கள்ளி

கள்ளி
சிறுகதை

சாம்பல் வானத்தில் மறையும் வைரவர்

சாம்பல் வானத்தில் மறையும் வைரவர்
சிறுகதை

பேயாய் உழலும் சிறுமனமே

பேயாய் உழலும் சிறுமனமே
கட்டுரை

மெக்ஸிக்கோ

மெக்ஸிக்கோ
நாவல்
Showing posts with label ஜெயமோகன். Show all posts
Showing posts with label ஜெயமோகன். Show all posts

ஜெயமோகனை எதிர்கொள்ளல்..

Tuesday, October 06, 2026

 

நனவிடை தோய்தல்:

ஜெயமோகனை நான் நேரடியாகச் சந்திக்கும்போது என் இருபதுகளின் தொடக்கத்தில் இருந்தேன். அவருக்கு அது முதலாவது கனடாப் பயணம். முந்நூறு கிலோமீற்றர்கள் தொலைவிலிருந்த நகரொன்றில் பல்கலைக்கழகப் படிப்பில் இருந்த நான்  இதற்காக ரொறொண்டோவிற்கு வந்திருந்தேன்.

இதற்கு முக்கிய காரணம், என் நண்பரும், எனக்கு இலக்கியத்தில் mentor ஆக இருந்த மைக்கேல்.

ஜெயமோகனைச் சந்திக்க முன்னரே மைக்கேல், நான், இரமணி எனப் பலர் 'திண்ணை' மற்றும் 'பதிவுகள்' விவாதக்களங்களில் களமாடிக் கொண்டிருந்தோம். அப்போது எங்களோடு ஜெயமோகனும் இந்த விவாதத் தளங்களில் நின்றாடிக் கொண்டிருந்தார்.

இப்போது நினைத்தால் கூட சற்று திகைப்பாக இருந்தாலும், நான் என் இலக்கிய அறிமுகத்தில் இருந்து இன்றுவரை ஜெயமோகனுக்கு எதிர்த்தரப்பாக இருந்திருக்கின்றேன் என்பதுதான். சிலவேளைகளிலே தொடக்கத்திலே எனக்கு சுந்தர ராமசாமி, பிரமிள், பிரேம்-ரமேஷ், நகுலன், நாகார்ஜூனன் போன்றவர்கள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதால் ஜெயமோகன் பக்கம் போக எதுவும் அவ்வளவு உந்தித் தள்ளவிடவில்லையோ தெரியவில்லை.

ஜெயமோகனும் இந்த விவாதக் களங்களில் இறங்கியிருந்ததால், எங்களில் பலர் இலக்கியத்தை உன்னதமாக்கலுக்கு எதிராகப் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். அப்போது மைக்கேல்தான், 'ஜெயமோகன் கனடாவுக்கு வருகின்றார், ஜெயமோகனின் படைப்புக்கள் மீதான விமர்சனங்களை வைக்க நல்லதொரு சந்தர்ப்பம், வாருங்கள்' என்று அழைத்திருந்தார்.

இப்படி அழைத்திருந்த மைக்கேலையும் அப்போதுதான் நான்  நேரில் சந்திக்கப் போகின்றேன் என்பதால் எனக்கு அது ஓர் உற்சாகமான பயணமாக இருந்தது.

ஆனால் அந்தச் சந்திப்பு முடிந்து வந்தபோது மைக்கேல் எனக்காகக் கொண்டு வந்த புத்தகங்கள் எஸ்.ராமகிருஷ்ணனின் 'உப பாண்டவம்', சாரு நிவேதிதாவின் 'ஸீரோ டிகிரி', எஸ்.வி.ராஜதுரையும், வ.கீதாவும் சேர்ந்து எழுதிய 'பெரியார்:சுயமரியாதை சுயதர்மம்'.

புத்தகங்களின் பட்டியலைப் பாருங்கள். ஒரு ஜெயமோகன் நூலைக் கூட மைக்கேல் எனக்கு வாசிக்கக் கொண்டு வந்து தரவில்லை. இத்தனைக்கும் ஜெயமோகன் அப்போது மொன்றியல் நகரிலிருந்த மைக்கேலின் வீட்டில் ஓரிரு நாள்கள் தங்கியும் இருந்தவர். இப்போது புரிந்திருக்கும்  நான் ஏன் மைக்கேலை என் mentor எனச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கின்றேன் என்று.

*

தீதும் நன்றும்:

ஜெயமோகனோடு நேரடிச் சமர் எதுவென முதலில் யோசிக்கும்போது வெங்கட் சாமிநாதன் இங்கே இயல்விருது வாங்க வந்தபோது நிகழ்ந்தது என நினைக்கின்றேன். வெ.சா கனடாவுக்கு வந்தபோது, கனடா தமிழ் இலக்கியம் குறித்து வெ.சா என்ன அறிந்திருக்கின்றார் அல்லது அப்படியான ஒரு கேள்வியை அந்த நிகழ்வில் கேட்டிருந்தேன் என நினைவு.

அதை இப்போது போல அன்றும் எழுத்தில் பதிவு செய்ததால், ஜெயமோகன், 'டிசே தமிழன் ஒரு சாதி வெறியன்' என்றளவுக்கு தரை லோக்கலில் அடித்து களத்தில் இறங்கியிருந்தார். 'இந்த அளவுக்கு சாதி நோக்கும் வன்மமும் கொண்ட ஓர் அணுகுமுறை எந்த ஈழ எழுத்தாளர் மீதாவது தமிழ் வாசகர்களாலோ திறனாய்வாளர்களாலோ காட்டப்பட்டுள்ளனவா என்பதை அவர்கள் யோசிக்கவேண்டும்' என ஜெயமோகன் என்னைப் பற்றி முடிவுரை எழுதியிருந்தார்.

நான் அந்த நிகழ்வில் என்ன நடந்தது, எவ்வாறு வெசாவினால் பதிலளிக்கப்பட்டது, நான் இவை குறித்து என்ன நினைக்கின்றேன் என்று என் இருபதுகளின் போதாமையோடு ஒரு சிறு கட்டுரையை எழுத, அந்தப் பதிவில் எங்குமே தெரியாத அல்லது நான் யாரென்ற பின்புலமே தெரியாத ஜெயமோகன் இப்படி அறுதியும் இறுதியுமாக எனக்கு ஓர் முடிவை எழுதியிருந்தார். எனது கட்டுரையைத் தொடர்ந்து அதில் ஜெயமோகன், சுமதி ரூபன், வெங்கட் சாமிநாதன் போன்றோர் எதிர்வினைகளை எழுதியிருந்தார்கள் [1].

தமிழகத்தில்தான் பிராமண ஆதிக்கம், இலங்கையில் அது வெள்ளாள ஆதிக்கம். ஜெயமோகனுக்கு ஒருவரை அடித்து கீழிறக்க வேண்டுமென்றால் facts checking/references அவசியமில்லை. என்ன அந்த மனநிலைக்கு வருகின்றதோ அப்படியே எழுத்தாக்கிவிடுவார். இப்போது பிரேம் ஜெயமோகன் எழுதிய 'காந்தி' நூல் பற்றிய விமர்சனத்தை அவரது முகநூலிலே எழுதுகின்றார். வாசித்துவிடுங்கள், அது இன்னொரு உதாரணம் [2].

இதன்மூலம் என்ன சொல்ல வருகின்றேன் என்றால், ஜெயமோகனால் நான் என் ஆரம்ப கட்டங்களிலே 'அமோகமாக இலக்கிய உலகிற்கு மனமார வரவேற்கப்பட்டவன்' என்று நினைவூட்டிக் கொள்ள மட்டுமே.

ஆக, இவ்வாறு ஒரு மாற்றுத்தரப்பாக, அவரைத் தொடர்ந்து பலவிடயங்களில் மறுதலித்து மட்டுமில்லாது, அதை எழுத்தில் தொடர்ந்து பதிவு செய்து கொண்டும் கடந்த 20 வருடங்களாக வருகின்றவனுக்கு, இப்போது ஜெயமோகன் மட்டுமில்லை, அவருடைய சிஷ்யர்கள் அடித்துத் துவைப்பது கூட ஒன்றும் பயமுறுத்திவிடாது என்று சொல்லவே.

இல்லாவிட்டால் நான் இந்த இலக்கிய உலகில் இருந்து எப்போதோ ஓடி ஒளிந்திருக்க வேண்டும். அல்லது ஆகக்குறைந்தது இப்போது பலர் அடைக்கலம் ஆவது போல ஜெயமோகன் மடத்திலே தஞ்சம் புகுந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் வெள்ளம் பாயும்போது ஆலமரத்தை விட, சாய்கின்ற நாணலே தொடர்ந்து நின்றுபிடிக்கும் என்று எனக்குச் சிறுவயதில் சொல்லித் தந்தது போல, நாணலாக ஒரு ஓரத்தில் இப்போதும் வீழ்ந்துவிடாது நிற்கிறேன் போலும்.

*

தீ:

இவ்வாறாக வெங்கட் சாமிநாதனை முன்வைத்து தொடங்கிய இலக்கிய வெள்ளோட்டத்தோடு, அடிக்கடி நான் ஜெயமோகனைச் சீண்டுவதும், அவர் வெகுண்டெழுவதுமென பல்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் நடந்திருக்கின்றன.

அவரது 'அறம்' சிறுகதைகள் பற்றி நான் ஒரு விமர்சனத்தை எழுதினேன் [3]. அது வழமை போல ஜெயமோகனைச் சுட்டது, எனவே 'ஒரு ஈழ எழுத்தாளருக்கு.. ' என்று மீண்டும் ஒரு பரணி பாடினார் [4]. அதில் என்னை சாதி வெறியனிலிருந்து, இப்போது கொஞ்சம் பதவி உயர்வு கொடுத்து 'சிங்கள மக்களை அனுதாபத்துடன் பார்க்க டி செ தமிழனால் முடியும் என்றால் மட்டுமே அவர் தமிழர்களின் வாழ்க்கையை எழுத முடியும்.' என்று ஏதோ நான் சிங்கள மக்களை வெறுப்பவன் என்கின்ற அருமையான அறிவுரையை வழங்கியிருந்தார்.

திரும்பவும் ஜெயமோகனுக்கு தன்னை நெருங்கியவர்களையோ அல்லது தன் படைப்புக்களையோ ஒருவர் விமர்சிக்கின்றாரோ என்றவுடன் வருகின்ற பதற்றந்தான் இது. எவ்வித facts checking/references இல்லாத அதேவகை எழுத்து நடை.  

அதில் அவர் 'டி.செ.தமிழன் மறக்க வேண்டியது அவர் நெஞ்சில் நிறைந்திருக்கும் அந்த அரசியல் காழ்ப்புகளையே. எளிய தரப்புகளாக அனைத்தையும் பிரித்துப் பார்க்கும் பார்வையை. அந்த பார்வையைக் கொண்டு அவரால் ஒரு நல்ல நாலு வரி கவிதை கூட எழுதி விட முடியாது.' என்றிருந்தார்.

அப்போது நானொரு நூலை மட்டும் வெளியிட்டிருந்தேன். அது ஒரு கவிதைத் தொகுப்பு. அதற்கு தமிழ்நாடு கலை இலக்கிய மன்றத்தின் 'ஏலாதி' விருதும் கிடைத்திருந்தது. இப்படி ஜெயமோகன் ஒருபக்கம் 'சாபம்' விட இன்னொரு பக்கம் ஏதோ ஒரு தரப்பு நான் 'நான்கு வரி கவிதையை நன்றாக எழுதியிருக்கின்றேன்' என்று விருது தருகின்றார்களே என, மார்க்ஸின் முரணியக்க விதி என் வாழ்விலும் விளையாடுகிறதே என்று திகைத்துப் போய் நின்றிருக்கின்றேன்.

இப்போது  ஜெயமோகன் மற்றும் ஜெயமோகனின் சிஷ்யர்கள் எனக்கு எதிராக எழுதுவதைப் பார்த்து, நான் மதிக்கும் ஒரு படைப்பாளி உள்பெட்டிக்குள் வந்து 'இதற்கெல்லாம் கவலைப்படக்கூடாது, நாம் எழுதுவதால் இருக்கின்றோம், ஆகவே தொடர்ந்து எழுதவேண்டும்' என்றெல்லாம் ஆறுதல் வார்த்தைகளைச் சொல்லி ஆற்றுப்படுத்தியபோது அவரிடம் இப்படிச் சொன்னேன். 'ஜெயமோகன் ஒரேயொரு புத்தகத்தை நான் வெளியிட்டிருந்த காலத்தில் உன்னால் எழுதவே முடியாது என்று சாபம் போட்டார், பாருங்கள்,  இடைப்பட்ட காலத்தில் மொத்தமாக 10 புத்தகங்களை வெளியிட்டுவிட்டேன். இப்போது மீண்டும் திட்டுவதால் எப்படியும் என் வாழ்க்கைக்காலம் முடிவதற்குள் இன்னும் ஐந்தோ பத்தோ புத்தகங்களை வெளியிட்டுவிடுவேன்'.

*

சடங்கு:

சரி ஜெயமோகனோடு எல்லாமே எதிர்மறையாகத்தான் என் அனுபவங்கள் இருக்கின்றதா என்று கேட்டால் நிச்சயம் இல்லை என்று சொல்வேன். அதைப் பற்றிக் கொஞ்சம் பேசாவிட்டால் இது முழுமை பெறாது.

ஜெயமோகனை இங்கே ஒரு திரைப்பட விழாவுக்கு பிறகான காலங்களில் அழைத்திருந்தார்கள். அவர் சிறப்பு விருந்தினராகப் பேசி அடுத்து நானும் சில நண்பர்களும் 'விமர்சகர்களுக்கான விருதை' திரைப்படமொன்றுக்கு அறிவிக்க வேண்டும் என்று சொன்னார்கள்.

நண்பர்கள் என்னை அத் திரைப்படத்தை எப்படித் தெரிந்தெடுத்தோம் என்று விளக்கம் சொல்லி விருதை அறிவிக்கச் சொன்னார்கள். நான் சொன்னது நான்கைந்து வரிகள்தான்.

'எங்களுக்கே இந்தத் திரைப்படத்துக்குச் சரியாக விருதைக் கொடுக்கின்றோமா என்று சற்று தயக்கம் இருந்தது. ஆனால் இதற்கு முன்னர் பேசிய ஜெயமோகனுக்கு நாங்கள் விருது கொடுக்கும் திரைப்படம் பிடிக்கவேயில்லை என்று குறிப்பிட்டிருந்தார். ஆகவே இப்போது உறுதியாகச் சொல்கிறேன், நாங்கள் சரியாகவே சிறப்பான திரைப்படத்தைத் தெரிவு செய்திருக்கின்றோம்' என்று.

'நாசமாய்ப் போனவனே, நீ இலக்கியத்தில் நேர்மையானவனாக இருக்கலாம். ஜெயமோகனுக்கு மாற்றுத் தரப்பாகக் கூட இருக்கலாம் ஆனால் அதற்கு பொதுச் சபையிலே இப்படி ஜெயமோகனை நிராகரித்து சொல்லவா வேண்டும். இது அவருக்கான சபை. நீ இப்படி அவரை பொதுவில் நிராகரித்துப் பேசியது முறையில்லை' என்று அப்போது எனக்கு காதலியாக இருந்தவர் திட்டியிருந்தார்.

என்ன செய்ய, எழுத்தில்தான் நான் இப்படி மூர்க்கமாக இருக்கின்றேன். என்னைத் தனிப்படத் தெரிந்தவர்க்கு நான் வெளியில் ஒரு சாதுவான பூனை என்பது தெரியும். அந்த நேரத்தில் ஏதோ மலையாள நீலி வந்து அருட்டியிருக்க வேண்டும். இல்லாவிட்டால் நாவில் அப்படியான வார்த்தைகள் வந்து விழுந்திருக்க முடியுமா என்ன?

ஆனால் ஜெயமோகன் நிகழ்வு முடிந்தவுடன் என்னை வந்து அரவணைத்துக் கொண்டார். அன்றிரவு அவர் எழுதிய பதிவில் 'அவருக்கும் (டிசே) எனக்குமான கருத்து வேறுபாடுகள் தமிழில் முக்கால் நூற்றாண்டு பழக்கமுள்ளவை, நானும் அவரும் மட்டும் பேசித் தீர்த்துவிட முடியாதவை என்றும் சொன்னேன். இதில் எந்தத் தரப்பும் சரியாக இருக்கலாம். எதை எழுதிக் காட்டுகிறோம் என்பதே கடைசியில் முக்கியம்' [5] என்று எழுதி சுமுகமாக முடித்துக் கொண்டார்.

பின்னர் எனது கதையொன்றை 'அம்ருதா'வில் வாசித்துவிட்டு 'கோபிகா என்ன செய்தாள்' நன்றாக இருக்கின்றது என்று தனது தளத்தில் ஒரு தனிப்பதிவு எழுதிப் பாராட்டினார் [6].

*
முறுவல்:

என் தனிப்பட்ட வாழ்வில் நான் இருண்ட காலத்தில் போய்க் கொண்டிருந்தபோது எவருக்கேனும் எழுதி அதைக் கடக்கவேண்டும் என்று நினைத்தபோது இதுவரை என்னை தனிப்பட அறியாத எவருக்கேனும் எழுதிப்பார்த்தால் நல்லது என்று தோன்றியது.

இப்போது யோசித்தாலும் சற்று வியப்பாக இருந்தாலும், ஜெயமோகனுக்கு எழுதலாம் என்று அப்போது தோன்றியது. ஆனால் எதையும் முழுமையாகச் சொல்லாமல், ஓரு மறைமுகக் குறிப்பாக கடினகாலத்தில் இருக்கின்றேன் என்று ஒரு கடிதத்தை எழுதியிருதேன். அவர் 'நீங்கள் எதையோ சொல்ல விரும்புகின்றீர்கள். என்னோடு தயக்கமின்றி தனிப்பட்டு உரையாடலாம்' என்று கதகதப்புடன் சொல்லியிருந்தார். ஆனால் நான் பிறகு எந்தக் கடிதத்தையும் தொடர்ந்து அவருக்கு எழுதவில்லை.

ஆனால் அந்தக் கடிதத்தில் நான் மெக்ஸிக்கோவுக்குப் போன பயணத்தையும், இலங்கையில் இருந்து வந்த எமக்கும் மெக்ஸிக்கோவின் மாயன்களுக்குமான பொதுத்தன்மை பற்றியும் கொஞ்சம் சிலாகித்து எழுதியிருந்தேன். அவர்தான் இது சுவாரசியமாக இருக்கிறது. ஒரு புனைவாக எழுதுங்களென அந்தக் கடிதத்தில் உற்சாகமூட்டியிருந்தார்.

அப்படி எழுதத் தொடங்கி, நாவலாக பல வருடங்களாக முடிக்காதிருந்த என் நாவலை, பிரபஞ்சன் நினைவாக நடந்த நாவல் போட்டிக்கு, 'எனக்கு நாவல் எழுத வருகின்றதா என்ற தயக்கத்துடன், முயற்சித்துப் பார்க்கலாம்' என்று அனுப்பி வைக்க அது பரிசுக்குரியதாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருந்தது.

 'மெக்ஸிக்கோ'வுக்கு பரிசு கிடைத்தவுடன் ஜெயமோகன் இதற்கு ஏதோ ஒரு காரணமாக இருந்தவர் என்பதால் அவருக்கு 'இப்படிப் பரிசு கிடைத்தது, உங்களின் கடிதத்திலிருந்து எனக்குக் கிடைத்த உற்சாகத்தில் அதை எழுதிப் பார்த்தேன்,  மிக்க நன்றி' என்று அவருக்கு அனுப்பியிருந்தேன். அவரும் அதற்கு ஒரு மறுமொழி அனுப்பியிருந்தார். இவைதான் அவருக்கும் எனக்குமான தனிப்பட்ட கடிதப் பரிமாற்றங்கள். அழகான நினைவுகளும் கூட.

பிறகு அவ்வப்போது ஜெயமோகன் கனடா வரும்போது கிடைக்கும் கொஞ்ச நேரத்தில் கதைத்துக் கொள்வோம். அண்மையில் கனடாவுக்கு அவர் வந்தபோதும் பல இலக்கிய நண்பர்கள் அவரைச் சந்திக்க வரவில்லை. ஆனால் ஜெயமோகனோடு எனக்கு எவ்வளவு முரண்பாடுகள் இருந்தாலும் அவரை நான் சந்திப்பதில் எனக்கு எந்தத் தயக்கமும் இருந்ததில்லை.

*

தேடல்:

இம்முறை மைக்கேலும், நானும் சேர்ந்து அவரின் நிகழ்வுக்குப் போயிருந்தோம். உண்மையில் அன்று என் தலைக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்த கேள்வி, 'ஜெயமோகன் நீங்கள் அறம் கதைகள் உட்பட தொடர்ச்சியாக அறத்தை ஏதோ ஒருவகையில் வலியுறுத்திக் கொள்பவர். ஆனால் எந்தவகையில் நீங்கள் கோணங்கியின் பாலியல் துஷ்பிரயோகத்தை அறிந்தபின் அவரின் பக்கம் நின்று பேசமுடிகிறது' என்றுதான் பொதுச் சபையில் கேட்க விரும்பினேன். எனக்கும் கோணங்கியை அப்படிப் பிடிக்குந்தான் (நிறைய அவர் குறித்து எழுதியிருக்கின்றேன்). ஆனால் பாதிக்கப்பட்ட தரப்பு மிக வலுவாக தமது மனவடுக்களைச் சொல்லும்போது ஆகக்குறைந்தது அவர்களை ஆதரிக்காவிட்டாலும், மெளனமாக இருந்திருக்கலாமே, நமது குடும்பத்தில் அப்படி ஒருவர் பாதிக்கப்பட்டுச் சொன்னாலும், அவர் இலக்கியவாதி அப்படியெல்லாம் எதிர்த்துப் பேசக்கூடாது என்று இலக்கியவாதியின் பக்கம் நின்றிருப்போமா என்று எனக்கு ஜெயமோகன் ஏதோ 'அறம்' சார்ந்த தலைப்பில் பேசப் பேச தலைக்குள் சிந்தனை ஓடிக் கொண்டிருந்தது.

ஆனால் ஏற்கனவே பொதுச்சபை 'நாகரிகம்' அறியாது திரைப்பட விழாவில் வாய் திறந்த  அனுபவம் இருந்ததால் கஷ்டப்பட்டு என்னை அடக்கிக் கொண்டேன். நிகழ்வு முடிந்தபின் ஜெயமோகனின் அண்மைக்கால கதைகள் குறித்து சில நிமிடங்கள் பேசியபின் அவரிடமிருந்து விடைபெற்றிருந்தேன்.

இப்போது பார்க்கும்போது ஒரு வட்டம் சரியாக முடிந்திருக்கின்றது போலத் தோன்றுகிறது. நான் என் இருபதுகளில் இருக்கும்போது மைக்கேலோடு சந்தித்த ஜெயமோகனை அதே மைக்கேலோடு மீண்டும் நீண்ட இடைவெளியின் பின் சந்தித்திருக்கின்றேன்.

இனி இங்கே  ஜெயமோகன் வந்தால், ஜெயமோகனின் நிகழ்வுகளுக்குச் சென்று ஜெயமோகனைச் சந்திப்பது என்கின்ற என் விருப்பத்துக்கும் ஓய்வு கொடுக்கலாம் என்று நினைக்கின்றேன்.

மைக்கேலோடு சேர்ந்து தொடங்கிய இந்தச் சந்திப்பு மைக்கேல் அருகணைந்து ஒரு  முடிவை அடைவதும் என்னைப் பொறுத்துவரை மகிழ்ச்சியானதே.

*

வலை:

இறுதியில் ஜெயமோகன் எனக்காக எழுதிய கட்டுரையின் சில புள்ளிகளைப் பற்றி மட்டும் தொட்டுவிட்டு இதை நிறைவு செய்யலாம் என நினைக்கின்றேன்.

ஜெயமோகன் என்னை அண்மையில் அமெரிக்காவில் நடந்த 'வாழும் தமிழுக்கு' அழைக்க நினைத்ததாகவும் பிறகு நான் எதையும் 'உருப்படியாக' எழுதவில்லை என்பதை அறிந்து அந்த எண்ணத்தை நிராகரித்ததுமாக எழுதியிருக்கின்றார் [7]. ஒர் எழுத்தாளனாக வளராத நான் ஜெயமோகனின் எண்ணத்தில் 'ஒரு சிறு இலையானாகப் பறந்து கொண்டிருந்தேன்' என்பது எவ்வளவு 'பெருமை'யானது. அதற்கு முதலில் நன்றி.

ஆனால் அதைவிட நான் அதிகம் வியப்பது அவரது தன்னம்பிக்கையை. ஏனென்றால் ஏதோ அவர் கூப்பிட்டவுடன் நான் உடனே ஓடி வந்திருப்பேன் என்று நம்புகின்றாரே, அதுதான் என்னை அப்படித் திகைக்க வைக்கின்றது.

'எழுத்தாளனாக' இல்லாத இப்போது மட்டுமில்லை, நாளை நீங்கள் பாராட்டும் நல்லதொரு படைப்பை எழுதி ஓர் எழுத்தாளனாக உங்கள் ISO அங்கீகாரம் பெற்றால் கூட நான் ஒருபோதும் உங்களின் அமைப்புச் சார்ந்த எந்த ஏற்பையும் ஏற்கப் போவதில்லை. அவ்வாறு நான் அதை ஏற்கும் காலம் வருமாயின், அது இந்த 20 வருட காலமாக நான் இலக்கிய உலகில் இருப்பதிலே மிகப்பெரும் வீழ்ச்சியுடைய ஒருவனாக என்னை அறிவித்துக் கொள்ளும் காலமாக  மட்டுமே இருக்கும். ஆகவே அப்படிப்பட்ட எந்த அவப்பெயரையும் நீங்கள் எனக்குத் எந்தப்பொழுதிலும் தந்துவிடக்கூடாது என்று கேட்டுக் கொள்கின்றேன்.

மேலும் நான் ஒரு மாற்றுத்தரப்பாகவே உங்களுக்கு எப்போதும் இருக்க விரும்புவேன். ஏனெனில் என்னுடைய முன்னோடிகள் பட்டியலில் நீங்கள் ஒருபோதும் இருந்ததில்லை. அப்படி நீங்கள் தரும் ஒரு ஏற்பை ஏற்றுக்கொள்வது என்பது என்னை மட்டுமில்லை நான் என் முன்னோடிகளாகக் கொள்வோரையும் அவமதிப்பதாகவே அது இருக்கும்.

ஆகவே எப்போதும் நாங்கள் 'மரியாதைக்குரிய எதிரி'களாக இலக்கிய உலகில் எழுதும்வரை இருப்போமாக.

*

வீ:

இப்போது விபாஸனாவுக்குப் போய் வந்ததால், எதை எழுதினாலும்/பேசினாலும் இந்த 'நான்' என்கின்ற அகங்காரத்தைப் பற்றியே சிந்தனை போகின்றது. கொஞ்சம் அதை ஒதுக்கிவைத்துவிட்டு எனது இந்த 'நானை'ப் பற்றிப் பேசுகின்றேன்.

நான் எனது முதலாவது கவிதைத் தொகுப்பை வெளியிட்டபோது அதற்கு முன்னர் பத்து வருடங்களாகக் கவிதைகள் எழுதி வந்திருந்தேன் (அதன் பின்னர் கவிதை எழுதுவதைக் கைவிட்டேன் என்பது வேறுவிடயம்). அவ்வாறே பத்து வருடங்களாகக் கதைகளை எழுதத் தொடங்கி, பன்னிரண்டு கதைகளை அதற்குப் பிறகு தொகுப்பாக்கினேன். அதற்குப் பிறகு (2013-2023) ஒரு பத்துக் கதைகளைத்தான் புதிதாய் எழுதியிருந்தேன். அதைத்தான் அண்மையில் தொகுப்பாக்கினேன் ('நானுன்னை முத்தமிடுகையில் புத்தர் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார்'). இடையில் ஒரு நாவலையும், குறுநாவலையும் எழுதியிருந்தேன். மெக்ஸிக்கோ எழுதத் தொடங்கியது 2013, வெளிவந்தது 2019.

பாருங்கள் வருடத்துக்கு ஒரு கதை எழுதுகின்றவனுக்கு, இந்த இருபது வருடங்களில்  ஒரு நாவலும் ஒரு குறுநாவலும் எழுதியவனுக்கு, கவிதைகள் எழுதுவதை முற்றாக நிறுத்தியவனுக்கு இலக்கியத்தில் எங்கேனும் அங்கீகாரத்தைப் பெறவேண்டும் என்று ஆசையிருக்கும் என்று  சொன்னால் யாரும் நம்புவார்களா?

இத்தனைக்கும் இதுவரை வந்த சில விருதுகளைக் கூட என் முன்னோடிகளுக்குக் கொடுக்காத விருதுகள் எனக்கு வேண்டாம் என்று (ஜெயமோகனின் ஆதரவுத்தளங்கள் தர விரும்பிய விருதுகள் உட்பட) நிராகரித்தவனுக்கு, இதுவரைகால இலக்கிய வாழ்வில் ஒரு நேர்காணல் கூட கொடுக்கமாட்டேன் என்று அடம்பிடிப்பவனுக்கு (அவ்வப்போது சிலர் வந்து கேட்பார்கள்) உண்மையில் இலக்கியத்தின் பொருட்டு என்ன  வேண்டும் என்று எனக்கே கூட கேள்விகள் எழுவதுண்டு.

அதற்கான விடை மிக எளிதானது.

எனக்கு வாசிப்பதும் எழுதுவதும் மிகப்பிடித்தமானது. அதன் மூலம் என்னை நான் மீள மீள உயிர்ப்பித்துக் கொள்கிறேன். ஒருவகை தேய்வழக்கு இருந்தாலும், நான் எனக்காகவே எழுதுகின்றேன். அப்படி நான் எனக்காக எழுதுவதை இன்னும் இரண்டு பேர் வாசித்தால் அது மிக்க மகிழ்ச்சியே.

ஜெயமோகனே இன்று இலக்கிய விமர்சனம் என்பதே இல்லை என்று அண்மையில் தீர்ப்பெழுதிவிட்டார். விமர்சனம் எழுதினாலே தொட்டாற்சிணுங்கி போல மனதை எழுத்தாளர்கள் சுருக்குகின்றார்கள் என்றும் அதில் எழுதியிருந்தார். இன்றுவரை நான் செய்து கொண்டிருக்கின்ற உரையாடல்கள் எதிலும் என் படைப்புகள் குறித்து வந்துவிடக்கூடாது என்று கவனமாகவே இருக்கின்றேன். எவரும் என் நூல்களை வாசிப்பது போல, அதேயளவு சுதந்திரத்துடன் முற்றாக நிராகரிக்கலாம் என்கிற நம்பிக்கையுடையவன். என் படைப்புக்கள் நிராகரிக்கப்பட்ட எந்த இடத்திலும் என் எழுத்துக்காக நான் நியாயம் கேட்டு நின்றதே இல்லை.

அது என் எளிய பின் நவீனத்துவ புரிதலின்படி வந்தது; ஆசிரியர் இறந்துவிட்டார்'. ஆகவே நான் ஒரு கருத்துச் சொல்வதாக இருந்தாலும் அங்கே நான் இன்னொரு சகவாசகனே தவிர, அந்தப் பிரதியை எழுதிய ஆசிரியனே இல்லை.

*

இனியொரு விதி செய்வோம்:

மீண்டும் ஒரு தேய்வழக்கு: 'உங்களுக்குப் பிடித்ததைச் செய்யுங்கள், உங்கள் மீது பிரபஞ்சம் மலர்களைப் பொழியும்' என்பார்கள். நான் எனக்காகவே எழுதும் எழுத்தை வாசிக்கும் சிலர் இருக்கின்றார்கள். அவர்களில் பலர் மெளனமான வாசகர்கள் என்பதை இந்தியாவுக்கோ/இலங்கைக்கோ/ஐரோப்பாவுக்கோ பயணிக்கும்போது கண்டிருக்கின்றேன். ஒரு கடைசிப் பயணி இருக்கும்வரை ஒரு ரெயின் ஜப்பானில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது என்று எங்கேயோ வாசித்ததுபோல, ஒரெயொரு வாசகராவது நான் எழுத விரும்பும் காலம்வரை  என்னை, எங்கோ இருந்து வாசிப்பார் என்றே  நம்புகின்றேன்.

மேலும் நான் எழுத்தை எனக்கு மிக அந்தரங்கமாகவும் கொள்கின்றேன். இப்படிஎழுத வந்ததனால், வாழ்வில் ஏதோ ஒருவகையில் ஆசிர்வதிக்கப்பட்டிருக்கின்றேன். எனக்கு இப்படி காதல்களும், சில தீவிர வாசகர்களும் எழுத்தால்  அருளப்படும்போது நான் எப்படி எழுத்தை வெறுப்பேன். அதனால்தான் இந்த எழுத்து சலிப்பையும், சோகத்தையும் தருகிறது என்று என்னோடு சமகாலத்தில் எழுத வந்த பலர் எழுத்தில் இருந்து இடைநடுவில் ஒதுங்கியபோதும் நான் இன்னமும் எழுதிக் கொண்டிருக்கின்றேன் போலும்.

அதுபோலவே எழுத்தாளர்கள் பலரின் சாபத்தை வாங்கினாலும், நான் ஒருபோதும் அதன் நிமித்தம் இந்த எழுத்தைச் சபித்ததும் இல்லை.

உண்மையில் அன்றாடம் தரும் அவதிகளைத் தவிர்த்து நான் அகத்தில் நிறைவாகவே எழுத்தின் நிமித்தம் இருக்கின்றேன். அதை அடைவது எவ்வளவு கடினம் என்பதை என்னைப் போன்ற கொந்தளிப்பான மனமும், போரில் குழந்தைக்காலத்தையும், பதின்மங்களையும் கடந்த ஒருவனுக்கு நன்கு தெரியும். எனவே நானாக கைவிட்டாலின்றி இந்த விவாதங்கள்/விமர்சனங்களினூடாக எழுத்தை விட்டு ஓடிப்போகின்றவனாக ஒருபோதும் இருக்க மாட்டேன்.

சரி, இந்த 'நான்' என்கின்ற தன் அகங்கார அலட்டல்கள் இத்தோடு போதும்.

*
ஆண்மை:

கடந்த கட்டுரையிலும், இந்தக் கட்டுரையிலும் என் தரப்பைத் தெளிவாகச் சொல்லிவிட்டேன் என்று நினைக்கின்றேன். இதைத்தாண்டி பதிலளிக்காதவை ஏதும் இருந்தால் என் எழுத்தின் போதாமை என வாசிப்பவர்கள் எடுத்துக் கொண்டால் போதும்.

உரையாடல் என்பது இரண்டு தரப்புகள் சில பொதுவான புள்ளிகளை அங்கீகரித்து, மாற்றுப்புள்ளிகளை உரையாடுவது. விவாதம் என்பது அனைத்தையும் அடித்துப் புரட்டி தன் தரப்பு மட்டுமே சரியென்று விவாதிப்பது. நான் எப்போதும் உரையாடல்களை விரும்புகின்றேன். ஏனெனில் அதில்தான் இவற்றை வாசிக்கும் மூன்றாம் தரப்புக்குப் பெற்றுக் கொள்ள ஏதேனும் இருக்கும். அவ்வாறில்லாத சந்தர்ப்பங்களில் நான் சொல்ல வேண்டியதை மட்டும் சொல்லிவிட்டு விலத்திவிடுவேன்.

நகைச்சுவையாக நண்பர்களிடம் அவ்வப்போது இப்படிச் சொல்வதுண்டு: 'ஜெயமோகனை விமர்சித்து எழுதுவதையெல்லாம் அவருடைய அணுக்கச் சீடர்கள் ஜெயமோகனுக்கு உடனேயே அனுப்பி வைக்கின்றார்கள். ஆனால் உண்மையில் ஜெயமோகனின் எழுத்தைப் பற்றி நல்லதாகவோ அல்லது அவரை வேறு பலர் அவரின் தனிப்பட்ட வாழ்வு/அவர் இளமையில் கடந்து வந்த உளவியல் சிக்கல்களை விமர்சித்து எழுதும்போது நான் ஜெயமோகன் என்கின்ற படைப்பாளியின் பக்கம் நிற்கின்றேன் என்று  அவரை ஆதரித்து எழுதிய கட்டுரைகளையோ ஏன் ஜெயமோகனுக்கு ஒருவரும் அனுப்பி வைக்கின்றார்கள் இல்லை' என்று சொல்வதுண்டு.

இப்போது இந்த ஈழத்துச் சிஷ்யர்களே வேறு வேறு புனைபெயரில் ஜெயமோகன் அவரது மனப்பதற்றங்களுடன் என்னைத் திட்டுவதற்கு ஏதுவாக என் எழுத்துக்களை அனுப்புவதுபோல, நானும் இனிவரும் காலங்களில் வெவ்வேறு புனைபெயரில் ஜெயமோகனுக்கு ஆதரவாக  நான் எழுதிய கட்டுரைகளை ஒவ்வொன்றாக அனுப்பி வைக்கலாமென்று நினைக்கின்றேன்.

*
வரலாற்றில் வாழ்தல்:

இவ்வாறான விடயத்தையே கடைசியாக நடந்த 'படுபட்சி' உரையாடல்களிலும் செய்திருந்தேன் [8 & 9]. 'படுபட்சி' குறித்து எழுதும்போதும் இப்படி விமர்சனம் வைக்கலாமா என்று சிலநாட்களாக அதை ஒத்திவைத்தபடியே இருந்தேன். எழுத்துக்கென்று ஒரு மனசாட்சி இருக்கின்றதல்லவா. 'இப்படி உனக்குத் தோன்றுவதை நீ எழுதாவிட்டால் அது அறமாகாது' என்று தொடர்ச்சியான உள்குரலின் தொந்தரவாலே அதை எழுதி முடித்திருந்தேன்.

அப்படி 'படுபட்சி' குறித்து எழுதியதற்கும் மூவர் கூட்டணி தொடர்ச்சியாக எனக்கு எதிர்வினை எழுதி முடித்திருந்தார்கள். இவர்கள் மூன்று பேரும் எழுதியபோதும், தலை பேசாது (இந்தத் தலை ஜெயமோகன் அல்ல) வால்கள் மட்டும் ஆடும்போது  எதையும் பேசக்கூடாது என்று அமைதியாகக் கடந்து வந்திருந்தேன்.

அப்படி 'படுபட்சி'யில் நான் இடையீடு செய்ததைக் குறிப்பிட்டு வேறு சிலர் தம் வாசிப்பில் எழுதியபோது மூன்றாம்தரப்பு அதைக் கவனித்திருக்கின்றது, ஏதோ பொருட்படுத்தும்படி எழுதியிருக்கின்றேன் என்று சற்று நிம்மதி பிறகு வந்திருந்தது.

இப்போதும் நான் பொதுவாக 'ஆசான்களின் பாதிப்பு கூடாது, அசல்தன்மையில் கவனம் குவியுங்கள்' என்பதற்கும் 'தொப்பியைப் போட்டுக் கொள்கின்றவர்கள்' சரமாரியாக எழுதிக் குவிக்கின்றார்கள். இம்முறையும் தலையாடாமல் வால்கள் ஆடியபோதும் பொறுமையாகவே இருந்தேன். இறுதியில் 'தலை'யாகிய ஜெயமோகன் ஆட்டகளத்துக்கு வந்த பிறகே இவற்றை எழுதத் தொடங்கினேன்.

அதேவேளை இதை எழுதத் தொடங்குபோது மிகத் தெளிவாக 'தேனீக்கூட்டுக்கு கல் எறிகின்றேன், தொடர்ந்து வந்து சிஷ்யர்கள் கொட்டுவார்கள், ஆசானின் தளத்துக்கு தங்கள் இணைப்புக்களை அனுப்பி தம் புகழ் பாடுவார்கள்' என்ற புரிதலோடே எழுத வந்திருந்தேன். எப்படியும் இந்த வருடம் முடியும்வரை என்னைத் திட்டி இலக்கியத்தின் பேருண்மையை நிரூபிக்க அவர்கள் கஷ்டப்படுவார்கள் என்றே நம்புகின்றேன்.

ஜெயமோகனே பல இடங்களில் எழுதியிருப்பார். தன்னுடைய நிறைய வாசகர்கள் தன்னைப் பற்றி எதிர்மறையாக எழுதப்பட்டதைப் பார்த்து, பின் தொடர்ந்து வந்துதான் தன் தீவிர வாசகர்கள் ஆனவர்கள் என்று. தயவுசெய்து அந்தப் பிழையை மட்டும் என் பொருட்டு செய்துவிடாதீர்கள் என்று என்னை நிராகரித்து எழுதும் அவருக்கும் அவரின சிஷ்யர்களுக்குச் சொல்லிக் கொள்ள விழைகிறேன்.

ஆக இந்த உரையாடல்களிலிருந்து முற்றாக இத்தோடு விலகிக் கொள்கின்றேன். இது குறித்து இனி எதையும் எவருடனும் உரையாடப் போவதில்லை.

அகத்தில் மகிழ்ச்சியாக இருப்பவன் மனநிறைவுடன் அல்லவா கட்டுரையை முடிக்க வேண்டும். ஜெயமோகனோடு தான் இந்த உரையாடல் என்பதால், அவரின் வார்த்தைகளுடனேயே இனிதாக இதை முடித்துக் கொள்வோம்.

"டி.செ தமிழனை சந்தித்தேன். உற்சாகமான இளைஞராக இருந்தார். அவரிடம் பேசமுடிந்தது, எனக்கு மிக மனநிறைவை அளித்தது. என்னிடம் கடுமையான மாற்றுக் கருத்துக்கள் கொண்டிருந்தார். அப்படி அவர் என்னைப் பற்றிக் கொண்டிருக்கும் பல கருத்துக்கள் அவரது மனப்பிரமைகள் என்பதே என் எண்ணம். நான் அப்படி எதைப் பற்றியும் மிக உறுதியான கருத்துக் கொண்டவன் அல்ல. பல கோணங்களில் யோசித்துப் பார்ப்பவன். அது யதார்த்தமாகவும், வழக்கமான வரிகளை மீறிச் செல்வதாகவும் இருக்கவேண்டும் என விரும்புபவன் அவ்வளவுதான்

ஆனால் நம் தலைமுறையில் அதிகம் வாசிக்கக் கூடிய ஒருவராக இருக்கிறார். இலக்கியத்தை தீவிரமான அர்ப்பணிப்புடன் அணுகுகிறார் என்பது எனக்கு மகிழ்ச்சி அளிப்பதாகவே இருந்தது.  எந்த மாற்றுக்கருத்தையும் தனிப்பட்ட ஐயங்கள் இல்லாமல் விவாதிக்கலாமென்றும், அதிலும் அவருக்கும் எனக்குமான கருத்து வேறுபாடுகள் தமிழில் முக்கால் நூற்றாண்டு பழக்கமுள்ளவை, நானும் அவரும் மட்டும் பேசித் தீர்த்துவிட முடியாதவை என்றும் சொன்னேன். இதில் எந்தத் தரப்பும் சரியாக இருக்கலாம். எதை எழுதிக் காட்டுகிறோம் என்பதே கடைசியில் முக்கியம். அவரது இளமையின் வேகம் எனக்குப் பிடித்திருந்தது. அது இருபது வருடம் முன்புள்ள நான்.  ஆகவே என்னைப் பொறுத்தவரை மகிழ்ச்சியான சந்திப்புதான்." [5]

ஜெயமோகன் குறிப்பிடுவது போல நமது வேறுபாடுகள் முக்கால் நூற்றாண்டு பழக்கமுள்ளவை. பேசியும் எளிதில் தீர்த்துவிட முடியாதவை. என்றாலும் என்ன தொடர்ச்சியான மாற்று/முரணியக்க உரையாடல்களில் இன்று போல எப்போதும் இருப்போம்.

இன்பமே சூழ்க! எல்லோரும் வாழ்க!

***

(உபதலைப்புகள்: எனது ஆசிரியர்களில் ஒருவராகக் கொள்கின்ற எஸ்.பொவின் நூல்களின் பெயர்கள்)

உசாத்துணைகள்:
[1] பதிவுகளில் நான், ஜெயமோகன், சுமதி, வெசா எழுதியவை: https://www.geotamil.com/.../2021.../553-2012-01-01-00-28-07
[2] பிரேம், ஜெயமோகனின் 'காந்தி' குறித்து எழுதியது: https://www.facebook.com/eluttalar.pirem/posts/3559822610864704
[3] 'அறம்' குறித்து நான் எழுதியது: http://djthamilan.blogspot.com/2011/02/blog-post.html
[4] 'ஓர் ஈழ எழுத்தாளனுக்கு' ஜெயமோகன் எழுதியது https://www.jeyamohan.in/16766/
[5] டொரண்டோதிரைப்பட விழா: ஜெயமோகன் எழுதியது:
https://www.jeyamohan.in/16831/
[6] கோபிகா செய்து என்ன - ஜெயமோகன் எழுதியது:
https://www.jeyamohan.in/41049/
[7] ஜெயமோகனின் கட்டுரை
https://www.jeyamohan.in/237901/
[8} படுபட்சி 1: https://djthamilan.blogspot.com/2025/11/blog-post_27.html
[9] படுபட்சி 2: https://djthamilan.blogspot.com/2025/12/blog-post_14.html


 

ஆவிகள் பேசுகின்றன - ஓர் எதிர்வினை

Wednesday, August 21, 2024

 "ஈழ இலக்கியச் சூழலை எடுத்துப் பாருங்கள். சிங்கள இலக்கியம் உலக அளவில் கவனிக்கப்படுவது. சிங்கள நாடகமும் சினிமாவும் கலைமதிப்பு கொண்டவை. நமக்கு அங்குள்ள ஈழ இலக்கிய ஆளுமைகள் எவரேனும் சிங்கள இலக்கியம், சினிமா, நாடகத்தை அறிமுகம் செய்தார்களா? சரத்சந்திர எதிரிவீர அல்லது பிரசன்ன விதானகே பற்றி தமிழில் எவரேனும் எழுதியுள்ளனரா?"

‍-
ஜெயமோகன்

ஆமாம். ஜெயமோகன் நாங்கள் எதுவும் எழுதவில்லை. எங்களின் ஆவிகள்தான் இதையெல்லாம் எழுதியிருக்கின்றன. 2016 இல் வெளிவந்த என்னுடைய 'பேயாய் உழலும் சிறுமனமே' தொகுப்பில் திரை என்ற பகுதி முழுவதுமே சிங்கள நெறியாளர்களின் திரைப்படங்களைப் பற்றியே எழுதியிருப்பேன். பிரசன்ன விதானகேயின்' நீயும் நீயின்றியும்', அஷோக ஹந்தகமவின் 'இனி அவன்', விமுக்தி ஜெயசுந்தரவின் 'இரண்டு உலகங்களுக்கிடையில்' உட்பட பல சமகால சிங்களப் படைப்பாளிகளின் திரைப்படங்களே அதில் இருக்கின்றன‌. அதுமட்டுமில்லாது அண்மையில் வந்த பிரசன்னாவின் 'காடீ' திரைப்படத்தை பயணத்திடையே, அதைத் தவறவிடக்கூடாதென்று கொழும்பில் திரையரஙகில் சென்று பார்த்து அது குறித்தும் விரிவாக ஜெமோ இருக்கும் தமிழகத்தில் இருந்து வெளியாகும் 'அம்ருதா'வில் எழுதியிருக்கின்றேன். மேலும் கெளதம சித்தார்த்தன், பிரசன்னாவின் 'நீயும் நீயின்றியும்' மேற்குலகின் நிகழ்ச்சி நிரலுக்கேற்ப எடுக்கப்பட்ட திரைப்படம் என்று ஒரு கட்டுரை எழுதியபோது, சித்தார்த்தன் எனது நண்பர் என்கின்றபோதும் ஒரு கடும் எதிர்வினையை அந்தக் கட்டுரைக்கு மறுப்புத் தெரிவித்தெல்லாம் பல்லாண்டுகளுக்கு முன் எழுதியிருக்கின்றேன். எனவே இந்த 'ஆவிகள்' எதையும் எழுதவில்லை என்று ஜெமோ சாட்டுச் சொல்லியெல்லாம் தப்பவும் முடியாது.

ரொறொண்டோ சர்வதேச திரைப்பட விழாக்களில் (TIFF ) விமுக்தி, அஷோக ஹந்தகமவின் திரைப்படங்களுக்காகவே சென்று பார்த்துமிருக்கின்றேன். ஏன் எனது முதல் நூலான 'நாடற்றவனின் குறிப்புகள்' வெளியீட்டின்போதும், தர்மசிறி பண்டாரநாயக்காவின் ஒரு படைப்பை திரையிட்டுமிருக்கின்றேன். மேலும், பிரசன்னவின் ஒரு தீவிர இரசிகனாக என்னைப் போன்றவர்களை இப்படி அவமானப்படுத்தி எழுதுவதை என் 'ஆவி' கூட மன்னிக்காது.

எவ்வளவு சான்றுகள்/உசாத்துணைகள் கொடுத்து பக்கம் பக்கமாக எழுதினாலும் ஜெயமோகன் அதை ஏற்றுக்கொள்ளப்போவதில்லை என்பதை அவருடனான கடந்தகால‌ உரையாடல்களில் நான் கற்றுக்கொண்ட பாடம். எனக்கு எல்லாமே தெரியும் என்கின்ற ஒருவரோடு உரையாட‌லின்போது எந்தக் கதவைத்தான் அங்கே சென்று உங்களால் திறந்துவிட முடியும். இப்போது இதை எழுதுவது கூட‌ ஜெமோ சொல்லும் அனைத்தையும் அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டு வழி தவறாது நடக்கும் அவர் மேய்த்துக் கொண்டிருக்கும் ஆட்டுக்குட்டிகளுக்கு அல்ல. ஜெமோவை வாசித்துக்கொண்டு, மற்றவர்கள் சொல்வதையும் செவிமடுக்கக் கூடிய திறந்த உள்ளங்களுடன் இருப்பவர்க்காகத்தான் இதைச் சுட்டிக்காட்ட விரும்புகின்றேன்.

ஜெமோவை நன்கறிந்தவன் என்பதால், அவர் இப்படி எழுதுவதால் எனக்கு எந்தக் கோபமும் இல்லை. நேர்நிலைகளில் மூழ்கிக் கிடப்பதாகச் சொல்லும் ஒருவரால் எப்படித் தொடர்ந்து எதிர்மனநிலைகளை உற்பத்தி செய்ய முடிகின்றது என்கின்ற ஒரேயொரு ஆச்சரியத்தைத் தவிர வேறொன்றும் அவர் குறித்து இல்லை.

ஆனால் ஜெமோ உடனே தமக்கு உவப்பான கருத்தைச் சொன்னவுடன் அவருக்குக் கடிதங்களும்/பதிவுகளும் எழுதும் நம்மவர்கள், இவ்வாறான பல உண்மைகள் தெரிந்தபின்னும், அவர் அபத்தமாய் எழுதுவதைச் சகித்துக்கொண்டு ஒரு மெளனம் சாதிப்பார்களே, அந்த 'அழகியல்' மனோநிலை எனக்கு வருகின்றபோது, நானும் ஞானமடைந்து விடுவேன். அந்த ஞானத்தை அடைவதற்கான பயணந்தான் இப்படியெல்லாம் எழுதிப் பார்க்க விழைவதென்றும் எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

********

 (1) ஜெயமோகனின் பதிவு: https://www.jeyamohan.in/201521/ 

 

 (2) எனது முகநூல் எதிர்வினையும், பின்னூட்டங்களும்: https://www.facebook.com/elanko.dse/posts/pfbid02THf3LHAPn3muDzfmziQYCJtchxPd9SiJx9D9FVkQQvc6BCVbwEHJLWSFuSGWmP7Dl

 

(3) மேலேயுள்ள எனது பதிவு எழுதப்பட்டபின் ஜெமோவின் வாசகர் ஒருவரால் எழுதப்பட்ட கடிதத்திற்கு ஜெமோவின் பதில்: https://www.jeyamohan.in/201688/


(Jun 11, 2024)

காலமென்ற சிமிழுக்குள் கடந்துபோகும் புரவிகள் - 02

Tuesday, February 22, 2022


எழுத்தாளர்களை சிலவேளைகளில் இரண்டு வகையினராகப் பிரித்துப் பார்ப்பது சுவாரசியமாக இருக்கும். ஒருவகையினர் தமதில்லாத பிற கதைகளை எழுதியவர்கள், மற்றவகையினர் தாம் சம்பந்தப்பட்டக் கதைகளை எழுதியவர்கள். தமது வாழ்க்கைக் கதைகளை எழுதியவர்கள் என்று நினைப்பவரும் தமது கதைகளை அப்படியே சொல்லிருப்பார்கள் என நம்பத்தேவையில்லை. புனைவு என்பது நடந்தவையிலிருந்தும்/நடக்காதவைகளிலிருந்தும் மேலும் மேலும் கற்பனைகளை விரித்துப் பார்ப்பதுதானே. நகுலனின் சுசீலா என்று அவர் 'நினைவுப்பாதை' போன்ற புனைவுகளில் வைக்கும் கதாபாத்திரத்திற்கு அப்பால்தான் சுசீலா இருக்கின்றாரென்பதை நகுலனின் நேர்காணலை வாசிக்கும்போது அறியலாம். ஆக 'நகுலனின் நினைவுப்பாதை'யில் வரும் சுசீலா, நவீனனின் சுசீலாதானேயன்றி அசலான சுசீலா  இல்லை என்பதை எளிதாய்ப் புரிந்துகொள்கின்றோம்.

 

அவ்வாறேதான் சார்ள்ஸ் ப்யூகோவ்ஸ்கி ஆட்டோபிக்‌ஷன் வகையில், சின்னாஸ்கி என்ற கதைசொல்லியின் மூலம் 'பெண்கள்' (women) நாவலை எழுதிச் செல்வதுங்கூட. அதில் சின்னாஸ்கி என்பது ப்யூகோவ்ஸ்கி என்பதில் மறுகேள்விக்கு இடமில்லை. ஆனால் ப்யூகோவ்ஸ்கி இத்தனை பெண்களைச் சந்தித்திருந்தாலும், அந்த நிகழ்வுகளை அப்படியே அசல்குலையாது எழுதிச் சென்றிருப்பார் என்று நாம் நம்பத் தேவையில்லை.

 

நகுலனின் 'நிழல்களில்' சாரதி என்ற பாத்திரத்தில் வருவது கிருஷ்ணன் நம்பி என்பது நம் அனைவருக்கும் தெரியும். ஆனால் அந்த 'சாரதி'யின் கதையை அப்படியே கிருஷ்ணன் நம்பியின் கதையாக நாம் எடுத்துக் கொள்ளத் தேவையில்லை. இத்தனைக்கும் 'நிழல்களில்' வரும் கேசவ மாதவன் என்ற பாத்திரமாகிய சுந்தர ராமசாமி இந்நாவலுக்கு ஒரு முன்னுரையும் எழுதியிருக்கின்றார். ஆக கிருஷ்ணன்நம்பி மட்டுமில்லை, சுராவும் 'நிழல்களை' நகுலன் எழுதி வெளியிடும்போது ஆட்சேபணை செய்யவில்லை என்பதாக நாம் எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

 

நகுலன் ஒரே கதையைத்தான் எல்லா இடங்களிலும் வெவ்வேறுமாதிரியாகக் கூறுகின்றார் என்ற விமர்சனம் இருந்தாலும் (நகுலனே இதனை புனைவுகளிலும், அதற்கு அப்பாலும் பல்வேறு இடங்களில் இதைச் சொல்கின்றார்), நகுலனின் படைப்புக்களுக்கு ஒரு முக்கிய இடம் தமிழ்ச்சூழலில் இருக்கின்றது. அது அவரது 'தனிமை'க்கு கிடைத்ததால் வந்தது அல்ல. அவர் அப்படி 'தனித்து' இருந்ததது ஒரு மேலதிக் காரணமாக இருக்குமே தவிர, அந்தத் 'தனிமை'யை நாம் காதலரோடோ, துணைகளோடோ, யாரோடோ இருந்தாலும் உணர்ந்துகொள்ளக்கூடிய இருத்தலியத் தனிமைதான் அது. ஆகவேதான் அது எல்லோருக்கும் பொதுவான தனிமையாக நகுலனின் புனைவுகளில் இருந்து  விகசித்தெழுகிறது. ஒருவகையில் நகுலன் தமிழில் இதைத் தொடர்ந்து எழுதிச் சென்றதால்தான் அது முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இடத்தையும் எடுத்துச் செல்கின்றது. டயரிக்குறிப்புக்களில் எழுதுவதாக சொல்லும் நவீனனின் கதைகளே பின்னரான காலத்தில் சுந்தர ராமசாமி போன்றோர் எழுதிய முக்கிய படைப்புக்களான 'ஜே.ஜே.சில குறிப்புகளுக்கு' ஒரு உந்துதலையும் கொடுத்திருக்கவும் கூடும்.

 

பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன்னர் ஜெயமோகனின் 'கன்னியாகுமரி'யை வாசித்திருந்தேன். அதை அன்றைய இளமையின் உற்சாகத்தில் எஸ்.பொவின் 'தீ' கொஞ்சம் ஆழமான வடிவம் என்று எழுதியதும் ஞாபகம் இருக்கிறது. அப்படித்தான் ஜெமோவின் 'காட்டை' வாசித்துவிட்டு அவ்வளவு ஈர்க்கவில்லை என்று அப்போது எழுதியிருந்தாலும் இப்போது காட்டை மீள்வாசிப்புச் செய்தபோது எனக்கு நெருக்கமான ஒரு நாவலாக அது மாறியிருந்தது. அதேபோல இப்போது இருபதுகளில் இருக்கும் ஒருவர், ஒரு platonic உறவுக்கு இவ்வளவு முக்கியத்துவம் கொடுக்கவேண்டுமா என்று காட்டை நிராகரித்ததைப் பார்த்தபோது -அன்றைய என்னைப்போன்ற ஒருவர் எனும்- மெல்லிய சிரிப்பு வந்தது.

 

அப்படி காடு எனக்குரிய நாவலாக பின்னாட்களில் மாறியதுபோல 'கன்னியாகுமரி'யும் மாறக்கூடுமென்று திரும்ப வாசித்துப் பார்த்திருந்தேன். ஆனால் காடு என்னை மாற்றியதுபோல கன்னியாகுமரி மாற்றவேயில்லை. காட்டில் கிரிதரனில் ஜெமோவின் சாயலை அதிகம் படியவிட்டிருந்தாலும் அதை ஏற்றுக்கொள்ளமுடிந்தது. ஆனால் கன்னியாகுமரியில் வரும் ரவியில் மட்டுமில்லை பெண்கள் பாத்திரங்களிலும் ஜெமோவின் என்ற ஆளுமை தன்னை மீறித் துருத்திக்கொண்டு நிற்க, அந்தந்த பாத்திரங்கள் தன்னை எழுதிக்கொள்ள அனுமதிக்கப்படவில்லை என்பது எளிதாகப் புரிந்தது.

 

ஜெமோவின் பெண்கள் பாத்திரங்கள் எத்தனை அறிவுஜீவியாக இருந்தாலும், அவை ஆண் பாத்திரம் எவ்வளவு மோசமாக இருந்தாலும் அவர்களுக்குத் தம்மை 'அடிபணியும்' பாத்திரமாக எளிதாக மாற்றிக்கொள்வதன் நுட்பம் எனக்கு இன்னும் விளங்கவில்லை. இத்தகைய ஆண் Xபெண் முரணை ஆதவன் அற்புதமாக எழுதிக்கொண்டே செல்வார். ஒருபோதும் அவர் சிந்திக்கக்கூடிய பெண்களை இரண்டாம்பாத்திரமாக (secondary character) ஆக்குவதில்லை. ஆகவேதான் அந்த முரண் கூர்மையாகவும், முடிவுறாத உரையாடல்களாகவும் ஆதவனின் 'காகித மலர்களிலும்' என் பெயர் ஆதிசேஷனிலும் வந்தபடியே இருக்கும்.

 

'கன்னியாகுமரி'யில் வரும் பிரவீணா எவ்வளவு புத்திசாலியாகவும், நிறைய வாசிப்பவராக இருக்கின்றவராக இருப்பினும், ரவியின் அப்பாவி மனைவி ரமணியைப் போலவே பல இடங்களில் பிரவீணா பரிதாபமாகக் காட்சியளிக்கின்றார். பிரவீணாவுக்கு ரவியின் மனைவியைப் போல எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொள்ளவேண்டிய எவ்வித நிர்ப்பந்தமும் இல்லை. ஆனால் ரவி அவரை 'அடிமை'யைப் போல நடத்த நடத்த,  திருப்பத் திருப்ப ரவியை நோக்கி வந்துகொண்டிருப்பதில் வாசிக்கும் எங்களுக்கு எரிச்சல் வருகின்றது.

 

அதைவிட மிகுந்த அவதி வந்த இடமென்னவென்றால், விமலாவை நான்கு காடையர்கள் பாலியல் வன்புணர்வை 20 வருடங்களுக்கு முன்னர் செய்ததை, ரவியின் முன்னிலையில் பிரவீணா கேட்கும்போது, அங்கேதான் ஜெமோ என்கின்ற ஆண் தன்னை முன்னிலைப்படுத்தப்படுவது தெரியவருகின்றது. அவர் பிரவீணாவை அல்ல, விமலாவைக் கூடச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை. ரவி  மோசமாக விமலாவை இன்னும் அவமானப்படுத்,த விமலாவை பாலியல் வன்புணர்ந்த ஸ்டீபனை மீண்டும் கொண்டுவந்து நேரில் காட்டினாலும், இந்தப் பெண்களின் பாத்திரங்களுக்குள் நுழையவே முடியாத அபத்தத்தின் புள்ளியை நாம் கண்டடைகின்றோம். பாலியல் வன்புணர்வு வழக்கு நீதிமன்றத்தில் நடப்பதை விட மோசமான  உரையாடல்கள் இரு பெண்களுக்கு இடையில் நிகழ்த்தும் கொடுமையை நாம் 'கன்னியாகுமரி'யில் சகித்துக் கொள்ளவேண்டியவராகின்றோம்.

 

விமலா அந்தப் பாலியல் வன்புணர்வு சம்பவத்தை உதாசீனப்படுத்துகின்ற விடயத்தை ஏற்கனவே நான் என் 12/13 வயதுகளில் வாசித்த சுஜாதாவின் நாவலில் வாசித்தும் விட்டேன். நாவல் பெயர் இப்போது நினைவினில்லை. அதில் ஒரு கணவன் மனைவியும் எங்கோ போகும்போது இப்படி அந்தப் பெண் பாலியல் வன்புணர்வு செய்யப்படுவார். அப்படிச் செய்த குற்றவாளிகளை எப்படியேனும் கண்டுபிடித்துவிடவேண்டுமென்ற வெறியுடன் அந்தப் பெண் அவர்களைத் தேடிக்கொண்டிருப்பார். இறுதியில் அந்த  குற்றவாளி  சிறையில் அடைக்கப்படும்போது, அவரைப் பார்த்துவிட்டு ஒன்றும்பேசாமல் அந்தப்பெண் அமைதியாகத் திரும்புவார் என்பதாக அந்நாவல் முடியும்.

 

விமலா ஸ்டீபனுக்கு முன் செய்வதும் அதைத்தான். ஆக அதில் கூட பெரிய விடயம் இல்லை. இப்படி அண்மையில் ஒரு நூற்றுக்கணக்கான பக்கங்கள் நீளும் ஒரு நாவலில் தொடக்கத்திலே இலங்கை இராணுவம் ஒரு தமிழ்ப்பெணை பாலியல் வன்புணர்வு செய்தபின், அந்தப் பெண்  பின்னர் அந்த இராணுவத்தைத் தொடர்ந்துபோய் காதல் செய்வதுபோல வந்தவுடன், எவ்வளவு பெரிய அபத்தமென அந்த நாவலை அப்படியே வாசிக்காது வைத்துவிட்டதும் நினைவில் எழுகிறது.

 

ஆக மீண்டும் 'கன்னியாகுமரி'யை வாசித்தபோது ஜெமோவின் 'காடு', 'இரவு' போன்றவற்றை மீள வாசித்தபோது பிடித்துப்போனது போல, இது அப்படியொரு நெருக்கமான நாவலாக ஆகவில்லை என்பது சற்றுக் கவலையானதுதான். அந்தவகையில் நான் 10/15 வருடங்களின் முன் நிகழ்த்திய வாசிப்புக்கள் அனைத்தையும் முற்றாகப் புறக்கணிக்கவும் தேவையுமில்லை என்று கொஞ்சம் நிம்மதியும் வருகின்றது.

 

இப்படியாக நகுலனை, ஜெமோகனை மீள்வாசிப்புச் செய்யும்போது ஒருவர் எவ்வளவு படைப்புக்களை எழுதியிருக்கின்றபோதும் காலத்தின் நீட்சியில் நாம் சுருக்கி வைத்துத்தான் அவற்றையெல்லாம் பார்க்க விரும்புகின்றோம் என்றும் சிந்தித்துப் பார்க்க முடிந்தது . ஜெயமோகன் எவ்வளவு எழுதியிருந்தாலும் அவரையும் காலம் முன்னோக்கிச் செல்ல ஒரு சிமிழுக்குள்தான் அடக்கப்போகின்றது. அது சுந்தர ராமசாமிக்கும், ஜெயகாந்தனுக்கும் ஏற்கனவே நிகழ்ந்திருக்கின்றது.

 

அப்படியெனில் மீச்சிறு உலகிற்குள் நின்று படைத்த நகுலனுக்கும், இரண்டு நாவல்களை மட்டும் எழுதிய ப.சிங்காரத்திற்கும், ஏன் இன்னும் கொஞ்சவருடங்களில் பிரான்ஸிஸ் கிருபாவின் 'கன்னி'க்கும் அதுதான் நிகழப்போகின்றதென்றால், எல்லோர்க்கும் அவரவர்க்குரிய இடமிருக்கும் இலக்கிய உலகில், ஆரவாரங்களுக்கும், அலட்டல்களும் சமகாலத்தில் ஏன் இவ்வளவு அவசியம் என்ற வினாவையும் நாம் எழுப்பிப் பார்க்கலாம்.


000000000000000


(நன்றி: 'அம்ருதா' - தை, 2022)

ஜெயமோகனின் 'வெண்கடல்'

Sunday, June 24, 2018

வெண்கடலில் இருக்கும் கதைகளை ஏற்கனவே ஜெயமோகனின் தளத்தில் வாசித்தவையென்றாலும், நூல் வடிவில் இன்னொருமுறை பொறுமையாக கடந்த சில நாட்களாய் வாசித்துக்கொண்டிருந்தேன். பலருக்குப் பிடித்த 'அறம்' கதைகளின் தொடர்ச்சியில் எழுதப்பட்ட கதைகள் என்பதால் இவையும்  'உணர்ச்சி' பொங்க எழுதப்பட்டிருக்கின்றன.  ஜெயமோகனின் கதைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்கும் ஒருவர்க்கு இதில் ஜெயமோகன் பாவித்த எழுத்து நடையை எளிதாக வித்தியாசம் கண்டுகொள்ளமுடியும். தற்கால சிறுகதைக்கான வழியை விட்டு பின்நகர்ந்து, இதிலுள்ள அநேக கதைகள் உரையாடல்களால் மட்டும் நகர்த்திச் செல்லப்படுகின்றது. எனவே எளிமையும், பாத்திரங்களிடையிலான மெல்லிய முரண்களும் எந்த வாசகரையும் எளிதில் உள்ளிழுத்துக்கொள்ளும்.

தமிழர்களாகிய நாம் எல்லாவற்றிற்கும் உணர்ச்சிவசப்படக்கூடியவர்கள்.  காட்டும் அன்பில் மட்டுமல்ல, நடைமுறை அரசியலிலும் கூட அப்படி அந்த 'உணர்ச்சிவசப்படல்களை' எங்கும் எளிதாகக் காணமுடியும். அந்த நூலிழையைப் பின்பற்றி ஜெயமோகன் அறத்திலும், வெண்கடலிலும் கதைகளை இழைத்தபடி போகின்றார்.
நடைமுறையில் எப்படி பெரும் உணர்ச்சிவசப்படல்களின் பின் நமது அறிவு சற்று வேலை செய்யத்தொடங்குமோ, அப்படித்தான் ஜெயமோகனின் இந்தக் கதைவரிசைகளைத் தாண்டிவரும்போது இவ்வளவு உணர்ச்சிக்கலவை சற்று அதிகமோ என்று எண்ணத்தோன்றுகின்றது. உரையாடல்களின் மூலம் கதை நகர்த்துவது ஒருகட்டத்திற்குப் பிறகு ஆபத்தாகிப்போய், அலுப்படையச் செய்துவிடுகிறன.

மேலும் எல்லாவற்றையும் உரையாடல்களினால் சொல்லிவிட்டால் வாசிப்பவர்க்கான வெளி என்னவாக இருக்கப்போகின்றது. ஒருவகையில் ஜெயமோகன் திரைப்படங்களில் எழுதப்போனபின் வந்த மாற்றமோ இது எனவும் எண்ணத்தோன்றுகின்றது. நமது பெரும்பாலான திரைப்படங்களில் இரசிகர்களுக்கு ஒன்றும் விளங்காதமாதிரி எல்லாவற்றையும் வெளிப்படையாகக் காட்டுவார்கள். ஜெயமோகனுக்கும் அந்தப் பாதிப்பு வந்திருக்ககூடுமோ என யோசிக்கத்தோன்றுகின்றது. இதை 'இரவு', 'உலோகம்' போன்ற நாவல்களிலும் அடையாளங்காணமுடியும்.

இந்த இடத்தில்தான் அசோகமித்திரன் நினைவிற்கு வருகின்றார். அவர் எந்தளவிற்குக் கச்சிதமாய் உரையாடல்களைப் பாவிக்கின்றார் என்பதை அவரின் கதைகளை வாசிக்கும் நாம் அறிந்துகொள்ளலாம். இன்னும் நிறைய உரையாடப்போகின்றாரோ என நினைக்குமிடத்தில் (சிலவேளைகளில் அதற்குமுன்னரே) நிறுத்திவிட்டு வாசிக்கும் நம்மை மேலும் கதையை வளர்த்துவிடும் சுதந்திரத்தைத் தந்துவிடுகின்றார். மேலும் எத்தகைய உணர்ச்சிமயமான கதையாக இருந்தபோதும் அசோகமித்திரன் திளைக்க திளைக்க உணர்ச்சிகளில் எம்மை அமிழ்த்துவதும் இல்லை. உதாரணத்திற்கு 'அம்மாவுக்கு ஒரு நாள்' என்பதை மிகுந்த உணர்ச்சிமிகுந்த கதையாக அ.மி எழுதியிருக்கலாம்.


கதை, அம்மா ஒருநாள் மாலை படம் பார்க்கப் போக விரும்புவதாக வேலைக்குப் போகும் மகனிற்குச் சொல்கிறார். மகன் சும்மா வீட்டில் கிடவுங்கள் எனச் சொல்லிவிட்டு வெளியில் செல்கின்றான். எனினும் வேலையில் இருக்கும்போது, எங்களுக்கு எல்லாவற்றையும் செய்யும் அம்மா, வேறு எதை விரும்பிக் கேட்டார், இதையாவது அவருக்குச் செய்வோம் என நினைத்து வேலைமுடிந்து  வீட்டிற்குத் திரும்ப முனைகிறார். ஆனால் சந்தர்ப்பவசத்தால் அவரால் நேரத்திற்கு வீட்டிற்குத் திரும்பமுடியவில்லை. இறுதியில்  வீடு செல்லும்போது மிகுந்த குற்றவுணர்வுடன் திரும்புகிறார். அப்போதுகூட அம்மா அதைப்பற்றிய எந்தக்குற்றச்சாட்டுமில்லாது, அவருக்குத் தேநீர் தயாரித்துத் தரவா என்று கேட்கிறார். அந்தளவுதான். ஆனால் கதையை வாசித்து முடிந்தவுடன் நம் எல்லோரையும் நமது அம்மாக்களைப் பற்றி யோசிக்க வைத்துவிடுகின்றார். நாம் நம் அம்மாக்களுக்கு விரும்பியதை எப்போதெனினும் செய்திருக்கின்றோமா என இப்போதும் அந்தக்கதையை நினைக்கும்போது அசோகமித்திரன் நினைக்க வைக்கின்றார்.

இங்கே எந்த உணர்ச்சிகளோ, உசுப்பேத்தல்களோ இல்லை. ஆனால் மனதைவிட்டுக் கதை அவ்வளவு எளிதில் அகலவில்லை..
வெண்கடலில் முதலிலிருக்கும் கதையான 'பிழை'யில், காசியில் அலைந்துகொண்டிருப்பவனுக்கும் ஒருசாமியாருக்கும் இடையில் நடக்கும் உரையாடல் என்றாலும் அவனின் ஊடாக காந்தி கொண்டுவரப்படுகின்றார். காந்தி கொண்டுவரப்படுவதில் சிக்கலில்லை. ஆனால் காந்தியினூடாக ராமன் glorify செய்யப்படும்போதுதான் நமக்குப் பிரச்சினை தொடங்குகின்றது. அவரவர் தங்களுக்குப் பிடித்த கடவுளர்களோடு இருக்கலாம்.

'பிழை' கதையில் ராமன் திரைப்படத்தைக் காந்தி பார்க்கின்றார். திரையில் படத்தை ஆரம்பிக்கும்போது ராம் ராம் என்று கண்ணீர் மல்குவதோடு அல்லாது, இருகரம் கூப்பி தொழுதபடி இருக்கின்றார். உண்மையை எப்போதும் தேடிக்கொண்டிருக்கும் காந்தியிற்கு ராமன் பிடித்தவராய் இருந்தபோதும் அவர் தனது 'உண்மை' திரையிற்குள்ளால்தான் வருமென்று நம்பும்போது ராமபக்தர்களுக்கு மெய்கூச்செறியக்கூடும். ஆனால் காந்தியை அவரது பலவீனங்களினூடாகவும் நேசிக்க விரும்பும் ஒருவருக்கு, அய்யா ஜெயமோகன் போதுமய்யா உமது திருவிளையாடல், காந்தியைக் காந்தியாக விடுமென அவரைப் பார்த்துச் சொல்லத்தான் தோன்றும்.

காந்தியைத்தான் ஜெயமோகன் தனக்குரிய காந்தியாக வனைய விரும்புகின்றார் எனில், 'குருதி' மற்றும் 'நிலம்' கதைகளில் மண்தான் உயிரைவிடப் பெரிசு என்று சேத்துக்காட்டாரைக் கொண்டு உசுப்பிவிடும்போது நமக்கு வியப்பேற்படுகிறது. நம் சொந்தமண்ணை எந்தப் பொழுதிலும் கைவிடக்கூடாது என்று நிகழ்ந்த ஈழப்போராட்டம் குறித்த ஜெயின் 'கோணல்' பார்வை என்னவென்பதை நாமனைவரும் அறிவோம். அப்படியான கருத்துள்ள ஒருவர், 'மண்தான் நமது மானம், அதைச் சொந்தம் கொண்டாடுகின்ற அந்நியரைக் கூறுபோடு' என மோகினியாட்டம் வார்த்தைகளில் ஜெ ஆடும்போது எனக்கென்னவோ அவருக்குள் சோட்டாக்கரை பகவதியம்மன் தான் உள்நுழைந்து ஆடுகின்றாரோ என்ற அய்யம் வந்தது.

'இந்த மண் எங்களின் சொந்தமண்' போன்ற பாடல்களை என 6-7 வயதுகளில் கேட்டு வளர்ந்த, 'சிங்களவனிற்கு யாழ்ப்பாண கறுத்தக்கொழும்பான் மாங்காய்தான் பிடிக்கும், உள்ளே வரவிடப்போகின்றீர்களா(அதற்கு வேறொரு அர்த்தம் இருந்தது என்பதை பிறகு வளர்ந்தபோது அறிந்தபோதும்) என பத்து வயதுகளில் புலிகளின் வாஞ்சியர் வந்து பள்ளிக்கூடத்தில் உணர்ச்சிபொங்கப் பேசியதைக் கேட்ட எனக்கு, மண்ணா மசிரு, உசிருதான் எல்லாவற்றிற்கும் முக்கியமென  என்றோ விளங்கியபோது, ஜெ -அதுவும் தாழ்த்தப்பட்ட (?) சாதியொன்றிற்குள் வைத்து- இந்தக் கதையைச் சொல்லும்போது, இப்போதுதான் அவர்களே கொஞ்சமேனும் தலையெடுக்கத் தொடங்கியுள்ளார்கள், அவர்களாக எது வேண்டுமென அவர்கள் அறிந்து வரட்டுமென (நமது ஆயுதம் எதுவென எதிரியே தீர்மானிக்கின்றான் என மாவோ சொன்னது உதாரணம் சொல்வது ஜெயிற்குப் பிடிக்காவிட்டாலும்) நாம் சொல்லிவைப்போம்.

வெண்கடலிற்குள் பிடித்த கதைகள்  சில இருக்கின்றன. 'அம்மையப்பம்' , 'கிடா' மற்றும் மிக எளிமையாகத் தெரிந்தாலும் நம்மைக் கிராமத்திற்குள் நனையவைக்கும் 'தீபம்'  போன்றவை குறிப்பிடத்தக்க கதைகள்.

கதைகளில் குடிப்பவர்களாகவும் கஞ்சா புகைப்பவர்களாகவும், புகை பிடிப்பதிலும் பிரியமுடைய மனிதர்களாகவும் பாத்திரங்களை வார்க்க முடிகின்ற ஜெயமோகனால் ஏன் அதற்கு வெளியே குடிப்பவர்களையோ, புகைபிடிப்பவர்களையோ கூட்டங்களில் வர அனுமதிக்காதவராகவும், எவர் இறந்தாலும் இந்த விடயங்களைப் பெரும் விடயமாகச் சுட்டிகாட்டி உலகில் பெரும்பாவத்தைச் செய்தவர்களாகவும் எழுதுகின்றார் என்று யோசித்துப் பார்ப்பதும் சுவாரசியமாக இருக்கிறது. மேலும் நீலிகளையும், கொற்றவைகளையும் வியந்து எழுதித் தீர்க்கின்ற அவரால், ஏன் நிகழில் பெண்களுக்கான இடத்தைக் கொடுக்க மனம் முடிவதில்லை என்ற திசையிலும் சென்று சிந்திக்கலாம்.

பதின்மங்களில் பாலகுமாரனைப் போன்று பாதித்தவர் வேறு எவருமில்லை. என்னை வழிகாட்ட வந்த குருபோல நினைத்துக்கொள்ளுமளவிற்கு அவர் மீது 'பக்தி' வைத்திருந்தவன் நான். பின்னாட்களில் அவரது எழுத்துக்களை வாசிக்கப்போனபோது என்னால் முழுதாக வாசிக்க முடியாமைக்குப் போனதற்கு அவருடைய நாவல்கள் அநேகம் உரையாடல்களாலே வளர்க்கப்பட்டமை ஒரு முக்கிய காரணமாகக் கண்டுகொண்டேன். ஆனால் அசோகமித்திரனின்  'இந்திராவுக்கு வீணை கற்றுக்கொள்ளவேண்டுமோ அல்லது 'அம்மாவுக்கு ஒருநாளோ' 1950களில் எழுதியிருந்தாலும், இப்போது  அரை நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு வாசித்தாலும் அலுக்கவேயில்லை.

இதை உரையாடல்களாலும், உணர்ச்சிக்குளத்திற்குள்ளும் அமிழ்த்தி அறமும் வெண்கடலும் எழுதிய ஜெயமோகனுக்கு சொல்ல வேண்டுமென்றில்லை. எல்லாம் அறிந்த எனக்கா அறிவுரை என்பார் அவர். அதுபோலவே முரண்பாடுகளுக்கு அப்பாலும்  அவர்மீது நமக்குள் மிதந்துகொண்டிருப்பதும் அக்கறை அல்லவா?

(Jun, 2016)

ஜெயமோகனிற்கான ஓர் எதிர்வினை

Friday, January 26, 2018


இதற்கு முன்பான பதிவுகள் 

(1) மதிப்பீடுகளின் வீழ்ச்சி

(2) மதிப்பீடுகளின் வீழ்ச்சியிற்கான ஜெயமோகனின் எதிர்வினை



ஜெயமோகன் எனக்கெனக் கூறும் சில விடயங்கள் முக்கியமானவை. அதுவும் ஒரு படைப்பாளியாக இருந்து கொண்டு அவர் வைக்கும் விமர்சனம் எனக்கும் உவப்பானவை. அந்தவகையில்தான் எனக்கு எஸ்.பொவும், மு.தளையசிங்கமும் முக்கியமானவர்கள். படைப்பாளிகளாய் இருந்துகொண்டு அந்த மனோநிலை ஊடறுத்துச் செல்லும் விமர்சனத்தையே நானும் அதிகம் கவனத்தில் கொள்கின்றவன்.

நிற்க.
ஜெயமோகன் உரையை வைத்து, நானெழுதிய பதிவு 'ஒரு அறைகூவல்' என ஜெமோ சொன்னாலும், அதன் முக்கிய பகுதியிற்கு அவர் இன்னும் வரவில்லை. வேறொரு திசையில் உரையாடலை நகர்த்துகின்றார். என்னுடைய முக்கியமான கேள்வியே தமிழகத்தில் இருந்து அண்மையில் வந்த முக்கிய நாவலை முன்வையுங்கள். உரையாடுவோம் என்கின்றேன்.

அவர் ஷோபாவின் 'பொக்ஸ் கதைப் புத்தகத்தை'ப் பற்றி ஓரிரு வார்த்தைளில் நிராகரிப்பதோடு முடிக்கின்றார். சயந்தனின் 'ஆதிரை'யை முக்கியமான நாவலென அவர் சொன்னபோதும், அன்றே கேட்டிருக்கின்றேன். எத்தனையோ விடயங்களைப் பற்றி எழுதும் ஜெமோ ஏன் அது குறித்து, எதனால் அது முக்கியமாகின்றதென விரிவாக எழுதவில்லை என்பது குறித்து. இன்றும் 'ஆதிரை' பற்றி உருப்படியாக அவர் எதையும் விரிவாக எழுதவில்லை.

அதேபோல் அவரது வாசிப்பு ஈழம்/புலம்பெயர்வு சார்ந்து எங்கே இருக்கின்றது என்பது குறித்தும் யோசிக்க வேண்டியிருக்கின்றது. த.அகிலன் இப்போது புனைவு சார்ந்து எழுதுவதையே குறைத்துவிட்டார் (முற்றாகவே எனச் சொல்லலாம்). அவரது 'மரணத்தின் வாசனை' (2009) வந்தே ஏறத்தாழ 10 வருடங்கள் ஆகப்போகின்றன. ஆனால் ஜெமோ சயந்தன், அனோஜன் போல தொடர்ந்து எழுதிக்கொண்டிருக்கும் ஒருவரில் அவரும் ஒருவர் என்கின்றார். இது பெரிய முரண் அல்லவா? மேலும் புதியவர்களை ஊக்குவிக்கும் நோக்கில் கதைகளை அனுப்பச் சொல்லியபோது ஜெமோவின் தீவிர வாசகரான அனோஜன் தன் ‘அசங்க’ கதையை அனுப்பியபோது மட்டுமே அது பற்றிக் கருத்துக் கூறினாரே தவிர, இன்றுவரை அனோஜனின் ‘சதைகள்’ தொகுப்புக் குறித்தோ அவரது பிற கதைகள் பற்றியோ எதையும் பொதுவெளியில் கூறியதை நானறியேன்.

ஆகவேதான் நான் கேள்வி எழுப்புகின்றேன். குணா கவியழகன் பற்றிய ஜெமோவின் பார்வை என்ன? என்னை அவ்வளவு கவராதபோதும், தமிழ்ச்சூழலில் ஒருபகுதியினரால் பெரிதும் பேசப்பட்ட தமிழ்நதியின் 'பார்த்தீனியம்' குறித்த அவரது கருத்தென்ன? நம் சூழலில் அதிகம் கவனிக்காது, போரை முன்வைத்து பொதுமக்கள் சார்பில் பேசிய தமிழ்க்கவியின் 'ஊழிக்காலம்' வாசித்தாரா (கவனிக்க ஊழிக்காலத்தையும் அவரது நண்பரின் தமிழினி பதிப்பகம் தான் வெளியிட்டது)?  அதைவிட ஜெயமோகனைப் போல தொடர்ச்சியாக இயங்கிக்கொண்டிருக்கும் தேவகாந்தனின் நாவல்கள் பற்றி என்னவிதமான அபிப்பிராயத்தை வைத்திருக்கின்றார்? இலக்கியம் என்பது உவத்தல் காய்த்தல் இன்றி பேசுவதாயின் ஜெமோ இவையெல்லாம் குறித்து விரிவாகப் பேசவேண்டும் அல்லவா? ஆகக்குறைந்தது இவற்றை நிராகரிப்பதாக இருந்தால்கூட, ஏன் அவற்றை நிராகரிக்கின்றேன் என்பது குறித்தாவது அவர் பேசியிருக்கவேண்டும்.

ஷோபாசக்தியின் 'கொரில்லா' நாவல் என் வாசிப்பில் இப்போது பின் தங்கிவிட்டதா இல்லையா என்று ஜெமோ யோசிப்பதைவிட, ஏன் அவரால் நான் முக்கியமாய் முன்வைக்கும் ஷோபாவினது 'பொக்ஸ் கதைப்புத்தகத்திற்கு' நிகராய் தமிழகச் சூழலில் வேறு நாவல்/களை முன்வைக்க முடியாதிருக்கின்றது என்பதே என்னுடைய கேள்வி.

தேவிபாரதியின் 'நிழலின் தனிமை' எப்போது வெளிவந்தது? அதற்குப் பிறகு அவரின் 'நட்ராஜ் மகராஜ்' வந்து தமிழ்ச்சூழலில் உரையாடல் நிகழ்ந்தும் முடிந்துவிட்டது. இப்போது விஷ்ணுபுரம் வட்டம் தேவிபாரதியிற்கு பொன்னாடை போர்த்தியவுடன் அவருக்குத் தேவிபாரதி நினைவுக்கு வருகின்றார். அதுசரி ஜெமோ இதுவரை எங்கே ''நிழலின் தனிமை' குறித்து விரிவாக எழுதியிருக்கின்றார்? எனக்கு 'நிழலின் தனிமை'யை, அது வந்த காலத்திலேயே நல்லா நாவலடா, வாசித்துப் பாரென்று எப்போதோ செல்வம் அறிமுகப்படுத்தியிருந்தார்.

ஜெயமோகன் எப்போதும் நான் இவ்வாறான உரையாடலைத் தொடங்கும்போது, வேறு திசையில் கொண்டு போகின்றார். கடந்துமுறை அவரின் அறம் கதைகள் பற்றிய என் பார்வையை வைத்தபோது, நீயொரு காழ்ப்புணர்வு உள்ள, சிங்களவர்களையே விளங்கிக்கொள்ளமுடியாத ஒருவன் என 'ஈழ எழுத்தாளனுக்கு...' என எழுதினார்

நாஞ்சில்நாடன் நம்பிக்கை தரும் இளம் எழுத்தாளர்களில் ஒருவராக என் பெயரை விகடனில் குறிப்பிட்டது,  என் ‘சாம்பல் வானத்தில் மறையும் வைரவர்’ தொகுப்பை வாசித்தபின்தான். ஜெமோ என் தொகுப்பை நிராகரிக்கின்றார் என்றால் கூட அது குறித்து எதுவும் எழுதியதாய்க் கூடத் துலங்கல் இல்லை. அதுவல்ல இப்போது இங்கே பிரச்சினை.

இன்றும் அவர் நான் புனைவில் மற்றதைவிட அதிகம் கவனம் செலுத்தவேண்டும் என்று கூறுவதையும், நாவலோடு வாவென்று அழைப்பதையும் நிதானமாய்க் கேட்டுக்கொள்கின்றேன். ஆனால், இந்தப் பதிவில் நான் என் எழுத்தை முன்வைத்து எழுதியதல்ல. தமிழ் நாவல்களைப் பற்றியல்லவா சொல்லியிருக்கின்றேன். அதற்கு ஓர் எதிர்வினை புரிவதுதானே நியாயம். அதைத்தாண்டி ஏதேதோ எழுதுவது உருப்படியான ஓர் உரையாடலை ஒருபோதும் வளர்க்கப் போவதில்லை.

(Jan 02, 2018)

மதிப்பீடுகளின் வீழ்ச்சியிற்கான ஜெயமோகனின் எதிர்வினை

Wednesday, January 24, 2018

இப்போதைக்கு இந்த விவாதத்திற்குள் செல்ல நான் விரும்பவில்லை. இது தொடர்ந்துசென்று நான் இப்போது எழுதிக்கொண்டிருக்கும் விஷயங்கள் மீதான கவனத்தைக் கலைத்துவிடுமென நினைக்கிறேன். விமர்சனங்களுடன்தான் நான் ஒவ்வொருவரையும் அணுகுகிறேன். இளங்கோ [டி செ தமிழன்] உட்பட இலங்கையில் எந்தப்படைப்பாளி முக்கியமான கதைகளை எழுதினாலும் உடனடியாக அடையாளப்படுத்துகிறேன். இன்றைய சூழலில் சயந்தன், அகிலன், அனோஜன் பாலகிருஷ்ணன் போன்றவர்கள் அளவுக்குத் தீவிரமாக தமிழகத்தில்இளையோர் எழுதவேண்டிய அவசியம் உள்ளது   என சொல்லமுடியும்தான்  . என்னைப்பொறுத்தவரை நான் சாத்தியக்கூறுகளையே சுட்டிக்காட்டுகிறேன்.என்னால் இப்போதைக்கு எதிர்பார்ப்புகளை மட்டுமே முன்வைக்க முடியும்.
விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய்வட்டம்  இலக்கியத்தை உருவாக்குவதற்கான அமைப்பு அல்ல. நாங்கள் நடத்துவது பயிலரங்கும் அல்ல. இது வாசகர்களின் கூட்டம் மட்டுமே. எழுதுபவர்களுக்கு வாசகர்களின் தரப்பிலிருந்து ஒரு கைகுலுக்கல். என் வாசகர்களை இலக்கியத்திற்கான பொதுவாசகர்களாக ஒருங்கிணைப்பதே என் நோக்கம். இலக்கியம் அனைத்து தரப்பிலிருந்தும் கைவிடப்பட்டிருக்கும் தமிழ்ச்சூழலில் இத்தகைய ஒரு வாசகர்விழா நம் ஊக்கத்தைத் திரட்டிக்கொள்ள தேவையானதாக உள்ளது.
மற்றபடி, அவருடைய வரிகளில் உள்ள கேள்வி ஒரு கறாரான விமர்சனம் , ஒர் அறைகூவலும்கூட. அதை நான் வரவேற்கிறேன். அதற்கு எதிர்வினையாற்றவேண்டியவர்கள் இங்கே அடுத்த தலைமுறையில் எழுதிக்கொண்டிருப்பவர்களே. அவர்கள் விமர்சனங்களற்ற சூழலில், சிறிய விமர்சனங்களைக்கூட நக்கலும் வசையுமாக எதிர்கொள்ளும் ஃபேஸ்புக் மனநிலையில், வாழ்கிறார்கள். அவர்களுக்கு இந்த குரல் கேட்கவேண்டும். .இந்த அறைகூவலை அவர்கள் சாதனை மூலம் எதிர்கொள்ளவேண்டும் என விழைவதற்கப்பால் ஒன்றும் சொல்வதற்கில்லை.
 Box கதைப்புத்தகம் ஷோபா சக்தியின் வீழ்ச்சியைச் சொல்லும் நாவல். அவர் இன்று மாட்டியிருக்கும் அனைத்து தேய்வழக்குகளும் அதில் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன – ஈழம் கண்ட இரு மாபெரும் கலைஞர்கள்  அ.முத்துலிங்கமும் ஷோபா சக்தியும்தான்  என்பதை சொல்லியபடியே இதையும் கூறுகிறேன். டி.செ.தமிழன் இதை நல்ல நாவல் என்பதனால் தமிழிலக்கியச் சாதனைகளின் ஒன்றான கொரில்லாவை நன்றாக இல்லை என்று சொல்லியிருப்பார் என ஊகிக்கிறேன். வேறுநாவல் கோரும் டி செ தமிழன் ஒரு மாறுதலுக்காக தேவிபாரதியின் நிழலின் தனிமை நாவலை வாசித்துப்பார்க்கலாம்.மிகை மூலம் உலுக்காமல் எப்படி இலக்கியம் உள்ளத்தின் மொழிவடிவமாகச் செயல்படும் என்பதை காட்டும் படைப்பு அது. அவருக்கு ஒருவேளை கலை என்றால் என்ன என்று புரியவைக்கும்.
டி.செ.தமிழனிடம் நான் எப்போதுமே சொல்லிவரும் ஒன்றுண்டு. அவர் அடிப்படையில் புனைகதையாளர். ஈழ அரசியலின் ஒற்றைப்படையான மூர்க்கமும் கசப்புகளும் அவரை  அலைகழியச்செய்கின்றன. எழுத்தாளனிடம் அரசியல்காழ்ப்புகளை மட்டுமே எதிர்பார்க்கும் கூட்டம் அங்கே அதிகம். அதற்கு ‘சப்ளை’ செய்ய ஆரம்பித்தால் அதுவாகவே முடியவேண்டியிருக்கும். கூடவே மொழிவழி அறிதலைவிட காட்சியூடகத்திற்கு அவர் அளிக்கும் மிகையான இடம் அவருடைய சிக்கல். காட்சியூடகம் இலக்கியவாதிக்கு பெரிதாக எதையும் அளிக்காதென்பது என் எண்ணம் – சம்பிரதாயமான கருத்தாகவும் இருக்கலாம்.  இலக்கியத்தை தீவிரமாக அணுகினால் அவரும்  சயந்தனைப்போல முக்கியமான புனைவுகளை உருவாக்கமுடியும். வருக.


-மதிப்பீடுகளின் வீழ்ச்சி: http://djthamilan.blogspot.ca/2018/01/blog-post.html

-ஜெயமோகனின் எதிர்வினை:  http://www.jeyamohan.in/105022#.WmjPl66nHIV

மதிப்பீடுகளின் வீழ்ச்சி

Monday, January 22, 2018

நண்பரொருவரின் (அனோஜன்) முகநூல் பக்கத்தினூடு ஜெயமோகனின் விஷ்ணுபுரம் விருது (2017) உரையைக் கேட்கும் சந்தர்ப்பம் வாய்த்திருந்தது. ஜெயமோகன் இயல்பாய் இல்லாததுபோல அவரது உடல்மொழி பேச்சில் இருந்தது. எனக்குத் தெரிந்த ஜெமோ வழமையாக இப்படி அவ்வளவு நாடகீயத்தனத்தோடு உரையாற்றுபவரில்லை. சிலவேளை சினிமாப் பிசாசு அவரை இன்றைய காலங்களில் விழுங்கிக்கொண்டு இருக்கின்றதோ தெரியாது. இலங்கைப் பாஷை பேசுகின்றேன் என்று எங்கள் தமிழை இப்படிக் கொன்றிருக்கவும் தேவையில்லை. விருது விழாவிற்கு வந்தவர்கள் ஜெயமோகனின் நடிப்பைப் பார்க்கவா வந்தார்கள்? பேச்சைத்தானே கேட்க வந்திருப்பார்கள். ஒழுங்காய் இயல்பாய் பேசியிருக்கலாம்.
சரி, நான் சொல்ல வந்த விடயம் வேறு. ஜெயமோகன், 'காலம்' செல்வத்தின் 'எழுதித்தீராப் பக்கங்களில்' இருந்து சில பகுதிகளை அங்கே பகிர்ந்திருக்கின்றார். அந்த மகிழ்ச்சியைப் பகிரத்தான் இது. நிறைய எழுதவேண்டும், எப்போதும் எழுதிக்கொண்டிருக்க வேண்டும் வகையைச் சேர்ந்தவர் ஜெமோ. அதற்கு மாறான ஒரு எழுத்து முறையைத்தான் நான் தொடர்ந்து முன்வைத்து வருகின்றவன். குறைவாக எழுதினாலும் நிறைவாக எழுதினால் போதும். அதுதான் எங்கள் ஈழ எழுத்து எங்களுக்கு கற்றுத்தந்திருக்கின்றது என பல இடங்களில் எழுதியிருக்கின்றேன். செல்வமும் குறைவாகவே எழுதுகின்றவர். ஆனால் அதை நேர்த்தியாக எழுதி இருப்பதால்தான் 'எழுதித் தீராப் பக்கங்கள்' முக்கியமான ஒரு படைப்பாக நம்மிடையே இருக்கின்றது. ஜெமோ அவர் விரும்பியோ அல்லது விரும்பாமலோ செல்வத்தை நினைவுபடுத்தியதற்கு -அவருக்கு மலேசியாவில் 2006ல் அடிவிழாததற்கு ஏதோ நல்லூழ் என்றமாதிரி- இது எங்களின் நல்லூழ் என நினைக்கின்றேன்.
இல்லாவிட்டால் கனடா என்றவுடன் நிறைய எழுதிய/எப்போதும் எழுதிக்கொண்டிருக்கும் அ.முத்துலிங்கம் அல்லவா ஜெமோவிற்கு நினைவிற்கு வந்திருக்கவேண்டும். ஆனால் செல்வம் ஜெமோவிற்கு நினைவிற்கு வருவதற்கு எது காரணம் என்றால் குறைவாக எழுதினாலும் எவரும் அசட்டை செய்து கடக்கமுடியாது செல்வமும், அவரின் 'எழுதித் தீராப் பக்கங்களும்' இருக்கின்றது என்பதால்தான்.
மற்றது ஜெமோ, சுந்தர ராமசாமி 2000களின் தொடக்கத்தில் ரொறொண்டோ வந்து இனித் தமிழ் கனடாவில் இருக்காது என்பதை 'கலைஞனின் தூர நோக்காய்' கண்டடைந்ததைச் சொல்லி வியப்படைகின்றார். தமிழ் அடுத்த தலைமுறைக்குச் செல்லாது என்பதற்கு கலைஞனாக இருக்கவே தேவையில்லை. ஒரு சாதாரண மனிதராகவே எவராலும் புறச்சுழலை வைத்து எளிதாக எதிர்வுகூறமுடியும். ஆனால் இன்றும் தமிழ் ஏதோ ஒருவகையில் எங்களில் ஊடாடிக்கொண்டு தானிருக்கின்றது. 
அன்று புலம்பெயர்ந்த நாடுகளிலிருந்து பலநூற்றுக்கணக்கான பத்திரிகைகள்/சஞ்சிகைகள் வந்தது என்பது உண்மை. ஆனால் எத்தனை பத்திரிகைகள் இலக்கியம் பேசியது என்பதும் முக்கியமான கேள்வி. இன்றும் கனடாவில் ஏறக்குறைய 10 தமிழ்ப் பத்திரிகைகள் வந்துகொண்டிருக்கின்றன. எதிலுமே இலக்கியம் இல்லை. உரையாடுவதற்கான வெளிகள் இல்லை. மற்றும்படி வெளிவரும் சிறுபத்திரிகைகளின் அளவு குறைந்திருக்கின்றன என்பதென்னவோ உண்மைதான். அன்றைக்கு அரசியலிலும், இலக்கியத்திலும் துடிப்பாய் இருந்த ஒரு பரம்பரை இன்று ஒதுங்கிவிட்டது.
அதுசரி தமிழகத்தில் கூட எத்தனை சஞ்சிகைகள் தீவிர இலக்கியம் பேசிக்கொண்டு இப்போது வெளிவருகின்றன. சிறுபத்திரிகை என்பதே ஏதோ ஒருகட்டத்தில் அதன் ஆயுளை முடித்துக்கொண்டு உறங்குநிலைக்குப் போவதுதானே. ஆனால் இலக்கியம் என்பது அன்று சிறுகுழுவாலே பேசப்பட்டதுபோல இன்றும் ஏதோ ஒருவகையில் - இணையத்தில்- என்றாலும் புலம்பெயர்ந்த நாடுகளில் பேசப்பட்டுக்கொண்டுதானே இருக்கின்றது.
ஏற்கனவே கூறியதுபோல, நாங்கள் குறைய எழுதிக்கொண்டிருப்பவர்கள். ஆனால் ஏதோ ஒருவகையில் நமது சுவடுகளையும் இங்கே பதித்துக்கொண்டுதானிருக்கின்றோம். அது தமிழில் மட்டுமில்லாது அந்தந்த நாடுகளில் பேசும் மொழியில் கூட நமது 'தமிழ்க்கதை'களைப் பலர் சொல்லிக்கொண்டிருக்கின்றனர். இன்றைக்கு மான் 'புக்கர் பரிசு' வென்ற அரவிந்த் அடிகாவின் புதிய நாவலோடு போட்டியிட்டு, தனது முதல் நாவலாயினும் அதை நேர்த்தியாக எழுதி அனுக் அருட்பிரகாசம் தென்னாசியா நாவல் வகையில் பரிசு வென்றிருக்கின்றார். அதை நாம் கொண்டாட அல்லவா வேண்டும்?
2015 ஆவணி கோடைகாலத்தில் நள்ளிரவு தாண்டினாலும் அதன் அருமையான கதைசொல்லலில் கிறங்கி ஒரே அமர்வில் வாசித்து முடித்த ஷோபாசக்தியின் 'Box கதைப் புத்தகம்' நாவலைத் தாண்டி, (ஏறக்குறைய இரண்டரை வருடங்களான பின்னும்) தமிழகத்தில் இருந்து எந்த ஒரு நாவலும் வரவில்லை என்பதை என் வாசிப்பின் மீதிருக்கும் நம்பிக்கையில் வைத்துச் சொல்வேன். அதைத்தாண்டியே இன்னும் போகமுடியாது, பேசுவது என்னவோ தாங்கள் மட்டுமே இலக்கியம் வளர்க்கின்றோம் என்றால் என்னைப் போன்றவர்களுக்கு விசர் வராதா என்ன?
'Box கதைப் புத்தகத்திற்கு அடுத்த நிலையில் என் வாசிப்பில் வைத்திருக்கும் குணா கவியழகனின் 'அப்பால் ஒரு நிலத்திற்கோ' அல்லது ஜெமோவும் ஒரு முக்கிய நாவலாகச் சொன்ன சயந்தனின் 'ஆதிரை'க்குக் கூட நிகராக, தமிழகத்தில் கடந்த ஒரு வருடத்தில் எந்த நாவல் வந்திருக்கின்றது எனச் சொன்னால் நானும் மகிழ்ச்சியடைவேன். இன்றைக்கும் ஜெமோ தனது தளத்தினூடாகவும், தன் விஷ்ணுபுர வாசகர் வட்டத்தினாலும் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு முயன்றுகொண்டிருந்தாலும் அவரின் வளையத்திற்குள் இருந்து வந்த எந்தப் படைப்பாளி இதுவரை சாதித்திருக்கின்றார்?இலக்கியம் என்பது அடித்து கனியவைப்பதல்ல, அது தானாய் அவரவர்களிடத்தே கனிவதுதான் என்று ஜெமோவிற்குத் தெரியாது இருக்குமா என்ன?

(Dec 21, 2017)