேயும் இப்போது மலையாள நடிகர்களை வைத்து இந்தியாவில் ஒரு படத்தை இயக்கியிருக்கின்றார். எனவே திரைப்படங்கள் மொழியைத் தாண்டிய பார்வையாளர்களை மட்டுமில்லை, நல்ல நெறியாளர்களை அவர்கள் படங்களை இயக்க நாடுகள் தாண்டியும் அழைத்துச் செல்லும் எனச் சொல்லிக் கொள்ளலாம்.

 

இன்று இலங்கையில் எடுத்த ஒரு திரைப்படத்தை இங்குள்ள திரையரங்குச் சென்று பார்த்தேன். என் நண்பனின் பங்கும் திரைக்குப் பின்னால் இருக்கின்றது என்பதாலும் அதைத் தவறவிடக்கூடாது என்று நினைத்தேன். அரங்கு நிறையப் பார்வையாளர்கள் வந்திருந்தார்கள். திரைப்படத்தின் ஒளிப்பதிவு, இசை, நடிகர்கள் தேர்வு கூட நன்றாக இருந்தது. ஆனால் திரைக்கதையின்போது குழுவினர் அனைவரும் நன்றாகத் தூங்கிவிட்டனர் என நினைக்கின்றேன்.

இன்றைய காலங்களில் மனதுக்கு உவப்பில்லாத புத்தகங்கள்/திரைப்படங்களைப் பற்றிப் பேசுவதைத் தவிர்த்துக் கொள்ளும் காலத்துக்கு வந்துவிட்டேன். ஆனால் இத்திரைப்படம் உண்மையிலேயே தலையிடியைத் தந்திருந்தது. அது என்னை எவ்வளவு புறமொதுக்கியதென்றால், படம் ஓடிக்கொண்டிருக்கும்போதே ஓரிரு கட்டுரைகளை அலைபேசியில் வாசித்து முடிக்கும் அளவுக்குச் செய்திருந்தது.

இவர்கள் புதியவர்கள் என்பதால் கொஞ்சம் பொறுத்துக் கொள்ளலாம். ஆனால் 30 நிமிடங்களுக்குள் ஒரு குறுந்திரைப்படமாக எடுக்க வேண்டியதை 2 மணித்தியாலம் நீளமாக எடுத்து பார்வையாளர்களைக் கொல்லக்கூடாது. திரைப்படம் முழுதும் அபத்தம் நீக்கமற இருப்பது ஒருபுறம் இருந்தால், கதையே இல்லாமல் சும்மா 'காட்சிகளை' இனி அலுப்பே ஆக முடியாது என்றளவுக்கு நீட்டித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

தம்பிமாரே, இதைத்தான் நான் 10 வருடங்களுக்கு முன்னர் இங்கு தமிழ்த்திரைப்பட விழாக்களின்போது ஜூரிகளில் ஒருவராக இருந்தபோது வருடம் வருடம் பார்த்தேன். அந்தச் சோகத்தையே இப்போது நீங்களும் வைத்துச் செய்து கொண்டிருந்தால் நியாயமா? திரைப்படம் என்பது எத்தனைபேரின் கடினமான உழைப்பால் முழுவடிவம் எடுத்திருக்கும்? நீங்கள் திரைக்கதையை நன்கு செதுக்கி, வலுவாக்கி இருந்தால் அனைவரின் உழைப்பும் மதிக்கப்பட்டிருக்கும் அல்லவா? இப்படி உங்களோடு உழைத்தவர்களை மட்டுமில்லை, உங்களை நம்பி படம் பார்க்க வந்தவர்களையும் கைகழுவிட்டுவிட்டு, திரைப்படம் முடிந்தபின் திரையில் 'இந்திய சினிமாவிட்டு ஈழச்சினிமாவை ஆதரவளிக்கவேண்டும்' என்று விரிவுரை கொடுப்பது நியாயமா சொல்லுங்கள். உங்களின் படைப்பை நம்பித்தானே -பிற தமிழ்/ஆங்கில படங்களுக்குக் கொடுக்கும் ரிக்கெட் விலையை விடக் கூட கொடுத்து- பார்வையாளர்கள் நாங்கள் வந்து அரங்கை நிறைத்து இருந்தோம். ஆனால் நீங்கள் நமக்குத் தந்ததுதான் என்ன? இதைவிட கடந்தவருடத்தில், "சாம் சூஸைட் பண்ணப் போறானில்" சின்ன அதிர்ச்சியைக் கதையின் முடிவில் வைத்து, கடற்கரை, தேவாலயப் பின்னணியில் நல்லதொரு குறுந்திரைப்படம் தந்தவர்களும் இதே யாழ்ப்பாணத்தவர்கள்தானே?

ஆக, ஈழத்து/புலம்பெயர் படங்களுக்கு மக்கள் ஆதரவு தரவில்லை என்றெல்லாம் குறைகூறாது, நல்லதொரு திரைப்படத்தை முதலில் தாருங்கள். ஒரு திரைப்படம் ஓடுமா, ஓடாதா என்பதைவிட நாங்கள் எங்களால் இயன்றவரை சிறந்த படைப்பைக் கொடுத்திருக்கின்றோம் என்று மனநிறைவை நீங்கள் அடைதலே முக்கியம். மேலும் தயவுசெய்து தமிழகத்துப் படங்களைப் போல போலி செய்யாதீர்கள். அது உங்களை எங்குமே அழைத்துச் செல்லாது. அது உங்களின் தன்னிருப்பையே இறுதியில் அழித்துவிடும். தமிழகத்துத் திரைப்படம் போல பாவனை செய்துகொண்டு, இந்தியத்திரைப்படங்களை விடுத்து ஈழச்சினிமாவுக்கு ஆதரவு தாருங்களென நீங்கள் கேட்பது எவ்வளவு போலித்தனமானது இல்லையா? நகைச்சுவையே வராத விடயங்களை எல்லாம் நகைச்சுவை என்ற பெயரில் திரையில் இறக்குவதைப் போல ஓர் ஆபாசம் இல்லையென்பதை நீங்கள் ஒருநாள் அறிந்து வெட்கிக்கவும் கூடும்.

அறிவுரையாக இல்லாது உங்கள் தோளணைத்து நிறைய மலையாள, சிங்களத் திரைப்படங்களை பாருங்கள் எனச் சொல்லப் பிரியப்படுகின்றேன். இயன்றால் தமிழில் எழுதப்பட்டிருக்கும் நல்ல கதைகளை வாசியுங்கள். அதிலிருந்தும் திரைக்கதைகளை உருவாக்க முயலுங்கள். நல்ல கதையோடு வந்தால் நீங்கள் கேட்காமலே ஈழத்தவர் அல்ல, உலகத்தவர்களே கூட உங்களை அரவணைத்துக் கொள்வார்கள். 

 

இலக்கியத்துக்குக் கூட மொழி என்கின்ற ஓர் எல்லை இருக்கின்றது. ஆனால் திரைப்படங்கள் அழைத்துச் செல்லும் திசைகளோ விசாலமானது. எனது நண்பர் மொழியே தெரியாத சிங்களத் திரைப்படங்களைப் பார்த்து இன்றும் சிலாகித்துக் கொண்டிருப்பதைப் போல, மிகப்பெரும் தணிக்கையிருந்தும் ஈரானிலிருந்து வரும் திரைப்படங்களைப் பார்த்து நான் நெகிழ்வுற்றதைப் போல உங்களுக்கான சிறகுகளை விரிப்பதற்கும் இந்த வானம் பரந்திருக்கின்றது. உங்கள் கூட்டுழைப்பை இத்திரைப்படத்தைப் போல வீணாக்கிவிடாதீர்கள். கற்றுக்கொள்ளும் ஆவல் இருப்பின் நீங்கள் நம்மண்ணின் தனித்துவங்களோடு ஒரு மகேஷின்டே பிரதிக்காரத்தையோ, Children of Heaven யோ, Oba Nathuwa Oba Ekka எடுக்க முடியும். ஆனால் நீங்கள் உங்கள் திரைக்கதைகளுக்கு நேர்மையாகவும், அசலாகவும் இருக்கவேண்டும். நாளை அப்படியான நெறியாளர்களாக மாற என் வாழ்த்துகள், ஆனால் இப்படியான தலையிடிகளைத் தொடர்ந்து தருவதைத் தவிர்க்கவேண்டும். முன்னோடிகளிடமிருந்து நல்லதை மட்டுமில்லை, நல்லதல்லாதவற்றை செய்யாததையும் கற்றுக் கொள்ளலாம், தவறே இல்லை. அதைக் கொஞ்சம் பொறுமையாகக் கூடக் கற்றுக்கொள்ளலாம். எம் கனவுகள் எங்கும் பறந்துபோய் விடவும் மாட்டாது.

ஒரு வீடற்றவராக (homeless) இருந்த ப்யூகோவ்ஸ்கி தனது எழுத்துக்களால் பிரபல்யமடைய, ஹாலிவூட் அவரைத் திரைக்கதை எழுத அழைக்கின்றது. அப்படி அவர் எழுதிய கதையைக் கொண்டு இயக்கப்பட்டதே Barfly என்கின்ற திரைப்படம். இத்திரைப்பட உருவாக்கத்தை அருகில் இருந்து பார்த்த ப்யூகோவ்ஸ்கி பின்னர் எழுதியதே 'ஹாலிவூட்' என்கின்ற நாவல். இந்நாவலை வாசித்திருந்தால் அதில் எப்படி ஹாலிவூட் உலகை எள்ளல் செய்திருப்பார் என்பது நமக்குப் புரியும். அதுதான் ப்யூகோவ்ஸ்கி. தன்னை அழைத்து மரியாதை கொடுத்த ஹாலிவூட்டையே நக்கலடிக்க முடிந்த அசல் படைப்பாளி அவர். அதனால்தான் அவரை இன்றும் மறக்காமல் பேசிக் கொண்டிருக்கின்றோம்.

தொடக்கத்தில் குறிப்பிட்ட என்னோடு பேச விரும்பிய இயக்குநரை, எனக்கு ஏன் முக்கியமானவர் என்றால் அவர் நல்ல திரைப்படத்தையும், எழுத்தையும் நமக்குத் தந்திருக்கின்றார் என்பதால் ஆகும். அவர் என்னோடு பேசவில்லையென்றாலும் அவரின் படைப்பினூடாக அவர் என்றென்றைக்கும் எனக்கு நெருக்கமாகவே இருந்திருப்பார். அதுதான் கலை நம்மை அழைத்துச் செல்கின்ற பாதையாகும்.

******************

 

(Mar 10, 2024) 

வீடற்ற வெளியில் அலையும் தன்னிலைகள்!

Sunday, March 24, 2024

 ஒவ்வொரு மனிதர்களும் சுதந்திரமான வெளிகளில் சிறகடித்துப் பறக்க விரும்புகின்றவர்களாக இருக்கின்றார்கள். அப்படியான ஒரு 'வெளி'யில் கலையில் திளைத்துக் கிடப்பவனுக்கு 'வீடு' என்பது எவ்வாறாக அர்த்தம் பெறுகின்றது என்பதை ஒரு குறுக்குவெட்டுப் பார்வையில் சி.மோகனின் 'வீடு வெளி' புதினம் முன்வைக்கின்றது. கதை 90களில் நிகழ்கின்றது. கதைசொல்லியான கிருஷ்ணன் அவரின் 40களின் நடுப்பகுதியில் இருக்கின்றார். குடும்பம், பிள்ளைகள் என்பவற்றிலிருந்து ஏதோ ஒரு காரணத்தால் விலகி, நண்பர்களில் வீடுகளில் தங்கியிருக்கும் ஒரு 'நாடோடி' வாழ்க்கையை கிருஷ்ணன் தேர்ந்தெடுக்கின்றார்.


அவ்வாறு 'வீடற்ற வெளி'யில் அலையும் கிருஷ்ணனை ஒரு விசித்திரமான நரம்பு நோய் தாக்குகின்றது. அவரின் கால்களை முதலில் தாக்கும் நோய் கைகளை நோக்கியும் பரவுகின்றது. அவரால் இயல்பாக நடக்க முடியாதது மட்டுமின்றி உணவைக் கூட கைகளால் எடுத்துச் சாப்பிடமுடியாத நிலைமை.  நரம்பியல் நிபுணரிடம் மருத்துவ ஆலோசனை கேட்கும்போது அது  poly neuropathy  எனக் கண்டுபிடிக்கப்படுகின்றது. ஒருவர் ஒரு வாரத்துக்கு மேலாகத் தாக்குப் பிடிப்பாராயின் தப்பிவிடுவார். அதற்குள் இது உடலின் உள்ளங்கங்களைப் பாதித்துவிட்டால் வெண்டிலேட்டர் உதவிக்குப் போக வேண்டும். உள் உறுப்புக்களைப்  பாதித்துவிட்டால் மிக ஆபத்தான நிலைக்குப் போய் உயிர் தப்பிவிடாது போகவும் கூடும்.

 

கிருஷ்ணன் அவரின் தோழி அனிதாவினதும், நண்பர்களினதும் உதவியுடன் ஓர் அரசாங்க வைத்தியசாலையில் அனுமதிக்கப்படுகின்றார். கிட்டத்தட்ட ஒரு வாரத்துக்கு மேலாக வைத்தியசாலையில் இருக்கும் கிருஷ்ணன் வைத்தியசாலைக்குள் இருந்து அந்த அனுபவங்களையும், தன் குழந்தைக் காலத்தையும், குடும்பத்தையும், நண்பர்களையும், காதலையும் சொல்கின்ற ஒரு புதினம் என இதைச் சொல்லிக் கொள்ளலாம்.

 

வைத்தியசாலைக்குள் அதன் அத்தனை பதைபதைப்புடன் வைத்துச் சொன்ன நாவலாக இமையத்தின் 'செல்லாத பணத்தை'ச் சொல்லலாம். அத்தகைய பதற்றங்கள் இல்லாமல் பொலி நியூரோபதி எந்நேரத்திலும் ஆபத்தான கட்டத்துக்குச் சென்றுவிடுமென்றாலும் ஒரு நிதானமான தன்மையுடன் 'வீடு வெளி' எழுதப்பட்டிருக்கின்றது.

 

இதை ஒரு Novel எனச் சொல்வதை விட Auto Fiction எனச் சொல்வதே பொருத்தமாக இருக்கும். நமக்குப் பழக்கமான, அசலான மனிதர்களான நடேஷ், சஃபி, மாரிமுத்து (யூமா வாசுகி), பிரமிள், கோபிகிருஷ்ணன் எனப் பலர் இதில் வருகின்றார்கள். கதைசொல்லியான கிருஷ்ணன், சி.மோகன் என்று அடையாளப்படுத்துவதிலும் அவ்வளவு கடினம் இருக்கப்போவதில்லை. ஆக இந்த 'நாவல்' கதைசொல்லிக்கு, இமையத்தின் 'செல்லாத பணத்தில்' நெருப்பு மூட்டிய/மூட்டப்பட்ட உயிருக்கு தத்தளித்துக் கொண்டிருந்த பெண்ணுக்கு என்ன நடந்துவிடுமென்ற பதைபதைப்பு போல நமக்கு இதில் இருப்பதில்லை. எப்படியெனினும் கதைசொல்லி இறுதியில் எவ்வளவு வேதனை/துயரத்துக்கு அப்பாலும் தப்பிவிடுவார் என்று நமக்கு முதலிலேயே தெரிந்துவிடும். அத்துடன் அசலான மனிதர்கள் (பலர் இப்போதும் உயிரோடு இருப்பவர்கள்) பற்றியும் சொல்லப்படுவதால் ஒருவித எல்லைக் கோடுகள் இந்த தன்வரலாற்று நாவலுக்கு வந்துவிடும். ஆகவே இந்த மட்டுப்படுத்த வெளிக்குள் நின்று எப்படி மோகன் நாவலை எழுதிச் செல்கின்றார் என்று பார்ப்பதே எனக்கான சுவாரசியமாக இருந்தது.

 

90களின் நடுப்பகுதியில் கிருஷ்ணன் காலை இழுத்து இழுத்துக் கஷ்டப்பட்டு உயிருக்கு தத்தளித்தபோது நானென்ன அந்தக் காலத்தில் செய்து கொண்டிருந்தேன் என யோசித்துப் பார்த்தேன். ஆக ஒவ்வொருகாலத்திலும் எண்ணற்ற கதைகளைச் சொல்ல நம் ஒவ்வொருவருக்கும் இந்த வாழ்க்கை சந்தர்ப்பங்களை -அது நல்லதோ, நல்லதில்லையோ- உருவாக்கியிருக்கின்றது. இப்போது இந்தப் புதினத்தை வாசிக்கும்போதோ அல்லது இந்த வாசிப்பை நான் எழுதும்போதோ எத்தனை ஆயிரமாயிரம் கதைகள் எழுதுவதற்காக காத்திருக்கின்றன என்ற வியப்பு ஏற்படுகின்றது.

 

தேவிபாரதி 'நீர்வழிப் படூஉம்' எழுதியிருக்காவிட்டால் காருமாமா என்கின்ற ஓர் அற்புத பாத்திரத்தை நாம் அறிந்திருக்க மாட்டோம். சி.மோகன் 'வீடு வெளி'  எழுதாவிட்டால் கிருஷ்ணனுக்கு அவர் வாழ்வின்  நிகழ்ந்த கொடும் சம்பவத்தையோ அதனூடாக அவர் மீளச்சென்று பார்க்கும் வாழ்வின் அனுபவங்களையோ நாம் அறிந்திருக்க முடியாது. ஆகக் குறைந்தது கிருஷ்ணனுக்கு வாய்த்த அற்புத நண்பர்களையோ, அவருக்கு வாய்த்த அந்தக் காதலையோ நாம் தெரிந்திருக்கவே முடியாது.

 

இன்றையகாலத்தில் படைப்புக்களில் அதிகம் சிக்கலாகவும், மொழிப் புலமைகளோடும் எழுதப்படும் நாவல்கள்/சிறுகதைகள் என்னை அவ்வளவு பாதிப்பதில்லை. அப்படி எழுதுவது தவறில்லை எனச் சொல்ல வரவில்லை. இந்த அலங்காரம்/ தன்முனைப்புகளைத் தாண்டி அழகான வாழ்க்கை நம்முன்னே விரிந்து கிடக்கின்றது, அதை வீணாக்கத் தேவையில்லை என நினைப்பதுண்டு. மோகனின் இந்த புதினம் மனிதர்களை அவர்களின் அத்தனைப் பலவீனங்களையும் தாண்டி இன்னமும் நேசிக்கலாம் என்கின்ற வெளிச்சத்தை வலியுறுத்தாமல் நமக்குள் ஒரு நம்பிக்கையாக விதைக்கின்றது. கிருஷ்ணன் ஏதோ ஒரு காரணத்தால் அவரின் மனைவி பிள்ளைகளை விலத்தி வந்துவிட்டார். மனைவியோடு அவ்வளவு விலத்தல் இருக்கின்றது. ஆனால் பிள்ளைகள் மீது நேசமிருக்கின்றது. இதையெல்லாம் அதீத வெறுப்போ/அளவற்ற சென்டிமென்டல்களோ இன்றி எழுத்தில் முன்வைக்கப்படுகின்றது.

 

சமகாலத்து புனைகதைகளில் அதீத உணர்ச்சிகளை முன்வைத்தால்தான் அது ஒரு சிறந்த படைப்பு என்று விம்பங்கள் ஊதிப் பெருப்பிக்கப்படுகின்ற சூழலில் மோகன் குடும்பம்/பிள்ளைகளை மட்டுமின்றி நண்பர்கள்/காதல்களைக் கூட எளிமையாக முன்வைக்கின்றபோது நமக்கு 'ஆசுவாசமாக' இருக்கின்றது. அந்த நிம்மதி நம்மை இந்தப் புனைவுக்குள் மட்டுமின்றி நமது வாழ்வில் நடந்தவற்றையும் ஒரு வித புன்னகையுடன் மீளப் பார்க்க வைக்கின்றது.

 

குடும்பத்தை விட்டு விலகி கலையைத் தன் வாழ்வாகத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்ட ஒருவனுக்கு தமிழ்ச் சமூகத்தில் என்ன இடம் இருக்கின்றது என்பதை இப்புனைவினூடாகப் பார்க்கின்றோம். அதை அந்தக் கலைஞன் எந்த முறைப்பாடுகளும் இல்லாது இது நான் தேர்ந்தெடுத்த வாழ்க்கை என்கின்ற நெஞ்சுரத்துடன் முன்வைக்கின்றான். கலைஞராக இருக்கும் இன்னொரு பாத்திரம் குடித்தபடி நம்மைக் கைவிட்ட சமூகம் இது என்று அரற்றும்போதும் கிருஷ்ணன் நிதானமாக உரையாடுகின்றார். இன்றைக்கும் பல படைப்பாளிகள் யாரேனும் பட்டியலிடும் படைப்புக்களின் அட்டவணயில் தாம் இல்லையெனப் பொங்கும்போதும், என் எழுத்துக்களை எவரும் கவனிக்கவில்லை என்று பிதற்றும்போதும் ஏன் இவர்கள் தங்களைத் தாமே சிறுமைப்படுத்துகின்றார்கள் என நான் எண்ணுவதுண்டு.

 

இந்நாவலிலும் ஓரிடத்தில் கலைக்கும் வசதி வாய்ப்புகளுக்கும் எவ்வித சம்பந்தமில்லை என்று விவாதத்தில் பிகாஸோவும், வான்கோவும் முன்வைக்கப்படுகின்றனர். அதேபோல டால்ஸ்டாயும், தால்தவேஸ்கியும் உதாரணம் காட்டப்படுகின்றனர்.  ஏன் அண்மையில் மறைந்துபோன ப்யூகோவ்ஸ்கியும் அவ்வளவு வறுமையிலும், வீடற்றவராக இருந்தபோதும், படைப்புகளுக்கும் வறுமைக்கும் ஒரு தொடர்புமில்லையென சொல்லிச் சென்றிருக்கின்றார். கலைக்கும், படைப்பு மனதுக்கும் வறுமையும் வசதியும் ஒரு முன் நிபந்தனையாக ஒருபோதும் இருப்பதில்லை. இவ்வாறு சோழமண்டலத்தில் வாழும் கலைஞர்கள், இளைய ஓவியர்கள் என்று பலரின் படைப்புக்கள்/படைப்பை இரசிக்கும் அனுபவங்கள் மட்டுமின்றி மும்பாயில் கலைஞர்களின் இசைக்கச்சேரி கேட்ட சம்பவங்கள் எனப் பலவற்றை நம்மாலும் அதன் சிறுதுளிகளை உணரக்கூடியதாக மோகன் எழுதிச் செல்கின்றார். இந்த நிகழ்வுகள் நம் முன்னே நடந்துகொண்டிருக்கும், ஆனால் அதை நாம் அனுபவிக்காமல்/கவனிக்காமல் வாழ்வின் அவசரகதியால் ஓடிக்கொண்டிருப்போம். கொஞ்சம் நின்று நிதானித்து இதையும் அனுபவியுங்கள் என மென்மையாகச் சொல்லும் குரலை இந்நாவலில் நாம் கண்டைய முடியும்.

 

இவை ஒருபுறமென்றால், இந்த நாவல் மரணத்தையும் பல்வேறு சம்பவங்கள்/மனிதர்களினூடாக ஆழமாகச் சென்று பார்க்க வைக்கின்றது. கிருஷ்ணன் வாழ்வில் பற்றற்றவராகத் திரிந்தாலும், ஒரு கடும்நோய் அவருக்கு உயிர் வாழும் விருப்பை ஏற்படுத்துவதை நாம் உணர்கின்றோம். அதற்கு அவருக்கு 'இடைவெளி' எழுதிய சம்பத்திலிருந்து, ஜி. நாகராஜனோடு கடைசிக் கணத்தில் இருந்த தருணம் வரை பலதை அவருக்கு நினைவுபடுத்துகின்றது. ஜி.நாகராஜன் ஓரிடத்தில், 'சாவும் அதை மனிதன் எதிர்கொள்ள  தன்னைத் தயார்ப்படுத்தும்போதுதான் வரும்' என்று சொன்னதை நினைவுகூர்கின்றார். அதுபோல கிருஷ்ணன் தன் தந்தையும், ஜி.நாகராஜனும் எப்படிச் சாவை எதிர்கொண்டார்கள் என்பதையும் ஒப்பிட்டுக் கொள்கின்றார். நாகராஜன் தன் சாவை எதிர்கொள்ளத் தயாரானதுபோல இறுதியில் கிருஷ்ணனிடம் 'குளிருது, ரொம்பக் குளிருது, சிதையில் போய் படுத்துக் கொண்டால்தான் இந்த குளிர் அடங்கும்' என்று இறுதியாகச் சொல்லிவிட்டு மதுரையில் இறந்து போகின்றார்.

 

இந்த நாவல் நோய்மையும், காதலும் கொண்ட எளிய புதினம் போலத் தோற்றம் அளித்தாலும், அது விட்டுச் செல்லும் வெவ்வேறு புள்ளிகள் முக்கியமானவை. கிருஷ்ணன் இசைக்கச்சேரியைக் கேட்கும்போது இசைக் குறிப்புக்களில் இல்லை, அதன் இடைவெளிகளில் உள்ள நிசப்தத்தில்தான் சிறந்த இசை இருக்கின்றதெனச் சொல்வார். அவ்வாறுதான் இந்த நாவலும் சொல்லியதை விட அது இடைவெளியில் விட்டுச் செல்கின்ற அமைதியில்தான் இன்னும் சிறப்பாக இருக்கின்றது. உதாரணத்துக்கு நமக்கு கிருஷ்ணனுக்கும் அவரின் மனைவிக்கும் ஏதோ நடந்துவிட்டதெனத் தெரிகிறது. ஆனால் நாவலில் அதற்கான எந்த விளக்கங்களோ, விபரணைகளோ இல்லை. அந்த இடைவெளி நமக்கு நாம் விட்டுவந்த காதல்களின் நினைவுகளை அருட்டிப் பார்க்கச் செய்யலாம். கிருஷ்ணன் அதை விபரித்துவிட்டிருந்தால் நாம் நம்மை ஆழமாகச் சென்று பார்க்கும் புள்ளிகள் மறைந்துவிட்டிருக்கும். ஒரு புதிர் உடைபடாமல் இருக்கும்போதே இன்னும் பலப்பல புதிர்கள் மொட்டுக்கள் போல விரிந்து கொள்ளச் செய்கின்றன. அதுபோலவே கிருஷ்ணன் இறுதியில் கண்டுகொள்ளும் காதலும் அவ்வளவு அழகானது. ஆனால் அதீத உணர்ச்சிவசப்படல்கள் இல்லாது இயல்பாக வாய்க்கின்ற ஒன்று. அங்கேயும் ஆணினது தடுமாற்றங்கள்/பொறுப்பற்று நடத்தல்/குற்றவுணர்வு அடைதல் என்பன சொல்லப்பட்டிருக்கின்றது.

 

ஒரு நோய் நம்மை எளிதாக எங்கிருந்தும் வந்தடையக் கூடும். ஆனால் ஒரு காதலைக் கண்டடைதல் அவ்வளவு இலகுவில்லை. அவ்வாறான ஒரு சிலிர்ப்பான காதலை நாம் கண்டையும்போது வாழ்வின் அனைத்து அபத்தங்களுக்கும் அப்பால் நாம் வாழ்வதற்கான அர்த்தம் நமக்குக் கிடைக்கின்றது. அப்படி வாய்த்த காதல் பின்னாளில் உடைந்துபோனாலும் அது ஒரு நல்ல படைப்பாக மாறலாம். சிலவேளை அதுவே நம்மை ஒரு கலைஞராக  நாம் உணராத் தருணத்தில் உருவாக்கி விடவும் கூடும்.

 

********************

 

(மாசி 18, 2024)