ஒரு வாசகர் கடிதம்

(இன்று எனக்கு அழகான ஒரு கடிதம் மின்னஞ்சலினூடு வந்து சேர்ந்தது. ஓர் எழுத்தாளர் அவர் வாழ்வில் அவரின் எழுத்துக்களைக் கொண்டாடும் ஒரு சில வாசகர்களைக் கண்டைந்துவிட்டாலே தொடர்ந்து சலிப்பின்றி எழுதமுடியும் என்று நம்புகின்றவன் நான். 

அப்படியான ஒரு இளம் வாசகரை கண்டடைந்து மனம் மகிழ்ச்சியில் ததும்பிய தருணம் இது.  

ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்ட கடிதம் இது. இதன் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பின் பின் அசல் கடிதம் வரும். ~இளங்கோ, மே 16, 2026)

****

அன்புள்ள இளங்கோ,

இந்தக் கடிதம் மிகவும் குழப்பமாக இருக்கும் என்று எனக்குத் தெரியும். ஏனெனில் எங்கே தொடங்குவது, என்ன தட்டச்சு செய்வது, உங்களிடம் என்ன சொல்லுவது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. என்னுள் சொல்ல முடியாத அளவுக்கு நிறைய விஷயங்கள் இருக்கின்றன.

என்னுடைய நண்பர்களின் சிறிய வட்டத்தில் நீங்கள் ஒரு செலிபிரிட்டி. நிச்சயமாக நீங்கள் ஒரு செலிபிரிட்டிதான். ஆனால் எனக்கு நீங்கள் ஒரு எழுத்தாளர் மட்டுமாகத் தோன்றவில்லை. சில நேரங்களில் பெரிய அண்ணன் போலவும், சில நேரங்களில் நண்பன் போலவும், சில நேரங்களில் எழுத்தின் மூலம் வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ள முயலும் மனச்சோர்வில் இருக்கும் ஒருவரைப் போலவும் தோன்றுகிறீர்கள்.

நான் உங்களிடம் மிகவும் நீண்ட காலமாகப் பேச வேண்டும் என்று நினைத்தேன். குறைந்தபட்சம் ஒரு மெசேஜ் அனுப்பவேண்டும் என்று. ஆகக் குறைந்தது ஏதாவது உங்களுக்கு எழுதவேண்டும் என்றாவது. ஆனால் அதைச் செய்ய முடியவில்லை. ஏனெனில் நான் முதல் ஏழு Harry Potter படங்களைப் பார்த்துவிட்டு, அது முடிந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக எட்டாவது படத்தை மிகவும் நீண்ட நாட்கள் தவிர்த்தவனாக இருக்கிறேன். அந்த அளவுக்கு நான் sentimental.

அதனால் இந்த விஷயத்திலும், நான் உங்களுக்கு மெசேஜ் அனுப்பினால், என் மனதில் உங்களுடன் உருவாக்கியிருந்த இந்த உறவு எப்படியோ உடைந்து போய்விடுமோ என்று தோன்றியது. ஒரு எழுத்தாளராகவும், எனக்குத் தெரியாமலே எனக்குக் கற்றுக்கொடுக்கும் ஒரு அண்ணனாகவும், ஒரு mentor, teacher அல்லது இன்னும் சரியாக பெயரிட முடியாத ஏதோ ஒன்றாகவும் நீங்கள் இருக்கின்றீர்கள்.

உங்களால் நான் நிறைய விஷயங்களை கற்றுக்கொண்டேன். அதே சமயம் என்னுள் இருந்த பல விஷயங்களை நியாயப்படுத்திக்கொள்ளவும் முடிந்தது. அதை சரியாக எப்படி விளக்குவது என்று கூட எனக்குத் தெரியவில்லை.

'சாம்பல் வானத்தில் மறையும் வைரவர்' புத்தகத்தில் நீங்கள் Osho பற்றி குறிப்பிட்டதை இன்னும் நினைவில் வைத்திருக்கிறேன். உண்மையாகச் சொன்னால் அந்த புத்தகத்தின் தலைப்பு முழுமையாக எனக்கு விளங்கவில்லை. ஆனால் அதில் ஓஷோவை மக்கள் ஆழ்ந்து படிக்கக் கூடாது, அப்படிப் படித்துவிட்டால் வாழ்க்கையைப் பற்றிய சுவாரசியம் சிலவேளைகளில் குறைந்து போகலாம் என்று நீங்கள் சொன்னது நினைவில் இருக்கிறது. ஆனால் நீங்கள் ஓஷோவைப் படித்திருந்தீர்கள். அதனால் நானும் படித்தேன். அது எனக்கு முற்றிலும் வேறொரு perspective கொடுத்தது. நான் அதிகமாக ஓஷோவைப் படிப்பவன் இல்லை, ஆனாலும் உங்களால் அவரை வாசித்துப் பார்த்திருக்கிறேன்.

உங்களின் 'தாய்லாந்து' புத்தகம்தான் இப்போது நான் வாசித்துக்கொண்டிருப்பது. அதில் என்னைப் பாதித்து எனக்குள் சேகரமாயிருக்கும் ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், ஒவ்வொருவருவம் அவரவர் வாழ்க்கையிலிருந்து வெளியேறிச் சென்றவர்களுக்குக் கூட நன்றி சொல்ல வேண்டும் என்று நீங்கள் கூறியது. ஏனெனில் அதுவே புதிய மனிதர்களை அறிமுகம் செய்வதற்கான இடத்தை எமக்குள் உருவாக்கின்றது என்று சொல்லியிருப்பீர்கள்.

இன்னொரு random விஷயம் — நிறையப் படிப்பவர்கள் conversations நடக்கும்போது திடீரென்று random  ஆக விஷயங்களைப் பற்றி பேசுவது. ஏதோ காரணமின்றி அது என்னை மிகவும் justify செய்தது.

என் ஆரம்ப பதின்ம வயதில் நான் உங்களின் 'மெக்ஸிக்கோ' படித்தேன். நான் பிரபலமான எழுத்தாளர்களைப் பின்தொடர்பவனோ, famous books தேடிப்பார்ப்பவனோ அல்ல. பொதுவாக நான் ஒரு நூலகத்துக்குப் போய், ஏதாவது random புத்தகத்தை எடுத்துப் படிக்கத் தொடங்கிவிடுவேன். 

மெக்ஸிக்கோ எங்கள் வீட்டில் இருந்தது. நீங்கள் எழுதும் விதம், நீங்கள் காதலிக்கும் விதம், நீங்கள் மனிதர்களைக் கவனிக்கும் விதம் — இவையெல்லாவற்றையும் நானும் நேசிக்கத் தொடங்கி விட்டேன்.

சில நேரங்களில் உங்கள் எழுத்தை வாசிக்கும்போது அது மிகவும் எளிமையாகவும், சாதாரணமாகவும், almost effortless-ஆகவும் தோன்றுகிறது. ஆனால் திடீரென்று ஒரு random வரியின் நடுவில் நான் நின்று “oh my god this is brilliant” என்று நினைத்திருக்கிறேன். அதுதான் உங்கள் எழுத்தில் என்னை மிகவும் ஆச்சரியப்படுத்தும் விஷயம். மிகவும் எளிமையான ஒன்று திடீரென்று ஆழமானதும் மறக்க முடியாததுமாக மாறிவிடுகிறது.

இதைச் சொல்ல மன்னிக்கவும், ஆனால் நான் புத்தகத்தின் cover-ஐ வைத்து judge செய்யும் மனிதன். ஒருபோதும் எழுத்தாளரை அல்ல. ஆனால் somehow நீங்கள் என்னை உங்களையும் judge செய்ய வைத்துவிட்டீர்கள். ஒருவேளை மிகவும் ஆழமாக.

உங்கள் "மெக்ஸிக்கோ'வையும்,  “நானுன்னை முத்தமிடுகையில் புத்தர் சிரித்துக்கொண்டிருந்தாரை" யும்,  "தாய்லாந்தை" யும்,  நான் தொடர்ந்து என்னோடு தொடர்புபடித்தியபடியே  இருக்கிறேன்.

Haha! மன்னிக்கவும், ஆனால் எனக்கு உண்மையாகவே தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். நீங்கள் ஏன் இப்படியாக இருக்கிறீர்கள்?

நீங்கள் எழுதும் விதம்… உண்மையாகச் சொன்னால் எனக்கே தெரியவில்லை. உண்மையிலேயே எப்படி எழுதுகின்றீர்கள் என்று தெரியவில்லை.

இதைச் சொல்வதற்கும் மன்னிக்கவும், ஆனால் honestly ஆக உங்கள் book covers எனக்கு ஒருபோதும் interesting-ஆகத் தோன்றவில்லை.

இந்தக் கடிதம் முழுக்க முழுக்க குப்பை என்பது எனக்குத் தெரியும். ஆனால் உங்களிடம் எப்படி பேசுவது என்று எனக்கே தெரியவில்லை.
நான் உங்களிடம் நிறைய விஷயங்கள் சொல்லவேண்டும் என்று நினைத்தேன். ஆனால் இப்போது என் மனம் முழுக்க வெறுமையாக இருக்கிறது. Somehow இன்று குறைந்தபட்சம் இந்த mail-ஐ அனுப்பும் தைரியம் வந்தது.

இந்தக் கடந்த சில நாட்களாக நான் 'தாய்லாந்து' வழியாக மீண்டும் உங்களைச் சந்தித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். 'மெக்ஸிக்கோ'வில் இருந்த சில scenes இன்னும் நினைவில் இருக்கின்றன. உங்கள் கதாபாத்திரம் ஒரு hotel bed-ல் laptop திறந்தபடி உட்கார்ந்திருந்திருக்கின்றது என்று நினைக்கிறேன். சரியான scene எனக்கு மறந்துவிட்டது. ஆனால் somehow உங்கள் கதைகளை என் மனதுக்குள் வேறு version-களாக rewrite செய்துவிட்டேன்.

நான் உங்களுக்காக உண்மையாகவே நன்றியுள்ளவன், இளங்கோ.
புவியியல் ரீதியாக நீங்கள் என்னிடமிருந்து 10,000 km-க்கும் அதிக தூரத்தில் இருந்தாலும், நீங்கள் என் இதயத்திற்கு மிகவும் அருகில் இருப்பது போல உணர்கிறேன்.

இவ்வளவு அற்புதமான எழுத்தாளராக இருப்பதற்கு நன்றி.

நான் எப்போதும் மனிதாபிமானத்துக்காக நிற்பவன். போரின் போது நான் இலங்கை அரசையோ அல்லது தமிழ் மக்களையோ கண்மூடித்தனமாக ஆதரிக்கவில்லை. நான் எப்போதும் humanity, உயிர்கள், மக்களின் வாழ்வாதாரம் — இவைகளில்தான் அதிகம் நம்பிக்கை வைத்திருந்தேன். ஆனால் உங்கள் கதைகள் சில வழிகளில் என்னை வேறுவிதமாகச் சிந்திக்க வைத்தன.

இது random-ஆகத் தோன்றலாம். ஆனால் இந்தக் கேள்வி மிகவும் நீண்ட காலமாக என் மனதில் இருக்கிறது. நான் ஒருநாள் உங்களை நேரில் சந்தித்தால், நான் முதலில் கேட்கும் விஷயம் இதுதான் என்று நினைக்கிறேன்.

உங்களுக்கு “சாம்பல் வானம்” ஏன் இவ்வளவு பிடிக்கும்?

அன்புடன்,
.........

***

Dear Elanko,

 

I know this is going to be a very messy letter because I really don’t know where to start, what to type, or what to tell you. I have so many things inside me.

You’re a celebrity in my small little circle. Of course you’re a celebrity, but to me you feel more than just an author. Sometimes like a big brother, sometimes like a friend, sometimes like a depressed person trying to understand life through writing.

I really wanted to talk to you for a very long time. At least text you. At least write something to you. But I couldn’t do it because I’m the kind of person who watched the first seven Harry Potter movies and avoided the eighth movie for so long just because I didn’t want it to end. That’s how sentimental I am.

So in this case I felt like if I texted you, maybe I would somehow break this relationship I have in my mind with you. As an author, as an older brother who teaches me things without knowing, as a mentor, teacher, or something I still cannot properly name.

I have learned so many things because of you and also justified so many things inside myself because of you. I don’t even know how to explain it properly.

I still remember when you mentioned Osho in Sambal Vanathil Maraikum Vairavar, if I’m not wrong because honestly I’m not fully sure about the book tittle. I remember you saying maybe people shouldn’t read him because once they do they might stop getting excited about life. But you read him, so I did too. It gave me a completely different perspective. I haven’t read a lot, but I still went through it because of you.

Your Thailand book is actually my current read and one thing that really stayed with me was when you talked about thanking the people who left your life because that made space for new people.
And another random thing, the way people who read a lot randomly talk about random things in conversations. That justified me so much for some reason.

During my early teenage years I read Mexico. I’m not really the type of person who follows famous writers or searches for famous books. Usually I just go to a library, pick something random, and start reading. We had Mexico at home and I just fell in love with the way you write, the way you love, the way you observe people.

Sometimes when I read your writing it feels so simple, so normal, almost effortless. And then suddenly in the middle of one random line I stop and think “oh my god this is brilliant.” That’s the thing that surprises me the most about your writing. Something so simple suddenly becomes so deep and unforgettable.

Sorry to say this, but I’m the type of person who judges book covers, never the writer. But somehow you made me judge you too. Too deeply maybe. I keep connecting your Mexico self, your Nanunnai Muthamidukaiyil Buddha Sirithukkondirunthar self, and your Thailand Thai Nilam self.

Haha sorry, but I’m genuinely curious. Why are you like this?

And the way you write... I really don’t know. I genuinely don’t know.

And I’m sorry for saying this too, but honestly I never found your book covers interesting.

I know this letter is total shit but I genuinely don’t know how to talk to you.

I wanted to tell you so many things but right now my mind feels completely empty. Somehow today I got the courage to at least send this mail.

These last couple of days I’ve been meeting you again through Thailand. I still remember scenes from Mexico. I think you were sitting on a hotel bed with your laptop open. I kind of forgot the exact scene, but somehow I rewrote your stories into different versions inside myself.

I’m really grateful for you, Elanko.

Even though you are more than 10,000 km away from me geographically, I feel like you are very close to my heart.

Thank you for being such an amazing author.

I’m someone who always stands for humanity. During war I never blindly supported the Sri Lankan government or Sri Lankan Tamil people. I always believed more in humanity, lives, and people’s livelihoods. But your stories made me think differently in certain ways.

This may sound random, but this question has stayed in my mind for a really long time. If I ever met you in real life, this is probably the first thing I would ask you.

Why do you like “சாம்பல் வானம்” this much?

With love,
........