கள்ளி

கள்ளி
சிறுகதை

சாம்பல் வானத்தில் மறையும் வைரவர்

சாம்பல் வானத்தில் மறையும் வைரவர்
சிறுகதை

பேயாய் உழலும் சிறுமனமே

பேயாய் உழலும் சிறுமனமே
கட்டுரை

மெக்ஸிக்கோ

மெக்ஸிக்கோ
நாவல்

கண்டிய அரச வரலாறும், பிரசன்ன விதானகேயின் Gaadi திரைப்படமும்

Monday, June 19, 2023

 

கண்டியில் தலதா மாளிகைக்குள் போனபோது அங்கே கண்டிய மன்னர்களின் பெயர்கள் பொறிக்கப்பட்டிருப்பதைப் பார்த்தேன். அத்தோடு சிங்களவர்கள் புத்தரின் பல்லென நம்பும் ‘புனிதப்பல்’ பற்றிய தகவல்களும், தலதா மாளிகையின் கடந்தகால வரலாறும் ஓவியங்களாக வரையப்பட்டிருந்தன. கண்டியே இலங்கையில் இறுதிவரை ஆங்கிலேயருக்கு எதிராக நிமிர்ந்து நின்ற இராச்சியம் என்கின்றபோதும், கண்டிய அரச வரலாறு என்பது மிகவும் சிக்கலானது. கண்டிய மன்னர்கள் காலத்துக்குக் காலம் மதுரை நாயக்கர் இளவரசிகளைத் திருமணம் செய்திருக்கின்றனர்.

அப்படி கண்டி இராச்சியத்தில் மட்டுமில்லை, இலங்கையில் சிங்களவரின் வரலாற்றைச் சொல்கின்ற ‘மகாவம்ச’த்திலேயே, முதல் சிங்கள மன்னனான விஜயனே பாண்டிய இளவரசியையே பட்டத்து இராணியாகத் திருமணம் செய்தான் எனப் பதியப்பட்டிருக்கிறது. அதனால்தான் சிங்களவர்கள் தம்மை ஆரியர்களைப் போல கலப்பின்றிய தூய இனமாகத் தம்மை முன்வைக்கும்போது, ‘உங்களின் வரலாறே தமிழினக் கலப்போடுதான் தொடங்குகின்றது, சிங்களவர்களே இந்த நாட்டின் முதல் குடியேறிகள் என்றால், அதேகாலகட்டத்தில் தமிழ் இரத்தமும் உங்களோடு கலந்துவிட்டது’ என நாம் சொல்ல அவர்களின் ‘மகாவம்ச’ வரலாறே நமக்கும் சாட்சியாக இருக்கின்றது.


கண்டி இராச்சியத்து அரசர்கள் மதுரை நாயக்க இளவரசிகளைக் காலத்துக்காலம் மணம் முடித்து வந்தாலும், கண்டி இராச்சியத்தில் கடைசி ஒரு நூற்றாண்டு (1739-1815) நான்கு நாயக்க மன்னர்களாலேயே நேரடியாக ஆட்சி செய்யப்பட்டிருக்கின்றது. இவர்கள் என்ன மொழியில் பேசி ஆட்சி புரிந்திருப்பார்கள், என்ன மதத்தைத் தங்களுக்குள் பின்பற்றியிருப்பார்கள் என்பது சுவாரசியமான ஆய்வுகளுக்குரியவை. ஏனெனில் சிறி விஜய ராஜசிங்க(ம்), கீர்த்தி சிறி ராஜசிங்க(ம்) போன்ற மன்னர்கள் நேரடியாகவே மதுரையில் இருந்து வந்தவர்கள். ஆகவேதான் கண்டியின் கடைசி மன்னனான சிறி விக்கிரம ராஜசிங்க(ம்)வின் கையெழுத்து தமிழில் வைக்கப்பட்டிருப்பது இப்போதும் ஆவணமாக நம் முன்னே இருக்கின்றது.

இந்த நான்கு நாயக்க மன்னர்கள் கிட்டத்தட்ட ஒரு நூற்றாண்டைக் கண்டியில் ஆட்சி புரிந்தாலும், இதற்கு முந்தைய நூற்றாண்டிலும் (1581-1591) ஒரு சுவாரசியமான சம்பவம் நடந்திருக்கின்றது. டிக்கிரி பண்டார என்பவர் சிறந்த போர் வீரனாக இருந்து, இலங்கை வரலாற்றில் மிகப் பிரசித்தி பெற்ற முல்லேரிவாயப் போரை போர்த்துக்கேயருக்கு எதிராக நடத்தி வெற்றி பெற்றிருக்கின்றார். இதன் நீட்சியில் ராஜசிங்க-1 மன்னனாக  கண்டி இராச்சியத்தில் முடிசூட்டப்பட்டிருக்கின்றார். மன்னனான முதலாம் ராஜசிங்கன் பின்னர் இந்துமதத்திற்கு மாறியிருக்கின்றார். அப்படி மதம் மாறிய மன்னன் தமிழகத்திலிருந்து பல பிராமணர்களை சிவனொளிபாதமலைக்கு அருகில் குடியேற்றியிருக்கின்றார். இந்துமதம் மாறிய மன்னன் புத்த விகாரைகளை அழித்ததாகவும், நூற்றுக்கு மேற்பட்ட புத்தபிக்குகளையும் கொன்றதாகவும் சொல்லப்படுகின்றது. இந்தச் சம்பவம் குறித்து தலதா மாளிகையின் உள்மண்டபத்திலும் எழுதப்பட்டிருக்கின்றது.. எது எப்படியென்றாலும் மிகச் சிறந்த போர்களை போர்த்துக்கேயருக்கு எதிராக நடத்திய சிங்கள மன்னன், இறுதியில் இந்து மதம் மாறி அட்டூழியங்களைச் செய்த ஒரு 'கெட்டவனாக' சிங்களவரின் புனிதக் கோயிலில் பதியப்பட்டிருப்பதென்பது வரலாற்று விந்தையான விடயந்தான்.


பிரசன்ன விதானகேயின் ‘காடி’ (Gaadi) திரைப்படமும் இந்தக் கண்டிய அரச பின்னணியில் இருந்து சொல்லப்படுகின்றது. இது கண்டிய கடைசி (தமிழ்) மன்னனான சிறி விக்கிரம ராஜசிங்க(ம்)த்தின் காலத்தில் (1814-1815) நிகழ்கிறது. ராஜசிங்கவின் முக்கிய பிரதானியாக இருக்கும் எகலியபொல நிலமே ராஜசிங்கவுக்கு எதிராக பிரிட்ஷாருடன் சேர்ந்து, ராஜசிங்கவின் ஆட்சியைக் கவிழ்க்கச் சதி செய்கின்றார்.

எகலியபொல ஓர் அடிகார். இப்போதைய இலங்கை வழக்கில் அடிகாரைப் பற்றிச் சொல்வதென்றால் அவர் ஒரு பிரதம மந்திரிக்கு நிகர்த்தவர். மன்னனை வெல்லும் அந்தச் சதியில் தாம் வென்றால், 'நான் அரசனாகவும், நீ அடிகாராகவும் ஆகலாம்' என்று எகலியபொல, புலத்காம திஸாவேயிற்கு வாக்குறுதி கொடுக்கின்றார்.எகலியபொலவும், புலத்காமவாவும் ஆங்கிலேயரோடு இணைந்து ராஜசிங்கனுக்கு எதிராகத் தொடுத்த முதல் யுத்தமானது தோல்வியில் முடிவடைய, இவர்கள் அனைவரும் ஆங்கிலேயரோடு சேர்ந்து தலைமறைவாகின்றனர்.

மன்னனை எதிர்த்துச் சதி செய்தவர்கள் என்றவகையில் புலத்காமாவின் நிலங்கள் பறிக்கப்பட்டு, அவரின் குடும்பத்தவர்களுக்குத் தண்டனை கொடுக்கப்படுகின்றது. அந்தக் குடும்பத்துப் பெண்கள் ஆற்றுக்குள் குதித்து தற்கொலை செய்யலாம். இல்லாவிட்டால் இன்னொரு தேர்வும் உண்டு. அது சாதிநிலையில் மிக இழிவாக வாழ நிர்ப்பந்திக்கப்பட்ட காடி சாதியினருடன் சேர்ந்து அந்த அரசகுடும்பத்துப் பெண்கள் வாழலாம்.

அன்றைய காடி சாதியினரின் பெண்கள் இடுப்புக்கு மேலே எதையும் அணிவதில்லை. அதுவே அவர்களை மற்ற மேற்சாதி/அரசபெண்களிடமிருந்து விலத்திக் காட்டுகின்ற ஒரு கொடுமையான முறையாகும். அரசனால் தண்டனை கொடுக்கப்பட்ட அனைத்துப் பெண்களும் தற்கொலை செய்ய, புலத்காமாவின் இரண்டாவது மனைவியான் டிக்கிரி மட்டும் தொடர்ந்து வாழும் முடிவைத் தேர்ந்தெடுக்கின்றார்.மறுகரையில் காத்திருக்கும் காடி (கிட்டத்தட்ட அடிமைகள் மாதிரியே ஆதிக்க சாதிகளால் நடத்தப்படுகின்றனர்) சாதியில் முதலில் இக்கரைக்கு நீந்தி வரும் ஆணே அவளுக்குரிய துணையாகப் போகின்றவன். விஜயா என்கின்றவர் முதலாவதாக நீந்திக் கரையேறி டிக்கிரியை அடைகிறார். இப்போது டிக்கிரி மேலாடை கிழிக்கப்பட்டு அரைநிர்வாணமாக்கப்பட்டு காடி சாதியில் ஒருவராக ஆக்கப்படுகின்றார்.

இதன்பின் திரைப்படம் முழுதும் டிக்கிரியினதும், விஜயனின் தப்பிப் பிழைத்தல் பற்றிய காட்சிகளாய் விரிகின்றன. டிக்கிரியால் ஒடுக்கப்பட்டோர் வாழ்வு முறைக்குள் அவ்வளவு எளிதாக மாற முடியாதிருக்கின்றது. காடி சாதியினர் வேலை எதுவுமே செய்ய அனுமதிக்கப்படாது பிறரிடம் இரந்து வாழ்பவர்களாக மட்டும் ஆக்கப்பட்டவர்கள். அப்படி இரந்து வாழும் கூட்டத்தில் மேலாடையைக் கைவிடாது, இன்னமும் அதை அணிந்தபடி இருக்கும் டிக்கிரியால், காடி சமூகத்தினர் ஆதிக்கசாதியினரால் பல்வேறு தண்டனைகளை அனுபவிக்கின்றனர்.

இறுதியில் குழுவாக வாழும் காடி சமூகத்திலிருந்து, விஜயாவும், டிக்கிரியும் பிரிந்து வாழத் தலைப்படுகின்றார்கள். அதற்காய் அடர்ந்த காடுகளைத் தேடி வேறொரு நிலத்திற்குள் நுழைகின்றனர். அங்கே தமது சாதி அடையாளங்களைத் துறந்து விஜயாவும், டிக்கிரியும் மேற்சாதியினரைப் போல தம்மை ஆக்கிக் கொள்கின்றார்கள். எருதுகள் பிடித்து விற்று தம் வாழ்வைக் கொண்டு செல்கின்றனர்.

மீண்டும் எகலியபொலவும், டிக்கிரியின் கணவரும் பிரிட்டிஷ்காரருடன் சேர்ந்து ராஜசிங்கவை வீழ்த்த போர் தொடுக்கின்றனர். அந்தவேளையில் தற்செயலாக காடியாக வாழ நிர்ப்பந்திக்கப்பட்ட டிக்கிரி தனது கணவன் முன் தோன்றுகின்றார். ஆனால் கணவன் அவரை ஏற்றுக்கொள்ளாது மேலாடை அணிந்தபடி இருக்கும் காடி இவள் என்று தண்டனை கொடுக்கப் பணிக்கின்றார். இறுதியில் டிக்கிரியையும், விஜயவையும் காடி சமூகத்திலிருந்து தப்ப வைத்ததற்காய், காடி முழுச் சமூகமும் எகலியபொலவாலும், புலத்காமாவாலும் படுகொலை செய்யப்படுகின்றனர்.

இப்போது கண்டி ராச்சியம் ஆங்கிலேயரால் கைப்பற்றப்பட்டு விடுகின்றது. ராஜசிங்க(ம்) வேலூருக்கு கைதியாக கண்டியிலிருந்து பிடிக்கப்பட்டு சிறைக்கு அனுப்பப்படுகின்றார். தமது முழுச்சமூகத்தையும் இழந்த விஜயனுக்காய் டிக்கிரி ஒரு முக்கிய முடிவை எடுக்கின்றார். அது அந்தச் சமூகம் முற்றாக அழிந்து போகாது இருப்பதற்கான முக்கிய காலடியாகும். அத்துடன் திரைப்படம் முடிவடைகின்றது.



இ
ன்றிருக்கும் சிங்கள நெறியாளர்களில் எனக்கு மிகப்பிடித்தவர் பிரசன்ன விதானகே. இவருக்குப் பிறகே அஷோக ஹந்தகம, விமுத்தி ஜெயசுந்தரா போன்றோரை முன்வைப்பேன். அதிக அலட்டலில்லாத காட்சிகளாலும், உலுக்க வைக்கும் சம்பவங்களில்லாதும் அவ்வளவு ஆழமாக எங்களுக்குள் உரையாடலை விதைப்பவை பிரசன்னவின் திரைப்படங்கள். இந்தத் திரைப்படம் முழுதும் காட்டுக்குள்ளே நடக்கின்ன்றன. அவ்வளவு பசிய பின்னணி. சும்மா கொஞ்சம் மலையேறிப் போய் ஷூட் வைத்தாலே அதை அதிசயம் போலப் பேசும் தமிழகத் திரைப்படக்காரர்கள் இந்தப் படத்தின் காட்டைப் பார்க்கவேண்டும். அவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு எடுத்தபோதும், அதை பார்ப்பவர்களே தீர்மானிக்கட்டும் என்று அமைதியாகவே இருக்கும் பிரசன்னாவிடமிருந்து தமிழக இயக்குநர்களைக் கற்றுக் கொள்ளுங்களெனச் சொல்லப்போவதில்லை. அவர்கள் நாம் அறிவுரை கூறும் நிலைமைக்கு மேலே சென்றுவிட்டார்கள். ஆனால் ஈழத்தில் தமிழ்ப்படங்களை எடுக்கும் நெறியாளர்கள்/படங்களை எடுக்க விரும்பும் திரைப்பட ஆர்வலர்களை பிரசன்னா விதானகே, அஷோக ஹந்தம, விமுத்தி ஜெயசுந்தராவின் அனைத்துத் திரைப்படங்களையும் பார்க்க வேண்டுமெனப் பரிந்துரைப்பேன். குறைந்த முதலீட்டுடன், ஈழத்துக்குரிய கதைகளை எப்படி அற்புதமாக எடுக்கலாம் என்பதை இவர்களிடமிருந்து அறிந்து கொள்ளலாம். உண்மையான ஆர்வத்துடன் அவர்களை அணுகினால் நமக்குக் கற்றுத்தரவும் அவர்கள் ஆர்வமாக இருப்பார்கள்; அவ்வளவு எளிமையானவர்களும் கூட.

இந்தத் திரைப்படத்தில் டிக்கிரியாக நடித்திருக்கும் டினாரா புஞ்சிவாவிற்க்கு இது முதற்படம். ஆனால் எப்படியொரு அற்புதமான நடிப்பை பிரசன்னா இவரிடமிருந்து பெற்றிருக்கின்றார் என்பதைத் திரைப்படம் பார்க்கும் போது நமக்குப் புரியும். இத்திரைப்படம் பற்றி ஓரிடத்தில்  பிரசன்னா கூறும்போது, காடி சமூகத்தின் பெண்கள் அன்று மேற்சட்டை இல்லாது (topless) இருந்ததை திரையில் காட்சிப்படுத்தத்தான் கடினமாக இருந்தது என்று குறிப்பிட்டிருப்பார். அந்த அரை நிர்வாணத்தைக் கூட நமக்குப் புரியும்படியும், அதை சமயம் இலங்கை போன்ற நாடுகளில் இருக்கும் தணிக்கை விதிகளையும் பின்பற்றி எப்படி நுட்பமாக எடுத்திருக்கின்றார் என்பதில்தான் ஒரு நெறியாளரின் மேதமை விளங்கும். பிரசன்னா அப்படிப்பட்டவர். இந்தத் திரைப்படமும் அப்படிப்பட்டதே.

அன்றைய காலத்து அரச கதையை, இன்றைய காலத்துக்கு ஏற்றமாதிரியும் மாற்றி (அரச இடாம்பீக செட்டுக்களுக்கு எல்லாம் வீணாகச் செலவழிக்காது) நம்மை நெகிழவைக்கும் ஒரு கதையை இயற்கையின் அவ்வளவு வனப்பான பின்னணியில் வைத்து பிரசன்னா தந்திருக்கின்றார். பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் பின் வந்த சட்டங்களினால் காடி என்ற தனித்த சாதியினர் இல்லாதுபோய், அவர்கள் பின்னர் ஒடுக்கப்பட்ட சாதிகளுக்குள் கலந்துவிட்டனர் என்று சொல்லப்படுகின்றது. ஆனால் இன்னமும் சாதிப் படிநிலைகளும், சாதிய ஒடுக்குமுறைகளும், ஆதிக்கசாதி மனோபாவங்களுமுள்ள நம் சமூகம் கற்றுக்கொள்ளவதற்கு இத்திரைப்படத்தில் எவ்வளவோ நிறைய விடயங்கள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன.

*************************

(நன்றி: 'அம்ருதா', வைகாசி - 2023)

ஊர்சுற்றிப் புராணம்

Sunday, June 18, 2023


ராகுல் சாங்கிருத்யாயனின் ‘வால்காவிலிருந்து கங்கை வரை’ என்னுடைய பன்னிரெண்டு வயதளவில் வாசித்திருப்பேன். அதன் பல பகுதிகள் இப்போது தெளிவில்லாது போய்விட்டாலும், அங்கே விபரிக்கப்பட்ட மனிதர்கள் வேட்டையாடித் திரிந்த காலமும், பெண்கள் தலைமை தாங்கிய சமூகங்களும் இன்றைக்கும் நினைவில் நிற்கின்றன ஒருவகையில், பூமியில் மானிடர்கள் வரலாற்றை எனக்கு அறிமுகப்படுத்திய முதல் நூல் ‘வால்காவிலிருந்து கங்கைவரை’ என்பேன். பின்னர் ராகுலின் இன்னொரு முக்கிய புத்தகமான ‘ஊர் சுற்றிப் புராணத்தை’ , பயணிப்பதில் இருக்கும் என் ஆர்வத்தைப் பார்த்து,பல நண்பர்கள் பரிந்துரைந்திருக்கின்றனர். நான் அந்தப் புத்தகத்தைப் பல இடங்களில் தேடியபோதும் கையில் கிடைக்கவில்லை. அண்மையில் ஒருநாள் ‘டிஸ்கவரி புக் பாலஸில்’ சில புத்தகங்களை வாங்கப் போனபோது, தற்செயலாக ‘ஊர்சுற்றிப் புராணத்தை’க் கண்டடைந்தேன்.


ராகுல் அவரின் 70 வருட வாழ்க்கையில் கிட்டத்தட்ட 45 வருடங்களுக்கு மேலான காலங்களை அலைந்து திரிவதிலேயே கழித்தவர். அந்த அலைதல்களுக்கிடையிலும் 150 இற்கு மேற்பட்ட நூல்களை எழுதியவர். பத்துக்கும் மேற்பட்ட மொழிகளை எழுதப் பேசக்கூடியவராகவும் இருந்திருக்கின்றார். அவரின் பயணங்களைப் போல அவரின் வாழ்வு குறித்த தேடல்களும் நீண்டவை. தொடக்கத்தில் இந்தமத வேதாந்தத்தைக் கற்று, பின்னர் பெளத்தத்தில் ஊன்றித் திளைத்தவர். இதன் நிமித்தம் இலங்கைக்குச் சென்று புத்தமதத் துறவியாக மாறி கேதாரநாத் பாண்டே என்கின்ற தன் பெயரை ராகுல் சாங்கிருத்தியாயனாக மாற்றிக் கொண்டவர். அதன் பிறகும் அவரின் தேடல் தொடர்ந்து இறுதிக்காலத்தில் தன்னையொரு மார்க்சியவாதியாக அறிவித்துக் கொண்டவர்.

ஊர்சுற்றிப் புராணம் எழுதப்பட்ட காலங்களில் அவர் வேதாந்தத்திலிருந்து புத்தமதத்திற்கு மாறிக் கொண்டிருப்பது தெள்ளிடையாகத் தெரிகின்றது. ராகுல் புத்தரை மிகச் சிறந்த ஊர்சுற்றியாக முன்வைத்திருக்கின்றார். அதுமட்டுமில்லாது உலகில் தோன்றிய பல மதங்கள் ஊர்சுற்றியவர்களால் உருவாக்கப்பட்டதென்றும் சான்றுகளுடன் கூறுகின்றார்.

இந்த நூல் எழுதப்பட்டு அரை நூற்றாண்டுகளுக்கு மேலே ஆகிவிட்டது. ஆகவே இதில் எழுதப்பட்ட பல விடயங்கள் காலாவதியாகியும் விட்டன. எனினும் அடிநாதமாய் ஒலிக்கும் ‘விரும்பியவர்கள் தொடர்ந்து பயணிக்குக’ என்ற செய்தி இப்போதும் காலாவதியாகாமல் இருக்கின்றது. அனைவராலும் பயணிக்க முடியாது என்பதை ஒப்புக்கொள்கின்ற ராகுல், பயணிப்பதன் குரல் ஒருவருக்குள் ஒலித்தால், தயக்கமின்றி ஊர்சுற்றியாக வேண்டும் எனச் சொல்கிறார். தாய், தந்தை, (மணமாகியிருந்தால்) மனைவி/கணவன் எப்படி ஒருவரின் பயணிக்கும் விருப்பை இல்லாமற்செய்வார்கள் என்கின்ற காரணங்களை ஆய்வு செய்கின்றார். அதுமட்டுமின்றி எப்படி இந்தத் தடைகளைத் தாண்டி பயணிப்பது என்பதைப் பற்றியும் இந்நூலில் கூறுகின்றார்.

‘ஊர் சுற்றும் அவா’, ‘தடைகளைத் தகர்த்தெறி’, ‘கல்வியும் வயதும்’ போன்ற பகுதிகள் பயணத்துக்கான முதலடிகளை எப்படி வைப்பதென்பதற்கு ஆலோசனைகள் கூறுகின்றன. அதேபோல ‘காதல்’, ‘நாட்டறிவு’, ‘மரண தத்துவம்’ போன்ற அத்தியாயங்கள் தொடர்ந்து பயணங்களைச் செய்பவர்க்கு பிரயோசனமானவை.


ரா
குல் ஊர்சுற்றிகளை மூன்று வகையினராகப் பிரிக்கின்றார். முதலாம்தர ஊர் சுற்றிகள் மிக அரிதென்கின்றார். அவர்களைப் போல ஆவது கடினம் என்கின்றார். 40 ஆண்டுகளாக அலைந்த ராகுலே தன்னையொரு 2ந் தர ஊர்சுற்றியாகவே பல்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் முன்வைக்கின்றார். ஊர் சுற்றிகளுக்கு காதல் அவ்வளவு அவசியமில்லை என்கின்ற ராகுல், அதேசமயம் காதல் உணர்வுகளை ஒடுக்கத்தேவையில்லை எனவும் கூறுகின்றார். இந்நூலில் அவரினதும், அவரின் சில நண்பர்களின் வாழ்க்கை அனுபவங்களையும் பல்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் எடுத்துக் கூறுகின்றார். நிறையப் பயணித்துக்கொண்டிருந்த ஒரு அறிஞரான நண்பர் ஊர்சுற்றல்களிடையே தன்னைப் போல ஒரு பெண் பயணியைச் சந்தித்து, திருமணம் செய்து குழந்தைகளும் பெற்றுக்கொள்கின்றார். ஆனால் அந்த நண்பரின் இயல்பான ஆசையான ஊர்சுற்றல்களைப் பின்னர் செய்யமுடியாததால் அவர் புத்தி சுவாதீனமுற்று அப்படியே இறந்து போனதை ராகுல் குறிப்பிடுகின்றார்.

ஊர்சுற்றிகளுக்கு இளமையில் கிடைக்கும் ஒரு நாளென்பது முதுமையில் பத்துநாட்களுக்குச் சமானமானது. எனவே அவற்றை பொருத்தமாகப் பாவித்துக்கொண்டால், பிற்காலத்தில் அந்த அனுபவங்களைப் பிறருக்குப் பகிர்ந்து கொடுத்து மரணத்திற்கான தயார்ப்படுத்தல்களைச் செய்துவிடலாம் என்கின்றார். ஆகவேதான் இந்நூலில் மரணம் பற்றியே ஒரு அத்தியாயத்தை ராகுல் தனியே எழுதியிருக்கின்றார். ஒரு சிறந்த ஊர்சுற்றி தனது நாட்களை இனிதாகக் கழித்துவிட்டால் மரண பயத்தைக் கடந்துவிடலாம் என்கின்றார். ஒரு மனிதருக்கு மரணம் அல்ல, மரணம் பற்றிய பயமே அதிகம், ஆனால் ஊர்சுற்றி மரணத்தை எக்கணத்திலும் எதிர்பார்ப்பவனா/ளாக இருப்பதால் அவன்/ள் அதை கடந்து செல்லலைக் கற்றுக்கொள்ளவேண்டும் என்கின்றார்.

அத்துடன் ‘பெண் ஊர்சுற்றிகள்’, ‘இளம் பெண்கள் ஊர்சுற்றுவது எப்படி?’ என்று இரண்டு வெவ்வேறு அத்தியாயங்களை பெண்கள் பயணங்கள் செய்வதில் ஆண்களுக்குச் சளைத்தவர்கள் அல்ல என்பதைப் புரிந்து எழுதியிருக்கின்றார். இன்றைக்கு ராகுல் உயிருடன் இருந்திருந்தால் அவரின் அந்தக்காலத்தைய நம்பிக்கையை இந்திய/கீழைத்தேய பெண்கள் இன்று பெருமளவில் சாதித்துக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டு மகிழ்ந்திருப்பார்.

எனக்கு இந்த நூலில் முக்கியமான பகுதியாக ‘எழுதுகோலும் தூரிகையும்’ அத்தியாயம் இருந்தது. பயணிக்கும் நிகழ்வுகளை எழுத்தாக்குவது எப்படி அவசியமானது என்பது பற்றியும், அவ்வாறு எழுதுவதால் மொழி பழக்கமாகிவிட, அனுபவங்களும் நிறையக் கிடைத்து எப்படி அபுனைவைகளைப் போல நாவல் உள்ளிட்ட புனைவுகளையும் எழுதமுடியும் என்று நமக்கு ராகுல் நம்பிக்கையூட்டுகின்றார். வாசிப்பதில் எனக்கு நிறைய விருப்பம் இருந்தாலும், புனைவாக எழுதுவதற்கு – முக்கியமாக நாவல் பக்கம் போனதற்கு- நான் செய்த பயணங்களே எனக்கு மிகவும் உதவியிருக்கின்றது என்பேன்.

ராகுலின் இந்த நூலானது, பயணங்களை ஏற்கனவே தொடங்கிவிட்டவர்க்கு அவ்வளவு உதவி புரியாது. ஆனால் பயணங்களை ஆரம்பிக்க விரும்புபவர்க்கு இன்றும் நல்லதொரு கையேடாக இருக்கக் கூடியது. இறுதிப் பகுதியான ‘நினைவுகளில்’ ராகுல், “ஊர் சுற்றி பற்றற்றவனாக இருப்பான்; ஆனால், அதே சமயத்தில் அவன் உள்ளத்தில் மானிட சமுதாயத்தின்பால் அபாரமான அன்பு நிறைந்திருக்கும். அந்த அபாரமான அன்பு அவனுடைய உள்ளத்தில் கணக்கற்ற நினைவுகளைச் சேர்த்துவிடும். அவன் எவரையும் பகைத்துக் கொள்வதற்காக எங்கேயும் புறப்படுவதில்லை. அவனைச் சாதாரணமாக யாரும் விரோதியாகக் கருதுவது கூட இல்லை. அதனால் அவன் இனிய நினைவுகளையே சேர்த்துக் கொள்கிறான்” எனக் கூறுவதையே அனைத்து ஊர்சுற்றிகளும் ஞாபகம் வைத்திருக்க வேண்டியது என்பேன்.


'ஊர்சுற்றிப் புராணம்' (தமிழில்: ஏ.ஜி.எத்திராஜூலு)

************************

(Mar 22, 2023)

கார்காலக் குறிப்புகள் – 04

Thursday, June 15, 2023

வேலைத்தளத்தில் தன்னோடு பணிபுரியும் ஒரு சிங்கள இளைஞர் பற்றி நண்பர் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். அந்த சிங்கள இளைஞர் சிறப்பாகக் கதைகளைச் சொல்லக்கூடியவர்;  என்னவகையான கதையைச் சொல்கின்றார் என்று ஊகித்தறிய முடியாது இறுதிவரை கதையை நேர்த்தியாகக் கொண்டு செல்லும் வித்தை அறிந்தவர் என்றார். 


அசோகமித்திரனும், ‘படிக்கும்போது நாம் படிக்கிறோம் என்ற உணர்வைக்கூட எழுப்பாமல் படிப்போர் முழுக்கவனமும் எழுத்தின் செய்தியிலும் அது வெளிப்படும் அமைப்பிலும் ஆழ்ந்திருக்கும்படி செய்வது சிறந்த உரைநடைக்கு அடையாளம். சிறந்த புனைகதைக்கும் அதுதான் அடையாளம்’ என்று ஓரிடத்தில் கூறியிருப்பார்.


இப்போது ஒரு புனைவை வாசித்துக் கொண்டிருக்கின்றேன். முக்கியமான காலகட்டத்தை, தமிழில் அவ்வளவு பேசப்படாத ஒரு நிலப்பரப்பின் அரசியல் எழுச்சிகளைப் பேசுகின்ற நூலாக இருந்தாலும், அதில் நுழைய முடியாது தொடக்கப்பக்கங்களிலே அவ்வளவு வரட்சியாக இருக்கின்றது. எப்படியெனினும் அதை நான் வாசித்து முடித்துவிடுவேன் என்றாலும், முக்கியமான ஒரு பிரதியை பல வாசகர்கள் இந்த நடையின் நிமித்தமே வாசிக்காமல் கடந்து போய்விடுவார்கள் போலத் தோன்றியது. 


அவ்வாறே இன்னொரு தொகுப்பையும் இதற்கிடையில் வாசித்து முடித்திருந்தேன். போதும் போதுமென்ற அளவுக்கு வன்முறை திகட்டத் திகட்ட எழுதப்பட்டிருந்தது. ஒருவன் சித்திரவதையாளனாக இருக்கின்றானோ அல்லது இன்னொருவன் சித்திரவதை செய்யப்படுகின்றானோ எதுவெனினும் அந்த விடயங்களை விபரிப்பதால் மட்டுமே அது ஒரு முக்கிய அரசியல் பிரதியாக ஆகிவிடப் போவதில்லை. ஒருவன் சித்திரவதையாளனாக இருக்கின்றான் என்று கதையில் அறிமுகம் செய்யப்பட்டவுடனேயே, வாசகர் அந்தப் பின்னணிக்குத் தயாராகிவிடுவார்கள். ஆக மனதளவில் தயாராகிவிட்ட  ஒரு வாசகரின் மனதின் ஆழந்தொட ‘ஆண்குறியை வெட்டி வாயில் வைத்தான்’ என்கின்ற விபரிப்புக்கள் எல்லாம் எதுவுமே பெரிதாகச் செய்யப்போவதில்லை. ஒருவகையில் இப்படி விலாவரியாக வன்முறையை விவரிப்பது மலினப்படும் உத்தியென ஒரு தேர்ந்த வாசகருக்கு விளங்கிவிடும். 


ஒரு புதிய படைப்பாளி இவ்வாறு செய்தால் கூட அதை எல்லாவற்றையும் எழுதிப்பார்க்கும் ஆர்வத்தால் விளைந்தவை என்று எண்ணிக்கொள்ளலாம். ஆனால் தேர்ந்த படைப்பாளியான ஒருவர் இப்படியே தொடர்ந்து ஒரேவகையான வன்முறை விபரிப்புக்களை எழுதிக்கொண்டிருந்தால் அவரின் படைப்புக்கள் சமகாலத்தில் நீர்த்துப் போகாமல் இருக்க, கற்றுக்கொண்ட முழு வித்தையையும் இறக்கின்றாரோ என்றுதான் நினைக்கத்தான் தோன்றும். இந்தத் தொகுப்பை வாசிக்கும்போது, ஏன் இதே படைப்பாளியின் அண்மையில் வெளிவந்த நாவலும் என்னை ஈர்க்கவில்லை என்பதற்கான காரணம் புரிந்தது. இதே வன்முறையையை குடும்பத்துக்குள்ளும், வெளியில் அரசியல்ரீதியாகவும் திகட்டத் திகட்டச் சொன்னதுதான் முக்கிய காரணம்.  


ஹாருகி முரகாமியின் பெரும்பாலான புனைவுகளில் காதலிகளால் கைவிடப்பட்ட அல்லது காதலிகளிலிருந்தும்  அவர்களால் அவ்வளவு ஒட்டாத ஒரு தனிமையான மனிதனே முக்கிய பாத்திரமாக இருப்பான். ஆனால் அந்த ஒரேமாதிரியான பாத்திர வடிவமைப்பை நாம் உணரமுடியாவண்ணம் முரகாமி வெவ்வேறு கதைப்பின்னணிக்குள்ளும், வித்தியாசமான கதைசொல்லகளாலும் மாற்றியமைத்திருப்பார். ஆனால் ஒரே போராட்ட சுழல், குறுகிய அரசியல் சூழல், கிட்டத்தட்ட ஒரேமாதிரியான பிறழ்வுடைய இயல்புவாழ்க்கையோடு ஒட்டாத மனிதர்கள் என்ற வடிவமைக்கப்பட்ட சட்டகங்களில் நின்று கதைசொல்லும்போது காலப்போக்கில் அவை நீர்த்துப் போகவே செய்கின்றன. மேலும் நம்முடைய கதைகளை நாங்கள் எமக்குச் சொல்கின்றோமா அல்லது வேறு யாருக்கோ சொல்லப் போகின்றோமா என்றும் ஒவ்வொரு படைப்பாளியும் தங்களைத் தாங்களே கேட்கவேண்டிய தார்மீக அறம் சார்ந்த கேள்விகளும் நம் முன்னே இக்காலத்தில் இருக்கின்றன. 


இப்படி இன்னொரு புதினத்தை வாசித்துக் கொண்டிருந்தபோது, பின்பக்கங்களில் இலங்கைச் சொற்களுக்கான அகராதி போடப்பட்டிருந்தது. இந்தப் புதினம் இலங்கையிலும் இந்தியாவிலும் நடக்கும் புதினம். ஒரளவு தமிழகத்துப் படைப்புக்களை வாசித்த எனக்கே சில தமிழக அலுவலகச் சொற்களுக்கான வார்த்தைகளின் அர்த்தம் விளங்கவில்லை. அப்படியெனில் அந்த எழுத்தாளருக்கு ஈழ/புலம்பெயர் வாசகர் முக்கியமில்லையா என்று தோன்றியது. ஏன் எமக்கான ஒரு தமிழகத்து சொல்லகராதி சேர்க்கப்படவில்லை? ஆக, இது கூட ஒருவகையான அதிகாரநிலைசார்ந்த நுண்ணரசியல் என்பதை அந்தப் படைப்பாளி புரிந்துகொள்ளவேண்டும்.


பெருமாள் முருகனின் ‘பூக்குழி’   இம்முறை 'மான் புக்கர்' விருதின் நெடும்பட்டியலில் இருந்தபோதும், அது குறும்பட்டியலுக்குப் போகவில்லை. பெருமாள் முருகனின் தொடக்க கால நாவல்களை வாசித்தவர்க்கு, இந்தக் கதையின் பேசுபொருள் முக்கியமெனினும் அது எழுதப்பட்டவிதம் (கல்கியோ அல்லது எதிலோ தொடராகவும் வந்திருக்கவேண்டும்?) மிகவும் எளிமையானது என்று புரியும். தமிழில் எழுதப்பட்ட ஒரு படைப்பு மான் புக்கருக்குப் போவதற்கு நாம் பெருமிதப்பட்டாலும், ஒரு புதிய ஈழத்து எழுத்தாளரான அனுக் அருட்பிரகாசத்தின் A North Passage எவ்வாறு பெரிய சிபார்சுகளில்லாது சில வருடங்களுக்கு முன் புக்கரின் நெடும்பட்டியலில் மட்டுமில்லாது இறுதிச் சுற்றுக்குப்போன ஐந்து நாவல்களில் ஒன்றாக இருந்தது என்பதை நாம் யோசிக்கவேண்டும்.  அனுக்கும் தமிழ் நிலப்பரப்பின் முக்கியமான கதையைத்தான் கூறினார், ஆனால் அவருடைய தனித்துவமானபாணியில் நின்றபடி சொன்னதுதான் அதன் சிறப்பே.


இன்று புதுமைப்பித்தனின் நினைவு நாளாக இருக்கின்றது. சென்ற நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலேயே எழுதிய அவர், ஒரு நூற்றாண்டானாலும் இன்னும்  நீர்த்துப் போகாத படைப்புக்களைத் தந்திருக்கின்றார். என் தனிப்பட்ட வாசிப்பில் எனக்கு புதுமைப்பித்தனை விட கு.அழகிரிசாமி, கு.ப.ரா போன்றவர்களைப் பிடிக்கும் என்றாலும், அன்றைய காலத்தில் புதுமைப்பித்தனின் பாய்ச்சல், தமிழ்ச் சூழலில் பெரும்பாய்ச்சல்தான், அதில் சந்தேகமில்லை. 


ஆனால் அந்தத் தொடர்ச்சியுடன், இன்றைய காலகட்டத்துக்கேற்ப தமிழ்ச்சூழல் தன்னை இலக்கியத்தில் தகவமைத்துக் கொண்டதா என்பதே நம் முன்னாலிருக்கும் முக்கிய வினா. இந்தக் கேள்விகளுடன் நம்மை மறுவாசிப்புச் செய்து மறுசீரமைப்புச் செய்யவேண்டிய ஒரு காலகட்டத்தில் நாம் இருக்கின்றோம். அதுவே புதுமைப்பித்தன் போன்ற நம் முன்னோடிகளுக்கு நாம் செய்யக்கூடிய மிகப்பெரும் காணிக்கையாக இருக்கும்.


**************

(Apr 25, 2023)

கார்காலக் குறிப்புகள் - 02

Thursday, March 23, 2023


பனி பொழிந்து வெண்மை மூடிய நிலத்தை, காலையில் மழை கரைத்துக் கொண்டிருந்தது. பெருங்காற்றுடன் பெய்த உறைபனிமழை புற்களை சற்று விலத்த பசுமை தெரிந்தது. அந்தக் காட்சி அவ்வளவு நீடிக்கவுமில்லை. மீண்டும் பனி சடுதியாகப் பொழிந்து வெள்ளை முகில்களால் போர்த்தியது போலத் தரை கண்முன்னே மாறியது.


எல்லாமே சில மணித்தியாலங்களுக்குள்! 

இந்தக் குறுகிய நேரத்திற்குள்ளே ஒரு 'நிரந்தரமின்மை'யைப் பார்க்கின்றேன். வியட்னாமில் போர் நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கும்போது, தாயிடம் (Thich Nhat Hanh) இந்தப் போர் எப்போது முடியும் என்று மக்கள் ஆறுதல் தேடி வருகின்றனர். எப்போது போர் முடியும் என்று தெரியாவிட்டாலும், புத்தரை நான் நன்கறிவேன் என்பதால், 'எல்லாமே ஒருநாள் மாறும்' என்பதில் நம்பிக்கை வையுங்கள் என அந்த மக்களிடம் கூறியதாகத் தாய் கூறுகின்றார். 

ஆம். எதுவுமே நிரந்தரமில்லாதவை;  எப்போதுமே மாறிக் கொண்டேயிருப்பவை!

தாயிடம், பின்னர் இந்த உலகம் போர்கள்/காலநிலை மாற்றம்/சுரண்டல் என இவ்வளவு கொடுமையாக இருக்கின்றதே உங்கள் பதில் என்ன என்கின்றபோது தாய் இதையே ஒரு பத்திரிகையாளரிடம் -அவரின் 70வயதுகளில்- 'எல்லாமே மாறக்கூடியவை' என மீண்டும் நினைவுபடுத்துகின்றார். ஆனால் நம்மால் செய்யக்கூடியது, நல்லவை விளையக்கூடிய உகந்த காரணிகளை (Right Conditions) தொடர்ந்து உருவாக்கிக் கொண்டிருப்பது என்கின்றார்.


தாயை, 1960களில் வியட்னாமிய அரசு சொந்த நாட்டுக்குத் திரும்ப வரக்கூடாது என்கின்றது. அதன்பின்னர் கிட்டத்தட்ட 40 வருடங்களின் பின் முதன்முதலாக மீண்டும் வியட்னாமுக்குப் போய் சங்காவை அவர் அமைக்கின்றார். ஒரு குறுகிய காலத்திற்குள்ளேயே நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் அந்தச் சங்காவில் சேர, வியட்னாமிய அரசு தம் இறையாண்மையை அச்சுறுத்தும் சக்தி தாயினது சங்காவிற்குள்ளதோவென அச்சமுறுகின்றது. எனவே தாய் நாம் சங்காவை இங்கே நடத்துவதற்கான  உகந்த காரணிகள் இன்னமும் உருவாகவில்லையெனச் சொல்லி, அதை முற்றாகக் கலைத்து விடுகின்றார். ஆனால் அவ்வாறு வந்துசேர்ந்த பிக்குகளுக்கும், பிக்குணிகளுக்காவும் அருகில் தாய்லாந்தில் ஒரு சங்கா புதிதாகத் தொடங்கப்படுகின்றது.

இதையேன் தாயோ அல்லது அவரைப் பின் தொடர்பவர்களோ தொடர்ந்து நமக்கு நினைவூட்டுகின்றனர் என்றால், சில விடயங்களுக்கு சரியான காரணிகள் இல்லாதபோது பொறுமையாகக் காத்திருப்பதில் எவ்வித தவறுமில்லை என்பதற்காகவே.

ஆகவேதான் இப்போது பெரும் பனிக்காலம் தொடங்கிவிட்டபின், பெரும் பனிப்பொழிவு நடந்தேறி, தெருவில் பயணிக்க வேண்டாம் என்றும், விமானங்கள் வானில் ஏறமுடியாத ஒரு சூழலும் இருக்கும்போது, நாமெல்லோரும் சரியான காரணிக்காய்க் காத்திருக்கத்தான் வேண்டும். 

எதையும் நமக்கேற்றமாதிரி எல்லாப் பொழுதும் மாற்றிவிடமுடியாது என்பது பிரபஞ்ச யதார்த்தம்!

000000000000

நான் அவ்வப்போது பேசும் நண்பரொருவர் அடிக்கடி தனது நண்பர்கள் மாறிக் கொண்டிருக்கின்றனர், அவர்களைப் புரிந்துகொள்ளாமல் பழகிவிட்டேன் என்று சொல்லிக் கொண்டிருப்பார். அவருக்கு நான் என் வாழ்விலிருந்து சில உதாரணங்களைச் சொல்லிக் கொண்டிருப்பேன். அவரைப் போல எனக்கு நிறைய நண்பர்கள் இல்லாதுவிட்டாலும், நானும் பல நண்பர்களுக்கு மெளனமாக விடை கொடுத்திருக்கின்றேன். அது நண்பர்களோ, காதலிகளோ எந்த ஒருவரிடம் நம்மால் மனம் திறந்து பேசும் வெளி இல்லாமல் போகின்றதோ அப்போதே அவர்களுக்கு விடைகொடுத்து விடுவது இரு தரப்பினர்க்கும் நல்லது என்றேன்.

இந்தப் பிரபஞ்சம் நமக்கான அரிய விடயங்களை இழக்க வைத்தாலும், அதைவிட இன்னும் பெறுமதி மிக்க மனிதர்களைக் கொண்டு நம் வாழ்வை நிரப்பும். அதை நண்பர்களை விட, காதலிகளின் விடயத்தில் நான் பார்த்திருக்கின்றேன் என நண்பருக்குச் சொன்னேன். இவ்வளவு நாளும் எங்கிருந்தார்கள் இவர்கள் என்று வியக்குமளவுக்கு சட்டென்று நம்மிடையே தோன்றி நம்மைப் பலர் புதிதாக வியக்க வைப்பார்கள்.

ஒரு காதலின் பெரும் பிரிவில் தனக்குள் உழன்று கொண்டு, 'இவ்வளவு காதலை வைத்துக் கொண்டு என்ன செய்வது' என்று மறுகிக் கொண்டவனுக்கு, பின்னர் ஒரு காலத்தில் ஒரே சமயத்தில் நான்கு பெண்கள் காதலிக்க வந்தார்கள் என்பதை காதலின் துயரத்தில் இருந்தபோது அந்த ஒருவன் நம்பியிருக்கத்தான் முடியுமா என்ன?

வாழ்க்கை அப்படி விசித்திரமானதுதான். நம்மை எந்தளவுக்கு நமது பலவீனங்களோடு இன்னொருவரின் முன்னால் வைக்கமுடியுமோ, அந்தளவுக்கு அந்தளவு நமக்கு தோழமையோ/நேசமோ கிடைக்கும். அதேபோல திறந்த மனதுடன் நேசத்துக்குப் பிரியாவிடை வேண்டியபோது கொடுக்கவும் முடியும்.

இந்த நண்பருக்கு நேற்றிரவு நகுலனைப் பற்றி சுகுமாரன் எழுதிய 'நகுலன் விட்டுச் சென்ற வழிகள்' பற்றிச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். மலையாளக் கவிஞர்களும், தமிழ்க் கவிஞர்களும் பங்குபற்றிய ஒரு நிகழ்வில் நகுலனும் மேடையில் உட்கார்ந்திருக்கின்றார். அப்போது ஒவ்வொரு கவிஞர்களும் கவிதை வாசிக்கும்போது நகுலனையும் அழைக்கின்றனர். நகுலன், 'கவிதை உரக்க வாசிப்பதற்கானதல்ல; மனதால் வாசிப்பதற்கானது என்று ஒலிபெருக்கியில் அறிவித்து விட்டு வந்து மெளனமாக உட்கார்ந்து விட்டார். நெருங்கிய நண்பரான அய்யப்பப் பணிக்கர் வற்புறுத்தியும் நகுலன் இசையவில்லை.' என்று சுகுமாரன் அந்த நிகழ்வை நேரில் பார்த்து எழுதியிருக்கின்றார்.

அவ்வாறு ஒரு கவிஞர் ஒருவரின் நூல் அறிமுக நிகழ்வுக்கு, தமிழ்நாட்டில் நின்றபோது சென்றிருந்தபோது, சிறுகூட்டம் என்பதால் ஒவ்வொருத்தரும் அந்தக் கவிஞரின் தொகுப்பிலிருந்து ஏதோ ஒரு கவிதையை வாசித்தபோது, நான் கவிதைகள் மெளன வாசிப்பிற்குரியது என்று மறுத்திருந்ததை (ப்யூகோவ்ஸ்கியின் தமிழாக்கத்திற்கான முன்னுரையிலும் குறிப்பிட்டிருப்பேன்) நண்பருக்கு நினைவூட்டினேன். 'அப்படியெனில் நான் ஒரு நிகழ்வில் கவிதைகளை உரத்து வாசித்ததை மறுதலிக்கத்தான், இவற்றை எனக்குச் சொல்கின்றாயா' எனக் கேட்டார். அப்படி என்றெல்லாம் இல்லை. நான் உணர்ந்ததைப் போல நகுலன் உணர்ந்திருக்கின்றார் என்பது நினைவுக்கு வந்ததென்று கதையை வேறு திசைக்கு மடை மாற்றினேன்.

அத்தோடு இருந்தால் பரவாயில்லை. வெளிக் குளிர் எனக்கு கலக மனோபாவத்தைத் தந்ததோ என்னதோ, அதே கட்டுரையில் நகுலன் சுகுமாரனுக்கு ஒரு எழுத்தாளராக ஆகவேண்டும் என்று விரும்பினால், திருமணம் செய்யாது இருக்கவேண்டும் என்றும் கூறியிருக்கின்றார் என்று வாயைத் திறந்து சொல்லிவிட்டேன். சரி இப்போது என்ன சொல்ல வருகின்றாய் அலுப்பான, உடல் நோவிருக்கும் நாளொன்றில், நல்ல மனோநிலையை எனக்குத் தருவாய் என்று உன்னிடம் வந்தால், கவிதைகள் மெளன வாசிப்புக்குரியவை, எழுதப்போவது என்றால் பிரம்மசாரியாய் இருக்கவேண்டும் என்றெல்லாம் அவர் சொன்னார், இவர் சொன்னார் என்று ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பில்லாது 'பனி' போலக் கதைக்கிறாய் எனச் சலித்துக்கொண்டார் நண்பர்.

நகுலன், பிரமிள், ஏ.ஜே.கனகரட்ன, (ஓவியர்) கருணா என்று தனித்திருந்து தம்போக்கில் வாழ்ந்து, இவ்வுலகிலிருந்து உதிர்ந்து போனவர்கள் மீது ஏனோ பனிக்காலங்களில் இன்னும் பிரியம் கூடிவிடுகின்றது. அந்த ஆன்மாக்கள் எங்கிருந்தாலும் ஒன்று சேர்ந்து - தற்சமயம் எனக்குப் பிடித்த ஆர்ஜெண்டீனா Santa Julia என்கின்ற செம்மதுக்காரியோடு- காதல் நடனமாடி கள்வெறி கொள்ளட்டுமாக.

பெண்களின் அரவணைப்பின்றி ஒருகணமும் இருக்கவே முடியாத என்னைப் ஒருவனுக்கு இவர்களின் வாழ்வு என்றும் தீரா வியப்புத்தான். அதை அருகிலிருந்து பார்த்தபின்னும் இப்படிக் கோபிக்கக்கூடாது, நண்பரே!

00000000000000000000

(Dec 22, 2022)

புலம்பெயர் X புகலிட X அகதி இலக்கியம்

Wednesday, March 22, 2023

-சிறு குறிப்புகள்-

*******************

இற்றைக்கு 20 வருடங்ளுக்கு முன்னரே புலம்பெயர் X புகலிட வேறுபாடுகள் தீவிரமாகப் பேசப்பட்டிருக்கின்றது. பல்வேறு நிலைகள்/விடயங்கள் இடைவெட்டும் மிக சிக்கலான ஈழத்தமிழர்களின் அந்நிய நாட்டு வாழ்வை தெளிவாக வரையறுத்தும் விட முடியாது. 1983 இனக்கலவரத்தை ஒரு முக்கிய புள்ளியாக வைத்து புலம்பெயர் X புகலிடம் என்பது உரையாடப்பட்டிருக்கின்றது. 80களுக்கு முன் இலங்கையில் இருந்த படித்த உயர்வர்க்கத்தினர் பொருளாதார வசதிக்காய் புலம்பெயர்ந்தனர். முக்கியமான யாழ், கொழும்பு ஆதிக்கசாதியினருக்கு இந்த வாய்ப்புக்கள் எளிதாகக் கிடைத்து அவர்கள் புலம்பெயர்ந்தனர்.

83இல் நிகழ்ந்த படுகொலைகளும், இலங்கை/இந்திய இராணுவ ஆக்கிரமிப்புக்களும், நம் இயக்கங்களுக்குள் நிகழ்ந்த உட்படுகொலைகளும் சாதி, மத, ஊர் பாகுபாடில்லாது எல்லோரையும் வெளிநாடுகளுக்கு எப்படியெனினும் உயிரைத் தக்கவைப்பதற்காய் அத்தனை ஆபத்துக்களுக்குமிடையில் 80களில் இருந்து அனுப்பி வைக்கத் தொடங்கியது.

இவ்வாறு நிகழ்ந்த விடயங்களை -80களின் பிற்பகுதியில் இருந்து 90களின் முடிவுவரை- புலம்பெயர்ந்த தேசத்திலிருந்து வந்த சிறுசஞ்சிகைகளின் எண்ணிக்கையையும், அவற்றின் பேசுபொருள்களையும் வைத்துப் பார்த்தாலே இந்த வரலாறு  நமக்கு எளிதாகப் புரியும். அந்தக் காலத்தில் கலை இலக்கியச் செயற்பாடுகளில் ஈடுபட்டவர்களில் சிலர், ஏற்கனவே பொருளாதார வசதிக்காய் வந்தவர்களையும், அகதிகளாய் உயிர் தப்பி வந்தவர்களையும் ஒன்றாகச் சேர்த்துப் பார்த்தல் நியாயமில்லையென்று நினைக்கத் தொடங்கினர். எனவே பின்னமைப்பியல்/பின் நவீனத்துவம் கூறும் வித்தியாசங்களைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினர். இந்த வித்தியாசங்கள் யாழில் இருந்து இலக்கியம் பேசுபவர்க்கும், மலையகத்தில் இருந்து இலக்கியம் பேசுபவர்க்கும் இருக்கும் வித்தியாசத்தைப் போன்றது அல்லது வடபகுதியில் இருந்து புலிகளால் விரட்டப்பட்ட முஸ்லிம்களுக்கும், கிழக்கில் அந்தளவுக்குப் பாதிக்கப்படாத முஸ்லிம்களுக்கும் இடையில் இருக்கும் வித்தியாசத்தைப் போன்றது என  ஒரு எளிய உதாரணத்துக்குச் சொல்லலாம்.

இதன் நிமித்தமே பொருளாதார வசதி காரணமாக வெளிநாடுகளுக்கு வந்தவர்களைப் புலம்பெயர்ந்தவர்கள் என்றும், ஊரில் இருக்க முடியாத நிலையில் உயிர்தப்பி வந்தவர்களை புகலிடத்தவர் என்ற வகைமைக்குள்ளும் பலர் வைத்துப் பார்க்கத் தொடங்கினர்.

முன்னவர்கள் தம் படிப்பின் நிமித்தம் ஒரளவு வசதியாகத் தம் வாழ்வை அமைத்துக் கொள்ள, 80களின் பின் யுத்தத்தால் இடம்பெயர்ந்தவர்கள் ஒரு விளிம்புநிலை வாழ்வுக்குத் தள்ளப்பட்டிருந்தனர். இந்த புலம்பெயர்வுக்குள்ளும் இன்னும் வித்தியாசங்கள் இருக்கின்றன. இலங்கையில் ஆங்கிலத்தை ஒரளவு கற்று இங்கிலாந்து, கனடா, ஆஸ்திரேலியா, அமெரிக்கா நாடுகளுக்கு புலம்பெயர்ந்தவர்க்கும், ஜேர்மன், பிரான்ஸ், சுவிஸ் மற்றும் ஸ்கண்டிநேவியன் நாடுகளுக்கு இடம்பெயர்ந்தவர்களுக்கும் இடையிலான வாழ்வியல் முறையே முற்றும் வேறுவிதமானமை. புதிய நாட்டில் புதிய காலநிலையில் புதிய ஒரு மொழியைக் கற்றுக்கொள்வதென்பது எவ்வளவு கடினமென்பது சொல்லாமலே நமக்குப் புரியக் கூடியவை.

2.

இப்போது புலம்பெயர்ந்த இலக்கியத்திற்குள் வருவோம். இவர்கள் 83 கலவரத்துக்கு முன் புலம்பெயர்ந்தவர்கள் என்றாலும் நாம் அ.முத்துலிங்கத்தின் எழுத்துக்களையும், 'காலம்' செல்வத்தின் எழுத்துக்களையும் ஒன்றாக மதிப்பிட முடியாது என்பதை அறிவோம். செல்வத்தின் எழுத்துக்களை வாசிக்கும்போது அவர் தொடர்ச்சியான தனது இலங்கை வாழ்வில் அவரும், அவரது பெற்றோரும் எப்படி ஒடுக்கப்பட்டிருக்கின்றனர் என்று நேரடியாகப் பதிவு செய்து வந்திருக்கின்றார். அப்படியெனில் செல்வத்துக்கு போர் பற்றிய அனுபவங்கள் அவ்வளவு இல்லையென்று இந்த ஒடுக்கப்பட்ட விடயங்களை நாம் ஒதுக்கிவிட்டுப் போகமுடியுமா? இல்லைத்தானே. அவ்வாறே புலம்பெயர் எழுத்துக்களிலும் வித்தியாசங்கள் இருக்கின்றன. நாம் பாரதி புத்தகலாயத்தை அடையாளப்படுத்தும் சிராஜ் இப்போது கூறும் 'யாழ் வெள்ளாள மேட்டிமை' வாதத்திற்குள் செல்வத்தின் ஒடுக்கபட்ட எழுத்துக்களை அடக்கி, கடந்து போனால் அவ்வளவு அபத்தமாக இருக்குமல்லவா? இதையேன் குறிப்பிடுகின்றேன் என்றால் இவ்வாறான விடயங்களை எளிதில் பொதுமைப்படுத்தக் கூடாது என்பதற்காகவே.

இப்போது புகலிட இலக்கியத்துக்கு வருவோம். 83 இற்கு பின் நிகழ்ந்த பல்வேறு சம்பவங்கள், அனைவரையும் சாதி, மத, பிரதேச பேதமின்றி வெளிநாடுகளுக்கு துரத்தி வைத்தது. அவர்களின் அநேகர் உணவகங்களில் கோப்பை கழுவியும், சமையலறைகளில் வெந்தும், தொழிற்சாலைகளில் கடைநிலை ஊழியர்களாக தேய்ந்தும், இவற்றிற்கிடையில் இருந்து கலை இலக்கியங்களை வளர்க்கத் தொடங்கினர். அந்த புகலிட இலக்கியவாதிகளில் அனைத்துச் சாதியினரும் இருந்தனர். விளிம்புநிலை வாழ்க்கையை வாழ்ந்தனர். பின்னரான காலத்தில் குடும்பம், பிள்ளைகள் என்று பலர் தமது சொந்தசாதி/மதப் பெருமிதங்களில் திளைத்தாலும், புகலிட இலக்கியம் என்பது விளிம்புகளின் உரையாடலாகவே பெரும்பாலும் இருந்து வந்திருக்கின்றது.

3.

இந்த புலம்பெயர் X புகலிட இலக்கிய வேறுபாடுகள் 2000களின் பின் மெல்ல மெல்லக் கரைந்து போயிருந்தது. ஏனெனில் பொருளாதாரவசதி காரணமாக புலம்பெயர்ந்தவர்களில் விரல் விட்டு எண்ணக் கூடியவர்களே இலக்கிய செயற்பாடுகளில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்தனர். 1990/2000 பின்னரான காலம் ஈழத்தில் கிட்டத்தட்ட அனைத்து ஈழத்தமிழரையும் அகதிகளாக்கியுமிருந்தது. போரால் பாதிக்கப்படாத தமிழர்கள் இல்லை என்னுமளவுக்கு எல்லோரையும் யுத்தம் அலைய வைத்தது. ஆக 2000 பிறகான காலத்தில் அவரவர் விரும்பியமாதிரி புலம்பெயர், புகலிட இலக்கியம் என்று இதன் வரலாற்றை அவ்வளவு முக்கியப்படுத்தாது தம் விருப்பின்போக்கில் பாவிக்கத் தொடங்கினர்.

80களில் நடந்த இன்னொரு பெரும் புலம்பெயர்வு இந்தியாவை நோக்கியது. அதற்கு முன்னர் சாஸ்திரி-சிறிமாவோ ஒப்பந்தம் நம்மோடு ஒன்றாக நூற்றாண்டுகளாக வாழ்ந்த மலையகத்தமிழர்களை நாடற்றவர்களாகியது. அவர்களின் ஒருபகுதியை இந்தியாவுக்கு வலுக்கட்டாயமாக அனுப்பி வைத்தது. அந்தத் துயருக்கு நமது சில ஈழத்தமிழ்த்தலைவர்களும் காரணமாக இருந்தார்கள் என்பதை வரலாறு என்றும் மன்னிக்கவும் போவதில்லை.

அதற்குப் பின் 80களில் இலங்கையின் எல்லாப் பகுதியிலிருந்தும் பலரை இந்தியாவுக்கு அகதிகளாக யுத்தம் அனுப்பிவைத்தது. அங்கிருந்து வசதி வாய்ப்புக்களைப் பயன்படுத்தி சிலர் மேற்குலகிற்குத் தப்பியோட, பெரும்பான்மையினர் அகதி முகாமிற்குள்ளும் எவ்வித அடிப்படை வசதியோ, தனி மனித சுதந்திரமோ கிடைக்காமலே வாழவேண்டி வந்தது. இதன் உச்சக் கொடுநிலை ராஜீவ்காந்தியின் மரணத்தோடு வந்து சேர்ந்தது. இன்று எந்த மேற்கு நாடாயினும் நாம் அங்கே அகதியாகப் போனால் ஆகக்குறைந்தது அடிப்படை மனித வசதிகளுடன் வாழமுடியும். ஆனால் கணத்துக்கு கணம், தொப்பூழ்கொடி என்று உருகுகின்ற தமிழக மக்களாலோ, அரசாலோ இவர்கள் சக இந்தியர்களாக வாழ்வதற்கான எந்த வசதியும் ராஜீவ்காந்தியின் மரணம் முடிந்து 30 ஆண்டுகள் கடந்தபின்னும் செய்யமுடியாது இருப்பதென்பதுதான் எவ்வளவு துயரமானது.

இத்தனைக்கும் திபெத்திய மக்களையும், பங்களாதேச மக்களையும் குறிப்பிட்ட ஆண்டுகள் இம்மண்ணில் வாழ்ந்தபின் தம்மைப் போன்ற சக இந்தியர்களாக மாற வாய்ப்புக்கள் கொடுக்கும் இந்திய ஒன்றிய அரசு, அகதிகளுக்கான அடிப்படை உரிமையைக் கூட ஈழத்தமிழ் அகதிகளுக்கு இன்னமும் கொடுக்கத் தயாரில்லை. இப்போதும்  இந்திய உளவுத்துறையின் விசாரிப்புக்களும், கண்காணிப்புக்களும் இருக்கும் அகதி முகாமில் இருந்து எவர் நிம்மதியாக எழுத முடியும்? முகாமை விட்டு வெளியில் வந்தால் கூட உரிய எந்த ஆவணங்களுமின்றி 'தலைமறைவு' அகதிகளாகவே அவர்கள் வாழவும் வேண்டியிருக்கின்றது.

இதுகுறித்து யார் வெட்கப்படவேண்டும்? யார் அவமானப்பட வேண்டும்? நமது நிலத்தில் நமது சகோதரர்களை, நம்மைப் போன்று சரிநிகராக வாழவேண்டிய ஈழத்தமிழர்களை இப்படி நாம் நடத்தவேண்டி இருக்கிறதே என்று தமிழகத்தவர்கள் அல்லவா தலைகுனிய வேண்டும். கனடாவில் ஆதிக்குடிகளை எப்படி வெள்ளையினத்தவரும், பிரெஞ்சுக்காரர்களும் நடத்தினர் என்று வெட்கப்படவேண்டியது நம்மைப் போன்ற கனடிய குடிமக்களே தவிர அந்தப் பூர்வீகக் குடிகள் அல்ல.

ஆனால் இப்போது என்ன நடக்கிறது. தமிழகத்தில் இருக்கும் சிலர் இதுகுறித்து எந்த அவமானமும் வெட்கமும் அடையாது புலம்பெயர்ந்த நமக்கு பாடங் கற்பிக்க 'புதிய தீர்க்கதரிசிகளாக' வருகின்றார்கள். புலம்பெயர் இலக்கியமா, அகதி இலக்கியமா என்று மயிர்பிளக்கும் விவாதங்களை நடத்தி நம்மையின்னும் பிளவுபடுத்திக் கொண்டிருக்கின்றார்கள். போரின் எந்தத் துளியும் தீண்டிப் பார்த்திராத, அதன் மனவடுக்களை அறியாத நீங்கள் எங்களுக்கு அறிவுரை சொல்ல வருவது எவ்வளவு கேவலமானது என்று நீங்கள் எப்போதாவது சிந்தித்துப் பார்த்ததுண்டா?

ஆதிக்கசாதிக்காரனாக இருந்துகொண்டு அந்த privilegeகள் அறியாது , ஒரு தலித்துக்குப் பாடஞ் சொல்ல வந்தால், நீங்கள் பேசும் மானிடத்தின் எந்த மேன்மையையும் பேசத் தகுதியற்றவரே. அதுபோலவே இதுவும் உங்களின் privileges உங்களுக்குத் தரப்பட்ட உரிமைகளல்ல.

இத்தனை காலமும் ஒடுக்கப்பட்ட அகதி முகாம் குரல்கள் (யார் ஒடுக்கியது? நீங்களேதான்) இப்போது பொதுவெளிக்கு வரத் தொடங்கியிருக்கிறது. முகாங்களிலிருந்து வரும் குரல்களை தொடக்க கால பத்தினாதனின் எடிட் செய்யப்படாத பனுவல்களிலிருந்து, அண்மைக்கால விஜிதரனின் எழுத்துக்கள் வரை பெரும்பாலானவற்றை என்னைப் போன்றவர்கள் கவனித்துக்கொண்டே வருகின்றோம். அவை குறித்து அவ்வப்போது எழுதியும் இருக்கின்றோம்.

இனியான காலத்தில் அதிகம் ஒலிக்கவேண்டிய இந்த முகாம் வாழ்க்கைக் குரல்களை, யாரேனும் புலம்பெயர்ந்தவரோ, புகலிடத்தவரோ வரவேற்காதவிடத்து அவர்களையும் நாம் கேள்வி கேட்போம், தள்ளிவைப்போம். ஒருகாலத்தில் சிறுபான்மையினர் என்றும், ஒடுக்கப்பட்டோர் என்றும் பஞ்சமர் என்றும் அழைக்கப்பட்டுக் கேவலப்பட்டவர்கள் தமது குரல்களை உயர்த்தியபோது எல்லா ஆதிக்கசாதிகளும் பம்மிப் பதுங்கின அல்லவா. அவ்வாறே இந்த அகதிமுகாமின் குரல்களும் ஓங்கி ஒலிக்கட்டும். குரலற்றவர்களின் குரலான அவர்களுக்குத் துணையாக இருப்பதை விட நம்மைப் போன்ற புலம்பெயர்ந்தவர்களுக்கு வேறு எது நிம்மதியைத் தரப்போகின்றது. ஆனால் வெளியில் இருந்து கொண்டு எங்களுக்குப் பாடங்கற்பித்தால், முதலில் உங்கள் வீட்டைச் சுத்தப்படுத்தி, அகதி என்று சொல்ல இன்றும் அகதிகளாக இந்தியாவில் இருப்பவர்க்கும், என்னைப் போன்று போரின் நிமித்தம் அலைந்தவர்க்கும் மட்டுமே உரிமை இருக்கின்றதே தவிர, தமிழ்நாட்டில் சொகுசாக இருந்துகொண்டு, உங்கள் அரசியல் சுயநலங்களுக்காய் நம்மைப் பாவித்துக்கொண்டிருக்கும் உங்கள் எவருக்கும் நம்மை அகதி என்று அழைக்க உரிமையில்லை என்றும் தெளிவாகச் சொல்லி வைப்போம்.

நாளை இந்தியாவின் அகதி முகாங்களில் இருந்து வெளிவரும் குரல்கள், தம்மை அகதிக் குரல்களாக அடையாளப்படுத்த விரும்பினால் என்ன, இல்லை புகலிடக் குரலாக அடையாளப்படுத்த விரும்பினால் என்ன, அவர்களுக்கான தோழமையுணர்வைக் கொடுக்க நாம் என்றும் துணையிருப்போம். அதில் எந்த மறுபேச்சுக்கும் இடமில்லை.

*********************

(Jan 21, 2022)