கள்ளி

கள்ளி
சிறுகதை

சாம்பல் வானத்தில் மறையும் வைரவர்

சாம்பல் வானத்தில் மறையும் வைரவர்
சிறுகதை

பேயாய் உழலும் சிறுமனமே

பேயாய் உழலும் சிறுமனமே
கட்டுரை

மெக்ஸிக்கோ

மெக்ஸிக்கோ
நாவல்

பிரபஞ்சன்

Friday, March 15, 2019

ஊரில் இருந்தபோது எங்களுக்குச் சஞ்சிகைகளுக்குச் செலவழிப்பதற்கு வசதி இருக்கவில்லை. ஆகவே அப்பா ஒவ்வொரு ஆண்டு முடிவிலும் நூலகத்தில் பழைய சஞ்சிகைகளை ஏலத்தில் போடும்போது கிலோக்கணக்கில் வாங்கிக்கொண்டு வருவார். பின்னர் அவை கதைகள், தொடர்கதைகள், கட்டுரைகள் என பிரிக்கப்பட்டு பைண்ட் செய்யப்படும். அந்த 'பைண்டிங்'கைக் கூட வீட்டில் இருக்கும் மரக்கட்டைகளையும், சணல் நூல் ஊசியையும் கொண்டு செய்வார். அப்படி நான் வாசித்ததுதான் லதாவின் ஓவியங்களுடன் இருந்த சாண்டியல்யனின் கடல் புறாவின் மூன்று பாகங்களும். அந்த மூன்று பாகங்களில் ஒரு சில அத்தியாயங்கள் கிடைக்காதபோது பக்கத்து வீட்டு அக்காவொருவரின் அழகிய கையெழுத்தில் அந்த முழு அத்தியாயங்களும் மையால் எழுதப்பட்டு சேர்க்கப்பட்டதும் நினைவில் இருக்கின்றது.

அவ்வாறான ஒரு சிறுகதைத் தொகுப்பில்தான் நான் ஒரு கதையை வாசித்துத் திகைத்து நின்றிருக்கின்றேன். அப்போது பதினொன்றோ அல்லது பன்னிரண்டோ வயதிருக்கலாம். கதையில் ஒரு கொலை நடக்கின்றது. அந்தக் கொலையைச் செய்தவரைப் பிடிக்கவேண்டிய கட்டாயம் பொலிஸுக்கு வருகின்றது. எவ்வாறு தேடியும் கொலைகாரன் பிடிபடாது போக ஒரு அப்பாவி (அநாதரவான) சிறுவனைக் கொலைகாரனெனப் பிடிக்கிறது பொலிஸ். அந்தச் சிறுவனை இன்னொரு நகரிலுள்ள பொலிஸ் ஸ்டேசனுக்குக் கூட்டிக்கொண்டு போய்க்கொண்டிருக்கின்றார்கள். அப்படிக் கூட்டிச் செல்லும் பொலிஸிஸ்காரர்களில் ஒருவர் மிகுந்த மனிதாபிமானியாக இருக்கின்றார். எப்படியெனினும் இந்தச் சிறுவனைச் சித்திரவதை செய்து கொலை செய்துவிடுவார்கள் என்பது அந்தப் பொலிஸ்காரருக்கு உறுதியாகத் தெரிகிறது. அந்தச் சிறுவனுக்குப் போகும்வழியில் சாப்பாடு வாங்கிக்கொடுத்துவிட்டு, அவன் கடதாசிப்பூக்களைப் (போஹன்வில்லா) ஆசையுடன் பொறுக்கும்போது, அவன் தப்பியோட முயற்சித்தான் என அவனைச் சுட்டுக்கொன்று விடுகின்றார். அவர் அந்தத் துப்பாக்கிச் சூட்டால் கொடுத்தது, அந்தச் சிறுவனுக்கான விடுதலை. பொலிஸ் ஸ்டேசனுக்குள் போய் சித்திரவதைக்குள்ளாகி குற்றுயிராகிப் போய் மரணிப்பதைப் பார்க்கச் சகிக்காத ஒருவரின் மென்மனது அதில் காட்டப்பட்டிருக்கும். இப்படியும் கதை எழுதலாம் என்பதோடு, அந்தப் பொலிஸ்காரரை எப்படி விளங்கிக்கொள்வது என்றும் அந்த வயதில் திகைத்து நின்றிருக்கின்றேன். இன்று அந்தக் கதையின் பெயர் கூட மறந்துவிட்டது. ஆனால் அப்போதுதான் எனக்கு முதன்முதலாக பிரபஞ்சன் அறிமுகமாயிருந்தார்.

பிறகு பிரபஞ்சனின் மானுடம் வெல்லும், வானம் வசப்படும் நாவல்களை மட்டுமில்லாது 'தாழப் பறக்காத பரத்தையர் கொடி' போன்ற கட்டுரைத் தொகுப்புக்கள் உட்பட அவரது அண்மைய மகாபாரதக் கதைகள் வரை தொடர்ந்து வாசித்து வந்திருக்கின்றேன். பிரபஞ்சன்தான் பிரபஞ்சக் கவி என்ற பெயரில் கவிதை எழுதுகின்றவர் என்று தெரியாது அவரது சில கவிதைகளைக் கூட, கனடா வந்த புதிதில் ஏதோ ஒரு சஞ்சிகையில் இருந்து பிரித்தெடுத்து சேகரித்தும் வைத்திருக்கின்றேன்.


பாண்டிச்சேரி என்றதும் நினைவில் வர பலர் இருக்கின்றார்கள். ஆனால் பாண்டிச்சேரிக்கு இன்னும் போகாத என்னை அதற்குள் உலாவவிட்டவர்களாக பிரபஞ்சனையும், ரமேஷ்-பிரேமையும் முதன்மையானவர்களாகச் சொல்வேன். ரமேஷ்- பிரேமின் கவிதைகள் சிலவற்றில் பிரபஞ்சன் முக்கிய ஒரு பாத்திரமாக, பாண்டிச்சேரியின் அடையாளங்களில் ஒருவராக வந்துமிருக்கின்றார். அந்தளவுக்கு அவர் மீது அளவு கடந்த பிரியம் வைத்தவர்களாக அவர்கள் இருந்திருக்கின்றார்கள். இவர்களைத் தவிர்த்து ராஜ் கெளதமனும், கி.ராஜநாராயணனும் பாண்டிச்சேரிக்குப் போனால் சந்திக்கவேண்டியவர்கள் என்கின்ற என் பட்டியலில் இருப்பவர்கள். 'லண்டனில் சிலுவைராஜ்' நாவலாக இருக்கவேண்டும், அதில் சிலுவைராஜ் வீட்டிலிருந்து சென்று பாருக்குக் குடித்துவிட்டு வருகின்ற எள்ளலான காட்சிகள் எல்லாம் இன்னும் நினைவில் நிற்கின்றன.

பிரபஞ்சன் கனடாவுக்கு ஒருமுறை வந்திருக்கின்றார். அது அவருக்கு உவப்பில்லாத நிகழ்வாகவும், அவரின் மனைவி அப்போது இந்தியாவில் மறைந்துபோனதால் துயரமான சம்பவமாகவும் மாறியிருந்தது. அவர் இங்கு சில வாரங்கள் நின்றபோதும் அவரை ஒரேயொரு நிகழ்ச்சியிலேயே என்னால் சந்திக்கமுடிந்திருந்தது.

அவர் நிகழ்வு முடிந்து வெளியே வந்து சிகரெட் புகைத்துக் கொண்டிருந்தபோதுதான்,அவரோடு கொஞ்சநேரமே தனிப்பட்டுப் பேசமுடிந்தது. அப்போது அவரிடம் இங்கே வந்து நின்ற நாட்களில் நம்மால் ஆறுதலாக அவரோடு இருந்து பேசமுடியவில்லையே என்ற கவலையைப் பகிர்ந்தபோது, அடுத்தமுறை என்னை நீங்கள் அழையுங்கள், நாங்கள் உங்களைப் போன்றவர்களோடு வந்து நின்று எல்லாவற்றையும் பேசுகின்றேன் என்றார் சிரித்தபடி.

சென்னை புத்தகக் கண்காட்சி நேரத்தில் குட்டி ரேவதி X எஸ்.ரா பிரச்சினை எழுந்தபோது பெண்கள் பக்கம் நிற்பதற்காய் மேடையிலிருந்து வெளிநடப்புச் செய்ததிலிருந்தும், என்.சி.பி.எச் பிரபஞ்சன், வளர்மதி உள்ளிட்டோரின் நாடகங்களை உரிய அனுமதி இல்லாது பிரசுரித்த பிரச்சினையில் நியாயத்தின் பக்கம் பேசியதிலிருந்தும், எழுத்தாளர் பலர்க்கு அரிதாகவே வாய்க்கும் 'அறவுணர்வு' அவரிடம் நிறைய இருந்ததைப் பார்த்திருக்கின்றேன். இலக்கிய உபாசகனாக மட்டுமில்லாது, அழகின்/அன்பின் உபாசகனாகவும் அவர் இருந்ததைப் பல்வேறுபட்டவர்கள் எழுத அறிந்துமிருக்கின்றேன்.


ஒருவர் தன் அறவுணர்வின் பொருட்டு பிற லெளதீக விடயங்களையோ/ பொருளாதார வசதிகளையோ உதறியெறிவது அவ்வளவு எளிதல்ல. ஒருவகையில்பார்த்தால் நம் தமிழ்ச்சூழலில் எழுத்தை முழுநேரமாகக் கொண்டும். அதற்காய்ச் சமரசமும் செய்யாது வாழ்ந்த இறுதிப்பரம்பரையின் அரிதான சிலரில் ஒருவராக பிரபஞ்சன் இருக்கவும் கூடும்.

பிரபஞ்சன் தனது வாழ்வின் தேர்வுகளை விரும்பிச் செய்தார் என்று பலர் பதிவு செய்திருக்கின்றனர். தடத்தில் வந்த நேர்காணலில் 'நான் மகிழ்ச்சியாக இல்லை, ஆனாலும் இந்த வாழ்வை வாழ்ந்தாகத்தானே வேண்டும்' என்று சொல்லிய ஒரு பிரபஞ்சனும் இன்னொரு பக்கம் இருக்கின்றார். 'குடும்பத் தலைவனாய் இருக்க தான் தகுதியற்றவன், மனைவிக்கு மிகவும் கஷ்டம் கொடுத்திருக்கின்றேன்' என சுயவிமர்சனம் செய்கின்ற வேறொரு பிரபஞ்சனும் நமக்கு முன் இருந்திருக்கின்றார். எனக்கு எல்லாவிதமான பிரபஞ்சனையும் பிடித்திருக்கின்றது. ஏனெனில் இவை எல்லாமுந்தான் பிரபஞ்சனை இன்னும் மனிதத்தன்மையுள்ள ஒருவராக மாற்றுகின்றது.

துணைகள் இல்லாதவர்கள் மட்டுமில்லை, துணைகளோடு இருப்பவர்களும் தனிமையை உணர்ந்தபடியே இருக்கின்றனர். அதுவும் துணைகளோடு இருப்பவர்கள் அவர்களின் துணைகள் பிரியும்போதோ அல்லது மறையும்போதோ இன்னும் ஆழமான தனிமைக்குள் செல்லவேண்டிய நிலைமை ஏற்படுகின்றது. சக மனிதர்கள் நமக்குத் தேவையாகவும், சிலவேளைகளில் அவர்களே நமக்கு மூச்சுவிட முடியாது நம் அமைதியைக் குலைக்கின்றவர்களாகவும் இருக்கின்றார்கள். அதைப் புரிந்துகொண்டு அதில் ஒரு சமனிலையை அடைந்துவிடலாம் என்கின்ற பயணத்தில் இருப்பவர்களாகவே நம்மில் பலர் இருக்கக்கூடும்.

பிரபஞ்சன், நமது அறவுணர்வுகளை இழக்காது, பிறர் மீது இன்னும் கரிசனம் காட்டும் உயிரிகளாக நம்மை வாழச்சொல்கின்றதான ஒரு வாழ்வை வாழ்ந்துவிட்டுப் போயிருக்கின்றார். அதேபோல அவரின் தேர்வுகளில் அவர் அவ்வப்போது தளர்கின்றவராகவும், தளம்புகின்றவராகவும் இருப்பதை அவரது நேர்காணல்களில் அவதானிக்கும்போது, அவரை நமக்குரிய ஒருவராக நினைத்து இன்னும் நேசிக்கவும் முடிகின்றது.

மண்ணிற நிற லெதர் குளிராடையுடன், ஸ்டைலாக புகைபிடித்துக்கொண்டு மிகுந்த கனிவான குரலில் பேசிக்கொண்டிருந்த பிரபஞ்சனை அவரின் எழுத்துக்களைப் போல அவ்வளவு எளிதில் மறந்துவிடமுடியாது.

.........................

(Jan 07, 2019)

பெளலோ கொய்லோவின் 'ஹிப்பி'

Wednesday, March 13, 2019

Hippie By Paulo Coelho

1960களில் ஹிப்பி இயக்கம் ஓர் அலையாக உலகெங்கும் எழுகின்றது. கீழைத்தேச நாடுகளின் தத்துவங்களையும், சன்னியாசிகளையும் தேடிப்போகின்ற ஒரு காலம் மேற்கத்தையவர்களுக்கு வாய்க்கின்றது. 60களின் பிற்பகுதியிலும், 70களின் தொடக்கத்திலும் ஹிப்பியாக அலைகின்ற ஒருவன் லத்தீன் அமெரிக்கா நாடொன்றிலிருந்து ஐரோப்பாவிற்கு தன்னைத் தொலைக்க வருகின்றான். தற்செயலாக அங்கே ஒரு பெண்ணைச் சந்திக்க, அவள் அவனுக்குள் நேபாளத்திற்குப் போகும் ஆசையைப் பெருகச் செய்கின்றாள். இறுதியில் ஐரோப்பிய அலைச்சலை ஒதுக்கிவைத்து அந்தப் பெண்ணோடு ஆம்ஸ்டடாமிலிருந்து நேபாளத்திற்கு ஹிப்பிகளால் அன்று Magic Bus என அழைக்கப்படும் ஒரு பஸ்ஸில் புறப்படுகின்றான். நெதர்லாண்ட்,  ஜேர்மனி, ஆஸ்திரியா, துருக்கி, லெபனான், ஈரான், ஈராக், பாகிஸ்தான், இந்தியா என பலநாடுகளை, பல ஆயிரக்கணக்கான மைல்கள் தாண்டி மூன்று வாரங்களுக்கு மேலாய் செய்யும் ஒருவகையான சாகசமான பயணம் என இதை அழைத்துக்கொள்ளலாம்.

பெளலோ தன் இருபதுகளின் தொடக்கத்தில் இருக்கின்றான். அதற்கு முன்னரே தன்னைவிடப் பத்து வயதான யூகோஸ்லாவாக்கிய காதலியோடு பெரு நாட்டின் மச்சுபிச்சுவிற்குப் போயிருக்கின்றான். மச்சுபிச்சுவிற்குப் போய், பொலிவாவைப் பார்த்து பிரேஸிலிக்குள் நுழையும்போது, அன்றைய பிரேசிலிய வலதுசாரி அரசு/இராணுவத்தால் இருவரும் கைதுசெய்யப்பட்டு சித்திரவதை செய்யப்படுகின்றார்கள். பெளலோவின் காதலி இடதுசாரி சார்புள்ள யூகோஸ்லாவாக்கியாவைச் சேர்ந்தவள் என்பதால் இவர்கள் இருவரும் அந்நாட்டின் உளவாளிகளென சந்தேகத்தின்பேரில் சிறையில் அடைக்கப்படுகின்றார்கள். கடும் சித்திரவதையின் பின் இவர்கள் உளவுபார்க்க வந்தவர்கள் இல்லை என்பதால் விடுதலை செய்யப்பட்டாலும், பெளலோவிற்கு அதன்பிறகு பொலிஸ்/இராணுவத்தைக் கண்டாலே உளஅழுத்தமும், பதற்றமும் ஒவ்வொருமுறையும் வந்துவிடுகின்றது. இந்தச் சித்திரவதையின் பின், அவனது காதலியும் நடைமுறைச் சாத்தியங்களைக் காரணங்களைக் காட்டி விலத்திப் போகின்றாள்.

ஹிப்பி இயக்கத்தினுள்ளே தன்னைப் பொருந்திக்கொண்ட பெளலோ ஹிப்பி இயக்கம் பற்றிய நாம் அறியாப் பல உண்மைகளைச் சொல்கின்றார். ஒருவகையில் ஹிப்பி இயக்கங்களை பெண்களே முன்நின்று நடத்திக்கொண்டிருந்தார்கள் என்பதை வெளிப்படையாகச் சொல்லவும் செய்கின்றார். ஆண்களாகிய தம்மால் எதையும் தனித்துச் செய்யமுடியாது எனச் சலிப்படைகின்றபோது பெண்களே தமக்கு அடைக்கலந்தந்து வழிப்படுத்தியிருக்கின்றார் என பெளலோ குறிப்பிடுகின்றார்: 'நாம் தனித்திருக்கின்றோம். எம்மை இந்த உலகமும், காதலும் கைவிட்டு விட்டதென கதறும்போது பெண்களே, ஆண்களாகிய நமக்கான திசைகளைக் காட்டியிருக்கின்றார்கள்'.

ஹிப்பி இயக்கம் அதனளவில் தந்த சுதந்திரத்தால், திருமணம் என்கின்ற அமைப்புக்கள் போகாது தமக்கான ஆண்களைப் பெண்கள் தேர்ந்தெடுக்கின்றார்கள். காடுகளிலும், காமத்திலும் அதன் உச்சங்கள் வரை ஆண்களை எடுத்துச் சென்று வாழ்வின் புதிய பாதைகளை அவர்களே திறந்து காட்டுகின்றார்கள். அதேபோன்று தமக்கான முடிவுகளையும் தெளிவாக எடுத்து தொடர்ந்து -ஆண்களுக்காய் காத்திருக்காது- நகர்ந்துபோகின்றவர்களாகவும் அந்தப் பெண்களே இருக்கின்றார்கள்.

ஹிப்பிகளின் உள்சுற்றுக்கென போய்க்கொண்டிருக்கும் invisible post அவர்களுக்கு ஒரு முக்கிய வழிகாட்டிப் புத்தகமாக இருக்கின்றது. 60களில் இந்தியாவில் சாமியார்களைத் தேடிப் போய்க்கொண்டிருந்த அலையை, பீட்டில்ஸிற்கு (Beatles) அணுக்கமாக இருந்த மகரிஷி மகேஷ் யோகி, ஜான் லெனனின் காதலியான மியா ஃபாரோவோடு குகைக்குள் முறைதவறி பாலியல் வன்முறை செய்யமுயன்ற நிகழ்வு ஹிப்பிகளிடையே, முற்றுமுழுதாக மாற்றிப்போட்டு விடுகின்றது. ஹிப்பிப் பெண்கள் இந்தியாவை விலத்தி தமது புதிய தடங்களை நேபாளத்தின் காத்மாண்டு நோக்கி நகர்த்தத் தொடங்குகின்றனர்.


1970ம் ஆண்டு செப்ரெம்பர் மாதம் ஆம்ஸ்டடாமைச் சுற்றிப் பார்க்க வந்த பெளலோ, கார்லா என்கின்ற நெதர்லாண்டுப் பெண்ணைச் சந்திக்கின்றார். நல்லதொரு வேலையில் அந்நாட்டில் இருக்கின்ற கார்லாவின் உள்மனதை நேபாளத்தின் 'ஆன்மீகம்' எங்கோ தொலைவிலிருந்து அழைக்கின்றது. தனது வேலையைத் துறந்துவிட்டு ஹிப்பியாக மாறுகின்ற கார்லாவிற்கு இதுவரை ஒருபோதும் சென்றிடாத நேபாளத்திற்குத் தனித்துச் செல்லத் தயக்கம் இருக்கின்றது. எனவே இந்த 'மாய பேரூந்தில்' நேபாளம் போவதற்கு ஒரு நண்பரைத் தேடிக்கொண்டிருக்கின்றார். இலத்தீன் அமெரிக்காவிலிருந்து வந்த பெளலோவைச் சந்தித்தாலும், பெளலோவிற்கு கீழைத்தேய ஆன்மீகத்தேடலில் பெரிய ஈர்ப்பு இருக்கவில்லை என்பதையும் கார்லா அறிகின்றார். சில நாள்கள் கார்லாவோடு அலைகின்ற பெளலோ, சட்டென்று ஒரு முடிவை எடுத்து கார்லாவோடு நேபாளத்திற்கு பஸ்சில் போவதற்கு டிக்கெட்டை வாங்கிவிடுகின்றார்.

பெளலோவும், கார்லாவும் இந்தப் பஸ்சில் ஏறினாலும், அந்த பஸ்சில் வருகின்ற பல்வேறு நபர்கள் நமக்கு அறிமுகப்படுத்தப்படுகின்றார்கள். வீட்டை விட்டு ஓடிவரும் இரண்டு பதின்மப்பெண்கள்,  ஒரு தகப்பனும், மகளும், இன்னொரு காதல் சோடியென ஒவ்வொருத்தரும் தமக்கான கதைகளைக் கொண்டிருக்கின்றனர்.

தகப்பனும், மகளுமாக இந்தப் பயணத்தில் வருகின்ற பிரான்ஸ் நாட்டைச் சேர்ந்தவர்கள் பற்றி நிச்சயம் குறிப்பிட்டுச் சொல்லவேண்டும். பிரான்ஸில் 1968ல் மாணவர் புரட்சியில் ஈடுபட்டவர்களில் இந்தப் பெண்ணும் ஒருவர். அந்தப் புரட்சி தோற்றுப்போனதன் காரணத்தை அறியவும், தன்னையொரு இடதுசாரியாக முற்றாக ஆக்கவும், இந்திய-சீனா எல்லையிலிருக்கும் மாவோயிஸ்டுக்களைச் சந்திக்க இந்தப் பெண் விருப்புக் கொள்கின்றார். அதேவேளை அவரின் தகப்பனோ நாளாந்த வாழ்க்கையில் ஒரு சலிப்படைந்து, கீழைத்தேயத்திற்குப் புறப்பட தன் மகளைத் துணைக்கு அழைக்கின்றார்.

இவ்வாறு  ஒரு பயணமும், மனிதர்களும் நமக்குச் சுவாரசியமாக அறிமுகப்படுத்தப்படுகின்றார்கள். பஸ் நிறுத்தப்படும் ஒவ்வொரு இடங்களிலும் அந்தச் சூழல் விரிவாக விபரிக்கப்படுகின்றது. ஹிப்பிகள் கட்டுப்பாட்டற்றவர்கள் என்பதை மறுத்து அவர்களைப் பற்றிப் பொதுப்புத்தி வைத்திருக்கும் பல தவறான எண்ணங்களை இந்தப் பயணத்தினூடு நமக்குச் சொல்லப்படுகின்றது. எப்போதும் ஹிப்பிகளுக்கு, பொது உலகோடு போய் இணையுங்கள், இதெல்லாம் ஒரு வாழ்க்கையா என்று சொல்லப்படுகின்ற 'அறிவுரைகளை' நமக்கு ஞாபகப்படுத்தப்படுகின்றது.

வன்முறையையும், போரையும் வெறுத்து, மிகுந்த நெகிழ்வு கொண்ட, எவருக்கும் அதிகம் தீங்கு விளைவிக்காது தமது இயல்பில் வாழ்கின்ற பல அரிய மனிதர்களை நாம் இங்கே கண்டுகொள்கின்றோம். மிகப்பெரும் துறைகளில் இருந்து வாழ்வின் ஆடம்பரங்களை அனுபவித்த பலர் ஒரு நொடிப்பொழுதில் எல்லாவற்றையும் உதறித்தள்ளி, எந்த அடையாளங்களுமில்லாது தம்மை ஆக்கிக்கொண்டு அலைந்து திரிபவர்களாக மாறுவதையும் நாம் வியப்புடன் பார்த்துக்கொள்கின்றோம்.

பல்வேறு நாடுகளில் தங்கி நின்று, இரசித்து, பொதுப்புத்தியினதும்/பொலிஸினதும் வன்முறையும் சகித்து, இந்தப் பயணம் பல்வேறு நாடுகளினூடாகத் தொடர்கின்றது. பேரூந்து துருக்கியை வந்தடைகின்றபோது ஜோர்டானில் மாறும் அரசியல் நிலவரம், சில வாரங்கள் இஸ்தான்புல்லில் தங்கவேண்டிய நிலையை இவர்களுக்கு உருவாக்கின்றது.

பயணத்திடையே பெளலோவிற்கு நல்லதொரு நண்பராக இருக்கும் கார்லாவை, இஸ்தான்புல்லின்  சூழ்நிலை பெளலோவைக் காதலிக்கும் மனோநிலையை உருவாக்கின்றது. ஒரு அழகான மாலைப்பொழுதில் அவர்கள் தமது உடல்களைப் பகிர்கின்றார்கள். பெளலோவிற்கும் கார்லாவின் மீது அளவிறந்த காதல் வருகின்றது. ஆனால் அவரது தேடல் இன்னொருவிதத்தில் அவரை அழைத்துச் செல்கின்றது. துருக்கியில், பெளலோவின் மனதில் சிறுவயதில் சித்திரமாக உருவாகித் தேங்கிப்போன சூஃபிகளின்பால் அது செல்கின்றது. தொடர்ச்சியாக சூஃபிகளைச் சந்திக்கப் போகத்தொடங்கிய அவரது ஆன்மீகப் பயணத்தில் (அவர் அங்கே சந்திக்கின்ற ஒரு பிரெஞ்சு சூஃபியின் கதை இன்னும் சுவாரசியமானது), அவர் ஒரு முடிவை தீர்க்கமாய் எடுக்கவேண்டியிருக்கின்றது.

தனக்குப் பிடித்த சூஃபியிஸத்தை அறிய துருக்கியில் நிற்பதா அல்லது கார்லாவின் காதலுக்காய் நேபாளம் வரை அவரோடு செல்வதா என்பது. பெளலோவின் வாழ்வின் ஆன்மீகத்தேடலின் முக்கிய புள்ளியாக வந்து இடைவெட்டுகின்றது.
காலம் நகர்கின்றது. இன்று பெளலோ ஒரு பிரபல்யம் வாய்ந்த எழுத்தாளராக ஆகிவிட்டார். அதன் பிறகு இடையில் ஆம்ஸ்டடாம் போய் தன் நூல் பற்றிப் பேசியபோதும், கார்லாவைச் சந்தித்துவிடக்கூடுமென நினைக்கின்றார். கார்லா என்றென்றைக்குமாய்க் காணாமற்போய்விடுகின்றார்.


இந்த நூல்  இரஸவாதி (Alchemist) எழுதிய Paulo Coelhoவின்  சுய அனுபவங்களின் தொகுப்பாகும். பெளலோவின் ஒரு சில நூல்களை நான் மேலோட்டமாக வாசித்திருந்தாலும், அவரை என் அலைவரிசைக்குரிய ஒரு எழுத்தாளராகக் கொண்டதோ, தொடர்ந்து அவரது நாவல்கள் அனைத்தையும் தேடி வாசிக்கவேண்டும் என்றோ நினைத்ததில்லை. அண்மையில் நூலகத்திற்குச் சென்றபோது 'ஹிப்பி' என்ற பெயரைப் பார்த்த ஒரு காரணத்தாலும், இந்தப் பயணம் எதைப் பற்றி என்று சிறு குறிப்பை வாசித்ததாலும் எடுத்துக்கொண்டு வந்து வாசித்து முடித்திருந்தேன்.

இது ஒரு சுவாரசியமான நூல் என்றாலும், 300 பக்கங்கள் உள்ள நூலின் அரைவாசிப் பகுதிவரையும் பயணம் ஆரம்பிக்கவேயில்லை. பயணத்திற்கான தயார்ப்படுத்தல்கள் மற்றும் இன்னபிற விடயங்களே அதிகம் பேசப்படுகின்றன. பயணத்தின்போது பிற மனிதர்களை அதிகம் பேசப்படுகின்றார்களே தவிர, பெளலோ பற்றியோ அல்லது கார்லா பற்றியோ அதிகம் அறிய முடிவதில்லை. ஆகக்குறைந்தது அவர்களின் ஆழ்மன ஆன்மீகத்தேடல்கள் பற்றியாவது விரிவாக இதில் பேசியிருக்கலாம்.

பெளலோ ஒரு தீவிரமான கத்தோலிக்க குடும்பத்திலிருந்து கொண்டுவரப்பட்டவர். பதின்மங்களில் அளவுக்கதிமான துடுக்காய் இருக்கின்றார் என்பதற்காகவே உளவியல் சிகிச்சை நிலையத்துக்கு அனுப்பப்பட்டவர். அங்கிருந்து தப்பியோடி, அவர் கண்டுபிடிக்கும் முதலாவது காதலியும் அவரை விடப் பத்து வயது அதிகமாய் இருப்பதால் குடும்பத்தால் புறக்கணிக்கப்பட்டவர். பின்னர் பொலிவியா, சிலி, ஆஜெண்டீனா போன்ற நாடுகளுக்கு அவரின் காதலியோடு ஹிப்பியாக அலைந்துவிட்டு பிரேஸிலுக்கு நுழையும்போது பொலிஸின் சித்திரவதையும் அனுபவித்தவர். பெளலோ ஸ்பெயினில் பல நூற்றுக்கணக்கான் மைல்கள் கிறிஸ்துவின்பால் கொண்ட அன்பினால் பாத யாத்திரை செய்தபோது தனக்குள் ஆன்மீகத் தெளிவு ஏற்பட்டதெனச் சொல்லியிருக்கின்றார். அதன்பின்னரே அவரால் Alchemist எழுதப்பட்டு உலகின் கவனத்தை ஈர்த்துக்கொண்டவர்.

ஒரு எழுத்தாளராக வரும் கனவு பெளலோவிற்கு இளவயதிலேயே வந்துவிடுகின்றது. அந்தக் கனவிற்கு இப்படி அவரின் 20களில் அலைந்து திரிந்த பயணம் இன்னும் ஊக்கத்தைக் கொடுத்திருக்கின்றது. பெளலோ அவரது Alchemist ஐ எழுதும்போது நாற்பதைக் கடந்துவிட்டார் என்பதையும் கவனிக்கவேண்டும்.
அறுபதுகளிலும், எழுபதுகளிலும் பெரும் அலையாக எழுந்த ஹிப்பி இயக்கத்தின் ஒரு குறுக்குவெட்டு முகத்தைப் பார்க்க பெளலோவின் 'ஹிப்பி'யை வாசித்துப் பார்க்கலாம். ஆனால் இது மட்டுமே ஹிப்பிகளின்  முழுச்சித்திரத்தையும் தந்துவிடாது என்கின்ற அவதானத்தையும் இந்த நூலை வாசித்து முடித்தபின்னும் நினைவில் வைத்திருக்கவேண்டும்.

.....................
 நன்றி: 'அம்ருதா' - மாசி, 2019


தீவிரவாதி கதை பற்றிய மூன்று சிறுகுறிப்புகள்

Wednesday, January 09, 2019



நெற்கொழுதாசன்

தீவிரவாதி:
 
இளங்கோ எழுதியிருக்கிறார். இளங்கோ எல்லோராலும் அறியப்பட்ட எழுத்தாளர். ஏறக்குறைய பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக எழுதுகிறார். இவரது சிறுகதைகளை முதலும் வாசித்திருக்கிறேன். எப்படி ஒருவர் தீவிரவாதி ஆக்கப்படுகிறார் என்ற கோணத்தில் பார்க்கப்படும் கதை. ஒவ்வொருவருக்கும் நிகழ்ந்த கதை. முன் சொன்ன கதையில் அகதி உருவாகுவதும் இந்தக் கதையில் தீவிரவாதி உருவாகுவதும் ஒரு கம்பின் இரு முனைகள். இதிலும் வரலாற்று சம்பவங்கள் உண்டு. ஆங்காங்கே தமிழ் இயக்கங்களை அவற்றின் பாத்திரமாகவே எழுதுகிறார். அதிலும் சோஷலிச தமிழீழம் அமைப்போம் என்ற கோஷத்துடன் வருபவர்கள் பற்றிய குறிப்புக்கள் என ஒரு அமர்க்களமான கதை. காதலுக்கு தூது செல்வதும் அதன் மூலம் இனிப்புகள் முட்டாசி, ரொபி என வேண்டி சாப்பிடுவதும் ( எங்களுக்கெல்லாம் எள்ளுப்பாகு, ஏக்னா, கண்டோஸ் வேண்டி தாந்தாங்கள் ) அந்த சிறுபராயத்துக்கே அழைத்து செல்கிறது. இறுதியில் இந்திய இராணுவம் நிகழ்த்திய யாழ் போதனாவைத்தியசாலை படுகொலைகளை பதிவு செய்தும் இருக்கிறது. பட்டிக்காட்டானுக்கு முட்டாசிக் கடை காட்டியது போல இப்பவும் சிலர் சொல்கிறார்கள் "தீவிரவாதியென "யென என்றும் சொல்லலாம். என்று முடிகிறது.


தளவாய் சுந்தரம்

இன்றுதான் உங்கள் கதையைப் படித்தேன். முதல் ஒன்றிரண்டு பாராக்கள் சுவாரஸியம் இல்லாததுபோல் நகர்ந்தாலும் விரைவிலேயே ஈர்க்கத் தொடங்கியது. பல இடங்களில் சிரித்தேன். கடைசியில் உங்கள் ‘ஹேமா அக்கா’ கதை போலவே மனதைக் கனத்தது. 

ரொம்ப நாட்களுக்குப் பிறகு சிறுகதை எழுதுகிறீர்கள் என நினைக்கிறேன். கதையைப் படித்து முடித்தபோது, அடிக்கடி எழுதும்படி உங்களைக் கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும் என்றும் தோன்றியது.

வேலைப்பளு காரணமாக நாவலைப் படிப்பதை தள்ளிப் போட்டுவிட்டேன். அதையும் உடனே படித்துவிடுகிறேன்.



மைக்கேல்

அற்புதமான கதை. அசோகமித்ரனின் இனிய ஆவி உங்களில் கவிந்திருப்பது, சிறுகதையின் தலையங்கத்தில் இருந்து உள்ளடக்கம்வரை புரிந்தேன். 
***
நிகழ்ந்து கனிந்த துயர வரலாற்றை இப்படித்தான் சொல்ல வேண்டும்.


................................

ஆசி.கந்தராஜாவின் 'கள்ளக் கணக்கு'

Monday, December 31, 2018


ஆசி.கந்தராஜாவின் புதிய தொகுப்பான 'கள்ளக்கணக்கில்'  பதின்மூன்று கதைகள் தொகுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஏற்கனவே  வெளியான அவரின் சிறுகதைத் தொகுப்புக்களான 'பாவனை பேசலன்றி' (2000), 'உயரப்பறக்கும் காகங்கள் (2003) ஆகியவற்றிலிருந்து ஆறிற்கும் மேலான கதைகள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இளவயதில் எழுதிவிட்டு, நீண்ட காலத்திற்கு எழுதாமல் இருந்து பிறகு மீண்டும் எழுதத்தொடங்கியமை மற்றும் பல நாடுகளுக்கு தொழில் நிமித்தம் பயணஞ்செய்தவை என்பவற்றில் தனக்கும் அ.முத்துலிங்கத்திற்கும் பல ஒற்றுமைகள் இருக்கின்றதென ஆசி.கந்தராஜா  குறிப்பிடுகின்றார்.

இத்தொகுப்பில் இருக்கும் கதைகள் பல பல்வேறு நாடுகளின் பின்னணியில் நிகழ்கின்றன. எனினும் இலங்கையோ அல்லது ஆஸ்திரேலியாவோ ஓர் இணைநாடாக இந்தக் கதைகள் ஒவ்வொன்றிலும் வந்தபடியும் இருக்கின்றன. இத்தொகுப்பில் இருப்பவற்றில் 'அன்னை', 'யாவரும் கேளிர்', 'புகலிடம்', 'காதல் ஒருவன்', 'மிருகம்' மற்றும் 'வெள்ளிக்கிழமை விரதம்' ஆகிய கதைகள் அதன் பேசுபொருளாலும், நடையாலும் முக்கியமாகின்றன.

'அன்னை'யும், 'வெள்ளிக்கிழமை விரதமும்' ஆபிரிக்கா நாடுகளில் நடைபெறுகின்றவை.  இரண்டு கதைகளிலும், வரும் பாத்திரங்களும் கிட்டத்தட்ட ஒரேவிதமான சிக்கல்களைச் சந்திக்கின்றன. 'அன்னை'யில் ஒரு கொலையோடு அந்தச் சிக்கல் தீர்க்கப்படுகின்றது. 'வெள்ளிக்கிழமை விரதத்தில்' உடலை நுகர்வாக்கி வேறொருவகையில் அந்தச் சிக்கலிருந்து முக்கிய பாத்திரங்கள் தப்பிக்கொள்கின்றன.

ஆபிரிக்காக் கண்டத்தில் பல்வேறு பழங்குடிகள் (tribes) இன்னமும் உயிர்ப்புடன் இருந்துகொண்டிருக்கின்றன. அதை அதன் மானிடவியல்தன்மையுடன் விளங்காதவரை நமக்கு அவர்களின் மரபுகள்/பண்பாடுகள் என்பவை ஆச்சரியத்தையும், திகைப்பையும் தரக்கூடியவையாக இருக்கும். சினுவா ஆச்சுபேயின் நாவல்களை, முக்கியமாய்  Things Fall Apart, No Longer At Ease போன்றவற்றை வாசித்திருப்பவர்க்கு ஆபிரிக்கக் குழுமங்களை எப்படி விளங்குவதென்ற ஒரு வரைபடம் கிடைக்கக்கூடும். எனினும் தமிழ்ச்சூழலில்  இலத்தீன் அமெரிக்கக் கலாசாரம் அறியப்பட்டவளவுக்கு, இன்னும் ஆபிரிக்கப் பழங்குடி இனங்களின் பண்பாட்டு வரைவியல்கள் விரிவாகப் பேசப்படவில்லை. அந்தவகையில் ஆசி.கந்தராஜாவின் இந்தக் கதைகள்- ஒருவகையில் நேரடிச்சாட்சியாக இருப்பதாலும்- வாசிக்கும் நமக்குச் சுவாரசியமாகத் தெரிகின்றன.

'புகலிடம்' என்கின்ற கதை, அகதிகளாக உலகெங்கும் பரவிய நம்மைப்போன்றவர்க்கு மிக அணுக்கமாக உணரக்கூடிய கதையாகும். கதை லெபனானில் நிகழ்கின்றது. சிரிய உள்நாட்டு யுத்தத்தினாலும் பெற்றோரை இழந்து அகதிகளான சகோதரர்கள் இருவர் ரோஸாப்பூக்களை விற்பதால், அவர்களோடு நெருக்கமாகப் பழகும் சந்தர்ப்பம் இந்தக் கதையில் வரும் கதைசொல்லிக்கு கிடைக்கின்றது. இவ்வாறு ரோஸாப்பூக்களை ஐரோப்பாவின் தெருக்களில் விற்கும் ஈழத்தமிழர்களைப் பற்றி  வி.என்.நைபால் தனது 'Magic Seeds' நாவலில்  எழுதியதும் நினைவுக்கு வருகின்றது. அலி என்கின்ற சிரியாவிலிருந்து அகதியாகிய பதின்மவயதினன், தனது பத்து வயதுத் தங்கையோடு லெபனானின் பெய்ரூட் தெருக்களில் அலைந்துதிரிகின்றான். இவ்வளவு சிறுவனாக இருந்தாலும் அலிக்கு சிரிய உள்நாட்டுப் பிரச்சினை குறித்து தெளிவான புரிதல்கள் இருக்கின்றன. அதைக் கதைசொல்லிக்குப் பகிரும் அலி தனது தந்தையார் ஒரு பாடசாலையில் அதிபராக இருந்தபோது கொல்லப்பட்டார் என்கின்றான். பின்னர் தாயாரோடு ஒரு அகதிமுகாமில் இருந்தபோது,  தங்கள் தலையில் துப்பாக்கி அழுத்தப்பட தாயும் தங்களின் முன்நிலையில் பாலியல் வன்புணர்வுக்கு உள்ளாகிச் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டார் என்கின்றான். எந்தக் குழந்தையாலும் தாங்கமுடியாத, பார்க்கவே கூடாத  சம்பவங்களை அனுபவித்த  அலியும், அவனது சகோதரியும் பெரும் மன அழுத்ததோடும் துயரத்தோடும் வாழ்வதை கதைசொல்லி புரிந்துகொள்கின்றார்.

ஒருநாள் அகதிகளாக அலையும் அவர்களுக்கு லெபனானிலும் நிம்மதியில்லாது போகின்றது. சிறுமியான சகோதரி மீது தெருவில் போகும் ஒருவன் பாலியல் அத்துமீறல் செய்கின்றான். தங்கையைக் காப்பாற்றுவதற்காக கொலை செய்கின்ற நிலைக்குப் போகின்றான் அலி. இனி பொலிஸ் வந்து அலியைக் கைதுசெய்து அலியின் வாழ்வு சிதையப்போகின்றது என்று நினைக்கும் தருணத்தில் ஒரு முஸ்லிம் பெரியவர் வந்து அந்தக் குழந்தைகளை கூட்டத்திலிருந்து பிரித்தெடுத்து எங்கேயாவது தப்பிப்பிழையுங்கள் என தப்பவைப்பதோடு கதை முடிகின்றது.

அகதிகளுக்கு அவர்கள் சொந்தமண்ணில் இருந்த விரட்டப்பட்ட துயரத்தோடு, அவர்கள் அடைக்கலம் புகுந்த நாடுகளிலும் ஒரு எளிதான வாழ்வு அமையாததையும் இந்தக்கதையினூடு நாம் புரிந்துகொள்ளலாம். இலங்கையிலிருந்து போர்க்காலங்களில் 'தொப்பூள்கொடி உறவு' எனக் காலம் காலம் சொல்லப்படுகின்ற இந்தியாவுக்கு படகுகளில் போய் அங்கே கவனிக்கப்படாத மானிடர்களாய் அகதிமுகாங்களில் முடக்கப்பட்ட ஏதிலித்தமிழர்களின் வரலாறும் நம்முன்னே நிகழ்ந்துகொண்டிருப்பதை அசையாய்ச் சாட்சிகளாய்ப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பவர்களும் நாமல்லவா?


இதேபோன்று இலங்கையில் இன்னும் துயரமான வாழ்வைக் கொண்டிருக்கும் இந்திய வம்சாளியினரின் கதையை 'யாவரும் கேளிர்' கூறுகின்றது. எத்தனையோ தலைமுறைகளுக்கு முன் இலங்கை சென்ற பரம்பரையைச் சேர்ந்த முத்துசாமியின் வாழ்க்கை 1983ம் ஜூலைக் கலவரத்தின்போது திசைமாறுகின்றது. ஏற்கனவே தொழில்சங்க நடவடிக்கைகளால் சிங்களவரின் வெறுப்பைச் சம்பாதித்த முத்துச்சாமியை, கலவரத்தை முன்வைத்து அவரின் வீட்டைக் கொளுத்துவதுடன், முத்துசாமியின் தங்கையையும் காடையர் குழு பாலியல் வன்புணர்ந்து செய்து கொலைசெய்கின்றது. அந்தத் துயரத்தோடு நாடுவிட்டு மீண்டும் தமிழகம் திரும்பும் முத்துச்சாமியும் அவரின் தாயும் ஏற்காட்டுத் தேயிலைத் தோட்டத்திற்குள் அடைக்கலம் புகுகின்றனர்.

அங்கேயும் 'சாதி தெரியாத சிலோன்காரர்' என ஏற்காடு தேயிலைத்தோட்டங்களைச் சொந்தமாக வைத்திருக்கும் ஆதிக்க சாதிகளால் முத்துச்சாமியைப் போன்றவர்கள் விலத்தி வைக்கப்பட்டுப் பலிவாங்கப்படுகின்றனர். இலங்கையிலும் நிம்மதியாக இருக்கமுடியாது இந்தியாவிற்கு வந்தும், இயல்பான வாழ்க்கை வாழமுடியாத பலரின் வாழ்க்கை இந்தக் கதையினூடு காட்டப்படுகின்றது. எப்போதும் விளிம்புநிலையாகவே வைக்கப்பட்டிருக்கும் மலையகத்தமிழரை நமது எந்த அரசியல் கட்சிகள் மட்டுமின்றி இலக்கியம் சார்ந்தும்  புறமொதுக்கும் நிலையே இன்னும் இருக்கின்றதென்பதையும் நாமனைவரும் நன்கு அறிவோம்.

'காதல் ஒருவன்' கதை, ஆஸ்திரேலியாவில் நிகழ்ந்தாலும் அதனூடு ஈரானின் கலாசாரம் பற்றிய ஒரு குறுக்குவெட்டுப் பரப்பு நமக்கு காட்சிப்படுத்தப்படுகின்றது. தனது மனைவி தனக்குத் 'துரோகம்' செய்துவிட்டாள் என்பதற்காக வாழ்க்கை இழக்கும் ஒரு தம்பதியினர் கதை. தனிமனிதருக்கான சுதந்திரம் பல்வேறு புலம்பெயர்ந்த நாடுகளில் -இலங்கைத்தமிழர் உட்பட- பல இனங்களுக்கு இருந்தாலும்,  ஏதோ ஒருவகையில் சமூகத்தளைகளிலிருந்து அவர்களில் பலரால் வெளிவரமுடியாமல் சிக்கல்படுவதையே, இந்த ஈரானியத் தம்பதிகள் நமக்கு வெளிப்படுத்துகின்றனர். காலம் அதன்பாட்டில் நகர்ந்தாலும், வாழ்வின் மீது நம்பிக்கை இழக்காது தனது முதல் இரண்டு பிள்ளைகளை தனது விவாகரத்துப் பெற்ற கணவனுக்கு - முஸ்லிம் முறைப்படி- விட்டுக்கொடுக்கவேண்டி வந்தாலும், மூன்றாவது பிள்ளையைத் தன்சொந்தக் காலில் நின்று வளர்த்து பல்கலைக்கழகத்திற்கு அனுப்பும் றொற்நொக் என்னும் பெண்ணின் உறுதி நம்மை அதிசயக்க வைக்கின்றது.

புலம்பெயர்ந்த வாழ்வென்பென்பதை பல ஆண்கள் தாம் 'இழந்து வந்த சொர்க்கமென' நனவிடைதோய்ந்து கவலையுறும்போது, பெரும்பாலான பெண்கள் அதை வசந்தி ராஜா தனது கவிதையொன்றில் கூறியதுமாதிரி 'தங்கத்தாம்பாளத்தில் வைத்துத் தரப்பட்ட சுதந்திரம்' எனக்கொண்டாடுவதையும் நாம் நினைவில் கொள்ளலாம். அந்தக் கவிதையிற்குப் பொருத்தமான ஒரு கதையாக 'காதல் ஒருவனை'க் கொள்ளலாம்.

'அந்நியமாதல்' கதை பங்களாதேஷில் நிகழ்கின்ற கதை. எப்படி இன்னமும் முதலாளிகள் என்ற மமதை கொண்டு, தம் சக பணியாளரை அடக்குவதையும், அதேவேளை வெள்ளை நிறத்தைக் கண்டு மண்டியிட்டு அடிபணியும் இன்னமும் போகாத 'காலனித்துவ மனோபாவத்தை'யும் இந்தக் கதையில் வரும் யூசூப் என்கின்ற அப்பாவி மனிதனின் பாத்திரத்தினூடு நமக்கு விவரித்துக் காட்டப்படுகின்றது.

பலர் பல்வேறு நாடுகளுக்கு தொழில் நிமித்தமோ அல்லது புதிய நாடுகளைத் தரிசிக்கவேண்டுமென்கின்ற அளப்பரிய காதலினாலோ போய்க்கொண்டிருப்பார்கள். எனினும் மிகச்சிலரே அந்த அனுபவங்களைச் சேகரமாக்கி புனைவாக்கும் பொறுமையும், திறமையும் கொண்டிருப்பவர்கள். அந்தவகையில் ஆசி.கந்தராஜாவின்  இந்தத்தொகுப்பிலுள்ள கதைகள் பல மிகச்சிறப்பாகவே இருக்கின்றன. நம்மில் பலருக்கு பிற மனிதர்களை/அவர்களின் கலாசாரங்களை புரிந்துகொள்வதில் மிகுந்த சிக்கல்கள் இருக்கின்றன. ஆனால் ஆசி.கந்தராஜா,வெவ்வேறு நாட்டுப் பின்புலங்களில் வரும் கதாபாத்திரங்களை எழுதும்போது, அவர்களின் பண்பாட்டுப் பின்புலங்களில் வைத்து அப்பாத்திரங்களை விளங்கிக்கொள்ளவே விரும்புகின்றார்.

சமகாலத்திற்கோ அல்லது நமது விழுமியங்களுக்கோ உடன்படாத விடயங்கள் நடக்கின்றபோதும், தனக்கான தனிப்பட்ட தீர்ப்புக்களை அளிக்கவோ, வாசகர்களை ஒற்றைத்தன்மையில் விளங்கிக்கொள்ளும் புள்ளிகளையோ தராது, அவரவர் அவரவர்க்கு விரும்பியமாதிரி புரிந்துகொள்வதற்கான வெளிகளை கந்தராஜா தனது கதைகளில் தருவதைக் குறிப்பிட்டாக வேண்டும். தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கதைகளின் தொகுப்பு என்றாலும், அண்மையில் வந்தவற்றில் தவிர்க்காது வாசிக்கவேண்டிய ஒரு தொகுப்பென இதைத் தயக்கமின்றிக் கூறலாம்.

---------------------------------------------
(நன்றி: 'காலம்' சஞ்சிகை, 2018)