கள்ளி

கள்ளி
சிறுகதை

சாம்பல் வானத்தில் மறையும் வைரவர்

சாம்பல் வானத்தில் மறையும் வைரவர்
சிறுகதை

பேயாய் உழலும் சிறுமனமே

பேயாய் உழலும் சிறுமனமே
கட்டுரை

மெக்ஸிக்கோ

மெக்ஸிக்கோ
நாவல்

அனுக் அருட்பிரகாசத்தோடான நேர்காணல்

Sunday, February 12, 2017


 டிசே: உங்களைப் பற்றி சிறு அறிமுகம் மற்றும் நீங்கள் எழுத வந்த சூழல் பற்றிச் சொல்ல முடியுமா?

அனுக்: நான் கொழும்பில் 1988 ஆம் ஆண்டில் ஒரு வசதியான குடும்பத்தில் பிறந்தேன். எனது பெற்றோர் யாழ்ப்பாணத்திலுள்ள புலோலியை சேர்ந்தவர்கள். சிறு வயதாக இருக்கும் போது, நான் இரண்டு வருடங்கள் தாயாரோடும் தங்கையோடும் ஆஸ்திரேலியாவில் இருந்து ஆங்கிலத்தில் படித்தபடியால் நான் இலங்கைக்கு திரும்பி வந்த பிறகு எனது படிப்பு ஆங்கிலத்தில்தான் தொடர்ந்தது. 18 வயதில் எனக்கு அமெரிக்காவிலுள்ள ஸ்டான்போர்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் படிக்க வாய்ப்பு கிடைத்தது. மேலைத்தேய தத்துவத்தில் பட்டம் வாங்கிய பிறகு, ஒரு வருடமாக தமிழ் நாட்டில் ஒரு பத்திரிகையில் பணிபுரிந்தேன். அங்கேதான் நான் ஊக்கத்தோடு எழுதத் தொடங்கினேன். ஒரு வருடத்திற்குப் பிறகு நான் திரும்ப அமெரிக்காவிற்குப் போய் தத்துவத்தில் கலாநிதி பட்டத்திற்குப் (PhD) படிக்க ஆரம்பித்தேன். எனது ஆய்வேட்டை எழுத வேண்டியிருந்த நேரத்தில் தான் நான் இந்த நாவல் எழுதினேன்.


டிசே: The Story of a Brief Marriage என்ற நாவலை எழுத உங்களுக்கு எழுத எது உந்துதலாக இருந்தது? 

அனுக்: 2009 இல் போர் முடிந்த நேரத்தில் நான் அமெரிக்காவில் இலங்கையர் யாரோடும் பழக்கம் இல்லாமல் தனியாகப் படித்துக்கொண்டிருந்தேன். அந்த அந்நிய சூழலில் ஒவ்வொரு நாளும் இலங்கையிலிருந்து வெளி வந்த செய்திகளை வாசிப்பேன், ஆனால் உண்மையைச் சொன்னால் 2011 இல் வெளி வந்த Sri Lanka's Killing Fields என்ற ஆவணப்படத்தைப் பார்த்துத்தான் போரின் இறுதிக் காலத்தில் வன்னியில் நடந்த கொடுமைகளைப் பற்றி தெளிவாக அறிந்துக்கொண்டேன். அது என்னை கடுமையாகப் பாதித்தது. இதெல்லாம் நடக்கும் போது, நான் எல்லா வசதிகளோடும் தத்துவம் படித்துக்கொண்டிருந்தேனே என்று வருந்தினேன். அந்தக் குற்ற உணர்ச்சியோடுதான்  இந்த நாவலை எழுதத் தொடங்கினேன். வரலாறு எனக்கும் எனது குடும்பத்திற்கும் கொடுத்த அதிர்ஷ்டத்தால் வன்னியில் இருக்கின்ற மக்களின் நிலை எனக்கு நேரவில்லை. நான் அனுபவிக்காத -- ஆனால் வன்னி மக்கள் அனுபவித்த -- அவலங்களைப் புரிந்து கொள்வதற்காகத்தான் இந்தப் புத்தகத்தை எழுத முயற்சித்தேன். 


டிசே: இந்த நாவல் குறித்த அளவில், நீங்கள் ஒரு அபுனைவாக (non fiction)  எழுதச் சேகரித்த விடயங்களை புனைவாக (fiction) மாற்றி பிறகு எழுதியதாக குறிப்பிட்டிருக்கின்றீர்கள். அப்படி மாற்றும்போது நீங்கள் என்னவகையான சிக்கல்களை எதிர்கொண்டீர்கள்?

அனுக்: ஒரு எழுத்தாளராக எனது பாத்திரங்களின் மனநிலை பற்றி எழுதுவதுதான் எனது பிரதானமான நோக்கம். ஆனால் வன்னி வாழ்க்கையோ, போர் சூழலலோ நான் ஒரு நாளும் அனுபவிக்காதவை. அப்படி இருக்க போரின் இறுதிக் காலத்தில் சிக்கியிருந்த மக்களின் மனநிலை பற்றி தன்னம்பிக்கையோடு எழுத எனக்கு ஒரு தகுதியும் இல்லை. எத்தனை ஆவணப்படங்கள் பார்த்தாலும், எத்தனை பேரோடு கதைத்தாலும், எத்தனை மனத்தத்துவ கட்டுரைகள் வாசித்தாலும், பாதிக்கப்படாதவனுக்கு பாதிக்கப்பட்டவரின் நிலை விளங்காது. உறுதியில்லாமல் கற்பனை செய்துதான் விளங்கிக் கொள்ள  முயற்சிக்கலாம். ஆன படியாற் தான் நான் இந்த விடயங்கள் பற்றி புனைவாக எழுதினேன். இது பற்றி என்னால் புனைவாக மாத்திரமே எழுத முடிந்தது.


டிசே: தமிழில் போர் பற்றி வந்த நூல்களை வாசிக்கும் சந்தர்ப்பம் உங்களுக்குக் கிடைத்திருந்ததா?

அனுக்: எனது சிறுவயதில் நான் ஒரு வருடம் மட்டும் தமிழில் படித்தபடியால் தமிழில் வாசிப்பது எனக்கு சவாலாக இருக்கின்றது. போர் பற்றி தமிழில் வெளி வந்த படைப்புகளில் நான் வாசித்தவை மிகக் குறைவு என்றே சொல்ல வேண்டும்: ஷோபாஷக்தியின் கொரில்லாவும் சேரனுடைய சில கவிதைகளையும் படித்திருக்கின்றேன்.  


டிசே: ஒரு நேர்காணலில், ஆங்கிலத்தில் எழுதினாலும் ஆங்கிலம் ஒரு காலனித்துவ மொழி அது குறித்து நன்கு அறிந்து வைத்திருக்கின்றேன் எனக்கூறியிருக்கின்றீர்கள்.  Chinua Achebe போன்றவர்கள் ஒருகாலத்தில் ஆங்கிலத்தில் எழுதி பின்னர் தம் தாய் மொழிகளுக்குத் திரும்பியிருக்கின்றார்கள். உங்களுக்கும் அப்படி தமிழில் நாவல்களை எழுதும் விருப்பம் இருக்கின்றதா?

அனுக்: தமிழில் நாவல்கள் அல்லது கட்டுரைகள் எழுத வேண்டும் என்றொரு ஆசை நிச்சயம் இருக்கின்றது. என்னைப் பொறுத்தளவில் ஆங்கிலம் ஒரு அந்நிய மொழி. ஆங்கில எகாதிபத்தியத்தின் காரணமாக இன்றைக்கு உலகத்தில் எங்கும் ஆங்கில மொழிக்குத்தான் கூடுதல் அதிகாரம் இருக்கின்றது. ஆங்கிலத்தில் எழுதும் எழுத்தாளருக்குத்தான் கூடுதலான பரிசும் புகழும் சேர்கின்றது. தென்னாசியாவில் ஆங்கில மொழி கதைக்கக்கூடியவர்கள் மிகக் குறைவாக இருந்தும் வெளியுலகத்திற்கு தென்னாசியா பற்றிச் சொல்ல ஆங்கிலத்தில் எழுதும் தென்னாசிய எழுத்தாளருக்குத்தான் செல்வாக்கு அதிகம். இப்படியொரு நிலையில் ஒரு தமிழனாக இருந்தும் நான் தமிழ் மொழியிலன்றி ஆங்கிலத்தில் மட்டும் எழுதுகின்றேன் என்பது வெட்கப்படக் கூடிய விடயம். தமிழ் மக்களும், தமிழ் மொழியும் அழிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் ஒரு காலத்தில் நான் தமிழில் எழுத வேண்டும் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. அதே நேரத்தில் நான் திடீரென தமிழில் எழுத ஆரம்பிக்க முடியாது. தமிழுக்குத் தக்க மரியாதையைக்  கொடுக்க வேண்டும். தமிழில் எழுத வேண்டும் என்றால் முதல் தமிழ் இலக்கிய மரபில் பரீட்சயமாக வேண்டும். எழுதத் தொடங்க முன்னர், அந்த மரபுக்குள் ஓரளவுக்காவது மூழ்க வேண்டும், இல்லாவிட்டால் நான் தமிழில் எழுதுவது ஆங்கிலத்திலிருந்து தமிழுக்கு மொழிபெயர்க்கப்பட்ட எழுத்து மாதிரித்தான் இருக்கும. நான் தமிழில் படிக்க வாய்ப்பு கிடைக்காததால் தமிழ் இலக்கிய மரபில் அவ்வாறு மூழ்கப் பல வருடம் செல்லும் என்று நினைக்கின்றேன்.

டிசே: இலங்கையில் நடந்த யுத்தம் பற்றியும், அதன் பிறகான காலம் பற்றியும்  Still Counting the Dead (Frances Harrison),  The Cage (Gordon Weiss), The Seasons of Trouble (Rohini Mohan) போன்ற பல புத்தகங்கள் வெளிவந்திருக்கின்றன. ஆனால் அவை எப்போதும் வெளியாட்களின் பார்வை போன்ற உணர்வையே தந்திருந்தன. உங்களது நம்மிடமிருந்து எழும் ஒரு குரல் போலத் தோன்றியது. முக்கியமாய் நீங்கள் 'புலிகள்' என்று எந்த இடத்திலும் பாவிக்காது, 'இயக்கம்' என்றே பாவிக்கின்றீர்கள். அது போலவே  போர்ச்சூழலின் சிறுசிறு விபரிப்புக்கள் கூட மிக நுட்பமாக எழுதப்பட்டிருக்கின்றது. அதற்கு முதலில் நன்றி.

இனி இலங்கையில் அரசியல் எப்படி இருக்கும்? போருக்குப் பின்பாக தமிழர்களின் எதிர்காலம் எப்படியிருக்குமென நினைக்கின்றீர்கள்?

அனுக்: உங்களது நல்ல வார்த்தைகளுக்கு நன்றி. இலங்கையில் அரசியல் அல்லது தமிழ் மக்களின் எதிர்காலம் எப்படி இருக்கும் என்று சொல்ல எனக்கு தகுதி ஒன்றும் இல்லை. நாளில் அரைவாசி நேரம் நான் எனது அறையில் இருந்து எனது உள்ளத்தில் இருப்பதை எழுத்தால் வெளிப்படுத்த முயற்சிப்பேன். எனது உள்ளத்தைப் பற்றித்தான் எனக்குத் தெரியும். வேறு விடயங்கள் பற்றி சொல்லப் போனால் நான் கற்பனை செய்துதான் சொல்ல வேண்டும். தெரிந்தவர்கள் அந்த விடயங்கள் பற்றி கதைக்கட்டும்.

(நன்றி: 'அம்ருதா' - மாசி/2017)


பனாமா

Sunday, February 05, 2017

பயணக்குறிப்புகள் - 14

El Valle எனப்படும் இந்த இடம் பல்லாயிரக்கணக்கான வருடங்களுக்கு முன் எரிமலையாக இருந்திருக்கின்றது. இப்போது அப்படியான கொந்தளிக்கும் எந்த தடயங்களுமில்லை. மழைக்காடுகளுக்குரிய மரங்களும் ஆங்காங்கே வீடுகளும் உள்ள இடமாய் மாறிவிட்டது. நானும் நண்பரும் ஒரு காரை வாடகைக்கு எடுத்து இந்த இடத்துக்குப் போயிருந்தோம். பனாமா தங்கநிறத் தவளைகளுக்குப் பிரசித்தமானது. முக்கியமாய் இந்த பள்ளத்தாக்கில் அவை நிறைய இருக்கின்றன எனச் சொல்லப்படுகின்றது என்கின்றபோதும் எங்களுக்கு அதைப் பார்க்கும் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கவில்லை. ஒருகாலத்தில் இங்கிருந்த பூர்வீகமக்கள் வேட்டையாடுவதற்கு மிகவும் விசம் வாய்ந்த இந்தத் தவளைகளின் தோலை தமது அம்புகளில் பாவித்திருக்கின்றனர்.
இந்த பள்ளத்தாக்கில் பகலிலேயே காரையோட்டுவது மிகவும் கஷ்டமாயிருந்தது. அந்தளவிற்கு நிறைய வளைவுகள். அப்படியே தொடர்ந்து பள்ளத்தாக்கிற்குப் போனபோது அதை ஓரிடத்தில் நிதானமாய்ப் பார்ப்பதற்கு இடமொன்று அமைத்திருந்தனர். மற்ற இடங்களில் ஒரு காரை வீதியிலிருந்து ஓரமாய் நிறுத்துவதற்கே இடமில்லாது மிக குறுக்கலான பாதைகளாக இருந்தன. எங்களுக்கு முன்னர் ஒரு ஸ்பானிய குடும்பம் ஒன்று நின்று பள்ளத்தாக்கைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்.
அநேகமாய் எந்த இலத்தீன் அமெரிக்கா நாட்டுக்குச் சென்றாலும் என் போன்றவர்களின் தோல் நிறத்தைக் கண்டு ஸ்பானிசிலேயே கதைக்கத்தொடங்கிவிடுவார்கள். பனாமா போனபோதும் தொடக்க நாட்களிலேயே இந்த அனுபவங்களே ஏற்பட்டிருந்தன. அவர்கள் எதைச் சொல்லத்தொடங்க முன்னரே 'நோ அவளோ எஸ்பஞோல்' எனச் சொல்லிவிடுவதைப் பார்த்து நண்பர் அப்படி உடனே சொல்லவேண்டாம், அவர்களைக் கொஞ்சம் கதைக்கவிட்டால்தான் நாங்களும் எஸ்பஞோலைக் சற்றேனும் கற்கலாமெனச் சொல்லியிருந்தார். அந்த ஞாபகத்தில் பள்ளத்தாக்கைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த ஒரு ஆண் அதை எங்களுக்கு சுட்டிக்காட்டி கதை சொல்லத்தொடங்கியபோது குறுக்கிடாது முதலில் அமைதியாக கேட்டேன். அவர் நிறையத் தொடர்ந்து கதைக்கத்தொடங்கியபோது எங்களுக்கு மொழி தெரியாச் சிக்கலைச் சொன்னபோது சில ஆங்கிலவார்த்தைகள் பேசத்தெரிந்த மகளை அருகில் அழைத்துவந்தார். ஆனால் பேசும்மொழிகளை விட சைகை மொழி பெரிதல்லவா? அவர் சொல்லச் சொல்ல நான் இது குறித்து வாசித்த விடயம் நினைவுக்கு வரத்தொடங்கியது.
இந்த மலைகளை உற்றுப் பார்த்தால் அதில் ஒரு பெண் படுத்திருப்பதுபோன்று தெரியும். அதை அவர்கள் Sleeping Indian Girl என அழைக்கின்றார்கள். இதன் பின்னணியில் ஒரு கதையும் இருக்கிறது. ஒரு பூர்வீகப் பெண்ணை இன்னொரு பழங்குடியில் இருக்கும் இளைஞன் நேசிக்கின்றான். பெண்ணின் தந்தை இந்தக் காதலை அங்கீகரிக்கவில்லை. எனவே அவள் தன் பழங்குடியின் கெளரவத்திற்காய் அந்த இளைஞனின் காதலை மறுக்கின்றாள். அதன் நிமித்தம் அவள் கண்முன்னாலே அந்தக் காதலன் தற்கொலை செய்கின்றான். அந்தத் துயரம் தாங்காது இந்த மலைகளுக்குள் தொலைந்து இறந்துபோகின்றாள் அந்தப் பெண். அவளின் நினைவுகளைச் சுமந்தவாறு இந்த மலைத்தொடர் நிற்கின்றது. அவளாலேயே இந்த மலைகளில் மரங்களும் பூக்களும் தளிர்க்கவும் பூக்கவும் செய்கின்றது என இன்னமும் இம்மக்கள் நம்புகின்றனர்.
தொடர்ச்சியாக காரில் பயணம் செய்து, El Chorro Macho என்கின்ற நீர்வீழ்ச்சியைப் பார்க்கப்போனோம். அதைப் பார்ப்பதற்காய் ஒரு சிறு மழைக்காட்டினூடாக நடந்து போகவேண்டியிருந்தது. இப்போது பனாமாவில் கடும்கோடைக்காலம் என்பதால் நீர் அவ்வளவாக அருவியினூடாகப் பாயவில்லை. ஆனால் அந்த அருவி ஓடிப்போகின்ற ஓரிடத்தை இயற்கையாக குளிக்கும் இடமாக மாற்றியிருந்தனர். நாங்கள் போயிருந்த நேரம் மழை வருவதைப் போல விளையாட்டுக் காட்டிக்வ்கொண்டியிருந்தது. அவ்வளவு ஆட்களிருக்கவில்லை. ஒரு சிறுபையனுடன் வந்திருந்த குடும்பமும்,வேறொரு இளைஞனும் மட்டுமே அந்தச் சிறு குளத்தினருகில் இருந்தார்கள்.
நண்பர் என்னோடு எதையும் பேசாமல் கொஞ்ச நேரம் விடு தியானத்திற்குள் இருக்கப்போகின்றேன் என்றார். நான் நண்பரையும் தனித்திருந்த அந்த இளைஞரையும் மாறிமாறி வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். தனிமையை எப்படி இரசிக்கவேண்டும் என்பதை அந்த இளைஞரிடம் கற்றுக்கொள்ளலாம் போலிருந்தது. நாங்கள் போனபோது அவர் நீந்திக்கரையேறிக்கொண்டிருந்தார். பிறகு ஈரம் காய்ந்தபடி, ஒரு பிளாஸ்கிலிருந்து நீரையோ/தேநீரையோ நிதானமாக அருந்தினார். பின்னர் கூடவே கொண்டுவந்திருந்த இரண்டு மூன்று மாம்பழங்களைச் சாப்பிடத்தொடங்கினார். சரி இனி ஆடைகளின் ஈரம் காய்ந்திருக்குமே வெளிக்கிடப்போகிறார் என்று பார்த்தால், ஒரு புத்தகத்தை எடுத்துக்கொண்டு வானத்தை பார்த்தபடி பெஞ்சில் மல்லாந்து படுத்து வாசிக்கத் தொடங்கினார். கற்றவர்க்கு சென்றமிடமெல்லாம் சிறப்பு என்றமாதிரி, தனிமையை இரசிக்கத் தெரிந்தவர்க்கு எந்த இடமாயினும் இனிமைதான் போல என எண்ணிக்கொண்டேன்.
நண்பர் நீருக்குள் இறங்கப்போவதில்லை என்றார். கொஞ்சம் குளிர்ந்தாலும் நான் ஆசை தீரக் குளித்தேன். பின்னர் இக்காட்டினுள் இருந்து வெளியே வந்து காரில் புறப்பட்டபோது எங்களைப் போன்ற மூன்றுபேர் அவ்வளவு வாகனங்கள் இல்லாத வீதியில் நடந்து போய்க்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து, உங்களுக்கு ride வேண்டுமா எனக் கேட்டோம். இரண்டு பெண்களும், ஒரு ஆணும் மகிழ்ச்சியுடன் ஏறிக்கொண்டனர். அவர்கள் ஹொலண்டிலிருந்து El Valle வந்திருக்கின்றனர். ஒன்றரை மாதங்கள் இங்கே தங்கப் போகின்றனர் எனச் சொன்னார்கள். ஒரு மார்க்கெட்டிற்கு அருகில் இறங்கிக்கொண்டார்கள். நான் அந்தச் சந்தையில் மாம்பழங்களைக் கண்ட சந்தோசத்தில் அவற்றை வாங்கினேன். கத்தியில்லாவிட்டாலும் ஊரில் பற்களைக் கத்தியாக்கிய வித்தை தெரியுமென்பதால் நடந்துபோகின்றவர்கள் விநோதமாய்ப் பார்த்தாலும் அதை ருசித்து சாறு ஒழுக ஒழுகச் சாப்பிட்டேன்.
அருகில் இயற்கையான வெந்நீர்க்குளியல் இடமிருக்கிறதென ஏற்கனவே வாசித்து வைத்திருந்தேன். எங்களோடு காருக்குள் ஏறியவர்கள் ஏற்கனவே அங்கு போயிருந்தார்கள். நான் அதை கன்னியா வெந்நீர் ஊற்றுக்கள் போல எதிர்பார்த்திருந்தேன். ஆனால் அவர்களைக் கூறியதைக் கேட்டபோது அது எங்களை அவ்வளவாய்க் கவர்ந்திழுக்கவில்லை. அதுபோலவே அருகிலிருந்த மிருகக் காட்சிசாலைக்கும் போக விரும்பவில்லை. அதையதை அதன் அதன் இடங்களில் விடவேண்டும் என்பதே இயற்கையானது என்ற எண்ணம் கூடிக்கொண்டிருப்பதால் மிருகக்காட்சிச் சாலைகள் மீதும் ஒருவித இடைவெளி இப்போது வந்துவிட்டது போலும்.
தங்கத் தவளையைக் கண்டால் பிடித்துக்கொண்டு போகலாம் என நண்பர் பிரியப்பட்டார். எனக்கும் தங்கநிறத்தில் மினுங்கிக்கொண்டிருந்த உள்ளூர் ஸ்பானிய பெண்களை இன்னும் கொஞ்சநேரம் இருந்து இரசிக்கட்டுமோ எனக் கேட்க விருப்பமாயிருந்தது. ஆனால் வாய்திறந்து கேட்கவில்லை.

Road Trip - 01 (Canada)

Saturday, February 04, 2017

பயணக்குறிப்புகள் - 14

கனடா பத்து மாகாணங்களையும் 3 territoriesகளையும் உள்ளடக்கிய ஒரு நாடு. இங்கு நீண்டகாலமாய் வசித்தாலும் இதுவரை இரண்டு மாகாணங்களை மட்டுமே பார்த்திருக்கின்றேன் என்பது சற்று அவமானமான விடயந்தான். பத்து மாகாணங்கள் என்றாலும் உலகின் இரண்டாவது பெரிய நாடாக இருப்பதால் ஒவ்வொரு மாகாணங்களும் மிகப்பெரிய நிலப்பரப்பில் இருக்கின்றன. கனடாவில் ஒரு மாகாணத்திலிருந்து இன்னொரு மாகாணத்திற்குப்போவதற்குள், ஐரோப்பா என்றால் நாம் இன்னொரு நாட்டைப் பார்த்துவிடமுடியுமென எங்களுக்குள் கதைப்பதும் உண்டு.

Sea Caves, New Brunswick
(நானிருக்கும்) ஒன்ராறியோ மாகாணமும், அருகிலிருக்கும் -பிரெஞ்சு பெரும்பான்மையாகப் பேசும்- கூபெக் மாகாணமும் சனத்தொகையில் கூடியது. ஆகவே பெரும்நகரங்களின் எல்லா அடையாளங்களையும் நெருக்கடிகளையும் இவற்றில் எளிதில் பார்க்கலாம். பெருநகர்களில் உலாவித்திரியப் பிடிக்குமே தவிர, ஒருபோதும் அங்கே வசிக்கவேண்டும் என்று விருப்பம் அவ்வளவு இருந்ததில்லை. ஆகவேதான் ரொறொண்டோ போன்ற பெருநகரம் போலவிருக்கும் நியூ யோர்க்கையோ, சிக்காக்கோவையோ இங்கிருக்கும் அநேகர் தேடித்தேடிப் போகும்போது அமெரிக்கா என்னை அவ்வளவு வசீகரித்ததில்லை. அமெரிக்காவிற்குள் காலடி வைப்பதற்கு அங்கிருக்கும் நண்பர்களும், நிலப்பரப்புக்களும் மட்டுமே காரணமாயிருந்திருக்கின்றது.

கனடாவில் கிழக்குக் கரையோரமும், மேற்குக்கரையோரமும் (வன்கூவர்) என்னை எப்போதும் அழைத்துக்கொண்டிருப்பவை. அதற்கு முக்கிய காரணம் கிழக்குப் பகுதியில் அத்திலாந்திக் சமுத்திரமும், மறுபுறத்தில் பசுபிக் சமுத்திரமும் இருப்பதே. இந்து சமுத்திரத்தோடு பிறந்த ஒருவனை பிற கடல்கள் ஈர்க்காமல் இருந்தால்தான் யோசிக்கவேண்டியிருக்கும். ரொறொண்டோ போன்ற நகரில் வசிப்பவர்க்கு ஐம்பெரும் வாவிகள் அருகில் இருந்தாலும், பெரும் சமுத்திரத்திரங்களைக் காண்பதிலும், கால் நனைப்பதிலும் வேறுவகையான சந்தோசம் இருக்கிறது அல்லவா?

Quebec City
வளாகப் படிப்பு முடிந்தவுடன் ஒவ்வொருவருடமும் கனடாவின் கிழக்கு மாகாணங்களுக்கு Road Trip செய்வது கனவாக இருந்தது. ஒருமுறை அவ்வாறு நண்பருடன் புறப்பட்டுமிருந்தேன். அப்போது நானொருவன் மட்டுமே தனியொருவராக வாகனத்தை ஓட்டக்கூடியவராக இருந்தபடியால் கூபெக்கின் தலைநகரம் மட்டுமே போகமுடிந்தது. இடையில் நித்திரையின் நிமித்தம் சிறு விபத்தும் நடந்துமிருந்தது. இம்முறை என்னைவிட அதிதூரம் காரோட்டக்கூடிய நண்பர் இருந்ததால் முழுமனதுடன் Road Trip செல்லத் தயாரானேன். மேலும் இரண்டு நண்பர்கள் எங்களுடன் இணைந்துகொள்ள உற்சாகம் கூடியது.

ஒரு நீண்ட வாரவிறுதிநாள் வந்தபோது நானும் நண்பரொருவரும் எங்கே போவதென வரைபடத்தில் ஓரிடத்தைக் குத்திவிட்டு 2013ல் பயணித்திருந்தோம். இரண்டு இரவுகள் மூன்று நாட்கள் கிட்டத்தட்ட 5000 கிலோமீற்றர்கள் காரில் பயணித்து South Dakota 'Badlands'ற்குப் போயிருந்தோம். அது ஒரு வெறிப்பிடித்த காரோட்டம். ஐந்தாறு மணித்தியாலங்கள் நித்திரை கொள்வதற்காய் ஓய்வெடுத்தததே தவிர எப்போதும் காரை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தோம். ஆனால் அவ்வாறு வெறித்தனமான ஒரு பயணத்தைச் செய்ததால் எங்கேயெனினும் எப்படியெனினும் Road Trip அமெரிக்காவிற்குள்ளோ கனடாவிற்குள்ளோ செய்யலாமென்ற நம்பிக்கை வந்திருந்தது.

New Brunswick
கனடாவின் கிழக்குத்திசை நோக்கிய பயணத்தில் கிட்டத்தட்ட 5 மாகாணங்களைப் பார்த்திருந்தோம். இதுவரை நான் பார்த்தேயிராத 3 புதிய மாகாணங்கள். எட்டு நாட்கள், ஒவ்வொரு இரவும் ஒவ்வொரு இடத்திலென (நன்றி Airbnb) தங்கியிருந்தாலும் மிக நிதானமாகவே இந்தப் பயணம் அமைந்திருந்தது. நீண்ட நிலப்பரப்புக்களையும், கடலுணவுகளையும், 'அந்நியர்களின்' பயணிகள் மீதான அக்கறையையும் பற்றி விரிவாக வேறொரு பொழுதில் எழுதவேண்டும்.

எப்போதும் பேசிக்கொண்டிருக்க விரும்பாதவன் மட்டும் அல்லாது. எனது மெளனங்களைக் குழப்புகின்றவர்கள் மீதும் அவ்வப்போது கோபங்கொள்கின்ற -ஒருவகையில் கூறுவதென்றால் உள்ளொடுங்கிய பேர்வழி நான். மேலும் விடிகாலையில் எழும்புவதைப் போன்ற சித்திரவதை வேறொன்றும் இல்லையென நம்புகின்றவனும் கூட. எனக்குள் சட்டென்று விழுகின்ற மெளனங்களைச் சகித்துக்கொண்ட, அதிகாலையில் புறப்படும் பயணங்களில் எனக்காய் பொறுமையாய்க் காத்திருக்கவும் முடிந்த நண்பர்கள் இந்தப் பயணத்தில் கிடைத்தது பெரும்பேறு.

Montmorency Falls, Quebec
எந்தக் கூட்டுமுயற்சியென்றாலும் அது படைப்புச் சார்ந்து இருந்தாலென்ன, பயணம் சார்ந்து இருந்தாலென்ன, அவை முடிவடையும்போது நிம்மதியாக நிறைவுறுவதில்தான் மகிழ்ச்சி இருக்கின்றது. அவ்வப்போது வந்த தடங்கல்களையும், பயணத்திட்டங்களின் மாறுதலையும் பொறுத்துக்கொண்டு பயணித்த நண்பர்கள் என்றும் அன்புக்குரியவர்கள்.

ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை விடிகாலை 5 மணிக்கு road trip தொடங்கியபோது நண்பரொருவர் முதல்நாள் மட்டுமே 1500km போகவேண்டியிருக்கிறதென GPSல் போட்டு படமெடுத்து, அனுப்பியபோது, அவருக்கு 'A long journey starts with a single step' என லா-சூ சொன்னதை பதிலாக அனுப்பியிருந்தேன்.

ஆம், எதுவென்றாலும் முதலடியில் இருந்துதானே எல்லாமே ஆரம்பிக்கின்றது.

சில மலையாளத் திரைப்படங்கள்

Thursday, February 02, 2017

கலை என்பதைப் பல்வேறு வகையில் நாம் வரையறுத்துக்கொள்ளலாம். கலை குறித்து பல்வேறுதரப்பட்டவர்கள் கூறிய கருத்துக்களும் நம்முன்னே நிறையவே கொட்டிக்கிடக்கின்றன. ஒரு படைப்பு அது தரும் அனுபவங்களினாலே நம்மோடு தொடர்ந்து பயணிக்கச் செய்கின்றது. செவ்வியல் ஆனாலென்ன, தற்காலப் படைப்புக்கள் ஆனாலென்ன அவை நமக்குள் கிளர்த்தும் உணர்வுகளே மறக்கமுடியாத ஒன்றாக நமக்குள் தம்மை நிலை நிறுத்திக்கொள்கின்றன.
திரைப்படம் என்பது கூட்டுழைப்பால் மட்டுமில்லை, பல்வேறு நுட்பங்களின் அற்புதமாக சேர்க்கையினால் உருவாகின்ற ஒன்று. அவ்வாறே, ஒரு திரைப்படம் தன் வசம் கொண்டிருக்கும் பல்வேறு கூறுகளின் உட்கிடக்கையினால் நம்மைக் கவர்ந்திழுக்கக்கூடும் என்கின்றபோதும் எப்போதும் திரைக்கதை என்ற முக்கியமான அடித்தளத்தை மறந்த திரைப்படங்கள் அவ்வளவு எடுபட்டதில்லையென்பதும் யதார்த்தமாகும். அண்மையில் தொடர்ச்சியாகப் பார்த்த சில மலையாளப்படங்கள் தந்த அனுபவமும் இதையே இன்னுமொரு முறை உறுதியாக்கியிருந்தது.
கிஸ்மத் (Kismath), அனுராக கரிக்கின் வெள்ளம் (Anuraga Karikkin Vellam) ஜக்கோபின்ரை சுவர்கராஜ்ஜியம் (Jacobinte Swargarajyam), ஒரு வடக்கன் செல்ஃபி (Oru Vadakan Selfie) போன்ற திரைப்படங்களை அவதானித்துப் பார்த்தால், அவற்றில் பெரிதாக எந்தக் கதையுமில்லை என்பது உடனேயே விளங்கிவிடும். மிகச் சாதாரண கதைகளை நமக்குப் பழக்கமான நிலப்பரப்பில் இருந்து பிரித்தெடுக்காமல் அதன் இயல்போடு இயக்கியிருப்பதால்தான் நாம் அதனிலிருந்து விலகிவிடாமல் ஒன்றிப் போக முடிகின்றது.
கிஸ்மத்தின் கதை முழுதுமே கிட்டத்தட்ட ஒரு பொலிஸ் ஸ்டேசனில் ஒருநாள் முழுதும் நடக்கும் விடயங்களே. ஆனால் எவ்வளவு அற்புதமாகப் படமாக்கியிருப்பார்கள். ஒரு சிக்கலான காதல் இணை மற்றும் அதிகாரமும் அதைத்தாண்டி அவ்வப்போது எட்டிப்பார்க்கும் மனிதாபிமானமும் பொலிஸ் - அவ்வளவுதான் கதை. ஆனால் படம் முடியும்வரை என்னதான் நிகழப்போகின்றது என்கின்ற ஒரு சிறிய ஊரின் பொலிஸ் ஸ்டேசனில் கதையைக் கொண்டு செல்கின்றார்கள். காதல் இருக்கின்றதென்றாலும் கதையை அது நிகழும் சூழலுக்கு வெளியே கொண்டு செல்லாமல் மிகச்சாதாரணமாக இதுதான் நிகழ்ந்தது, இவ்வளவுதான் காதல் எனக் காட்டிவிட்டு கதையை பொலிஸ் ஸ்டேசனுக்குள் கொண்டு வந்தும் விடுகின்றனர்.
இந்த நான்கு கதைகளிலும் காதல் மெல்லியதாக இருக்கின்றதே தவிர காதலைப் பற்றிய படங்களில்லை என்பதுதான் இன்னுமொரு ஆச்சரியமான ஒற்றுமை. ஒரு வடக்கன் செல்பி, தற்செயலாக ரெயினில் எடுக்கும் ஒரு செல்பிதான் கதை முழுவதற்கான காரணமென்றாலும், முக்கிய பாத்திரங்களுக்குள் எந்தக் காதலும் இருப்பதில்லை. ஜக்கோபின்ரை சுவர்கராஜ்ஜியத்தில் ஆரம்பக்காட்சியில் காதலி இருக்கின்றார் எனக்காட்டிவிட்டு படம் முடிவில் அவரைக் கேரளாவில் சந்திக்கும் சிறுகாட்சிதான் காதலுக்கு ஒதுக்கப்பட்டிருக்கின்றது. நிவின் பாலி நடித்த Action Hero Bijuவில் கூட கவனித்துப் பார்த்தோமானால் ஒரேயொரு பாடலில் மட்டுமே காதலி வருவதும் அவ்வப்போது தொலைபேசியில் பேசுவது மட்டுமே நிகழ்ந்திருக்கின்றது. அனுராக கரிக்கின் வெள்ளத்தில் காதலி இடமாறுவதாக இருந்தாலும், இளம் ஜோடிகளுக்கு வரும் காதலை மாண்டேஜ் காட்சிகளால் காட்டிவிட்டு கடந்துபோயிருப்பார்கள்.கிஸ்மத்தில் சாதி, மதம் மற்றும் வயது வித்தியாசமுள்ள காதலென்றாலும் அவர்கள் காதலித்தமாதிரியுடனான பெரிய காட்சிகளே இல்லை. ஆக இந்த நான்கு திரைப்படங்களில் காதலே இல்லாமலே காதலைப் பற்றிய கதையைச் சொல்கின்றார்கள் என்பதுதான் நாம் அவதானிக்கவேண்டியது.
நம் தமிழ்ச்சூழலில் நாயகன் அறிமுகமாவது, பிறகு காதலி அறிமுகம், துரத்தலும் ஊடலுமான காதல் பின்னர் பாடல்கள் என அநேக திரைப்படங்களில் அரைவாசி நேரம் இந்தக் காதலிற்கே போயிருக்கும். நமக்கு இருக்கும் பெரும் பிரச்சினை என்னவென்றால் காதல் இல்லாமல் வேறு எதையும் சிந்திக்கமுடியாது என்பதுதான். காதல் இல்லாவிட்டால் ஒரு கதையை உருவாக்கமுடியாதென நாம் கற்பிதங்களால் கோட்டைகளை உருவாக்கி வைத்துக்கொண்டு அதை உடைக்கவோ, மேலும் புதிதாய் அதிலிருந்து உருவாக்கவோ முடியாது திணறிக்கொண்டிருக்கின்றோம்.

இன்றைய வினீத் சிறினிவாசன், நவின் பாலி, துல்கர் மற்றும் ஃபகத் ஃபாசில் போன்றவர்களின் திரைப்படங்களைப் பார்க்கும்போது அவர்கள் எப்படி நண்பர்களுக்குள் மாறி மாறி நடிக்கின்றார்கள் என்பதோடு, தமது திரைப்படங்களைத் தங்களுக்குள் பேசிச் செழுமைப்படுத்துகின்றார்கள் என்பது குறித்தும் வியக்காமல் இருக்கமுடியாது. வினீத்தின் கதைதான் ஒரு வடக்கன் செல்பி. ஆனால் அதில் நடிக்கின்றாரே தவிர இயக்குநரில்லை. அதுபோலவே வினீத் தனது நண்பர் ஒருவரின் சொந்தவாழ்க்கையில் நிகழ்ந்த கதையை ஜக்கோபின்ரை சுவர்கராஜ்ஜியமாக மாற்றியிருக்கின்றார். பிரேமம் போன்ற வசூலில் மிகப்பெரும் வெற்றி பெற்ற ஒரு திரைப்படத்தைத் தந்த நவின் பாலி, அவரது தகப்பன் மற்றும் தாயின் பாத்திரங்களுக்கு முக்கியமிருக்கும் இத் திரைப்படத்தில் நடிக்கின்றார். தமிழ்ச்சூழலில் இப்படி பிரேம் போன்ற மிகப்பெரும் வெற்றிபெறும் திரைப்படங்களில் நடிக்கும் நாயகர்கள் அடுத்து அடைக்கலமாகும் திரைப்படங்கள் எவையாக இருக்குமென ஒருகணம் சூர்யா, விக்ரம், கார்த்தி போன்றவர்களின் இன்றைய நிலையைப் பற்றிச் சிந்தித்துப் பார்க்கலாம்.
கிஸ்மத்தில் பெரிதாக நமக்கு அறிமுகமான பெரிய நடிகர்களுமில்லை. ஆனால் அத்தனைபேரும் நம்மால் மறக்கமுடியாதவர்களாய் மாறிப்போகின்றார்கள். ஒரு தலித் பெண் எல்லா வழிகளிலும் ஒடுக்கப்படுவதையும், எதையும் மீறி செயற்படமுடியா அவதிகளோடும் அவரின் ஒரு நாள் நகர்வதன் பதற்றத்தை எவ்வளவு எளிதாக எங்கள் மீது பற்றவைக்கின்றார்கள். ஒரு உபகதையாக அந்தப்பொலிஸ் ஸ்டேசனின் வந்து சேரும் அசாம் இளைஞனின் இயலமையில் தம் சொந்த நிலங்களை விட்டு அலைகின்ற அகதிகளின் துயரமும் அல்லவா சேர்ந்திருக்கின்றது. இப்படி ஒரு பொலிஸ் ஸ்டேசனில் ஒருநாள் பதற்றத்தோடு நகர்கையில் அதையிட்டு எந்த துலங்கமிலாது தெருவில் நடந்துபோகின்ற மக்களாகவும் நாம் பலவகையில் இருந்திருக்கின்றோம் அல்லவா?
பொலிஸ் தனது திருட்டு/இலஞ்சங்களை மறைப்பதற்காய் பலியாகின்ற ஓர் அப்பாவி இளைஞன், அம்மா என்னால் இன்று மீன் வாங்கிக்கொடுக்க முடியாது என்றும், பின்னர் பொலிஸ் ஸ்டேசனில் சித்திரவதைக்கு ஆளாகும்போது அம்மா நானின்று வீட்டுக்குச் சாப்பிடமுடியாதெனச் சொல்கின்றபோதும் நம்மையறியாமல் நமக்குள் ஏதோ செய்கின்றதல்லவா? ஒரு காதல் கதையைச் சொல்லப்போகின்ற தொடங்கின்ற கதையில் நாம் மறந்தோ கடந்தோ போகமுடியாத எத்தனை பேர் வருகின்றனர். இறுதியில் அந்த தலித் பெண் தேர்ந்தெடுக்கின்ற வாழ்வு எத்தகை நம்பிக்கையை வரச்செய்கின்றது. நமக்குப் பிடித்த தகழியால் கூட `தோட்டியின் மகனில்` தரமுடியாத நம்பிக்கையை இந்தப் பெண் தருகின்றபோது அவரை அப்படியே அரவணைத்துவிடவல்லவா தோன்றுகின்றது.

தமிழ்ச்சூழல் கதைகளின் வறட்சியில் அண்மைக்காலமாய்ச் சிக்கிக்கொண்டுள்ளது. நம் அன்றாட வாழ்வில் மட்டுமில்லை, எழுத்துக்களாகவும் நிறையக் கதைகள் நம் முன்னே விரிந்து கிடக்கின்றன. அவற்றில் இருந்து திரைக்கதையைப் பொறுமையாகப் பின்னும் திறன் இன்னும் கைவரப்பெறாமையே இன்னுமின்னும் ஒன்றையே திருப்பச் திருப்பச் சொல்லவேண்டிய நிலை ஏற்படுகின்றது. மேலும் கதை, வசனம், திரைக்கதை, இயக்கம் என இருக்குமெல்லாப் பெயர்களும் தங்களுக்கு வரவேண்டுமென பலரின் பேராசைகளும் ஒரு காரணம். மேலும் கதையெழுதுபவர்கள் சிறந்த திரைக்கதை எழுதுவார்கள் என்பதில்லை. ‘நள்ளிரவின் குழந்தைகள்’ எழுதிய சல்மான் ருஷ்டி எப்படி திரைக்கதை எழுதும்போது காணாமற்போனார் என்பதை தீபா மேத்தாவின் ‘நள்ளிரவின் குழந்தைகள்’ திரைப்படத்தைப் பார்த்தவர்க்கு நன்கு புரியும்.
ஆனால் மலையாளச் சினிமா இதை அழகாக பல்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் சுவிகரீத்திருக்கின்றது. எம்.டி.வாசுதேவநாயரிலிருந்து தற்காலத்தைய உண்ணி (ஆர்) வரை அவர்களை சரியாகப் பாவித்திருக்கின்றது. ஒரு கதையிலிருந்து திரைக்கதையை உருவாக்கவும்,, அதிலிருந்து நெறியாள்கையும் செய்வதற்கும் நிறையப் பாடங்களைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருக்கின்றது. அண்மைய நேர்காணலில் கெளதம் வாசுதேவனிடம், 'ஏன் ஒரேமாதிரியான பின்புலத்தில் மீண்டும் மீண்டும் திரைப்படம் எடுக்கின்றீர்களெனக் கேட்கும்போது ‘ஒருவன் தியேட்டருக்கு நிறைபோதையில் வந்தால்கூட தன் படத்தை உடனேயே கண்டுபிடித்துவிடும் அடையாளங்கள் இருப்பதே தனக்குப் பெருமை’ என்கின்றார். இதிலென்ன பெருமை இருக்கின்றது?
ஒருவன் நிறைபோதையில் வந்தாலும், ஆகா இவ்வளவு அருமையாக ஒரு திரைப்படத்தை எடுத்திருக்கின்றாரே, யாரிந்த இயக்குநர் எனத்தேடும்போது அல்லவா கிடைப்பது மிகப்பெரும் மரியாதை? இத்தனைக்கும் கெளதம் வாசுதேவனின் மீது மதிப்பு வைத்திருக்கும் வினீத் ‘தட்டத்தின் மறையது’விலிருந்து ‘ஜக்கோவின்ரை சுவர்கராஜ்ஜியம்’ வரை இயக்கிய/எழுதிய/நடித்த படங்கள் ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொன்றிலிருந்தும் வித்தியாசமானவை. அந்த வித்தியாசங்களிலிருந்துதான் வினீத் தனித்து மிளிர்கின்றாரே தவிர, ஒன்றை மீண்டும் மீண்டுமாய் ஒரேமாதிரியாக நகலெடுத்துக்கொண்டிருப்பதால் அல்லவென கெளதமிற்கு ஏன் புரியவில்லை?

மலையாளச் சூழல், அவ்வப்போது கீழிறங்கியும் மேல்நோக்கியும் போய்க்கொண்டிருந்தையும் கடந்தகாலத்தை வைத்து அவதானிக்கமுடியும். ஒருகாலகட்டத்தில் கோலோச்சிக்கொண்டிருந்த மம்முட்டியும், மோகன்லாலும் சரிவின் விளிம்பில் போய்க்கொண்டிருந்தபோது, புதிய இளைஞர்களான வினீத், ஃபாகத், துல்கர், நிவின் போன்றவர்கள் வந்து வேறொரு தளத்திற்கு மலையாளச் சினிமாவை நகர்த்துகின்றார்கள். இந்த மாற்றம் புதிய அலைகளைக் கொண்டு வரும்போது, சரிவில் இருந்த மம்முட்டி, மோகன்லால் போன்றவர்களையும் மீட்டு விடுகின்றது. இன்று அங்கே முன்னணியில் நிற்கும் நாயகர்கள் பிற புதிய அலைவரிசைப் படங்களை தயாரிக்கச் செய்கின்றனர். அனுராக கரிக்கின் வெள்ளத்தை பிருத்விராஜ், ஆர்யா, சந்தோஷ் சிவன் போன்றோர் தயாரிக்கின்றனர். கிஸ்மத்தை வினீத் வாங்கி வெளியிடுகின்றார்.
இன்று கோடிக்கணக்கில் சம்பளம் வாங்கி, தமக்கென நாயக விம்பங்களில் சிக்கிக்கொண்ட நாயகர்கள் தாங்கள் வித்தியாசமான படங்களில் நடிக்கவிட்டாலும் அவ்வாறு இயக்கப்படும் படங்களை ஆதரவளிக்கலாம். திரைக்கு வெளிவர முடியாது சிக்கித்திணறும் படங்களை வாங்கி வெளியிடலாம். கதாநாயக விம்பங்களுள்ள படங்களும் வரட்டும். ஆனால் அதேசமயம் நமது நிலப்பரப்பை, கலாசாரத்தை, அசல் மனிதர்களை, நமது முக்கிய பிரச்சினைகளைப் பேசும் திரைப்படங்களும் வருவதாலும் நாம் எதையும் இழக்கப்போவதுமில்லை.

(நன்றி: 'அம்ருதா' - தை/2017)