கள்ளி

கள்ளி
சிறுகதை

சாம்பல் வானத்தில் மறையும் வைரவர்

சாம்பல் வானத்தில் மறையும் வைரவர்
சிறுகதை

பேயாய் உழலும் சிறுமனமே

பேயாய் உழலும் சிறுமனமே
கட்டுரை

மெக்ஸிக்கோ

மெக்ஸிக்கோ
நாவல்
Showing posts with label மடல்கள். Show all posts
Showing posts with label மடல்கள். Show all posts

கடிதங்கள் - 05

Tuesday, March 18, 2025

 

 அன்பு இளங்கோ,

 

இந்தப் பதிவு மிகவும் நேர்த்தியாகவும், பொறுப்பாகவும், மிகக் கவனமாகவும், மிதமாகவும் எழுதப்பட்டிருக்கிறது இளங்கோ. அப்படி எழுதப்பட்டிருந்தாலும், இது சொல்லும் வரலாறு திடுக்கிடலையும், துக்கத்தையும், ஆற்றாமையையும் ஏற்படுத்துகிறது. இப்படி ஒரு வன்முறையான வரலாற்றுக்கு உள்ளான ஒரு ஆள், எந்த மிகை உணர்வுக்கும் ஆளாகாமல், அல்லது அவற்றிலிருந்து தள்ளி நின்று கொண்டு, உண்மைச் சம்பவங்களை திரும்பிப் பார்த்து, அதை இப்படி எழுத முடிவதே எனக்கு ஆச்சரியத்தையும் ஆறுதலையும் கொடுக்கிறது. நீங்கள் உங்கள் நண்பர்களிடம், இலங்கைப் பின்புலம் கொண்ட அனுபவப் படைப்புகளை அனுப்புமாறும், அதைத் திரட்டி நீங்கள் தொகுப்பொன்று போட எண்ணமிட்டிருப்பதாகவும் முன்பு உங்கள் பக்கத்தில் படித்த நினைவு. நான் சரியாகத்தான் புரிந்து கொண்டிருக்கிறேனா? சரி என்றால் அந்த முயற்சி என்ன ஆயிற்று?

 

இந்திய ராணுவம் என்றில்லை, எந்த ராணுவத்தின் / மன்னர்களின் வெற்றிக் கதைகளை நான் கேள்விப்படும்போதும், அதற்கு எதிரில் நின்றவரின் உணர்வுகள் எப்படியாக இருந்திருக்கும், அவர்களின் வரலாறுகளில் அது என்னவென்று எழுதப் பட்டிருக்கும் என்று எண்ணிப்பார்ப்பது உண்டு. சமகாலத்தில் நடக்கும் பல வன்முறைகளுக்கும், முன்பு நடந்த வன்முறைகளுக்கும், நாங்கள் வரலாற்றை சமன் செய்கிறோம் என்ற ஒரு நியாயம் முன் வைக்கப் படுகிறது. 'Information is Wealth' என்று சொல்வார்கள், ஆனால் மனிதர்கள் தங்களுக்கு ஆதாயம் தரும் வரலாற்றுத் தகவல்களை மட்டுமே, தங்களை முன்நிறுத்திக் கொள்ள துணைக்கு வைத்துக் கொள்கிறார்கள். இதை எல்லாம் யோசித்தால் நாம் இன்னும் ' blood for blood' என்ற காட்டுமிராண்டித்தனத்திலிருந்து முன் நகரவே இல்லை என்று தோன்றுகிறது. மன்னராட்சியிலும் போர் புரிந்தோம், மக்களாட்சியிலும் போர் புரிகிறோம். மக்கள்/தலைவர்கள், இப்படியான வன்முறையை உள்ளே வைத்துக் கொண்டு, அதற்கு ஒரு நியாயத்தையும் கற்பித்துக் கொண்டு இயங்கும் இந்த நிலையில், இவ்வளவு அதி வேகத் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி எவ்வளவு பயங்கர விளைவுகளை உண்டு பண்ணப் போகிறதோ என்று அச்சமாக இருக்கிறது. ஒருவேளை உடனடி விபரீதங்களிலிருந்து நமது தலைமுறை தப்பிக்கலாம், ஆனால் மெல்ல stew ஆகிக் கொண்டிருக்கும் இந்த பயங்கரத்திலிருந்து நமது குழந்தைகள் தப்பிக்க வாய்ப்பு இருக்கிறதா?

 

நானும், மகளும் அமரன் படம் பார்க்கலாமா வேண்டாமா என்று அந்தப் படம் வந்த புதிதில் விவாதித்துக் கொண்டிருந்த போது, அவள் என்னிடம் ராணுவத்தில் சேர்வது என்பதே தங்களைக் கௌரவத் தற்கொலைக்கு ஒப்புக் கொடுப்பது போலத் தான் என்றாள். ஒரு மேஜர் முகுந்த் இறந்து போனால், இன்னொரு முகுந்த் உடனடியாக தயாராகி படையில் சேர்ந்து விடுவார். இவர்கள் எல்லாம், யாரை, யாரிடமிருந்து காப்பாற்ற தங்கள் உயிரை மாய்த்து கொள்கிறார்கள்? ஏன் நாம் எல்லோரும் ஒற்றுமையாக சுமுகமாக வாழ முடியாது என்று கேட்டாள். இதே தான் எனது நிலைப்பாடு என்றாலும், அவள் எவ்வளவு தூரத்திற்கு ஆழமாக சிந்தித்திருக்கிறாள் என்று அறிந்து கொள்ளவும், இன்ன திசையில் உரையாடலை செலுத்த வேண்டும் என்ற எந்த முன் நோக்கமும் இல்லாமலும், நான் அவளுடன் கொஞ்சம் devil's advocate பாணியில் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். நாடு என்று ஒன்று இருந்தாலே அதை பாதுகாக்க வேண்டும் அல்லவா? நாம் தென் பகுதியில் இருப்பதாலும், கடல் சூழப் பாதுகாப்பாக இருப்பதாலும் படையெடுப்புகளால் வட இந்தியாவைப் போல பெரும் பாதிப்புக்கு உள்ளாகவில்லை. மிகவும் சௌகரியமான இடத்தில் அமர்ந்து கொண்டு இப்படி பேசிக் கொண்டிருக்க முடிவதால் இராணுவத்தின் முக்கியத்துவம் குறித்து நாம் அறியவில்லை என்றேன். மேலும், என் நாடு என்று உரிமை கொண்டாடினாலே பிரச்சனை தான், அங்கே பொறாமையும் போட்டியும் வளரும், பிறகு அதைப் பாதுகாக்க ராணுவமும் வேண்டும் என்றேன். அதற்கு அவள், நாடு என்பது administration point of view யில் தேவைதான், பாகங்களாக பிரித்துக் கொண்டதால் resources யை சரியாக நிர்வகிக்க சுலபமாக இருக்கும். இது ஒரு புறம் இருக்கட்டும், எப்படியும் தேசங்கள் உருவாகி, கோடும் கிழித்தாகி விட்டது, இதில் அடுத்தவன் தேசமும் நமக்கும் வேண்டும் என்று எண்ணுவது என்ன நியாயம் என்றாள். இப்படி எங்கள் உரையாடல் தொடர்ந்த படி இருந்தது.

 

இங்கே உங்களுக்கு இன்னொரு அனுபவத்தை குறிப்பிட நினைக்கிறேன். எனது தோழி ஒருவரும் என்னைப் போல gentle parenting முறையைக் கையாள்பவர். தான் மட்டுமல்ல தன் குடும்பத்தினரும் அந்த முறையத்தான் கடைபிடிக்க வேண்டும் என்பதை அவர் இன்னும் உறுதியாக அதைக் கடைபிடிப்பவர். நமது ஊர்களில் ஒரு பழக்கம் உண்டு. ஒரு குழந்தைக்கு தம்பியோ. தங்கையோ பிறந்து விட்டால், அந்த குழந்தையைப் பார்க்க வருபவர்கள், 'உன்னோட தம்பி/தங்கச்சிப் பாப்பாவை நான் எடுத்துட்டு போயிடுவேன்' என்று விளையாட்டாக பேசுவதைப் போல வினையாக சீண்டுவார்கள். குழந்தைகளுக்கு அந்த வயதில் தங்களது பொருட்களின் மீதும், தன் குடும்பத்தின் மீதும் அதீதமான உடைமை உணர்வு இருக்கும். அப்போது மற்றவர், உனது வளையலைக் கொடு, கொலுசைக் கொடு, பாப்பாவை எடுத்துக் கொள்கிறேன் என்றால் அது அழத் துவங்கும் இல்லாவிட்டால் 'அடி'க்கத் துவங்கும். இந்த ஜென்ட்டில் பேரன்டிங்கில் வளரும் தோழியின் குழந்தையின் குடும்ப சூழலில், யாரும் எதை ஒன்றையும் என்னுடையது, உன்னுடையது என்று உரிமை கொண்டாடுவதில்லை. அதையேதான் அவளும் imitate செய்கிறாள். இது வரை home schooling ல் இருந்த அவள் தற்போது தான் பள்ளிக்கு செல்லத் துவங்கி இருக்கிறாள். அதே பள்ளியில் நானும் வேலை செய்வதால் என்னால் இவளை குடும்ப சூழல் மற்றும் பள்ளி சூழல் இரண்டிலும் கவனிக்க முடிகிறது. பள்ளியில் தனது பொருட்களை மற்றவர்களுக்கு பகிர்ந்து கொடுப்பதில் அவள் எப்போதுமே முன் நிற்கிறாள். அவள் அவளது பொருட்களை உரிமை கொண்டாடுவதில்லை. குழந்தைக்கு இருக்கும் பற்றைப் போலத் தான் எனது நாடு, எனது மொழி, எனது மதம், இனம், குணம் என்ற எந்த வகையான உரிமை கொண்டாடல்களும்! எதன் ஒன்றின் மீதும் பற்று கொண்டிருந்தால், அது நம்மை நீ பெரிசா நான் பெரிசா என்ற போர்க்களத்திலேயே நம்மை நிறுத்தும். இதைத்தான் ஜித்துவும் சொன்னார், 

 

“When you call yourself an Indian or a Muslim or a Christian or a European, or anything else, you are being violent. Do you see why it is violent? Because you are separating yourself from the rest of mankind. When you separate yourself by belief, by nationality, by tradition, it breeds violence. So a man who is seeking to understand violence does not belong to any country, to any religion, to any political party or partial system; he is concerned with the total understanding of mankind.”

 

நாங்கள் வேறு, நீங்கள் வேறு என்ற உணர்வை உள்ளே வைத்துக் கொண்டு இன்னொருவரிடம் பழகும் போது, உண்மையிலேயே மத நல்லிணக்கம் சாத்தியமா? இந்த கேள்விகளை நான் உங்களிடம் கேட்கிறேன் இல்லை இளங்கோ. எனக்கு நானே எனது புரிதலை திரும்பிப் பார்த்துக் கொள்கிறேன் என்று நினைக்கிறேன். நம்மைப் போன்று இப்படி சிந்திப்பவர்கள் மிக மிகக் குறைவு. அதனாலேயே எனக்கு உங்களிடம் பேச நிறைய இருக்கிறது.

 

சரி, குடும்ப அமைப்புகள், சமூகம், தேசங்கள் எல்லாமே உருவாகி விட்டன. இதை வைத்துக் கொண்டு என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்தால், எனக்கு ஜித்து கிரிஷ்ணமூர்த்தியின் 'The Perfume of the teachings' யில் தொகுக்கப் பட்டிருக்கும் உரையாடல் நினைவுக்கு வருகிறது. அதில் கிரிஷ்ணமூர்த்தி, தனது UK, US, Indian Krishanamurti foundation யில் இருந்த ட்ரஸ்ட்டிக்கள் மற்றும் நண்பர்கள் சிலரை அழைத்து, தான் இறந்து போன பிறகு இந்த ட்ரஸ்ட்டுகள் என்ன ஆகும்? இந்த அமைப்புகளை தன் பொறுப்பில் இருந்து யார் நடத்தி செல்ல முடியும்? என்று கேள்வி கேட்டிருப்பார். கிரிஷ்ணமூர்த்தி ஒரு நெறியாளராக கேள்விகள் மட்டும் கேட்பார், அவர்கள் பதிலில் இருந்து திரும்பவும் இன்னொரு கேள்வி கேட்பார். இவரைக் குறித்த புரிதல் உங்களுக்கும் இருப்பதால், இது எத்தனை சிக்கலான கேள்வி என்று உங்களுக்கு தெரியும். அவர் எப்போதும் தன்னை தலைவன் என்றோ, குரு என்றோ முன்னிருத்திக் கொண்டதில்லை. The teachings are sacred என்று சொல்வாரே ஒழிய, அது தன்னுடையது என்று ஒருபோதும் உரிமை கொண்டாதியதில்லை. இப்போது யார் வழிநடத்துவார் என்ற கேள்விக்கு வரலாம். அங்கே தலைவன் concept கிடையாது. அதனால் ஒருவரை கைகாட்டி விட முடியாது. ட்ரஸ்ட்டிக்கள் /நண்பர்கள் என்ன பதில் சொன்னாலும், நான் நாளை இல்லை, K has died, இப்போது என்ன செய்வீர்கள் என்று திரும்ப திரும்ப அந்த சூழ்நிலையின் தீவிரத் தன்மையை அவர்களுக்கு உணர்த்தி அவர்களை சிந்திக்க வைப்பார்.

 

அவர்கள் நாள் கணக்கில் அதை அலசுவார்கள். அதில், அனைத்து கிரிஷ்ணமூர்த்தி பவுண்டேஷன்களுக்கும் எல்லோருமே பொறுப்பேற்க வேண்டும், அதாவது இந்திய பவுண்டேஷன்களின் செயல்பாடுகளில் UK,US பவுண்டேஷங்களும் (and vice versa) பங்குகொள்ள வேண்டும் என்று பேச்சு போகும்போது, இந்திய நடைமுறைகள் வேறு விதமாக இருக்கின்றன, புரிந்து கொள்வது சிரமமாக இருக்கிறது என்று மேற்கத்திய அமைப்பின் பொறுப்பில் இருப்பவர்களிடமிருந்து கருத்து வரும். (இதை சரியாக புரிந்து கொண்டு சொல்கிறேனா என்று தெரியவில்லை) இருந்தாலும் எனது புரிதலின் படி, அங்கே ஒரு அமைப்புக்கும், இன்னொரு அமைப்புக்கும் இருக்கும் கலாச்சார, மனப்போக்கு, நடைமுறை வேறுபாடுகள் குறிப்பிடப்படும். அப்போது அதை சமாளிக்க, சுழற்சி முறையில் ஒவ்வொரு கிரிஷ்ணமூர்த்தி பவுண்டேஷனுக்கும், மற்ற கிரிஷ்ணமூர்த்தி பவுண்டேஷனிலிருக்கும் ட்ரஸ்ட்டிக்கள் சென்று மாதக்கணக்கில் தங்கி இருந்து, நமது எண்ணங்களும் செயல்பாடுகளும் நடைமுறையில் ஒத்திசைந்து வருகிறதா என்று கண்காணிக்க வேண்டும். அப்போது உள்ளூர் கலாச்சார அனுபவமும், அறிமுகமும் கிடைக்கும், அப்படி ஒருவரை ஒருவர் ஆழமாக அறிந்து கொள்ளும் போது நமக்குள் கருத்துப் பரிமாற்றங்கள் எளிதாக இருக்கும் என்ற பரிந்துரை வரும். நான் இன்னும் அந்தப் புத்தகத்தை முழுமையாக வாசித்து முடிக்கவில்லை. ஆனால், இது எனக்கு என்ன சொல்கிறது என்றால், ஜனநாயகம் என்பதும் இப்படித் தானே இருக்க வேண்டும். உலக அமைதி காத்தல் எல்லாருடைய பொறுப்பும் தானே! உலக நாடுகளின் மக்கள் பிரதிநிதிகள், தலைவர்கள் எல்லாரும் ஒன்றாகக் கூடி, பாரப்பா, நாம் செய்து கொண்டிருப்பது சரி தானா? இப்படியாகத் தொடர்ந்தால் நமது எதிர்காலம் என்ன என்று நேர்மையாக கலந்துரையாட வேண்டும் தானே? ஆனால், who will be the next big brother என்று தானே உலகம் போய்க் கொண்டிருக்கிறது.

 

முந்தா நாள், 'I don't feel at home in this world anymore' என்ற படத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அதில் முதன்மைக் கதாப்பாத்திரத்தில் பெண் ஒருவர் செவிலியராக நடித்திருப்பார். அவர், இந்த உலகத்தில் ஏன் ஒருவரை ஒருவர் ஏமாற்றிக் கொள்கிறார்கள், ஏன் இவ்வளவு வன்முறை என்று யோசித்து துன்புறுவார். நானும் இப்படி பல முறை யோசித்ததுண்டு. அதன் விளைவாகத் தானோ என்னவோ நான் இந்தப் பணியை ஏற்றுக் கொண்டிருப்பது. எங்கள் பள்ளியில் ஒருவனுக்கு ஹிட்லரின் மீது அபாரமான பிரியம் இருக்கிறது. பொடியன் அவன், அவனுக்கு அவரைக் குறித்து எவ்வளவு தெரியும் என்று எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் அவரது மீசை மீது அவனுக்கு ஒரு மோகம். அதைப் போலவே தனது மேலுதட்டின் மீது பேப்பரை ஒட்டிக் கொண்டு,'I am the Hitler' என்று சொல்லிக் கொண்டு சுற்றுவான். எனக்குப் பார்க்கும் போது சிரிப்பு வரும், ஏனென்றால், அவன் சொல்வது அவ்வளவு அழகாக இருக்கும்.

 

அவனிடம், நீ ஹிட்லராக விரும்பினால் ஒன்றை மட்டும் நினைவில் வைத்துக் கொள், அதாவது நீ, 'The Hitler who spread kindness' என்று பெயர் வாங்கக் கூடிய ஹிட்லராக இருக்க வேண்டும் என்றேன். அவனுக்கு என்ன புரிந்ததோ, அவனும் நிச்சயமாக என்றான். நாம் இன்றைக்கு இயங்கும் போது, நாளை இந்த பூமியில் இருக்கப் போகும் குழந்தைகளுக்காகவும் சேர்த்து பொறுப்புணர்வோடு இயங்க வேண்டும் இல்லையா? நமது தலைவர்க்ளுக்கும் இதை யாராவது gentle parenting செய்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும். இதை சொன்ன போது என்னிடம் ஒரு தோழி நீ utopia வில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாய் என்றார். ஆனால், உலகம் அமைதிப்பூங்காவாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைப்பது தவறில்லை தானே? மானுடமும், பூலோகமும் உய்வுற இது ஒன்றே வழி என்று சர்வ நிச்சயமாகத் தெரிகிறது. சிந்திப்பதோடு நிறுத்திக் கொள்ளும் போது தோள்களில் அமர்ந்து கொள்ளும் பாரம், செயல்படத் துவங்கும்போது மெல்லக் கரைகிறது இளங்கோ. உங்கள் பதிவு என்னை எப்படி எல்லாம் எழுத வைக்கிறது பாருங்கள். நீங்களும் அதைத்தான் உங்கள் பதிவில் சொல்லி இருந்தீர்கள், 'நமது நினைவுகளை, கற்பனைகளை விரிப்பதற்கான வெளிகளை உருவாக்குவதுதானே எழுத்து என்பதாக இருக்கவேண்டும்' என்று. அதைத் தான் உங்கள் எழுத்தின் மூலம் நீங்களும் செய்து கொண்டிருக்கிறீர்கள். யாருக்கு என்ன வருமோ அதைப் பொறுப்பாகத் தொடர்ந்து செய்வோம். இதற்கு பொருந்தும் விதத்தில் ஒரு quote யையும் குறிப்பிட விரும்புகிறேன்.

 

“Never doubt that a small group of thoughtful, committed, citizens can change the world. Indeed, it is the only thing that ever has.”

― Margaret Mead

 

இன்னும் என்ன எல்லாமோ பேசத் தோன்றுகிறது இளங்கோ,,,, ஆனால், விடைபெறுகிறேன், மறுபடி எழுதும்வரை...

 

பிரியங்களுடன்,

இனியா

 

***************

 

அன்பின் இனியா,

 

உங்களின் பதிவு (கடிதம்) நிறைய முக்கியமான புள்ளிகளைத் தொட்டுச் செல்வதால், எங்கிருந்து தொடங்குவதென்று தயக்கமாயிருக்கின்றது. ஆகவே அந்தப் பதிவுக்குப் பிறகு பதிந்த காணொளியிலிருந்துதொடங்குகின்றேன். "20 வருடங்களில் நான் கற்றதை உங்களுக்குக் குறைந்த நிமிடங்களில் கூறுகின்றேன்" எனத் தொடங்கும் காணொளியை நான் ஏற்கனவே பார்த்துவிட்டு நண்பர்களிடம் பகிர்ந்திருக்கின்றேன்.

 

இந்தக் காணொளியைச் செய்யும் ஹித்திஸை 10 வருடங்களுக்கு முன்னரே அறிந்திருக்கின்றேன். நான் அப்போது பயணங்களைச் செய்பவர்களை விடாது பின் தொடர்ந்திருக்கின்றேன். காணொளிகள் அப்போது அவ்வளவு பிரபல்யம் ஆகாத காலம். மேலும் எனக்கு எழுத்துக்களிலிருந்து காட்சிகளை விரித்துப் பார்ப்பது பிடிக்குமென்பதால் பயணங்களை எழுத்துக்களில் பதிவு செய்பவர்க்கு முதலிடம் கொடுப்பேன். அந்தக் காலங்களில் ஹித்திஸ் இந்தியாவுக்குள் மிகக் குறைந்த செலவில் (நாளொன்றுக்கு ரூ 100 என்ற வகையில்?) backpacker ஆக பயணித்துக் கொண்டிருந்தார். அப்படிப் பயணித்தவர் பின் ஹரித்துவாரில் ஓரிடம் எடுத்து கோ(கா)ப்பிக் கடையை பயணிகளுக்காவென்று புறநகரொன்றில் நடத்திக் கொண்டிருந்தவர். அங்கு வரும் வெளிநாட்டவர்கள் தமது அடையாளங்களை விட்டுச் செல்லும் இடமாக அந்த கடையின் ஒரு சுவர் இருந்தது. என்றேனும் ஒருநாள் நானும் அந்தக் கஃபேக்கு இந்தியாவின் வடக்குக்குப் போனால் செல்லவேண்டும் என்று நினைத்தும் இருக்கின்றேன். சட்டென்று ஹித்திஸ் பயணியாக வந்த ஒரு ரூமேனியாப் பெண்ணுடன் காதல் வசப்பட்டு ரூமேனியாவுக்குப் போயிருந்தார். அதன் பின் அந்த கஃபேக்கு என்ன நடந்தது என்று அறியேன். அவர் அதன் பின்னர் ரூமேனியாவில் இருந்து யோகாக் காணொளிகளை பதிவு செய்யத் தொடங்கியபோது நான் அவரிடமிருந்து விலகி வரத்தொடங்கினேன். யோகா பிடிக்காதென்பதல்ல அர்த்தம். நான் இப்போதும் நேரங்கிடைக்கும்போது யோகா செய்பவன். ஆனால் அவரிடமிருந்து பெற இனி எதுவுமில்லையென்று விலகி விட்டிருந்தேன்.

 

இப்போது வேறொரு வடிவத்தில் ஹித்திஸ் வந்து நிற்பதை இந்தக் காணொளியினூடுதான் அண்மையில் பார்த்தேன். தெரிந்த முகமாக இருக்கின்றதென நினைவை மீட்டபோதுதான் இவையெல்லாம் ஞாபகத்துக்கு வந்தன. இப்போது ஹித்திஸ் திருமணம் செய்த ரூமேனியாப் பெண்ணை விவாகரத்து செய்து இந்தியாவுக்கு வந்து தரிசு நிலத்தைக் காடாக்கும் முயற்சியில் இருக்கின்றார் என நினைக்கின்றேன். ஒருவகையில் அவரின் வாழ்க்கை ஒரு வட்டச் சுழற்சியை முடித்து இன்னொரு 'புதிய இலையாக முகிழ'த் (Turn over a new leaf) தொடங்கியுள்ளதோ தெரியவில்லை.

 

ஒருவகையில் இவ்வாறுதான் நம் ஒவ்வொருவரின் வாழ்க்கையும் ஒரு வட்டத்தை முடித்து புதிதாகத் தொடங்குகின்றல்லவா? அந்தவகையில்தான் எனக்கு கனடாவில் இருக்கும் நான்கு பருவக்காலநிலை மிகப் பிடிக்கும். ஒவ்வொரு நான்கு மாதத்திற்கும் ஒரு தெளிவான காலநிலை. இயற்கை தன் வட்டச்சூழற்சியை முடித்து ஒவ்வொரு பருவத்தைத் தொடங்குவது என்பது எவ்வளவு அழகு. அதிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள எத்தனையோ இருக்கின்றதல்லவா?

 

இதை எழுதும் இந்தக் கணத்தில் பனிக்காலம் முடிந்து வசந்தகாலம் தொடங்குகின்றதற்கான அறிகுறிகள் தெரிகின்றன. சூரியன் அவ்வளவு பிரகாசமாக இருக்கின்றது. குவிந்திருந்த பனிமலை மெல்ல மெல்லக் கரைய ஆரம்பிக்கின்றது. இலைகள் உதிர்ந்த மரங்களில் துளிர்கள் அரும்பத் தொடங்குகின்றன. இனி பறவைகள் வந்து பாட வசந்தகாலம் கோலாகலமாகக் களைகட்டும்.

 

*

 

இராணுவம்/தாய்நாடு குறித்த பெருமிதம் பற்றி உங்கள் மகள் வைத்திருக்கும் புரிதல்களும்/கேள்விகளும் அவ்வளவு அருமையானவை. நாமெல்லாம் இந்தப் புரிதல்களுக்கு வர எவ்வளவு காலம் எடுத்திருக்கின்றன. எமக்கு எல்லாவற்றையும் துவிதங்களாக (dichotomy) கற்றுத் தந்ததால் நாம் எப்போது பிரிவுகளைப் புரிந்துகொள்ள அதிகம் நேரத்தைச் செலவளிக்கின்றோமே தவிர, எப்படி இந்த இடைவெளியைக் குறைப்பதென்ற திசையில் நின்று யோசிப்பதேயில்லை.

 

இங்கு கனடாவில் வலதுசாரிகளின் கட்சியில் எமது தமிழர்கள் தேர்தலில் போட்டியிடுவார்கள்; வெற்றிகளைச் சூடி எம்பிபிகளாகக் கூட வந்திருக்கின்றனர். நம்மவர்கள் பலருக்கு அவர்கள் பிரதிநிதிப்படுத்தும் கட்சியின் கொள்கைகளை விட, ஒரு தமிழர் அதில் நிற்கின்றாரே என கண்ணைமூடியபடி வாக்களிப்பார்கள். எனது அண்ணாவின் மகன் சில நாட்களுக்கு முன்கூட எப்படி நமது தமிழ் மக்கள் இப்படி முட்டாள்தனமாய் இருக்கின்றார்கள் எனக் கேட்டான். இத்தனைக்கும் அவன் எங்களைப் போல மார்க்ஸையும்,கம்யூனிஸத்தையோ, புரட்சிகளைப் பற்றியோ அறிந்தவனோ அக்கறைப்பட்டவனோ இல்லை. ஒரு எளிய அரசியல் தெளிவோடே நம்மைப் போன்றவர்கள் வலதுசாரிகளுக்கு வாக்களிப்பதையும், வேட்பாளர்களாக இருப்பதையும் அவன் கேள்விக்குட்படுத்துகின்றான்.

 

அதுபோலவே நீங்கள் குறிப்பிடும் குழந்தைகளாக இருக்கும்போதே பொருட்களைப் பகிர்ந்து கொள்வது என்று பிள்ளைகளுக்குச் சொல்லிக் கொடுப்பது எவ்வளவு அருமையானது. இந்தப் பொதுப் பகிர்தல்களை மறந்து உடைமையாக்குவது என்ற சிந்தனையால்தானே இன்று பெரும்பாலான இயற்கை வளங்கள் தனியாருக்குச் சென்றிருக்கின்றது. பெரும் நிறுவனங்கள் இவ்வாறு உடமையாக்குவதன் மூலம் இயற்கை வளங்களை எப்படி வணிகப்படுத்துகின்றது என்பது நாம் எல்லோரும் அறிந்த உண்மை.

 

இந்தப் பகிர்ந்தளித்து வாழும் முறையை நாம் இங்கிருக்கும் பூர்வீகக்குடிகளிடம் இருந்து கற்றுக் கொள்ளலாம். முன்னாள் அமெரிக்க ஜனாதிபதியொருவர் பூர்வீககுடிகளின் நிலங்களை வாங்க விரும்பியபோது chief சியாட்டில் என்ற பூர்வீகத் தலைவர் எழுதிய இயற்கை வளங்கள் குறித்த கடிதம் அவ்வளவு பிரபல்யம் பெற்றதல்லவா? இந்த உடைமையாக்கம் எவ்வளவு வன்முறையாக மாறுகின்றது என்பதற்கு நமது குடும்ப அமைப்புக்களே மிகச் சிறந்த உதாரணம்.

 

குடும்பம் என்ற அமைப்புக்குள் எல்லோருமே 'பொருட்களாக' ஆக்கப்பட்டு, அங்கே அதிகாரமும், உடைமையாக்கமும் அதன் நீட்சியில் வன்முறையாக்கமும் எளிதில் நடைபெற்றிருக்கின்றது. இதெல்லாம் புதிய கருத்துக்களுமல்ல. மார்க்ஸ்/ஏங்கல்ஸ் காலத்திலேயே 'குடும்பம், தனிச்சொத்து, அரசு' ஆகியவற்றின் தோற்றம் பற்றி நிறையப் பேசப்பட்டுவிட்டன. ஆனால் முரண்நகை என்னவென்றால் மார்க்ஸை முன்னோடியாகக் கொண்டு புரட்சிகளும்/ஆட்சிகளும் நடத்திய நாடுகளில் கூட பெரும் மாற்றங்கள் இந்த விடயங்கள் குறித்து வரவில்லை என்பதுதான்.

 

இந்தக் கனவுகள் எல்லாம் ஏன் முழுமையான அளவில் சாத்தியமாகவில்லை என்று யோசிக்கும்போது, அனைவருமே புறவயமாக மாற்றங்களைச் சிந்திக்கின்றார்களே தவிர எவரும் தம்மளவில் மாற விரும்பாதவர்களாக இருப்பதைப் பார்க்கலாம். இங்கேதான் உங்களுக்குப் பிடித்தமான ஜித்து கிருஷ்ணமூர்த்தியோ, ஓஷோவோ, எனக்கு உவப்பான ஸென்னோ வருகின்றது. ஜேகே, நாராயணகுரு போன்றவர்கள் அமைப்புக்கு எதிராக இருந்தவர்கள். உங்களுக்கான விடுதலையை உங்களைத் தவிர வேறெவரும் தரமுடியாது என்று தொடர்ச்சியாக சொல்லிக் கொண்டிருந்தவர்கள். நமக்கெல்லாம் ஒரு நாடு விடுதலையானவுடன் (அல்லது சுதந்திரமான நாட்டிலிருந்தால்) எல்லாமே மாறிவிடுமென்றுதான் சொல்லித் தந்திருக்கின்றார்கள். அப்படியெனில் இன்று அமெரிக்காவிலோ, பிரான்ஸிலோ இருக்கின்றவர்கள் அனைவரும் உண்மையான விடுதலையுணர்வுடனா இருக்கின்றார்கள்? அல்லது இந்தியா காலனியாதிக்கத்திலிருந்து விடுதலையடைந்தவுடன் அங்கிருந்த மக்களெல்லோரும் முழுமையான விடுதலை அடைந்துவிட்டார்களா?

 

எனக்கு ஸென் வரலாறு பற்றி வாசிக்கும்போது ஒரு சுவாரசியமான விடயம் கிடைத்தது. ஸென்னின் முக்கியமான ஆசிரியர்கள் எல்லாம் அவர்கள் வாழ்ந்த நாடுகள் மிக மோசமான அரசியல் சூழ்நிலைகள் இருந்த நிலையில்தான் தோன்றியிருக்கின்றார்கள். அந்தக் கடும்சூழலில் இருந்து ஸென்னை மிக வலுவாக வளர்த்தெடுக்கின்றார்கள் என்பது. அப்படித்தான் எனது ஸென் ஆசிரியராகக் கொள்கின்ற தாய் கூட அமெரிக்க-வியட்னாமிய போரில் முகிழ்ந்த ஒரு முக்கிய ஆசிரியராகக் கொள்ள முடியும். ஆக ஒருவர் விடுதலை அடைவதற்கு புறச்சூழல் ஒரு பெரும் தடை அல்ல என்பது புரிகிறது.

 

நீங்கள் உங்கள் பதிவில், 'என்னிடம் ஒரு தோழி நீ utopia வில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாய் என்றார். ஆனால், உலகம் அமைதிப்பூங்காவாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைப்பது தவறில்லை தானே? மானுடமும், பூலோகமும் உய்வுற இது ஒன்றே வழி என்று சர்வ நிச்சயமாகத் தெரிகிறது' என்று குறிப்பிட்டிருந்தீர்கள். அப்படி ஒரு வழி தெரியும்போது பற்றிக்கொண்டு எழுவதுதானே நல்லது.

 

ஒன்றுமே செய்யாமல்/சிந்திக்காமல், குழப்பங்களுக்குள்/கவலைகளுக்குள் சிக்கிக்கொண்டிருக்காமல், நமக்கான ஒரு உலகை (அது நிகழுமா/நிகழாதா) என்கின்ற எந்த அக்கறையுமில்லாது அப்படியான ஒரு பாதையில் பயணிப்பதால் நாம் எதையும் இழக்கப் போவதில்லை.

 

"சிந்திப்பதோடு நிறுத்திக் கொள்ளும் போது தோள்களில் அமர்ந்து கொள்ளும் பாரம், செயல்படத் துவங்கும்போது மெல்லக் கரைகிறது." எவ்வளவு அழகானது உங்களின் இந்த வரிகள். லா-சூ சொன்னதுபோல, ஒரு நீண்ட பயணம் என்பது ஒரு காலடியை வைக்கத் தொடங்கும்போதுதான் ஆரம்பிக்கிறது அல்லவா? நாம் நினைத்த முடிவிடத்தை சென்றடைய வேண்டும் என்று கூட இல்லை. உற்சாகமாக நடந்து கொண்டிருப்பதுதான் முக்கியமானது.

 

இப்போது இதை எழுதத் தொடங்கியதே உங்களின் பதிவுக்கான மறு கடிதமாக. ஆனால் அது எந்தெந்தத் திசையிலோ இடம் மாறிப் போய்க் கொண்டிருக்கின்றது. ஒரு எளிய கடிதமே இப்படி இருந்தால் நமது சிக்கலான வாழ்க்கை அங்குமிங்குமாய் அலைந்து கொண்டிருந்தால், அதையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியதுதான்.

 

எனது ஆசிரியரான தாய் சொன்ன, 'இந்தப் பூமியில் இந்தக் கணத்தில் உயிரோடு இருப்பதைவிட வேறெந்த அற்புதமும் இல்லை' என்பதையே இங்கே நானும் நினைவுகூர்கிறேன்.

 

இதையெழுத் தொடங்கியபோது வசந்தகாலம் பற்றிச் சொன்னேன். பறவைகள் இனி வந்து பாடுமென்றும் குறிப்பிட்டேன். பாருங்கள், இந்தக் கடிதத்தை முடிக்கும்போது பறவைகளின் குரல்கள் கேட்கத் தொடங்கிவிட்டன. இன்றைய நாளில் எமக்காய் அருளப்பட்ட அற்புதம் அது!

 

அன்புடன்,

இளங்கோ

 

**********************

 

(பங்குனி, 2025)

 

கடிதங்கள் - 04

Sunday, September 24, 2023

 

அன்பு இளங்கோவிற்கு,

 

உங்களுடைய ஜென் கடிதம் படிக்கப் படிக்க உங்களது தேடல்களின் ஊடே சற்றுப் பயணித்தது போல் இருந்தது. ஏதோ எனக்கு எதிரே நீங்கள் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தது போலவும், நான் எல்லாவற்றையும் அமைதியாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது போலவும் ஒரு மாயை எழுந்தது. தாயை Thich Nhat Hanh என்ற பெயரில் கேள்விப் பட்டிருக்கிறேன். நீங்கள் பகிர்ந்தவை அவரைக் குறித்து இன்னும் எனக்கு அறியத் தந்திருக்கின்றன. நமக்குத் தெரிந்து கொள்ளவும், வாசிக்கவும் தான் எத்தனை எத்தனை இருக்கின்றன என்று நினைக்கும் போது மலைப்பாக இருக்கிறது.

 

கொடைக்கானலில் மிக அழகான ஒரு இடத்தில் Bodhi Zendo என்று ஒரு ஜென் மையம் இருக்கிறது. நான் அடிக்கடி சென்று வரும் இடங்களில் அதுவும் ஒன்று. முடிந்தவரையில் வருடத்திற்கு ஒரு முறையேனும் சென்று வருவேன். அங்கே Zazen ல் என் மனம் ஈடுபடும் அளவிற்கு நான் போதனைகளை அறிந்து கொள்ள மெனக்கெட்டதில்லை. அந்த இடம் உங்களுக்கு பிடிக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

 

இப்போதெல்லாம் என் மனம் எங்கேயோ அலைபாய்ந்த வண்ணம் இருக்கிறது. ஒரு கணம் எல்லாவற்றையும் ரசிக்கும் மனம், அடுத்த கணம் எதிலுமே நாட்டம் இல்லாமல் இருக்கிறது. முதலில் எல்லாம் எழுதும் போது தியான நிலையில் இயங்குவது போல் therapeutic ஆக உணர்வேன். நான் மீண்டும் எழுதத் துவங்கியதே, அது நான் அவ்வளவு பிடித்து செய்யும் செயலாக இருந்தது என்பதால் தான். ஆனால் இப்போது எழுதுவது எண்ணங்களை கிளறுவதாக, மிகவும் தொந்தரவிற்கு உள்ளாக்குவதாக இருக்கிறது. ஆற்றுத் தண்ணீரை ஒரு சீசாவில் அடைத்து குலுக்கி விட்டதைப் போல, எண்ணங்களின் கசடுகள் என் மனவெளி எல்லாம் ஆக்ரமித்திருக்கிறது. எனது மனதை அமைதிப்படுத்துவது மிகவும் சிரமமாக இருக்கிறது.

எனது இரவுகள் உறக்கம் தொலைந்த இரவுகளாக ஆகிவிட்டன. கொஞ்ச நாட்களுக்கு எழுதுவதையே நிறுத்தி விடலாமோ என்று கூடத் தோன்றுகிறது. I feel I lost my center. அதே போல எளிதில் உணர்ச்சி வயப்படுவளாக மாறி வருவதையும் உணர்கிறேன். வெயில் தாழ்ந்த மாலை வேளைகளில் வானம் பார்த்து சற்று நேரம் அமர்ந்திருக்கும் போது மட்டும் சிறு அமைதி தழுவிக் கொள்கிறது. கொஞ்ச நாட்கள் எங்காவது சென்று இயற்கையின் மடியில் என்னை மீட்டுக் கொள்ள வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். அல்லது எதையாவது அருந்தி என்னையே நான் மறந்து நீண்ட நாட்கள் உறங்க வேண்டும் என்ற பேரவாவும் எழுகிறது.

 

“யாரோப்போல் நான் என்னைப் பார்க்கிறேன்

ஏதும் இல்லாமலே இயல்பாய்

சுடர் போல் தெளிவாய்

நானே இல்லாத ஆழத்தில் நான் வாழ்கிறேன்

கண்ணாடியாய் பிறந்தே

காண்கின்ற எல்லாமும் நான் ஆகிறேன்

நீரின் ஆழத்தில் போகின்ற கல் போலவே

ஓசை எல்லாம் துறந்தே

காண்கின்ற காட்சிக்குள் நான் மூழ்கினேன்”

 

கார்த்திக் நேத்தாவின் இந்த வரிகளை நான் மீண்டும் மீண்டும் நினைத்துக் கொள்கிறேன். இந்த வரிகளை நீங்களும் கவனித்துப் பாருங்களேன்.

 

யாரோ போல நான் என்னைப் பார்க்கிறேன், ஏதும் இல்லாமலே (எந்த பிம்பமும் இல்லாமல்) இயல்பாய், சுடர் போல் தெளிவாய்... அப்படிப் பார்க்கும்போது அது என்ன மாதிரியான தெளிவைக் (self awareness) கொடுக்கும் என்று வியக்கிறேன்.

 

அடுத்த வரிகளில் 'நான்' தொலைந்த ஆழத்தில் நான் இருக்கிறேன், காண்கின்ற யாவும் நானாகிறேன். எனக்கு இந்த வரிகள் 'the world is you, and you are the world' என்ற ஜே கேயின் கருத்தை நினைவூட்டுகிறது. 'நான்' தொலைந்து, காண்கின்ற எல்லாமே நானாகும்போது அது அன்பின் பிறப்பிடமாகத் தானே இருக்க முடியும்.

 

அடுத்த வரிகளை வாசிக்கும்போது என்னால் இந்த பாடலாசிரியரை வியக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. நீரின் ஆழத்தில் போகின்ற கல்லைப் போல, காண்கின்ற காட்சியில் (நிகழில்) ஓசை எல்லாம் துறந்தே (ஓசை என்றால் அக, புறம் சார்ந்த எல்லா வகையான distractions யும் தானே!) நான் மூழ்கினேன். அப்படி நிகழோடு ஒன்றிப் போக முடிந்தால்? ...அவர் இந்தப் பாடலை எழுதும்போது என்ன மாதிரியான மன நிலையில் இருந்திருப்பார் என்று பிரமிப்பாக இருக்கிறது. எனக்கு நானே என்னைக் குறித்து ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கும் பிம்பங்களிலிருந்து விடுதலையும், நான் என்ற ego நிலையிலிருந்தும் இயங்காமல் இருக்க முடிந்தாலும் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும் என்று யோசிக்கிறேன். இதுவும் ஆசை என்கிற கணக்கில் தானே வரும். இயல்பான நிலையிலிருந்து தப்பி இன்னொன்றை அடைய வேண்டும் என்ற ஆசை அல்லது விருப்பு.

 

எனது எண்ணங்களைப் போலவே இந்தக் கடிதம் ஒரு ramble ஆகத் தெரிகிறது எனக்கு. இந்தக் கடிதத்தை எப்படி முடிக்கலாம் என்று யோசித்துக் கொண்டே ஜன்னல் வழி பார்க்கிறேன். பாக்கு மரம் ஒன்று, அத்தனை காய்களை சுமந்தபடி, காற்றின் போக்கில் அசைந்தாடிக் கொண்டிருக்கிறது. அதற்கு, நான் பார்க்கிறேன் என்ற பிரக்ஞையே இல்லை. ஆனால் எனக்கோ, நின்ற இடத்திலேயே வருடங்களாக நின்றிருந்தாலும் இந்த மரத்திற்கு மட்டும் எப்படி அலுப்பதே இல்லை என்று தோன்றுகிறது. எண்ணங்கள் ஒரு சாபமோ?

 

மீண்டும் எழுதுகிறேன்,

 

அன்புடன்,

 

இனியா


*************



அன்பின் இனியா,

 

நீங்கள் குறிப்பிடும் Bodhi Zendo பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருக்கின்றேன். இது குறித்து வாசித்தபோது அங்கே போய் சென்று பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆவலும் வந்திருக்கின்றது. எனினும் உங்களைப் போல எனக்கு அங்கே செல்லும் வாய்ப்பு வரவில்லை, அந்தவகையில் நீங்கள் கொடுத்து வைத்தவர்.

 

எனக்கும் இவ்வாறான தியான மையங்களுக்குச் சென்று சில வாரங்களோ, மாதங்களோ தங்கி நின்று கற்றுக் கொள்ளவேண்டும் என்ற ஆவல் அடிக்கடி பொங்கிப் பிரவாகரிக்கும். எலிஸபெத் கில்பேர்டின் 'Eat, Pray, Love' அனுபவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு எடுக்கப்பட்ட திரைப்படத்தைப் பார்த்தபோது, எலிஸபெத் இந்தியாவில் தியானம் பழகிய இடத்தை எப்படியோ தேடிப் பிடித்து கண்டுபிடித்திருக்கின்றேன். இந்தியாவிலுள்ள அவர்களோடு தொடர்புகொண்டு பயணத்துக்காய் தயாராகிக் கூட இருந்திருக்கின்றேன். ஆனால் அது பிறகு எப்படியோ திசைமாறிவிட்டது.

 

இதையேன் குறிப்பிடுகின்றேன் என்றால், எனக்கும் உங்களைப் போல அலைபாய்ந்து கொண்டிருக்கும் மனோநிலைதான் பெரும்பாலும் வாய்த்திருக்கின்றது. உங்களைப் போலத்தான் 'ஒரு கணம் எல்லாவற்றையும் ரசிக்கும் மனம், அடுத்த கணம் எதிலுமே நாட்டம் இல்லாமல் இருக்கிறது'ம் எனக்குள்ளும் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றது. ஒருவகையில் நான் இதை என் 'இருத்தலிய சிக்கல்' ஆகப் பார்ப்பதுண்டு.

 

அது இந்த வாழ்க்கையின் அர்த்தம் என்னவென்ற கேள்விக்கு இழுத்துச் செல்லும். பிறப்பும், மரணமும் அறுதியான உண்மைகளாக நம் முன்னே இருக்கும்போது இடையில் நடப்பவையெல்லாம் நம்மை நாம் ஏமாற்றிக் கொள்ளும் விடயங்களோ என்று நினைப்பதுண்டு. எதற்காக இந்த அலைக்கழிப்புக்கள், கசப்புகள், ஏமாற்றங்கள், துரோகங்கள், நாடகீயங்கள் என்று ஒரு திசையில் மனம் விடாது அலைவுறும். பிறகு சட்டென்று அதே மனதே ஏதோ சில விடயங்களில் குவிந்து அமைதியுறும்; இந்த வாழ்க்கை வாழ்வதற்கெனச் சொல்லி சிறகுகளை விரிக்கும்.

 

என் பதின்மங்களில் இங்கே வந்த ஒரு பத்திரிகையில் (அதுதான் நான் முதலும் கடைசியுமாக கொடுத்த நேர்காணல்) உனக்கு என்ன விருப்பம் என்று கேட்கப்பட்டபோது, 'எனக்கு ஒரு தனிமையான அறையும், வாசிக்க புத்தகங்களும், எழுதுவதற்கு கணனியும் இருந்தால் போதும்' என்று சொன்னதாக ஞாபகம். இப்போதும் அந்த விருப்பிலிருந்து பெரிதாக மாறவில்லை. மனிதர்க்கு உணவு, உடை, உறையுள் என்ற அடிப்படைத் தேவைகளுக்கு அப்பால் கிடைப்பவை எல்லாம் 'ஆடம்பரமான விடயங்கள்' என்றுதான் நினைப்பதுண்டு. அந்தவகையில் இந்த வாழ்க்கையில் பலருக்குக் கிடைக்காத வசதிகளும், வாய்ப்புக்களும் எனக்குக் கிடைத்திருக்கின்றது என்றும், ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவன் என்று நினைப்பதுண்டு.

 

ஆனால் நம் மனது மாபெரும் விளையாட்டுத் திடல் போன்றது. இன்னும் இன்னும் என்று அதிக ஆசைப்படும். பிறரைப் போல எங்களால் இருக்க முடியாது என்று நினைத்து வருந்துவது ஒருபுறம் என்றால், இன்னொரு புறம் இந்தச் சமூகம் நம்மை எங்கெங்கோ அடித்துச் செல்ல பலதைத் திணிக்கச் செய்யும். இந்தச் சமூகத்தில் 'வெற்றியாளராக' இருப்பது முக்கியமே தவிர, ஒவ்வொன்றாக நமக்கு இத் அவசியமில்லையென உதறிச் செல்வது அவ்வளவு எளிதில்லை.

 

ஆகவே நம் மனது தொடர்ந்து தொந்தரவுக்குள்ளாகின்றது. உறக்கம் தொலைந்த இரவுகள் நமக்கு வாய்க்கத் தொடங்குகின்றன. சிலவேளை எனக்கு நெருக்கமானவர்களிடம் இந்த வாழ்க்கையை ஒரளவுக்கு வாழ்ந்து பார்த்துவிட்டேன், இனி எதுவுமில்லை போலத் தோன்றுகிறது எனச் சொல்வேன். இது சலிப்பால் எழுவதல்ல, ஒருவகையான மனநிறைவாலே நான் இதைச் சொல்லிக் கொள்ளுவேன். சிலவேளைகளில் ஒரேமாதிரியான வாழ்வை வாழ்ந்து பார்த்துத்தான் மனிதர்கள் தம் உயிரைக் கூட த் தொலைக்கும் சாகசப் பயணங்களிலோ/விளையாட்டுக்களிலோ ஈடுபடுகின்றார்களோ என்று நினைப்பதுண்டு.

 

நமது சமநிலைகள் குலையும் பொழுதுகளில், என்னைப் போல மற்றவர்களுக்கு இந்த வாழ்க்கை குறித்து கேள்விகள் வராதோ என்று நினைப்பதுண்டு. ஏனெனில் பலர் மிக அமைதியான வாழ்வை ஒரே சமநிலையில் எப்போதும் வாழ்வது போலத் தோற்றமளிப்பார்கள். சிலவேளைகளில் அவர்களுக்கு வேறு விதமான கேள்விகள், தேடல்கள் இந்த வாழ்வு குறித்து இருக்கவும் கூடும். நாம் எல்லோரும் ஒரு கட்டத்தில், எம்மால் இப்படித்தான் இருக்கமுடியும் என்ற ஒரு உறுதியான நிலைப்பாடு வந்தவுடன், ஒரு மிகப்பெரும் தெளிவு வருமல்லவா? அதுதான் அலைவுறுகின்ற மனதுக்கு மிக முக்கியமென நான் நினைப்பதுண்டு.

 

நம்மால் tribes போல ஒரு வாழ்வு நிலைக்குள் போகவும் முடியாது. அதேபோல் நுகர்வின் வெறிகொண்ட நவீன மனிதனாகவும் ஆகவும் முடியாது. அதுவே நம்மைத் தொந்தரவுபடுத்துகின்றது. நமது centre of attention ஐ குலைக்கின்றது. நாம் இந்தப் பொழுதில் யாராக இருக்கின்றோம் என்பதுதான் சிக்கலாக இருக்கின்றது.

 

இதனால்தான் சிலர் வேறுவிதமாக தமக்குரியதல்லாத அடையாளங்களை எல்லாம் வலிந்து ஏற்றிக்கொண்டு சமூகவலைத்தளங்களில் உலாவிக் கொண்டிருக்கின்றனர். பலருக்கு அது ஒரு வெறும் அடையாளம் என்று தெரிந்தாலும், அது அவர்களுக்கு ஒருவித நிம்மதியைக் கொடுக்கின்றது. ஒரு நடிகர் தான் நடித்துக் கொண்டிருக்கும் கதாபாத்திரமே தனது அசலான முகம் என்று நம்பத் தொடங்கினால் என்னாகும்? அவ்வாறுதான் பலர் நடித்துக் கொண்டிருக்கின்றார்கள். சிலவேளைகளில் அவ்வாறே வாழ்வை 'நடித்து' முடித்துவிடவும் அவர்களுக்கு இயலக்கூடும்.

 

நீங்கள் குறிப்பிடுவது போல 'எண்ணங்கள் சாப'மாகக் கூட சிலவேளைகளில் இருக்கலாம். ஏனென்றால் அவை நமக்கு கடந்தகாலத்தை நினைவூட்டுபவை. அவ்வாறு கடந்தகாலத்தில் உறையும்போது நிகழ்காலம் வழுக்கிக் கொண்டு போய்விடும். எனக்கு சிலவேளைகளில் சலிப்பு வரும்போது முகநூலில் memoriesஐ பார்ப்பதுண்டு. அப்போது 'பரவாயில்லையே, பலதைச் செய்திருக்கின்றேன், பல இடங்களுக்குப் பயணித்திருக்கின்றேன்' என்று என் நிகழ்கால சலிப்பைத் தேற்றிக் கொள்வதுண்டு.

 

ஆனால் அதில் சிக்கலும் இருக்கின்றது. மனம் அந்த இனிமையை மீண்டும் அசைபோடத் தொடங்கும். எங்களுக்கு கடந்தகாலத்தில் இனிமையான நிகழ்வுகள் நடந்திருந்தாலும், நாம் அவற்றை ஆழப்பார்த்தால் அப்போதும் நாம் ஏதோ இந்த 'இருத்தலிய/நாளாந்த சிக்கல்களினூடாக' அல்லாடிக்கொண்டுதான் இருந்திருப்போம். அப்படியெனில் அது கடந்தகாலமாகி விட்டபின் எப்படி அது மதுரமாக இனிக்கின்றது? ஆக நாம் ஒன்று நிகழ்ந்து கடந்துகாலமான பின், நமக்குத் தேவையானதை மட்டும் நிகழுக்கு எடுத்து வர முயல்கின்றோம் அல்லவா?

 

இந்த முகநூல் memories பற்றிச் சொன்னேன் அல்லவா? சிலவேளைகளில் நான் பொதுவெளியில் பகிர்ந்திருக்காவிட்டாலும், எனக்கும் நடந்த கசப்பான/துயரமான நினைவுகள் பெருக்கெடுக்கவும் செய்யும். எனவே கடந்தகாலத்திற்குப் போய்ப் பார்ப்பதென்பது எப்போதும் மதுரமாகத்தான் இருக்கும் என்றும் சொல்லமுடியாது. ஆனால் அந்தத் துயரங்கள் கடந்தகாலம் என்பதால் எங்களால் அந்தக் கொடும் நினைவுகள் இப்போது நம்மைப் பீடிக்காது என்று நிம்மதி கொள்ள முடிகின்றது. அதிலிருந்து தெளிவான எல்லைக்கோட்டைப் போட்டு வெளியேறிவிடுகின்றோம். அதுவே கடந்தகாலத்துக்கும் நிகழ்காலத்துக்குமான வித்தியாசம். ஆகவேதான் நாம் கடந்தகாலத்தில் மூழ்க விரும்புகின்றோம் அல்லது எதிர்காலத்தைப் பற்றிக் கனவு காண ஆசைப்படுகின்றோம்.

 

ஒரு நாளிலேயே எல்லாவிதமான ஏற்ற இறக்கங்களைப் பார்ப்பேன் என்று பல இடங்களில் எழுதியிருக்கின்றேன். ஒரு மனிதன் பிரச்சினையில்லாது வாழ முடியாது. ஆனால் வருகின்ற சிக்கல்களை குறைத்துக் கொள்வதைத்தான் கற்றுக் கொள்ள வேண்டியிருக்கின்றது. தியானத்தில் ஆயிரக்கணக்கான எண்ணங்கள் குறுக்கும்மறுக்குமாய் ஓடிக் கொண்டிருக்கும்போது, ஒரு எண்ணத்துக்கும் மற்ற எண்ணத்துக்குமான இடைவெளியை அவதானியுங்கள் என்று சொல்லித் தருவதுபோல என்று இதை எடுத்துக் கொள்ளலாமா எனத் தெரியவில்லை. அந்த எண்ணங்களுக்கிடையிலான இடைவெளி நமக்கு அமைதியைக் கொண்டு வரலாம்.

 

அவ்வாறு நமக்கு வந்து கொண்டிருக்கும் பிரச்சினைகள்/சிக்கல்களுக்கிடையில், வரும் அமைதியில் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பதுந்தான் வாழ்க்கையோ தெரியாது.

 

ஒவ்வொரு மனிதர்களும் நாம் தூர நின்று பார்க்கும்போது நிம்மதியான, செழிப்பான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றும். ஆனால் அவர்களை சற்று நெருக்கும்போது, அவர்கள் தங்களைத் திறந்து காட்டும்போது ஒரு எரிமலையல்லவா உள்ளே பொங்கிக் கொண்டிருக்கின்றது என்று தோன்றும். புத்தர் சொன்னத்தைத் தான் திரும்பத் திரும்ப நினைவூட்டிக் கொள்வேன்; sufferingsஐ நாம் தடுக்கமுடியாது, ஆனால் அதனால் வரும் painஐ வேண்டுமானால் குறைக்கமுடியும்.

 

எனக்குத் தெரிந்த எழுத்தாளர் எப்போதும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதையும், செயலாற்றுவது குறித்தும் பேசிக் கொண்டிருப்பார். அவரின் உற்சாகம் தரும் கட்டுரைகள் எனக்கு அவரின் அபுனைவுகளை விடப் பிடிக்கும். ஆனால் அவர் கூட, இனி புதிதாக எழுதமுடியாது என்று சட்டென்று வந்த சலிப்பில் மின்சாரம் வரும் plug இல் கை வைப்போமா என்று பெரும் உந்துதல் வந்தது என்று ஒருமுறை எழுதினார். அவர் இவ்வாறு எழுதும்போது அவரை அரவணைத்து ஒரு கடிதம் எழுதவேண்டும் என்று நினைத்திருந்தேன். இதன்மூலம் அவர் நமக்குச் சொல்வது;  தான் இவ்வளவு உற்சாகமானவராக, தொடர்ந்து செயலாற்றுபவராக இருந்தால் கூட, தானும் இந்தவகைச் சிக்கல்களுக்குள் இருந்து தப்பவில்லை என்பதுதான். இவ்வாறு இதை அவர் பகிர்வதுகூட நம்மோடு தோளணைத்து உங்கள் மனதின் சிக்கல்கள் தனிப்பட்ட ஒருவருக்குரியதல்ல என்று குறிப்பிட விழைவதாகக் கூட இருக்கலாம்.

 

உங்களுடைய நாட்கள் இன்னும் இனிதாகவும், அமைதியானதாகவும் அமையட்டுமாக.

 

அன்புடன்,

 

இளங்கோ

 

***************

 

 

 


கடிதங்கள் - 03

Saturday, September 23, 2023

 

அன்பு இளங்கோவிற்கு,


நலமா? உங்கள் முகப் பக்கத்தில் ஐந்து கிலோ மீட்டர் ஓடி, ஆய்ந்து ஓய்ந்து அமர்ந்திருந்ததைப் பார்த்தேன். தற்போது நன்றாக ஓய்வெடுத்திருப்பீர்கள் என்று நம்புகிறேன். எனது பயணத்தின் காரணமாக உங்களுக்கு எழுதுவது தாமதமாகிவிட்டது. கடிதங்களுக்கான குணாதிசயமும் அதுதானே. அதாவது, எதிர் நோக்கிக் காத்திருக்கச் செய்து, பிறகு கைகளில் தவழ்வது. அப்படியாகவே இந்தக் கடிதம் அமைந்துவிட்டது. உங்கள் கடிதத்தின் வாயிலாக என்னைப் போலவே நீங்களும் கடிதங்களை சேமித்து வைப்பவர் என்று அறிந்தபோது மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. ஆனால் நான் எதன் பொருட்டோ எல்லாக் கடிதங்களையும் சேமிக்கவில்லை.


நமது கடிதங்களை ஒரு பரீட்சார்த்த முயற்சியாக எடுத்துக் கொள்ளலாம் என்று தான் நானும் நினைக்கிறேன். எந்த திட்டமிடலும் இல்லாது தன்னியல்பாக தொடங்கிய இந்த கடிதப் பரிமாற்றங்கள், அழகியல் தருணங்கள், 'எது வரினும், நிகழில் நிற்போம்' என்ற சிந்தையில் இயங்கும் நமக்கு, வாழ்க்கை அளித்த அதிசய அன்பளிப்பு தானோ? நமக்கு இப்படி இருக்க, கடிதங்களே அரிதாகிப் போன இந்தக் காலகட்டத்தில், நமது கடிதங்கள், வாசிப்பவர்களுக்கும் ஒரு அலாதியான அனுபவத்தைக் கொடுக்கும் என்றும் நம்புகிறேன். நாம் பொது வெளியில் எழுதும் இத்தகு கடிதங்கள் மூலம் கடித இலக்கியத்தை வளர்த்தெடுக்க முடிந்தால், அதுவும் சிறப்பன்றோ?


எனக்கு முன்பெல்லாம் ஒரு ஆண் இன்னொரு ஆணுக்கு எழுதும் கடிதங்கள் எப்படி இருக்கும் என்று அறியும் அவா இருக்கும். ஒருவேளை, அப்போது ஆணுலக அறிமுகமற்று இருந்த எனக்கு, அதை அறிந்து கொள்ள நான் தேடிய ஒரு வழியாக அது இருக்கலாம். அப்போது எனது வகுப்புத் தோழனிடம் எனது இந்த ஆசையை நான் வெளிப்படுத்த, அவன் தனது நண்பன் தனக்கு எழுதிய கடிதம் ஒன்றை எனக்கு வாசிக்கக் கொடுத்தான். அந்த எழுத்தில் பாலின வேறுபாடெல்லாம் தெரியவில்லை, நான் ஆணுலகை அறிந்து கொள்ளும் மார்க்கமாகவும் அது இல்லை, மேலும், எனது நண்பன் ஒருவன் எனக்கு எழுதிய கடிதங்களில் இருந்த துள்ளலும் இருக்கவில்லை. மாறாக, அவர்கள் இருவருக்கும் இடையில் நடந்த ஒரு சம்பிரதாய நிகழ்வு பரிமாற்றமாக இருந்தது, எனக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது. அதற்கு பிறகு அந்தத் தேடலை விட்டுவிட்டேன். எவரோ இருவர் எழுதி நான் வாசித்த ஒற்றைக் கடிதத்தின் வழி ஒட்டு மொத்த ஆண்களின் உளவியலை அறிந்து கொள்ள முனைந்தது எனது முட்டாள்த்தனம் தானே? பின்னாளில், 'இதம் தந்த வரிகள்' என கு.அழகிரிசாமி - சுந்தர ராமசாமி கடிதங்களின் தொகுப்பை வாசித்தேன். அது எத்தகைய அனுபவத்தை கொடுத்தது என்பது தற்போது நினைவில் இல்லை. மீண்டும் வாசிக்க சந்தர்ப்பம் கிடைக்குமாயின் வாசிக்க வேண்டும்.


உங்கள் ஆசிரியர் தாய் (Thay) சொன்னதாக நீங்கள் குறிப்பிட்ட சம்பவம் சுவாரஸ்யமாக இருந்தது. அவரைப் பற்றிய மேலதிக குறிப்புகளைப் பகிரவும். பார்வையற்ற ஒருவர், தமது கைத்தடியைத் தரையில் தட்டி தட்டி, தன் வழி அறிந்து செல்வதைப் போல, எனக்கு ஜே.கே, உங்களுக்கு தாயின் கற்பித்தல்கள் அத்தகைய கைத்தடியாக அமைந்திருக்கிறது என்றும், அந்தக் கைத்தடியை பற்றிக் கொண்டு நாம் நமது வழியை கண்டுபிடித்துச் செல்கிறோம் என்றும் நான் நம்புகிறேன்.


எதையோ எழுத வந்து எங்கேயோ எழுத்து அலைபாய்ந்ததாக எழுதி இருந்தீர்கள். எழுத்தின் கைப்பற்றி தன் கதையை சொல்லிச் செல்லும் எண்ணத்தின் இயல்பு தானே அது, அதன் படியே வழிநடத்தப் பட்டிருந்தீர்கள். அது சிறப்பாகவே வந்திருந்தது. எழுதியே ஆக வேண்டும் என்ற கட்டாயாத்தின் பேரில் அன்றி, தன்னியல்பில் தோன்றிய இந்தக் கடிதப் பரிமாற்றமானது ஆத்மார்த்மாகவும் எந்த அழுத்தத்தையும் கொடுக்காததாகவும் இருக்கிறது. மாற்றம் குறித்து நீங்கள் எழுதி இருந்ததைப் போலவே, இதுவும் மாறலாம், எப்போது வேண்டுமானாலும் தன்னியல்பாக தோன்றியது போல இந்தப் பரிமாற்றங்கள் ஒரு நாள் ஓயலாம் என்ற புரிதலோடு, எதுவரை போகுமோ அதுவரை நாம் எடுத்துச் செல்வோமாக! நிகழில் லயிப்போமாக!


அன்புடன்,


இனியா


 ***********************


அன்பின் இனியா,


உங்கள் பயணம் இனிதாய் நடந்து முடிந்திருக்குமென்று நம்புகின்றேன்.


கடிதங்களுக்கு தமிழில் நீண்ட பாரம்பரியம் இருக்கிறது. இலக்கியவாதிகள், அரசியல்வாதிகள் நிறைய கடிதங்களை திறந்த கடிதங்களாய்க் கூட எழுதியிருக்கின்றார்கள். என் நினைவில் நான் வாசித்த முதல் கடிதமாய் 10ம் வகுப்பில் ஆங்கில இலக்கியம் படித்தபோது, நேரு மகளுக்கு (இந்திராகாந்திக்கு) எழுதிய கடிதமாய் இருந்திருக்கின்றது. அதே காலத்தில்தான் அமெரிக்கப் பூர்வீக குடிகளின் தலைவர் Chief Seattle இன் கடிதத்தையும் வாசித்திருக்கின்றேன். அமெரிக்க ஜனாதிபதி வாஷிங்டன், பூர்வீக மக்களின் நிலத்தை வாங்கக் கேட்கப்பட்டபோது எழுதப்பட்ட கடிதம். அது இப்படித்தான் தொடங்கும் "The President in Washington sends word that he wishes to buy our land. But how can you buy or sell the sky? The land? The idea is strange to us. If we do not own the freshness of the air and the sparkle of the water, how can you buy them?" கிட்டத்தட்ட 150 ஆண்டுகள் ஆனபின்னும், நாம் சியாட்டில் கேட்ட கேள்விக்குப் பதில் சொல்லமுடியாமல்தான் திண்டாடுகின்றோம்.


இன்றைய நுகர்வுக் கலாசாரத்தில் எல்லாவற்றையுமே பணமாக்க நாம் துடித்துக் கொண்டிருக்கின்றோம். பணமாக்க மட்டுமில்லை, இந்த வாழ்வை மிக நிதானமாக இரசிக்கக் கூட மறந்து எது எதற்காகவோ தேடி ஓடிக் கொண்டிருக்கின்றோம்.


அவ்வாறான ஓட்டத்தை கொஞ்சம் நிறுத்திப் பார்க்கத்தான் எனது ஆசிரியரான தாய் (Thich Nhat Hanh) எனக்கு உதவியிருக்கின்றார். இயற்கையை மட்டுமில்லை, சக மனிதர்களால் வரக்கூடிய ஏமாற்றங்களையும் எளிதாக எடுத்துக் கொள்ள தாயும், புத்தரும் துணையாக இருக்கின்றார்கள். Thich Nhat Hanh என்பது அவரது முழுப்பெயர் என்றாலும், அவரை அணுக்கமாக புரிந்துகொள்பவர்கள் அவரை Thay என்று அழைக்கின்றார்கள். Thay என்பதற்கு வியட்நாமிய மொழியில் ஆசிரியர் என்று அர்த்தத்தைத் தரக்கூடியது. தாயும் என்னைப் போலவே போரின் நிமித்தம் அகதியானவர்.


வியட்னாமில் தென் வியட்னாமிய கம்யூனிஸ்டுக்களும், அமெரிக்க ஆதரவு வட வியட்னாமியர்களும் சண்டையிட்ட 1960களில் இரண்டு தரப்புக்கும் அப்பால் இருந்து சமாதானத்துக்காய் களத்தில் நின்று குரல் கொடுத்தவர். ஒருகட்டத்தில் தாயை வியட்னாமிய அரசு நாட்டுக்குத் திரும்ப வரக்கூடாதென்று தடை விதிக்கின்றது. அப்போதும் Boat People என அழைக்கப்பட்ட வியட்னாமில் இருந்து படகுகளில் தப்பிய அகதிகளுக்கு அடைக்கலம் கொடுக்கும் செயற்பாடுகளில் இறங்கியவர்.


தாய் நமக்கு Inter-being என்ற புதிய சொல்லைஅறிமுகப்படுத்தியவர். அதாவது நாம் இயற்கையோடும், சக மனிதர்களோடும் தங்கியுள்ளவர்கள் என்று கூறுகின்றார். ஒரு உதாரணத்துக்கு நாம் தேநீரை அருந்தும்போது, நாம் தேநீரை மட்டும் அருந்தவில்லை. தேயிலைச் செடி, மழை, மழைக்குக் காரணமான முகில்கள் என்று நம் புறக்கண்ணுக்கு தேநீர் அருந்தும்போது தோன்றாத விடயங்களையும் பார்க்கச் சொல்கின்றார். அவ்வாறுதான் எல்லாமுமே ஒவ்வொன்றோடு தொடர்புபட்டிருக்கும் எனச் சொல்கின்றார். ஒருவகையில் நாகார்ஜூனர் சூன்யவாதத்தைப் பற்றிச் சொல்லும்போது, ஒரு கிளாஸில் அரைவாசி நீர் நிரம்பியிருந்தால், அதன் மிகுதியில் இருப்பது என்னவென்று யோசிக்கச் சொல்வதோடு இணைத்துப் பார்க்கலாம்.


தாய், ஸென் பரம்பரையில் வருகின்றவர் என்றாலும் Engaged Buddhism என்ற புதிய விடயத்தை முன்வைத்தவர். மரபான புத்தம் தேங்கிவிட்டதால், நாம் புதிதாக மாற்றங்களைச் செய்யவேண்டும் என்றே Engaged Buddhism ஐ தொடங்கியவர். அவர் புத்தர் முன்வைத்த Impermanence, No Self, Nirvana தொடர்ந்து நினைவூட்டிக் கொண்டிருந்தவர். எல்லாமே 'மாறும்' என்றால், அங்கே சுயம் என்று concrete ஆன ஒன்றும் இல்லை. இந்த 'மாறும்' நிலையும், உறுதியான 'சுயமும் இல்லை' என்கின்ற புரிதல், நம்மை 'நிர்வாணத்துக்கு' அழைத்துச் செல்லும் சுதந்திரத்தைத் தருகின்றது என்கின்றார். 'நிர்வாணம்' என்பது எல்லாவற்றிலிருந்தும் விடுதலை ஆவதாகும் என்று எளிய புரிதலாக தாய் சொல்வதாகப் புரிந்து கொள்ளலாம். உங்களின் ஜேகேயும் 'அறிந்ததிலிருந்து விடுதலை' (Freedom from Known) பற்றி நிறையப் பேசியிருக்கின்றார் அல்லவா? தாயைப் பற்றி அலுப்பில்லாது என்னால் நிறையப் பேசமுடியும். விரிவெண்ணி இத்தோடு நிறுத்திக் கொள்கின்றேன். தாய் அண்மையில் மறைந்தபோது நானெழுதிய இந்தப் பதிவு (https://djthamilan.blogspot.com/2022/04/thich-nhat-hanh.html) தாய் பற்றிய மேலதிகப் புரிதலைத் தரக்கூடும்.


ஒஷோ நான் கற்றவை என நம்பிக் கொண்டிருந்தவற்றை உடைத்து வெறுமையாக்கிவிட்டார் என்றால், தாய் அந்த வெற்றிடத்தை அவரது எளிதான கற்பித்தல்களால் நிரம்பிக் கொண்டவர் என்று சொல்வேன். அதனால்தான் ஓஷோவை தோளில் கைபோட்டு கூடவே நடக்கக் கூடிய ஒரு தோழனைப் போலவும், தாயை என் மரியாதைக்குரிய ஆசிரியராகவும் நினைத்துக் கொள்கின்றேன். ஆனால் இவர்கள் அல்ல, எந்த ஸென் ஆசிரியர்களும் தங்களை முன்னோடியாக வழிகாட்டியாகக் கொள்ளாதே எனத்தான் சொல்வார்கள். எல்லாமே perceptions தான், ஒருபோதும் இந்தமாதிரியான நம்பிக்கைகளில் தேங்கிவிடாது அவற்றைக் கடந்து கடந்து போகவேண்டும் என்று சொல்வார்கள். ஏனெனில் எல்லாமே மாறிக் கொண்டிருப்பவை. இப்போது நாங்கள் கடிதம் எழுதிக் கொண்டிருக்கின்றோம் என்று நினைக்கின்றோம். ஆனால் முதல் கடிதத்துக்கும், இந்தக் கடிதத்துக்கும் எவ்வளவோ வித்தியாசமிருக்கும். 'அதே தான், ஆனால் அது அல்ல' என்பதைத்தான் ஸென் அடிக்கடி வலியுறுத்திக் சொல்வது.


ஸென் koan/katha ஒன்று உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும்: ஞானமடைந்த ஒரு குருவிடம் ஒருவர், நீங்கள் ஞானமடைய முன்னர் என்ன செய்து கொண்டிருந்தீர்கள் எனக் கேட்பார். அதற்கு அவர் விறகு வெட்டிக் கொண்டிருந்தேன் என்பார். அப்படியா இப்போது ஞானமடைந்தபின் என்ன செய்கின்றீர்கள் என அதே நபர் குருவிடம் கேட்பார். குரு, 'இப்போதும் விறகுவெட்டிக் கொண்டிருக்கின்றேன்' என்கின்றார். இது எளிமையான கதை போலத்தோன்றினாலும் புரிந்து கொள்ள விரிவான பாடங்கள் இருக்கின்றன.


ஸென்னைப் பற்றி அறியும் ஆவல் தொடர்ந்து இருப்பதாலோ என்னவோ நேற்று ஒரு கனவு வந்தது. அதில் ஒரு ஸென் ஆசிரியரும், என்னைப் போன்ற பலரும் அவரைச் சுற்றி இருக்கின்றோம். ஸென் ஆசிரியர் எதையோ சொன்னவுடன் ஒருவர் விளங்கவில்லையென விளக்கம் கேட்கின்றார். ஆனால் எனக்கு ஸென் ஆசிரியர் சொன்னது விளங்குகின்றது. ஒருவகையில் சில செக்கன்களில் வந்து போய்விட்ட ஆழமான புரிதல் அது. குருவிடம் விளக்கச் சொல்கின்றவர் அந்தப் புள்ளியைத் தவறவிட்டார் என்பது புரிகின்றது. ஆனால் அது புரிந்துவிட்டது என்று உணர்ந்த என்னால் கூட அதை விபரித்து கேள்வி கேட்பவருக்குச் சொல்லமுடியவில்லை.


அறிந்ததைச் சொல்ல முயலும் நான், அதை விளக்கமுடியாது தவிர்க்கின்றேன். இதைத்தான் ஸென்னில் கணநேரத்தில் விழிப்புணர்வு வந்துவிடக்கூடும் எனச் சொல்வது என நினைக்கின்றேன். அதே சமயம் அந்த அனுபவத்தை புறவயமாக முழுதாக விபரித்தும் விடமுடியாது. ஓஷோ சொல்வதுபோல ஒரு பாடகர் தான் வேறில்லை, தன் பாடல் வேறில்லை என்ற பாடிக் கொண்டிருக்கும்போது உணர்வது, ஓரு நடனக்காரர் தான் வேறில்லை, தன் ஆட்டம் வேறில்லை என்று ஆடிக்கொண்டிருக்கும்போது உணர்வது, ஒர் எழுத்தாளர் தான் வேறில்லை தன் எழுத்து வேறில்லை என அவர் அறியாமலே எழுதிக் கொண்டிருப்பது போலவும்.


இந்தக் கடிதம் ஸென்னோடு தொடங்கி அதனோடே முடிந்துவிட்டது.


அன்புடன்,


இளங்கோ


********************

கடிதங்கள் - 02

Thursday, September 21, 2023

 

அன்பு இளங்கோவிற்கு,


உங்கள் மடலை நான் பல முறை வாசித்துவிட்டேன். இது கொடுக்கும் ஆனந்தம் அபரிமிதமாக இருக்கிறது. நான் முதல் முறை வாசிக்கும்போது நீங்கள் என்ன எழுதியிருக்கிறீர்கள் என்று தெரிந்து கொள்ளும் அவசரமும் ஆர்வமுமாக வாசித்தேன். பிறகு நிதானமாக...  எவ்வளவு வருடங்களாயிற்று இப்படி மடல்கள் வரைந்து. இது ஒரு ஆத்மார்த்தமான உணர்வைக் கொடுக்கிறது.


ஜே.கேவை ஒரு தத்துவவாதியாக தனியாக அறிந்து கொண்டேனா என்று தெரியாது, ஆனால் அவரது கற்பிதங்களின் வழி என் மனதைத் தான் அறிந்து கொள்ளத் தொடர்ந்து முயல்கிறேன். எனக்கு சவாலே என் மனது தான். அவரைப் படிக்கத் துவங்கியபோது நம் மனதுக்குள் ஓடுபவற்றை எல்லாம் இவர் எப்படி வார்த்தைப் படுத்துகிறார் என்று தோன்றும். உன்னை மாய்த்துக்கொண்டும் நீ காப்பாற்ற வேண்டியது உனது அடையாளத்தை, உனது இனத்தை, உனது மொழியை என்ற இப்படியான போதனைகளின் நடுவே உனது அடையாளங்கள் உன்னை (நிஜமான) மறைக்கின்றன, மற்றவர்களிடமிருந்து உன்னை பிரிக்கின்றன அவற்றையெல்லாம் கிழித்தெறிந்து நீ வெளிப்படு என்ற குரல் தான் எனக்கானதாக இருந்தது. 


மேலும், ஒரு நாள் எனக்குத் தோன்றியது, இந்த பூமி ஒரு உருண்டை அவ்வளவு தானே? இதில் ஏன் நாம் இத்தனை கோடுகளைக் கிழித்து வைத்திருக்கிறோம்? ஏன் நாம் இன்னொரு நாட்டுக்கு செல்ல வேண்டுமென்றால் அனுமதி கோர வேண்டும்? பூமி எல்லோருக்குமானது தானே. பறவைகள் அப்படித்தானே பறந்து திரிகின்றன. இப்படியெல்லாம் கிளரும் சிந்தனைகள் சரியான திக்கில் தான் செல்கின்றன என்று எனக்கு reaffirmation கிடைத்தது ஜே கே விடம் இருந்து தான். So my connection/relationship with him is more in the lines of understanding myself, life and the world i.e., through him/his teachings.


இன்னும் உங்களுக்கு நிறைய எழுதத் தோன்றுகிறது. ஆனால் உறக்கம் இமைகளை மூடுகிறபடியால் இத்தோடு முடித்துக் கொள்கிறேன்.


உங்களைக் கண்டெடுத்தது தான் இந்த வருடத்தின் முக்கிய நிகழ்வாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். And I think the feeling is mutual. இந்த உணர்வோடேயே உறங்கப் போகிறேன்.


அன்புடன், இனியா


**************


அன்பின் இனியா,


நாம் இவ்வாறான கடிதங்களைத் தனிப்பட்டு இரண்டு பேருக்கிடையில் எழுதிக் கொள்ளலாம். அதைத்தாண்டி இவ்வாறு ஏன் பொதுவெளியில் எழுதிக் கொள்கின்றோம் என்றால், எந்தளவுக்கு ஒரு தனிநபரால் மனந்திறந்து பேச முடிகின்றது என்று பார்ப்பதற்காக என்று நான் நினைக்கின்றேன். நீங்களும் அவ்வாறு நினைப்பீர்களென்றே நம்புகின்றேன்.


ஒரு பரிட்சார்த்த முயற்சி, அது எந்தளவுக்கு முன்னே போகமுடியும் என்று முயற்சித்துப் பார்ப்பதாக இந்தப் பொதுவெளி கடிதங்களை எடுத்துக் கொள்கின்றேன். இன்னொருவகையில் எம்மைப் போன்ற அலைவரிசையில் இருப்பவர்கள் தங்களுக்கிடையில் கடிதங்களை எழுதிக் கொள்ள இது உந்துதலைக் கொடுக்கவும் கூடும்.


பேனா நண்பர்களுக்கு கடிதங்கள் எழுதாதபோதும், நண்பர்களுக்கும் காதலிகளுக்கும் நிறையக் கடிதங்களை எழுதியிருக்கின்றேன். எமது நாட்டின் போர் காரணமாகவும், வெவ்வேறு இடம்பெயர்வுகளாலும் பலருக்குக் கடிதங்கள் எழுதியிருக்கின்றேன். சிலவேளைகளில் அருகில் இருந்தாலும், பேசுவதற்கான வெளி இல்லாத இடங்களில் கடிதங்கள் எழுதி நண்பர்களிடையே பகிர்ந்து இருக்கின்றோம்.


யாராக இருந்தாலும் எனக்கு எழுதப்பட்ட கடிதங்களை எப்போதும் நான் சேகரித்து வைத்திருக்கும் புத்தகங்களைப் போல பத்திரமாக்கி வைத்திருக்கின்றேன். வாசிப்பு, இலக்கியம் என்று வந்தபோது மைக்கேல், (கவிஞர்) திருமாவளவன் (காலமாகிவிட்டார்) போன்றோர் தூர இடங்களிலிருந்து எனக்குக் கடிதங்கள் எழுதி நான் செல்லும் திசைகளை ஆற்றுப்படுத்தியவர்கள். அதிலும் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்தபோது மைக்கேல் எழுதிய கடிதங்களை ஒரு காதலி அனுப்பும் கடிதங்கள் போல மனம் சிலிர்த்து வாசித்திருக்கின்றேன்.


பின்னாட்களில் இலக்கியக் கடிதங்கள் குறைந்து, காதலிகளுக்கு எழுதும் கடிதங்களாய் மாறியும் இருக்கின்றன. அதுபோலவே காதல் பிரிவுகளின்போது துயரத்தை ஆற்ற எழுதி அனுப்பமுடியாக் கடிதங்களை எனக்காக நிறைய எழுதியிருக்கின்றேன். ஒருவகையில் கடிதங்கள் என்பது நம்மோடு நாம் உரையாடுவது கூட அல்லவா?


எந்தத் தத்துவமோ அல்லது எதுவோ, நாம் வாசிப்பது/அறிவதிலிருந்து எதை நாம் எமக்காகக் கற்றுக் கொள்கின்றோம் என்பதில்தான் அதன் essence இருக்கின்றது. நீங்கள் அந்தவகையில் ஜேகேவை அப்படி அறிந்து கொண்டிருக்கின்றீர்கள் என்பதை அறிவதில் மகிழ்ச்சியே. எனது ஆசிரியரான தாய் ஓரிடத்தில் சொன்ன சம்பவம் நினைவுக்கு வருகின்றது. ஒருமுறை அவருடைய plum village monastery இல் ஜப்பானிய japonica மொட்டுக்கள் காலம் முந்தி பனிக்காலத்தில் வந்திருக்கும். கொஞ்ச நாளில் அவை குளிர் காரணமாக மலராமலே இறந்துவிடும். பின்னர் வசந்தகாலத்தில் மீண்டும் japonica அரும்பாகி மலராகும்போது, தாய் அவர்களிடம் 'நீங்கள் அந்த உறைகாலத்தில் வந்த ஜபானிக்காவா அல்லது புதியவர்களா? என்று வினாவுவார். அந்த மலர்கள் ' we are not the same and we are not different. When conditions are sufficient we manifest and when conditions are not sufficient we go into hiding. It's simple as that எனச் சொன்னதாகச் சொல்வார்.


இதைத்தான் புத்தர் சொன்னவர் என்கின்றார் தாய். ஒரு விடயம் தோன்றுவதற்கான புறச்சூழல் இருக்கும்போது அது தன்னியல்பிலே தோன்றும். எனவே நம் வாழ்வில் நாம் நினைத்தவையோ அல்லது திட்டமிட்டவையோ நடக்காமலோ அல்லது இடைநடுவில் நின்றுவிட்டாலோ இவ்வாறு பார்க்கும் பார்வையை வளர்த்துக் கொண்டால் வருந்தாது, பிறர் மீது தேவையற்ற காழ்ப்புணர்வின்றி இந்த வாழ்வை வாழ்ந்து பார்க்க முடியுமென நினைக்கின்றேன்.


உங்களைக் கண்டடைந்ததோ, இப்போது பேசிக் கொண்டிருப்பதோ இவ்வாறு எல்லாச் சூழ்நிலைகளும் பொருந்தும்போது வந்தடைந்த ஒரு புள்ளியாகக் கூட இருக்கலாம். அதே சமயம் எல்லாமே எப்போதும் மாறிக் கொண்டிருப்பதைப் பற்றி புத்தர், தாய் உள்ளிட்ட எல்லோருமே எமக்கு நினைவூட்டிக் கொண்டிருக்கின்றனர். அந்த 'மாறுதல்' பற்றிய பிரக்ஞை, நாம் நிகழ்காலத்தில் நமக்கு அருளப்பட்ட விடயங்களைத் தவறவிடக்கூடாதென்பதற்காய் அவர்கள் சொல்லியிருக்கின்றனர் போலும்.


கனடாவின் காலநிலை அவ்வப்போது வருத்தினாலும், எமக்குத் தெளிவான நான்கு காலநிலைகள் ஒவ்வொரு வருடமும் இருக்கும். ஒவ்வொரு பருவமும் அதனதன் அழகைக் கொண்டிருக்கும் ( of course சிலவேளைகளில் கடினமாகவும் இருக்கும்). அந்தந்த பருவத்தை அப்போதே அனுபவித்துவிட வேண்டும். அவை எப்போதும் நிலைத்திருக்காதவை. அதேமாதிரியான நான்கு மாதக் காலநிலையை உணர பிறகு ஒரு முழுவருடம் நாம் மீண்டும் காத்திருக்க வேண்டும்.


கனடா வந்த புதிதில் நான்கே நான்கு மாதங்கள் வரும் கோடைக்காய் வீட்டின் முன்புறங்களில் பூத்தோட்டங்கள் வைத்து அதற்காய் கடினபட்டு உழைத்து பிறர் பராமரிப்பதை சிரிப்புடன் பார்ப்பதுண்டு. வருடம் முழுதும் வெயில் உலர்த்திக்கொண்டிருக்கும் ஒரு வெப்பவலய நாட்டில் இருந்து வந்தவனுக்கு நான்கு மாதங்களுக்கு இப்படி பூத்தோட்டத்துக்காய் கஷ்டப்பட்டவர்களைக் கண்டால் சிரிப்புத்தானே வரும். ஆனால் பிறகான காலங்களில் வாழ்வின் நிலையாமையும், கிடைக்கும் சந்தர்ப்பங்களை முழுமையாக அனுபவிக்கவேண்டும் என்பதையும் தெளிவாக அறிந்த பின், இந்த மனிதர்களை விளங்கிக் கொள்ளமுடிந்தது. அவர்களின் மனோநிலையை அள்ளி அரவணைக்க முடிந்தது.


இன்று காலை அவ்வளவு வெம்மையாக இருந்தது. பின்னர் சட்டென்று முகில்கள் மூடி மழை பொழிந்தது. இப்போது இதை எழுதும் இந்த மாலையில் தண்மையான வெயில் மினுங்கிக் கொண்டிருக்கின்றது. காற்று மென்மையாக வீசிக் கொண்டிருக்கின்றது. மனதைக் குழப்பும் சில சம்பவங்கள் நடந்தாலும், இந்த நாள் எனக்கு மிக அழகாகவே இருக்கின்றது. இன்று என்பது எனக்காக அருளப்பட்டதாகவே தோன்றுகின்றது.


எதையோ எழுத வந்து எங்கேயோ எழுத்து அலைபாய்ந்து போய்விட்டது.


அன்புடன்,


இளங்கோ


************