சி.அ.யோதிலிங்கத்தோடு எனக்கிருந்த தொடர்பு ஆறேழு வருடங்கள் இருக்கக்கூடும்.
அந்தக் காலம் ஈழத்தில் இறுதி யுத்தம் முடிவடைவதற்கும் முடிந்த மூன்று
ஆண்டுகள் வரையானது. அவரோடான நேரடி உரையால்களை விட, அவரைப் பற்றி அவரது
நண்பர்கள்/ குடும்பத்தவர்களின் அனுபவங்கள், அவர் எழுதிய நூல்களினூடாகவே
நிறைய அறிந்துகொண்டேன்.
80களில் பல இயக்கங்கள் தோன்றியபோது ஒரு
இயக்கத்தோடு இணைந்து கொண்டு செயற்பட்டதும், பிறகு வேறொரு இயக்கத்தால் அவரது
உயிருக்கு அச்சுறுத்தல் வந்து தலைமறைவு வாழ்க்கைக்குப் போனதும், பிறகு
மீண்டும் அவரைக் கொல்லத் தேடித் திரிந்த இயக்கத்துக்கு அவர் ஆதரவாக
செயற்படத் தொடங்கியதுமென அவரது அரசியல் வாழ்க்கை ஒரு Case Study
இற்குரியது.
அதனால்தான் ஈழப்போராட்டம் குறித்து எழுதப்படும் -அது
எத்தரப்பாயினும்- ஒற்றைத்தன்மையான கதையாடல்கள் எவ்வளவு பலவீனமானது என்று
சொல்லிவருகின்றேன். செழியன் எழுதிய 'ஒரு மனிதனின்
நாட்குறிப்பிலிருந்து'வில், செழியனோடு சகோதர இயக்கத்தால் உயிர்
பறிக்கப்படும் ஆபத்துக்கு அஞ்சி தலைமறைவாகும் மூன்று பேரில் ஒருவராக
யோதிலிங்கம் இருந்திருக்கின்றார்.
பின்னர் செழியன் அதை வேறு தனது
அனுபவங்களோடு 'வானத்தைப் பிளந்த கதை'யாக சேர்த்து மீள வெளியிட்டபோது மணி(?)
என்ற பெயரில் முதல் பிரதியில் மறைக்கப்பட்ட யோதிலிங்கத்தின் உண்மையான
பெயரோடு அது வெளிவந்திருந்தது.
அதேவேளை யோதிலிங்கம் எப்போதும்
அரசியல் களத்திலே நிற்கின்றவராக இருந்திருக்கின்றார். யாழ்ப்பாணத்தில்
எப்படி ஒரு இயக்கத்தால் கொல்லப்படுவதற்காகத் தேடப்பட்டாரோ, பின்னர்
கொழும்பில் இருந்த காலத்திலும் அவரது அரசியல் செயற்பாட்டால் இலங்கை அரசால்
கைதுசெய்யப்பட்டு சிறைக்குள்ளும் இருந்தவர்.
நான் அவரோடு பழகிய
காலம் யுத்தம் மிக மோசமாக நடந்த காலம். யுத்தம் முடிந்தபோது இனி
ஈழப்போராட்டத்தை புலம்பெயர்ந்தவர்களே - முக்கியமாக மாணவர்கள்-
தலைமையேற்பார்கள் என்ற அதீத நம்பிக்கையில் அவர் இருந்தார். ஆனால் இங்குள்ள
களநிலைமைகளை ஓரளவு தெரிந்த நானும் நண்பரும் அது அவ்வளவு சாத்தியமில்லை எனச்
சொல்லியிருந்தோம்.
சிலவேளைகளில் பெனடிக் அண்டர்சன் எழுதிய '
Imagined Communities' இல் வரும் ஒரு தேசியத்தை எமது புலம்பெயர் தேசத்தின்
அடுத்த சந்ததிகள் கொண்டு செல்லலாம் என்று சொன்னதாக ஞாபகம் (நம்
தமிழ்ச்சூழலில் பெனடிக் அண்டர்சனின் இந்த நூல் 'தேசியம் ஒரு கற்பனையே' என
மிக மோசமாக விளங்கப்பட்டிருப்பது வேறு விடயம்). அண்டர்சன் ஒரு போதும் இதை
கற்பனை என்றோ போலி என்றோ சொல்லவில்லை. தமது சொந்த தாயகத்தைவிட்டு வெளியேறிய
மக்கள், தமது சொந்த நாடு கலாசாரம் மொழி என்பதை தமது மனங்களில் காவியபடி
இருப்பார்கள் என்பதையே எழுதுகிறார்..
அதை ஒருவகையில் தேசியம்
என்பதற்கு ஒரு நிலப்பரப்பு வேண்டும், அங்கு மட்டுந்தான் மக்கள் வாழ
வேண்டும் என்ற கருத்தாக்கத்தை விட்டு விலகி, தமது தாயக நிலப்பரப்பைத்
தாண்டியும் மக்கள் புலம்பெயர்ந்த தேசங்களில் இருந்து தமது மொழி, கலாசாரம்
போன்ற விடயங்களில் ஒன்றிணைவதும் அதைத் தமது மனங்களில் தொடர்ந்து
காவிக்கொண்டு இருப்பதும் பற்றியே அண்டர்சன் இந்நூலில் அதிகம் பேசுகிறார்.
அதையேதான் இன்றைய நம் புலம்பெயர்ந்த யதார்த்தமாக இருப்பதை நாம் யுத்தம் முடிந்த இந்த 17 வருடங்களில் பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்றோம்.
*
சி.அ.யோதிலிங்கத்தின்
வாழ்க்கையில் நான் வியக்கும் ஒரு விடயம் அவர் எப்போதும் அரசியல்
பிரக்ஞையோடு களத்தில் செயலாற்றிக் கொண்டிருந்ததையாகும். 1980களிலிருந்து
பெரும்பாலும் மக்களோடு அவர் இறுதிவரை இருந்திருக்கின்றார்.
அரசியல்
செயற்பாடுகளில் இருக்கும் பலர் என்ன செய்வார்கள் என்றால், ஒரு கட்டத்தில்
அரசியலிலிருந்து விலகி குடும்பம் பிள்ளைகள் என்று போய்விடுவார்கள். பிறகு
பிள்ளைகள் வளர்ந்து பெரியவர்களாகி அவர்கள் தம் சொந்தக்கால்களில்
நிற்கும்போது, ஒரு சிலர் மீண்டும் அரசியல் களத்துக்கு வருவார்கள்.
யோதிலிங்கம்
அப்படிப்பட்டவரல்ல. அவருக்கு குடும்பம் பிள்ளைகள் என்று இருந்தபோதும்
80களின் நடுப்பகுதியிலே மிக ஆபத்தான அரசியல் சூழலில் களத்தில் நின்றவர்.
அவ்வாறே பிறகான காலத்திலும் அரசியலில் இருந்து ஒதுங்காது நின்றவர்.
ஓர்
ஆசிரியராக கற்பித்துக்கொண்டு ஓய்வு நேரத்தில் நூல்களை எழுதிக் கொண்டும்
அவர் தொடர்ந்து இருந்திருக்கலாம். ஆனால் அவர் தனது 50வது வயதிலே ஆசிரிய
பணியிலிருந்து விருப்ப ஓய்வுபெற்று முற்றுமுழுதாக அரசியலுக்குத் தன்
வாழ்க்கையை அர்ப்பணித்துக் கொண்டவர்.
அப்போது அவரின் பிள்ளைகள்
சொந்தக்கால்களில் நிற்காத மாணவர்களாக இருந்தார்கள் என்பது வேறுவிடயம். எனவே
அவருக்குள் சமூகப் பொறுப்புணர்வு, அரசியல் என்ற வகைப்பாட்டினூடு அவ்வளவு
ஆழமாக ஊடுருவியிருக்க வேண்டும்.
இந்த நேரத்தில் நாம்
யோதிலிங்கத்துக்கு, செழியனுக்கு மிகுந்த ஓத்தாசையாக இருந்த அவர்களின்
துணைகளையும், பிள்ளைகளையும் நன்றியுடன் நினைவுகூர வேண்டும். இன்றுவரைக்கும்
ஈழப்போராட்டம் என்பது பெண்களின் பங்களிப்பு இல்லாது ஒரு அடி கூட
நகர்ந்ததில்லை. ஆனால் ஈழப்போராட்டத்தில் (சி.புஸ்பராணியின் 'அகாலம்'
நீங்கலாக) பெண்களின் வகிபாகம் முறையாக இன்றுவரை ஆவணமாக்கப்படவில்லை என்பது
துயரமானது.
யோதிலிங்கம் போன்ற எமது இயக்கங்களில் இருந்தவர்கள் தமது
வாழ்க்கையை எழுத்தாக்க வேண்டும் என்று தொடர்ந்து வலியுறுத்திக்
கொண்டேயிருப்பவன் நான். முக்கியமாக பல்வேறு ஆயுத இயக்கங்களின் சார்பாக
இயங்கி, பின்னர் ஈழப்போராட்டம் முடிந்தபோது சில அரசியல் கட்சிகளில்
இயங்கி, அவற்றில் நம்பிக்கையிழந்து தனது அரசியல் நம்பிக்கைகளுக்காக கட்சி
சாராத ஓர் அமைப்பை நிறுவி புதிய தலைமுறைகளுக்கு அரசியலைப் போதித்த
சி.அ.யோதிலிங்கம், தான் கடந்து வந்த அரசியல் அனுபவப் பாதையை எழுதாமல் போனது
எமக்குப் பேரிழப்பே.
இன்றைக்கு ஒரு குறுகிய எல்லையைத்
தாண்டிப்போக முடியாத அரசியல் எழுத்துக்களையும்/பேச்சுக்களையும் ஒருபக்கம்
கொஞ்சக்காலம் ஒதுக்கிவிட்டு, எந்த இயக்கத்தவர்களாயினும் தமது அரசியல்
வாழ்க்கையை ஒவ்வொருவரும் பதிவு செய்ய வேண்டுமென மனம் அவாவி நிற்கின்றது.
அதுவே அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் அவர்களுக்கு அடுத்து வரும் சந்ததிகளுக்கு
விட்டுச் செல்லும் முக்கிய செய்தியாக இருக்குமென நான் நம்புகின்றேன்.
சி.அ.யோதிலிங்கத்துக்கு எனது அஞ்சலி!
***
(கீழே வருவது 2008இல் அவரது நூலொன்றை வாசித்துவிட்டு நானெழுதியது)
வரலாறு
என்பது அந்தந்தக்கால அதிகார வர்க்கத்தின் விருப்பு வெறுப்புகளை அதிகளவு
பிரதிபலிக்கின்றது என்றாலும் நம் அனைவருக்கும் வரலாறு ஏதோ ஒருவிதத்தில்
அவசியமாகின்றது. ஆகக்குறைந்தது கடந்தகாலத்தில் இழைக்கப்பட்ட
தவறுகளிலிருந்து தப்பிப்போவதற்காகவேனும் வரலாற்றைக் கற்றல்
முக்கியமாகின்றது. போர் மிகக்கொடூரமாய் திணிக்கப்படும் எமது தேசத்தில்
வரலாறு மீதான வாசிப்புக்கள் மிகவும் மட்டுப்படுத்தப்பட்டேயுள்ளன.
எண்பதுகளில் போர்ச்சூழலோடு பிறந்த/வளர்ந்த சமுகத்திற்கு அதற்கு முன்
ஈழத்தில் நிகழ்ந்த சாதியெதிர்ப்புப் போராட்டங்கள் குறித்த மிகக்குறைந்த
அறிதலே இருக்கின்றது. போர் அரக்கன் எல்லாவற்றையும் தீராப்பசியுடன்
தின்றுவிழுங்கும் காலகட்டத்தில் இருந்துகொண்டு வரலாற்றை வாசித்தல் என்பது
கூட ஒருவகையில் அபத்தந்தான். எனினும் எமக்கு என்றொரு பூர்வீகநிலம் ஈழம்
என்ற அழகிய தீவில் இருந்தது என்பதற்காகவும், எப்படி எமது இனம்
அழிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றது என்பதை எதிர்காலச்சந்ததிக்குத்
தெரியப்படுத்தவேனும் பிரதிகளில் வரலாறு தொடர்ந்து ஆவணப்படுத்தப்படல்
அவசியமாகின்றது.
'இலங்கையின் இனப்பிரச்சினையும் அரசியல் தீர்வு
யோசனைகளும்' என்ற சி.அ.யோதிலிங்கம் எழுதியுள்ள நூல், இலங்கையில் ஆங்கிலேயர்
காலத்திலிருந்தே முகிழத்தொடங்கிய இனங்களுக்கிடையிலான முரண்பாடுகளைப்பற்றி
உரையாடுகின்றது. சோல்பரி, டொனமூர் போன்ற அரசியல் யாப்புச்
சீர்திருத்தங்களோடு, சென்ற மாதமளவில் கைவிடப்பட்ட புலிகள் X இலங்கை
குடியரசு ஒப்பந்தம் வரை இந்நூல் விரிவாக அலசுகினறது.
ஒவ்வொரு
யாப்பின் அலகுகள் குறித்தும் பேசும் அதேநேரம் ஒவ்வொரு யாப்புச்
சீர்திருத்தமும் ஏன் இறுதியில் தோல்வியடைந்தது என்ற புள்ளிகள் குறித்தும்
இந்நூலில் விவாதிக்கப்பட்டிருப்பது கவனத்திற்குரியது. மேலும், இலங்கையின்
இனப்பிரச்சினைகளுக்கு, இனித் தீர்வுகள் வரையப்படுகின்றபோது சிறுபான்மை
இனங்களாக உள்ள முஸ்லிம் மக்களினதும், மலையக மக்களினதும் அபிலாசைகளும்
உள்வாங்கப்படவேண்டும் என்று குறிப்பிடப்பட்டு அவர்களின் பிரச்சினைகள்
குறித்தும் இதில் பேசப்படுவது குறிப்பிடப்பட வேண்டிய ஒன்று.
தனியே
யாப்புகள், அவற்றின் குறைபாடுகள் என்ற எல்லைக்குள் சுருங்காது,
'இனப்பிரச்சினைகளுக்கான தீர்வு, அதிகாரப் பங்கீடு விடயங்களில் சர்வதேச
அனுபவங்கள்' என்று குறிப்பிட்டு அமெரிக்கா, இந்தியா, சுவிஸலாந்து, சோவியத்
யூனியனின் அரசியல் யாப்புகள் குறித்தும் கவனம் குவிக்கப்பட்டிருப்பது
நல்லதொரு விடயமாகும்.
ஈழத்தமிழர் வரலாற்றில் சாதி மேலாண்மையாக
இருந்த கட்சியாக குற்றஞ்சாட்டப்படுகின்ற தமிழர் கூட்டணி கூட 1972ல்
ஆறம்சக்கோரிக்கையில், 'சாதியையும், பிறப்பால் உயர்வு தாழ்வு கற்பிப்பதையும்
அரசியல் யாப்புச் சட்டம் மூலம் ஒழித்தல் வேண்டும்' என்பதை ஒரு கோரிக்கையாக
முன்வைத்ததையும் கவனிக்கவேண்டும். மேலும் இந்நூலில் யாழ்ப்பாணத்தமிழரின்
பூர்வீகம் குறித்து ஆராயும் பகுதியும் சுவாரசியமானது.
யாழ்ப்பாணத்தவர்களின்
பூர்வீகம் குறித்து பல்வேறு கருதுகோள்கள் ஏற்கனவே செய்யப்பட்ட
ஆய்வுகளினடிப்படையில் முன்வைக்கப்பட்டாலும், கேரள மாநிலமென இப்போது
அழைக்கப்படும் பிரதேசங்களிலிருந்து குடிபெயர்ந்தவர்களே
யாழ்ப்பாணத்தவர்களாய் இருக்கக்கூடுமென்பது கவனிக்கத்தக்க ஒரு புள்ளியாகும்.
ஆரம்பத்தில் தமிழ் (சேரன் ஆண்ட) நிலப்பரப்பாக இருந்த பிரதேசம், பின்னாளில்
தமிழ், சமஸ்கிருதக் கலப்பில் மலையாள மொழியை உருவாக்கி கேரளாவாக மாறியதாய்
ஆய்வுகள் கூறுகின்றன. மொழி, இன்ன்பிற என்பவை மிகவிரைவில் அழியவோ
திரிபடையவோகூடியதென்றாலும் ஒரு சமூகத்தின் கலாசாரம்/பண்பாடு என்பவை அவ்வளவு
இலகுவில் அழியமுடியாது. அந்தவகையில் கலாசாரம்/பண்பாடு/ உணவுப்பழக்கங்களில்
மிக நெருக்கமான உறவுகள் கேரளாவுக்கும் யாழ்ப்பாணத்துக்கும் உள்ளதை
நாமறிவோம். மிக விரிவான ஆய்வுகள் இவ்விரு பிரதேசங்களிலும் செய்யப்படுங்கால்
சுவாரசியமான பல உண்மைகள் எதிர்காலத்தில் சிலவேளைகளில் வெளிப்படவும்கூடும்.
மேலும் கொழும்பு போன்ற பெருநகரங்களில் சுத்திகரிப்புத் தொழிலைச்
செய்வதற்காய்க் தென்னிந்தியாவிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட 'அருந்ததியர்' சமூக
மக்கள் பற்றிச் சில குறிப்புகள் இந்நூலில் வருகின்றது. விளிம்புநிலை
மனிதர்களாக்கப்பட்ட இச்சமூக மக்கள் பற்றிய ஆய்வுகளும், ஆவணங்களும் இலங்கை
வரலாற்றில் மிகக்குறைந்தளவே (அல்லது முற்றாகவே இல்லை) போலத்தான்
தெரிகின்றது. இந்தப்புள்ளி குறித்து, இனி இலங்கையின் இனங்களைப் பற்றி
எழுதும் அரசியல் ஆய்வாளர்களும், சமூகவியலாளர்களும் கவனத்தில் கொள்ளுதல்
அவசியமாகும் ('அருந்ததியர்: வாழும் வரலாறு', மாற்கு எழுதி, பாளையங்கோட்டை
நாட்டார் வழக்காற்றியல் ஆய்வு மையம் வெளியிட்ட நூலையும் ஈழத்திலிருக்கும்
அருந்ததியர் வரலாற்றிற்கு உசாத்துணை நூலாகக் கொள்ளலாம்).
சி.அ.யோதிலிங்கத்தின்,
'அரசறிவியல்: ஓர் அறிமுகம்', 'ஒப்பியல் அரசாங்கம்' போன்ற பிற நூல்களை
வாசித்திருந்தாலும், அவை உயர்தர வகுப்பு மாணவர்களைக் கவனத்திற்கொண்டு
எழுதப்பட்டதால் என்னை அவ்வளவாய் ஈர்த்ததில்லை. இந்நூலும் மாணவர்களை முக்கிய
வாசகர்களாய்க்கொண்டு எழுதப்பட்டிருந்தாலும் பிறரும் அலுப்பில்லாது வாசிக்க
முடிகின்ற பிரதியாய் இருப்பதைக் குறிப்பிட்டுச் சொல்லவேண்டும். இன்று
கிழக்கு மாகாணங்களில் சிங்களக்குடியேற்றங்களால், தமிழர்களின் எத்தனையோ
பூர்வீகநிலங்கள சூறையாடப்பட்டு சிங்களமயமாக்கப்பட்டு வரலாற்றின்
பக்கங்களிலிருந்து அகற்றப்பட்டிருக்கின்றன.
அவ்வாறு இழக்கப்பட்ட
பிரதேசங்களைக் கண்டுபிடிக்கவும் எமக்கான நியாயங்களை சர்வதேசத்தின் முன்
எதிர்காலத்தில் கேட்கவும் இவ்வாறான விடயங்கள் ஆய்வுத்தரவுகளின்
அடிப்படையில் ஆவணமாக்கப்படவேண்டும்.
மேலும் இந்நூல், தமிழில்
அரசியல் குறித்து எழுதப்படும் பல பிரதிகள் போலவன்றி -ஏதோ ஒரு பக்கத்தை
மட்டும் நியாயப்படுத்துவதில் நிற்காது- முஸ்லிம் மக்கள், மலையக மக்கள்
குறித்தும் அக்கறையான பார்வைகளை முன்வைப்பதால் முக்கியமானது ஆகின்றது.










