கார்காலக் குறிப்புகள் - 140

 

'I'm still here'  (பிரேசிலிய திரைப்படம்)

*

நீங்கள் உங்கள் பெற்றோருடனும் சகோதரர்களுடன் வாழ்ந்து வருகின்றீர்கள். ஒருநாள் அரசாங்கத்தின் ஆதரவுடன் உங்கள் நாட்டு இராணுவம் உங்கள் தந்தையை விசாரணைக்கு என்று அழைத்துச் செல்கின்றார்கள். பிறகு ஒருபோதும் உங்கள் தந்தை வீடு திரும்பாமல் காணாமற் போய்விடுகின்றார். நீங்களும், உங்கள் தாயாரும், சகோதரர்களும் உங்கள் வாழ்நாள் முழுதும் அந்தத் துயரத்தோடு வாழப் பழகிக் கொள்கின்றீர்கள்.

இப்படியான சம்பவங்கள் தென்னமெரிக்கா நாடுகளில் மட்டுமில்லை, நமது நாடுகளிலும் அரசு,இராணுவம், விடுதலை இயக்கங்களால் நிகழ்த்தப்பட்டிருக்கின்றன. நாம் நமக்குரிய அரசியல் சார்புகளில் நின்று உரையாடமுன்னர், ஒருகணம், ஒரேயோருகணம் அப்படிக் காணாமற்போனவர்களின் குடும்பங்களில் நிலையை எவ்விதச் சார்பும் எடுக்காது யோசித்துப் பார்த்திருக்கின்றோமா?

 

 

இந்தக் கதை பிரேசிலில் நடந்தாலும், நமது தாய்நாட்டுக்கும் பொருந்தக் கூடியது. பிரேசிலில் 1960களில் இடதுசாரிகள் தேர்தலில் வென்றபோது, அங்கிருந்த இராணுவம் அமெரிக்காவின் உதவியுடன் அதைக் கவிழ்த்தது. பிறகு கிட்டத்தட்ட இருபது வருடங்கள் (1965-1985) வரை சர்வாதிகார இராணுவ ஆட்சியே நடந்திருக்கின்றது. அந்தக் காலத்தில் நிறையப் பேர் கொல்லப்பட்டும், காணாமற் போயிருக்கின்றனர்.பிரேசிலில் அன்று நடந்த இராணுவச் சதி கவிழ்ப்பே முன்னுதாரணமாக பல தென்னமெரிக்கா நாடுகளில் நடந்த சர்வாதிகார இராணுவ ஆட்சிக்கு பிறகு காரணமாயிற்று என வரலாறு சொல்கின்றது.

'I'm still here'  என்கின்ற இத்திரைப்படம் உண்மையான நிகழ்வை அடிப்படையாகக் கொண்டு எடுக்கப்பட்டிருக்கின்றது. இராணுவக் கவிழ்ப்புக்கு முன் ஒரு பொறியிலாளராகவும், காங்கிரஸ்மானாகவும் இருந்த ரூபன்ஸ் (Rubens Paiva) ஒருநாள் சிவில் உடையில் வந்த இராணுவத்தால் விசாரணைக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுகின்றார். அதன்பிறகு அவரைப் பற்றிய எந்த பதிவுகளும் பிரேசிலில் இல்லாது மறைக்கப்படுகின்றது.

அவர் மட்டுமில்லாது அவருக்கு வேறு யாரோடு தொடர்பு இருக்கின்றதென ரூபன்ஸின் மனைவியும் பல நாட்கள் சிறையில் அடைக்கப்பட்டு சித்திரவதை செய்யப்படுகின்றார். தாயார் விடுதலை செய்யப்பட்டபின், அவர்களின் கண்காணிப்புக்குள்ளாக்கப்பட்ட வீட்டிலிருந்து தனது கணவரைத் தேடும் முயற்சியில் ஈடுபடுகின்றார்.

காணாமற்போனவரைத் தாங்கள் கடத்தவே இல்லை என்கின்ற சொல்கின்ற இராணுவத்தைப் பற்றி எப்படி நீதிமன்றத்தில் முறையிடுவது? இறுதியில் ரூபன்ஸ் சித்திரவதைக்குள்ளான இடத்தில் தானும் விசாரிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தேன் என்று சொல்கின்ற பெண் ஆசிரியர் ஒருவரின் வாக்குமூலத்தை வைத்து ரூபன்ஸின் குடும்பம் வக்கீல்களை அணுக முயல்கின்றது.

ஓர் சர்வாதிகார ஆட்சியில் இதற்கெல்லாம் எங்கே இடமிருக்கப் போகின்றது. ஐந்து பிள்ளைகள் இருக்கும் ரூபன்ஸுக்கு அந்தப் பிள்ளைகளைப் பார்க்கும் பொறுப்பு தாயாருக்கு வந்துவிடுகின்றது. எவ்வளவு காலந்தான் கணவரைக் காணவில்லை என்று தேடிக் கொண்டிருப்பது. அவர்கள் இருந்த ரியோ வாடகை வீட்டைத் துறந்து, வீடு கட்டுவதற்கென வாங்கிய காணியை விற்று, தொலைவிலிருக்கும் இன்னோரு ஊருக்கு அந்தக் குடும்பம் இடம் பெயர்கிறது.

 

எந்த ஆட்சியாயினும் நிலையாக நிலைப்பதில்லை என்பது வரலாறு. 1985 இல் சர்வாதிகார ஆட்சி கலைக்கப்பட்டு ஜனநாயக நடைமுறைக்கு பிரேசில் திரும்புகின்றது. ரூபன்ஸ் காணாமற்போனார், அதற்குப் பொறுப்புக் கூறவேண்டியது பிரேசிலிய அரசு என்று ரூபன்ஸின் தாயார் தொடர்ந்து போராடியதால், அவர் காணாமலாக்கப்பட்டு 25 வருடங்களுக்குப் பிறகு ரூபன்ஸிற்கான மரணச்சான்றிதழ் வழங்கப்படுகின்றது.

சற்று யோசித்துப் பாருங்கள். ஒருவர் காணாமல் போய் 25 வருடங்களுக்குப் பின்தான் அவர் இறந்துவிட்டார் என்று சொன்னால் அந்தக் குடும்பம் எத்தனை வருடங்கள் அந்தத் துயரத்தோடு வாழ வேண்டியிருந்திருக்கும்?

கிட்டத்தட்ட 25 வருடங்களுக்குப் பிறகு, அப்போது தந்தைக்கு என்ன நடந்தது என்று சிறிதும் அறியாத அந்தக் குழந்தைகள், வளர்ந்தவர்களாகியபின் (மரணச்சான்றிதழ் கிடைக்கும் நாளில்) உனக்கு அப்பா இனி ஒருபோதும் வரமாட்டார் என்று எப்போது தெரிந்தது என்று தங்களுக்குள் மாறி மாறிக் கேட்பார்கள்.

அப்போது மகன், 'எனது அம்மா அப்பாவின் ஆடைகள் அனைத்தையும் தானமாகக் கொடுத்தபோது அப்பா ஒருபோதும் திரும்பப் போவதில்லை என்று உணர்ந்தேன். அப்போது கிட்டத்தட்ட அவர் காணாமல் போய் இரண்டு வருடங்கள் ஆகிவிட்டன' என்பான். அதுபோல சின்ன வயசில் இருந்த மகள், 'நாங்கள் எங்கள் வாடகை வீட்டை விட்டு வெளியேறியபோது, அந்த வெறிச்சோடிய அறைகளைப் பார்த்தபோது அப்பா எங்களிடம் இனி வரப்போவதில்லை' என்று உணர்ந்தேன் என்று மகள் சொல்வாள்.

இதைத் திரைப்படத்தில் காட்சிகளாய்ப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது கண்களில் நீர் கோர்த்துக் கொண்டது. அதுபோலவே ரூபன்ஸ் விசாரணைக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுவதும், அதன் பிறகு இப்பிள்ளைகளின் தாயார் நாட்கணக்கில் சிறைக்குள் அடைக்கப்பட்டிருக்கும் காட்சிகளையும் பார்த்தபோது என்னையறியாமலே என் உடல் ஒருவகை பதற்றத்துக்குள் போயிருந்தது.

*

இது உண்மையாக நடந்த கதை. இக்கதையை ரூபன்ஸின் மகனொருவர் இதே பெயரில் எழுதி 2015 வெளிவந்திருக்கின்றது. இதில் வரும் தாய் மிகவும் உறுதிவாய்ந்தவராக இருந்திருக்கின்றார். தனது காணாமல்போன கணவரைத் தேடிக் கொண்டிருந்த அவர், தனது 5 பிள்ளைகளின் நிமித்தம் ஒருவகையில் அவர் கொல்லப்பட்டுவிட்டார் என்ற யதார்த்ததை உணர்ந்து வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ளும் தைரியத்தைப் பெற்றிருக்கின்றார்.

அதுவரை வேலை எதுவும் இல்லாதிருந்த இந்த தாயார், தனது 48 வயதில் சட்டம் படித்து, அதன் பிறகு மனிதவுரிமைகளுக்காகவும், அமேஸான் காட்டுப் பூர்வீகக் குடிகளின் வாழ்வியல் உரிமைகளுக்காகவும் போராடியிருக்கின்றார். பிற்காலத்தில் அவர் மறதிநோயுக்குள் போய்க்கொண்டிருந்தபோதே, தாயின் நினைவுகளைச் சேகரம் செய்து அவரின் மகன் இந்த நூலை எழுதியிருக்கின்றார்.

எழுபதுகளில் சர்வாதிகார ஆட்சியில் காணாமல் போன ஒருவரின் கதை, கிட்டத்தட்ட 50 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு எழுத்தாக்கப்பட்டு திரைப்படமாகவும் எடுக்கப்பட்டிருக்கின்றது. இவற்றை நினைவுகூர்வதோ, இத்தகை விடயங்களுக்காக போராடுவது என்பதோ இவை இனி நிகழக்கூடாது என்பதற்காகத்தான் என ரூபன்ஸின் மனைவி அவரின் மரணச்சான்றிதழைப் பெறும்போது பத்திரிகைகளுக்குச் சொல்வார்.

ஒருவர் இப்படி அரசியல் நிலைமைகளை வைத்து காணாமலோ/கொல்லப்படுவதோ கூட அவர்களுக்கான முடிவு உடனே நிகழ்ந்துவிட்டன என கொஞ்சமாவது ஆறுதலடையலாம். ஆனால் அவர்கள் சார்ந்த குடும்பங்கள்/பிள்ளைகள் எத்தகைய துயரார்ந்த வாழ்வுக்குள் அழைத்துச் செல்லப்படுவார்கள் என்பதை மிகுந்த நெகிழ்வுடன், உண்மைக்கு மிக நெருக்கமாக மட்டுமின்றி, இவ்வாறான அடக்குமுறைக்குள் வாழாதவர்களைக் கூட இப்படியான விடயங்களை கரிசனையுடன் அணுகுங்கள் எனச் சொல்கின்ற் திரைப்படமாக இது இருக்கின்றது. அத்துடன் எனக்கு மிகப்பிடித்த படங்களில் ஒன்றான 'மோட்டார் சைக்கிள் டயரிகளை' நெறியாள்கை செய்த  Walter Salles யே இதையும் இயக்கியிருக்கின்றார்.

***

குறிப்பு:

இப்போது கடந்தகாலத்தை, இராணுவம் சதி செய்து கைப்பற்றிய ஆட்சியைப் பேசிக் கொண்டிருக்கின்றோம். ஆனால் அதேபோன்று பிரேசிலில் அண்மையில் ஒரு சம்பவம் நடந்தேறியது. 2022 இல் பிரேசில் தேர்தலில் இடதுசாரிகள் வென்றபோது, வென்ற ஜனாதிபதி லூலாவையும், உப ஜனாதிபதியையும், உயர்நீதிபதியையும் கொல்ல, தேர்தலில் தோற்ற ஜனாதிபதியும்  இராணுவமும் சேர்ந்து சதி செய்ததும் அது தோற்றதையும் நாம் ஞாபகப்படுத்திக் கொள்ளவேண்டும். தோற்ற ஜனாதிபதி  Bolsonaro, 70களில் இராணுவத்தில் இருந்தவர். இப்போது இந்த சதிக்காக Bolsonaro இற்கு பிரேசில் நீதிமன்றத்தால் 27 வருட சிறைத்தண்டனை விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

 

கார்காலக் குறிப்புகள் - 139

 

சில திரைப்பட நெறியாளர்களின் ஏதேனும் ஒரு படைப்பைப் பார்த்தபின், அவர்களின் மற்ற திரைப்படங்களைப் பார்க்க ஆவல் வரும். அப்படி நோர்வேஜிய/டேனிஷ் இயக்குநரான யூவாக்கிம் திரீயரின் (Joachim Trier), 'Sentimental Value' ஐப் பார்த்தபின் அவரின் மற்றத் திரைப்படங்களான  'Louder Than Bombs', 'The Worst Person in the World' போன்றவற்றைப் பார்த்து முடித்திருந்தேன்.

 

திரீயரின் திரைப்படங்களை அவ்வளவு எளிதாக ஒரே இருக்கையில் (One sitting) பார்த்து விட முடியாது. மிகவும் இருண்ட, உளவியல்/உளவடு அலைகளுக்குள் அழைத்துச் செல்லக் கூடியவை. திரீயர் அவரது திரைப்படங்களில் சேர்த்துக்கொள்ளும் வர்ணம் கூட பெரும்பாலான சமயங்களில் சாம்பாலானவை. மேற்கத்தைய பனிப்பொழியும் நாடுகளுக்குரிய இலையுதிர்காலத்துக்குரிய வர்ணமது. எனவே இயல்பாக உங்கள் மனது திரீயரின் திரைப்படங்களைப் பார்க்கும்போது அழுத்தமும் கனமும் கூடிய மனோநிலையை அடைந்துவிடும்.

 'Sentimental Value' இப்போது ஒஸ்கார் சிறந்த திரைப்படங்களின் பட்டியலுக்குச் சென்றதால் அநேகர் பார்த்திருக்கக் கூடும். இத்திரைப்படத்தில் ஒரு தந்தைக்கும், அவரின் இரண்டு மகள்களுக்கும் இடையிலான உறவைப் பற்றிய கதை என்றால், ''Louder Than Bombs' ஒரு தந்தைக்கும் இரண்டு மகன்களுக்கும் இடையிலான உறவைப் பற்றிய கதையெனச் சொல்லலாம்.

திரீயரின் பெரும்பாலான திரைப்படங்களில் (அவரின் முதல்படமான 'Reprise' உட்ப) வரும் பாத்திரங்கள் உளவியல் சிக்கலுக்குள் அகப்பட்டவர்களாகவும், தற்கொலை எண்ணமுடையவர்களாகவும், அதற்கு முயற்சித்தவர்களாகவும் இருப்பதை ஒரு பொதுப்பண்பானச் சொல்லிக் கொள்ளலாம்.

Sentimental Value வரும் இரண்டு மகள்களில் ஒருவரான நோரா அப்படி தற்கொலை முயற்சி செய்துவிட்டு தப்பி உயிர் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவர்.  அதுபோல 'Louder Than Bombs'  இல் வரும் இளைய மகன் கொனர்ட் மிகுந்த பிடிவாதமுள்ள, பாடசாலையிலிருந்து அந்நியப்பட்டு தற்கொலை எண்ணமுடைய ஒரு பாத்திரம். 'Reprise' வரும் இரண்டு எழுத்தாளர்களில் ஒருவர் அவரின் முறிந்துபோன காதலின் நிமித்தம்  உளவியல் நிலையத்தில் உளவடுக்காக சிகிச்சை எடுத்துக் கொண்டிருப்பவர்.

*

 

இவ்வாறாக திரீயரின் திரைப்படங்கள் தற்கொலை/தற்கொலை எண்ணங்களுடன் வாழ்பவர்களின் வாழ்க்கையை மிக நெருக்கமாகப் பார்க்கின்றன. அதிலும் 'சென்டிமெண்டல் வால்யூ'வில் தம்மை இளவயதில் விட்டுச் சென்ற ஒரளவு புகழ்பெற்ற இயக்குநராகிவிட்ட தந்தை திரும்ப வந்து, முறிந்த தந்தை-மகள் உறவைச் சீராக்க முயலும்போது, அந்தத் தந்தை மகளின் இடைப்பட்ட சிக்கலான வாழ்வை, முக்கியமாக அவளின் கடந்தகால தற்கொலை முயற்சியை விளங்கிக் கொள்வதுடன் அத்திரைப்படம் முடிவது மிக அருமையானது.

நமது வாழ்க்கைக் காலங்களில் போரோடு தொற்றுநோய்களோடு வாழ்வதைப் போல, இவ்வாறான தற்கொலைகள்/தற்கொலை சிந்தனைகளோடு வாழ்வதும் சாதாரணமாக்கப்பட்டுவிட்டதோ (normalized) என்று திரீயரின் திரைப்படங்களைப் பார்க்க ஒருவகையில் அச்சம் வரச் செய்கிறது.

அதேவேளை திரீயரின் படைப்புக்களில் மனிதர்கள் எவ்வளவு அழிவுகள்/துயரங்கள் வந்தாலும், அதைக் கடக்கின்றபோதும், கடந்தபின்னும் அதே சாதாரண மனிதர்களாகவே இருக்கின்றார்கள். நம் காலத்தில் பெருந்தொற்று வந்து மனிதர்கள் உள்ளே அடைந்தபின்னும், எதைக் கற்றுக் கொண்டிக்கின்றார்கள்? அப்படி பெருந்தொற்றைப் பார்த்த மனித சமூகம் எப்படி போர்களுக்கு இப்போது போய்க்கொண்டிருக்க முடியும்?

ஆக மனிதர்கள் கடந்தகாலத்தில் இருந்து மட்டுமின்றி, சமகாலத்தில் இருந்தும் எதையும் கற்றுக்கொள்வதில்லை என்பதைக் கண்டுகொள்கின்றோம்.  'The Worst Person in the World' தனது முன்னாள் காதலன் குணப்படுத்த முடியாத புற்றுநோயால் சாகப்போகின்றான் என அறிந்து அவனை சுகம் விசாரிக்கச் செல்கின்ற காதலியிடம் 'நீ என்னை விட்டு விலகிச் சென்றபோது, உனக்கு இப்போதிருக்கும் காதலனோடு அதற்கு முன்னரே உறவு முகிழ்ந்துவிட்டதா?' என்று தேவையில்லத கேள்வி  கேட்கின்றான். அவள் இனி உண்மையை மறக்கக்கூடாது என்பதற்காய் 'ஆம்' என்று சொல்கின்றபோது, அவளையும் அவளின் புதிய காதலையும் சபிக்கின்றான். ஆக மனிதர்கள் தமது இறுதிக்காலத்திலும் எதையும் எளிதில் மன்னிக்க இயலவில்லை என்பதைப் பார்க்கின்றோம்.

 

 

'Louder Than Bombs' இல் தாயார் வாகன விபத்தில் இறந்தபின், மூன்று வருடங்களுக்குப் பிறகு தந்தைக்கு தனது ஆங்கில ஆசிரியரோடு வரும் உறவை, இளைய மகனால் ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியவில்லை. ஆசிரியரின் முகத்தில் வன்மத்துடன் துப்புகின்றான். ஆனால் அதே மகனுக்கு, தந்தையாரும்,அவனின் மூத்த சகோதரரும் மறைத்து வைத்திருந்த ஓர் உண்மை கடைசிவரை தெர்யாது. அது அவனின் தாயாருக்கு திருமணத்தைத் தாண்டிய ஓர் உறவு பத்திரிகையாளாராக போர்ச்சூழலில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தபோது இருந்தது என்பதாகும். அதை அவன் இறுதியில் எப்படி அறிந்துகொள்கின்றான்/தனது தந்தையை எவ்வாறு புரிந்து கொள்கின்றான் என்பதை திரீயர் இத்திரைப்படத்தில்  நுட்பமாக காட்டுகின்றார்.

*

திரீயரின் திரைப்படங்களைப் பார்க்கும்போது, நாம் உறவுகளின் நிமித்தம் அவ்வளவு புனிதமாக இருக்க வேண்டியதில்லை என்பதைக் கண்டுகொள்கின்றோம். இன்னொருவகையில் இவ்வாறு புனிதமாக்கப்பட்ட உறவுகளில்தான் நாம் நிறையத் தவறுகளைச் செய்பவர்களாக இருக்கின்றோம் என்றும் புரிந்துகொள்ளலாம்.

 Sentimental Value இல் வரும் நோரா, தமது தந்தையார் தாயை விட்டு சுவீடனுக்குப் போய்விட்டார் என்று கோபத்தில் இருக்கையில், எப்படி அதே நோரா தனது காதலை/உறவை, ஏற்கனவே திருமணம் செய்துவிட்ட சக நடிகனோடு ஏற்படுத்திக் கொண்டார் என்று யோசிப்பதும் சுவாரசியமானது. நமக்குள்ளிருக்கும் மனவடு/சிக்கல்கள்,  அதேபோன்ற சிலந்திவலைச் சிக்கல்களுள்ள உறவு/மனிதர்களைத்தான் தேடச் செய்கின்றதோ என்று ஆராய்ந்தும் பார்க்கலாம்.

 

 

'The Worst Person in the World' இல் வரும் காதலியானவள், அவளுக்கு சுவாரசியம் தந்துகொண்டிருந்த காதல் அலுப்பாகும்போதே இன்னொரு உறவுக்குள் போகின்றாள். அறிவுஜீவித்தனமான காதலனைவிட, உணர்ச்சிபூர்வமாக காதல் நிமித்தம் இருப்பவனே அவளுக்குப் பிடித்துப் போகின்றது. அவளளவில் அது சரியாகவே இருக்கின்றது. ஆனால் ஏன் அவள் அந்தப் புதிய காதலனைப் பின்னர் பிரியவும் செய்கின்றாள் என்பதில்தான் சொல்லப்படாத இன்னொரு கதை இருக்கின்றது. அந்தக் காதலன் இன்னொரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்து, அவர்களின் குழந்தையைப் யன்னலுக்குள்ளால் பார்க்கும்போது அவள் உண்மையில் தேடியது காதலையா அல்லது அவளுக்கான விட்டுவிடுதலையாகும் சுதந்திரத்தையா என நாம் யோசிக்கவும் தொடங்கின்றோம்.

திரீயரின் திரைப்படங்களைப் பார்ப்பதென்பது எளிய காரியமல்ல. அது பலவித மன அலைகளுக்குள் நம்மை துரும்பு போல எற்றித் தள்ளியபடியே இருக்கும். இவ்வாறு பலவித உணர்ச்சிக்குவியல்களுக்கு நான் சென்று கொண்டிருப்பதைப் பார்த்த நண்பர் இத்திரைப்படங்களையெல்லாம் நீ இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டுப் பார்க்க வேண்டுமா எனக் கேட்டிருந்தார். அது உண்மைதான். பார்க்காமல் இருப்பதற்கும் தெரிவு இருக்கிறதுதான். ஆனால் இப்படியான ஒரு வாழ்க்கை இருப்பதை அறிவதென்பதும் ஒருவகையில் அவசியமானதுதான். இந்த வாழ்க்கை முழுதும் எத்தனைபேரின் இருண்ட வாழ்க்கைகளை/மனவடுக்களை/தற்கொலை முயற்சிகளை நாம் கேட்டுக் கொண்டு இருக்கின்றோம்.

மேலும், நாமெல்லோரும் காதல்/நட்புகளின் நிமித்தம் கொடுத்த உறுதிமொழிக்கு ஏற்ப வாழ்ந்து விடுகின்றோமா என்ன? அப்படித்தான் திரீயரின் திரைப்படங்களும் பெற்றோர்/காதல் உறவுகளின் தவறுகளுக்கு அப்பால் அவர்களை சகமனிதராக புரிந்துகொள்ள மட்டுமில்லை, நமக்கென்று ஒரு தனித்துவமான வாழ்க்கை இருப்பதையும் மறைமுகமாக உணர்த்துகின்றன போலும்.

***

 

கார்காலக் குறிப்புகள் - 138

 

க.கைலாசபதி

***

எனது தொடக்க கால வாசிப்பிலே எஸ்.பொவைக் கண்டடைந்தது, அதன் பிறகு பிரமிள், மு.தளையசிங்கம் என்று சென்று சேர்ந்து இருந்தேன். இலங்கையில் இருந்து பதினாறு வயதில்  கனடாவுக்குப் புறப்படமுன்னர் 'திசை'களும், 'சரிநிகரும்' எனது அக்காவினால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதால் ஒரளவு தீவிர இலக்கியத்தின் முகம் தெரிந்திருந்தது. பின்னாட்களில் 'அலை' அறிமுகமானபோது, ஈழத்தில் வலுவாக இருந்த முற்போக்கு அணிக்கு மாற்றாக இன்னொரு தரப்பு இருந்தது எளிதில் புரிந்தது.

என் வாசிப்பின் திசை இவ்வாறாகப் போனதால், இயல்பாக முற்போக்கு அணியில் முன்னணியில் நின்ற கைலாசபதி, சிவத்தம்பி போன்றோரை ஆழ வாசிக்கும் ஆர்வம் அவ்வளவு எனக்குள் மேலெழவில்லை. எனவே எஸ்.பொ, மு.த, 'அலை' போன்றவை முன்வைத்த கருத்துக்களே எனக்குரியவையாகவும் எளிதில் மாறியிருந்தன.

ஆனால், நாம் ஒரு தரப்பில் உறுதியாக நிற்பதால் மறுதரப்பை முற்றாக நிராகரிக்க வேண்டியதில்லை என்கின்ற நிலைப்பாட்டை எப்போதோ இலக்கிய வாசிப்பினூடாக நான் வந்தடைந்தபோது, சிவத்தம்பி எனக்கு வேறொரு வடிவில் தெரிந்தார். அவர் மார்க்சியம் குறித்து மட்டுமின்றி, இலக்கியம், பின்னமைப்பியல்/ பின்நவீனத்துவம் குறித்துக் கூட பல நிலைப்பாடுகளை மாற்றியமைத்துக் கொண்டார் என்பதை அவரது பிற்காலத்தைய காலங்களில் கண்டுகொள்ள முடியும். மேலும் சிவத்தம்பி மார்க்ஸியம் குறித்து எழுதியதை விட அவர் சங்கப்பாடல்கள் தொடக்கம் தமிழ்த் திரைப்படங்கள், யாழ்ப்பாண சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்ளல் உள்ளிட்ட அவர் எழுதிய ஆய்வு நூல்கள்  எனக்கு முக்கியமானவையாக இருக்கின்றன.

அவ்வாறே க.கைலாசபதியை பற்றி எத்தகைய விமர்சனங்கள் இருந்தாலும், அவரது நூலான 'ஒப்பியல் இலக்கியம்' ஒரு முக்கியமான படைப்பாகும். அதுவரைகாலமும் தறிகெட்டு எல்லாத் திசைகளிலும் திறனாய்வு/விமர்சனம் என்ற துறையை ஓர் ஒழுங்குக்குக் கொண்டு வர கைலாசபதியின் ஒப்பியல் இலக்கியம் அன்று பெரிதும் துணை புரிந்திருக்குமென நம்புகிறேன். அவர் இந்த நூலில் கல்தோன்றாப் மண்தோன்றாப் பெருமையில் நமக்கு எந்தப் பெருமிதமும் இல்லை என ஒப்பீட்டியல் ஆய்வு முறையை (comparative study) மிகுந்த கறாராக முன்வைக்கின்றார்.

அதுவே அவர் பின்னர் இங்கிலாந்தில் முதுகலை செய்யும்போது 'தமிழ் வீரயுகக் கவிதை' (Tamil Heroic Poetry) என்கின்ற மிக முக்கிய ஆய்வைச் சமர்பிக்க வைக்கின்றது. இந்த 'தமிழ் வீரயுகக் கவிதை'யில் எமது புறநானூறுக்கவிதைகளை கிரேக்க காவியங்களோடு ஒப்பிட்டு கைலாசபதி 1966இல் எழுதியிருக்கின்றார்.

கைலாசபதி அவரது ஐம்பது வயதுக்குள்ளேயே புற்றுநோயின் நிமித்தம் மரணித்தவர். அவரும் சிவத்தம்பி போலவோ அல்லது எப்போது முரண்பட்டு உரையாடிக் கொண்டிருந்த க.நா.சுப்பிரமணியம், வெங்கட்சாமிநாதன் போன்றவர்கள் போலவோ எழுபது வயதுகளைத் தாண்டி வாழ்ந்திருந்தால் கைலாசபதியின் எழுத்துக்கள் வேறுவிதமாக முதிர்ச்சியடைந்து வேறுவிதமாக மாறியிருக்கும்.

 

கைலாசபதியை ஓர் மரபுரீதியான மார்க்ஸியர் என முடிந்த முடிவுகளாகக் கூறும் கூற்றுக்களுண்டு. ஆனால் கைலாசபதி ஓரு மார்க்ஸியராக இருந்தபோதும், பாரதியார் மீது மட்டுமில்லை, கம்பன், பக்திக்காலக் கவிதைகள், தமிழ்ச்சித்தர்கள் என தமிழின் வளங்களைக் கொண்டுவந்த சேர்த்த அனைத்துப் பக்கங்கள் பற்றி கட்டுரைகளும், நூல்களும் எழுதியிருக்கின்றார். கைலாசபதி பாரதியார் பற்றி மிகச் சிறந்த ஆய்வுக்கட்டுரைகளை மட்டுமின்றி 'பாரதியார் நூல்களும் பாடபேத ஆராய்ச்சிகளும்' என்கின்ற முக்கிய ஆய்வு நூலையும் வெளியிட்டிருக்கின்றார். (அதை  எங்கள் உறவுக்காரர்களும்/அப்பாவும்/சித்தப்பாவும் ஒருகாலத்தில் பங்களிப்புச் செய்த கலைப்பெருமன்றம் 1974இல் வெளியிட்டிருப்பது ஆச்சரியமானது).

அதுமட்டுமின்றி கைலாசபதி தனது 'நவீன இலக்கியத்தின் அடிப்படைகள்' நூலில், தமிழ் நாவல்கள் பற்றிய கட்டுரையொன்றில் ப.சிங்காரத்தின் 'கடலுக்கு அப்பால்' என்கின்ற நூலை முக்கிய ஒரு நாவலாக 1971இல் குறிப்பிட்டிருக்கின்றார். ப.சிங்காரத்தின் அருமையே தமிழகத்தில் 1980இற்குப் பிறகுதான் உணரப்பட்டபோது, ஓர் ஈழத்தவராக அதன் மதிப்பை கைலாசபதி எழுபதுகளிலே கண்டுணர்ந்தது உவகையளிக்கிறது.

கைலாசபதி 'ஒப்பியல் திறனாய்வு' நூலில் கம்பராமாயணத்துக்கு எதிராக எழுதப்பட்ட பெரும்பாலான நூல்கள் எதுவுமே ஆய்வுமுறையான வகையில் எழுதப்படவில்லை என்று நிராகரிக்கின்றார். மேலும் தமிழ் ஆய்வாளர்கள் தனியே தமிழை மட்டும் அறியாது, வடமொழியோடு பிற திராவிட மொழிகளை செம்மையுறக் கற்கும்போதே ஒப்பியல் திறனாய்வு மூலம் திராவிட மொழிகளின் பெருமையை மேற்கத்தையவர்களும் பாராட்டும்படியாக இருக்கும் என்பதைக் குறிப்பிடுகின்றார். அந்தவகையில் சிறைக்குள் இருந்து வ.வே.சு.ஐயர் எழுதிய கம்பராமாயணம், அவருக்கு உசாத்துணைக்கு நூல்கள் இருக்காவிட்டாலும், தனது அறிவையும் நினைவையையும் நம்பி  அவர் எழுதிய சிறந்த ஒப்பியல் ஆய்வு நூலென கைலாசபதி சிலாகிக்கின்றார்.

*
இவ்வாறு அரியவற்றை எழுதிய கைலாசபதிக்கு இன்னொரு முகமிருக்கின்றது. க.நா.சுப்பிரமணியத்தை மறுப்பதற்கென்றே ஒரு நூலை எழுதி  ('திறனாய்வுப் பிரச்சினைகள்: க.நா.சு குழு பற்றிய ஓர் ஆய்வு)வெளியிட்டிருக்கின்றார். அது க.நா.சுவுக்கு அவரது வாசகர்கள் வெளியிட்ட மணிமலர் நூலை அடிப்படையாக வைத்து எழுதப்பட்டதாகும். அதில் கூட க.நா.சு முன்னர் போல இப்போது அவ்வளவு அடிபடுவதில்லை, அவருக்கு அடுத்ததாக வந்திறங்கிய வெங்கட்சாமிநாதந்தான் இப்போது சரியான கரைச்சல் என்கின்ற மாதிரி ஒரு நூறு பக்கங்களுக்கு மேலாக அந்த நூல் நீள்கின்றது.

உரையாடலோ சரி விவாதமோ இரு தரப்புக்களிடையே நடக்கும்போது மூன்றாந்தரப்பு அதை வாசிக்கும்போத் ஏதேனும் புதிதாக அறிய அங்கே பேசப்படவேண்டும் என்பது எனது எதிர்ப்பார்ப்பாக இருக்கும். ஆனால் இந்த கநாசு திறனாய்வு நூலிலிருந்து இருந்து எடுக்க எதுவுமே எனக்கு   இருக்கவில்லை என்பது துயரமானது.

இத்துடன் 'இலக்கியத்தில் மார்க்சீய எதிர்ப்பு - ஒரு புத்திசீவியின் இரண்டக நிலை' என்று தலைப்பிட்டு மு.தளையசிங்கத்தை மறுத்து எழுதிய நீண்ட கட்டுரையையும் சேர்த்துக் கொள்ளலாம். கைலாசபதியின் முக்கிய வாதங்களில் ஒன்று மு.த மார்க்ஸிய சார்பாக இருப்பதாகச் சொன்னாலும், அவர் தனது எழுத்துக்களில் மார்க்ஸீய எதிர்ப்பையும் முன்வைக்கின்றார். அதற்கு மு.த முன்வைக்கும் எழுத்தாளர்களின் பட்டியலைச் சொல்லி, இவர்களெல்லாம் இடதுசாரி எதிர்ப்பாளர்கள் என்ற வாதத்தை கைலாசபதி வைக்கின்றார். ஆனால் மு.தவின் மார்க்ஸிய எதிர்ப்பு க.நா.சு, வெசா போன்றோரைப் போன்ற தீவிரமான ஒற்றைப்போக்கு எதிர்ப்பு இல்லையெனவும் குறிப்பிடுகின்றார்.

மு.தவின் இரண்டகநிலை என்பது அவர் ஆன்மீகத் துறவு நிலையில் ஒரு காலையும், இன்னொரு காலை எழுத்தாளர் என்கின்ற அடையாளத்தில் வைக்கின்றார் எனச் சொல்கின்றார். உண்மையில் மு.த நீண்டகாலம் உயிரோடு இருந்திருந்தால் அவர் ஒருவகை ஆன்மீக வாதியாக, மெளனத்துள் எழுத்தை உதறித்தள்ளிவிட்டுச் சென்றிருப்பார் என்கின்ற கருத்தைச் சொல்கின்றார். இந்தக் கட்டுரை மு.த மரணமான 1973 இல் முதவின் நண்பர்கள் நடத்திய பூரணியில் பிரசுரக்க பூரணி சஞ்சிகையினர் கேட்டதாகவும், ஆனால் இந்த விமர்சனத்தொனியில் அது பிரசுரிக்காது, 1979இல்  'நவீன இலக்கியத்தின் அடிப்படைகள்' நூலில் சேர்க்கப்பட்டதாக கைலாசபதி குறிப்பிடுகின்றார்.

 

கைலாசபதி முதவின் மீது முன்வைக்கும் முக்கிய விமர்சனம் என்பது முத மார்க்ஸியத்தை கீழைத்தேய ஆன்மீக மரபுடன் இணைக்கின்றார் என்பதாகும். அதாவது மார்க்ஸை, ராமகிருஷ்ணர், அரவிந்தர், நந்தகோபாலகிரி (முதவின் ஆன்மீகக் குரு) போன்றோருடன் ஒப்பிட்டு சேர்க்கப்பார்கின்றார் என்பதே கைலாசபதியின் வாதம். ஆனால் இந்தக் கட்டுரையின் முரண்நகை என்னவென்றால் இதை நாம் கைலாசபதி கறாராக முன்வைக்கும் 'ஒப்பியல் ஆய்வுமுறை'ப்படி ஏன் முதவுக்கு இப்படி ஒப்பிட்டுப் பார்க்க சுதந்திரம் இருக்ககூடாதென்று கேட்கலாம்.

இன்னொருவகையில் ஒப்பீடு செய்வது என்பது மறுபுறத்தில் இணைப்புக்களை ஏற்படுத்திப் பார்க்கவுந்தானே, அப்படிப்பார்த்தால் மார்க்ஸியச் சிந்தனைகளை ஏன் கீழைத்தேய சிந்தனையாளர்ளோடு ஒப்பிட முடியாது என்றும் நாம் கேட்க முடியும்.

கைலாசபதியின் காலத்துக்குப் பிறகு தமிழில் அறிமுகமான பின்னமைப்பியல்/பின்நவீனத்துவம் போன்றவை எதையும் எதற்கு எதிராக நிறுத்தத்தேவையில்லை, அதையதை அதனதன் இயல்பில் fragments ஆகப் பார்க்கலாம் என்கின்ற புதிய பார்வைகளை நமக்குத் தந்திருக்கின்றது. ஒப்பீட்டு முறை தேவையானது என்றாலும், அது சிலவேளைகளில் அப்பிள்களை தோடம்பழங்களோடு ஒப்பிடும் அபத்தமான நிலைக்கு இட்டுச் செல்லலாம் என்கின்ற ஒப்பியல் ஆய்வின் பலவீனமான பக்கங்களையும் நாங்கள் பலவிடங்களில் பார்க்க முடியும்.

*

இன்றைக்கு கைலாசபதியின் எழுத்துக்களை மார்க்ஸியப் பார்வையில் மட்டும் பார்க்காது புதிய ஆய்வுக்கண்ணாடியைக் கொண்டு பார்க்க வேண்டிய தேவை இருக்கிறது. அதை ஒருபோதும் மரபான மார்க்ஸியர்களால் செய்ய முடியாது. ஒரு புதிய தலைமுறை அவரின் எழுத்துக்களில் இதுவரை கண்டுகொள்ளப்படாத கோணங்களை முன்வைத்து உரையாடல்களை ஆரம்பிக்கவேண்டும். அப்போதுதான் நாம் இதுவரை பார்த்த பார்வைகளிலிருந்து விலத்தி இன்னொரு கைலாசபதியைக் கண்டடைந்து, அவரை இன்றைய காலத்துக்குரிய ஓர் ஆய்வாளாராக முன்னிறுத்த முடியும்.

இறுதியாக சுந்தர ராமசாமி ஓரிடத்தில் கைலாசபதி பற்றிக் குறிப்பிடுவதை இங்கே நினைவுபடுத்தலாமென நினைக்கின்றேன்.

"கலாநிதி கைலாசபதியை வெகுவாகப் போற்றும் ஓரு ஈழத்து இதழாசிரியர், விமர்சனத்தைக் கைலாசபதி விஞ்ஞான ரீதியாக வளர்த்தார் என்றும், க.நா.சு. மனம் போனபோக்கில் முடிவுகளைச் சொன்னார் என்றும் என்னிடம் சொன்னார். அவருடைய வார்த்தைகளால சீண்டப்பட்ட நான், கைலாசபதி விஞ்ஞான ரீதியாக தவறான முடிவுக்கு வந்தார் என்றும், க.நா.சு. மனம் போனபோக்கில் சரியான முடிவுக்கு வந்தார் என்றும் சுருக்கென்று சொன்னேன். உணர்வுரீதியான பாதிப்புக்கு நான் ஆளாகியிருக்கவில்லை என்றால் இவ்வாறு பதில் சொல்லியிருப்பேன்: 'கைலாசபதி விஞ்ஞானரீதியாக விமர்சனத்தை வளர்த்தார் என்பது உண்மைதான். படைப்புக்கும் சமூகத்துக்குமான உறவு முதன்முதலாகத் தமிழ் மொழியில் அவரால்தான் அழுத்தம் பெற்றது. க.நா.சு. கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளத் தொடர்ந்து மறுத்துக் கொண்டிருந்த ஒரு இடைவெளியைக் கைலாசபதிதான் பூர்த்தி செய்தார். ஆனால் படைப்பாளிகளின் தரம் சார்ந்து கைலாசபதி வந்திருக்கும் அனேக முடிவுகள் அபத்தமானவை. க.நா.சு. 'மனம் போன போக்கில்' வந்த முடிவுகள் சரியானவை'  ('ஆளுமை, மதிப்பீடுகள்', ப 127)  என்கின்ற சுந்தர ராமசாமியின் கருத்துக்களிலிருந்தும் நாம் புதிய உரையாடல்களை வார்த்தெடுக்க முடியும்.

***

 

கார்காலக் குறிப்புகள் - 137

 

சிறுவயதுகளில் அருகிலிருந்த மாவிட்டபுரம் கந்தசாமி கோயிலுக்கு அப்பா அழைத்துச் செல்வார். அங்கே சுவர்களில் சமயக்கதைகளை நினைவுபடுத்தும் அழகான ஓவியங்கள் உட்சுவர்களில் வரையப்பட்டிருக்கும். அவற்றை அப்போது தனது நண்பர் (சிவப்பிரகாசம்?) வரைந்ததாகச் சொன்னதாக ஞாபகத்திலுண்டு. அம்மாவின் ஊருக்கருகில் இருந்த நகுலேச்சரம் கோயிலும் இவ்வாறான சுவரோவியங்களைப் பார்த்திருக்கின்றேன்.  

துயரம் என்னவென்றால், இவ்விரு ஆலயங்களும் போரில் பாதிக்கப்பட்டு இந்த அசலான ஓவியங்கள் இப்போது முற்றாக அழிந்துவிட்டிருக்கின்றன. அந்தக் காலங்களில் எங்கேனும் இவை ஆவணமாக்கபட்டு வைக்கப்பட்டிருந்தனவா என்றும் தெரியவில்லை.

எனது காலத்தவர்க்கு நிதானமாக சென்று பார்க்கும் ஓவியக் கண்காட்சிகள் அன்றைய காலத்தில் வாய்க்கவில்லை. பெரும்பாலான ஓவியங்களையும், சிற்பங்களையும் கோயில்களில்தான் பார்த்திருக்கின்றோம். பின்னர் யுத்தகாலத்தில் இயக்கம் தமது பிரச்சாரங்களுக்காக சுவர்களில் வரைந்த போர்க்காலத்தைச் சித்தரிக்கும் ஓவியங்களைப் பார்த்து வளர்ந்திருக்கின்றோம். அது தவிர, யுத்தகளங்களில் மரணமடைந்த போராளிகளின் அஞ்சலிகளும்,மா-வீரர் நினைவு வாரத்தை நினைவுபடுத்தும் பதாதைகளும் மட்டுமே எமக்கான ஓவிய உலகை விரிக்கும் சுருங்கிய எல்லையாக இருந்தன.

புலம்பெயர்ந்த பின், ஓவிய அறிவு அவ்வளவாக இல்லாதபோதும் ஓவியங்களை/ஓவியக் கண்காட்சிகளைத் தேடிப் போவது பிடித்தமாக ஒன்றாக இருந்தது. எமக்குப் பிடித்தமான சூழ்நிலைகளுக்குள் எம்மைத் தக்க வைப்பது என்பதே வாழ்வின் அலுப்புகளுக்குள் இடையில் சுவாரசியம் தரக்கூடியது.

சிலர் அவ்வளவாக வாசிக்காவிட்டாலும், புத்தகங்களை விருப்புடன் வாசித்துக் குவிப்பார்களே, அப்படி எனக்கு ஓவிய உலகு அவ்வளவு பரிட்சயமில்லாதபோதும் ஓவியங்களோடு இருக்க எப்போதும் விரும்புகின்றவன். மேலும் ஒருவர் தமக்குச் சுட்டுப்போட்டாலும் வராத ஒரு திறமையைப் பிறரிடம் பார்த்து வியப்பதைப் போல, நானும் ஓவியங்களை வரைபவர்களை அப்படி நேசமுடன் அரவணைக்க விரும்புவதுண்டு.

*
ஈழத்தில் மாற்கு மாஸ்டர், ஆசை இராசையா, ஓவியர் ரமணி, 'சிரித்திரன்' சுந்தர், கிக்கோ என்று சிறந்த ஓவியர்கள் இருந்திருக்கின்றார்கள். மாற்கு மாஸ்டரிடம் நேரடியாகவும், மானசீகமுமாக கற்ற ஓரு ஓவியப் பரம்பரை இன்றும் எம்மிடம் இருக்கின்றது.

போர் எதைத்தான் விட்டு வைத்திருக்கின்றது. போர்க்காலத்தில் ஓவியர்களும் அருகிப் போயிருந்தார்கள். ஆனால் இப்போது புதிய தலைமுறை ஓவியத்தில் மிளிர்ந்து கொண்டிருப்பது மகிழ்ச்சி தரக்கூடியது. ஈழத்தில் ஓவியர்கள் குறித்த என் தேடல் எல்லைக்குட்பட்டது. சில ஓவியர்களைத் தொடர்ந்து வந்தபடி இருப்பேன். ஒரு படைப்பாளி காலத்தின் நீட்சியில் எப்படி மாற்றமடைகின்றார்கள் என்பதைக் கவனிப்பேன்.

அப்படி நிறைய இளம் ஓவியர்கள் கடந்த பத்து வருடங்களில் தமிழகத்தில் சிறந்த கலைஞர்களாக மாறியிருப்பதைப் பார்த்திருக்கின்றேன். அப்படி காலத்தோடு வளர நமக்கு ஈழத்தில் அப்படியான வாய்ப்புக்களும், நம்மை வழிநடத்தும் முன்னோடிகளும் குறைவு என்பது ஒருபுறமிருந்தாலும், இத்தடைகளைத் தாண்டி வருகின்றவர்கள் எனக்கு மிக முக்கியமானவர்கள்.

அப்படி ஒருவராக பிருந்தாஜினியை அவதானித்திருக்கின்றேன். அவரின் தொடக்க கால ஓவியங்களில் இருந்து எப்படி நீர்வர்ணங்களில் தேர்ச்சி பெற்ற ஒருவராக மிளிருகின்றார் என்பதை அவரது அண்மைக்கால ஓவியங்களை வைத்து அறுதியிட்டுக் கூற முடியும். மேலும் ஈழத்தில் ஒருவர் தனது வாழ்க்கையை ஓவியத்துக்கு என்று அர்ப்பணித்து அதில் மட்டும் இயங்கிக் கொண்டிருப்பது என்பது மிக அரிதானது. இன்னொருவகையில் எதிர்கால வாழ்க்கையை வைத்துப் பார்த்தால் ஆபத்தானதும் கூட.  ஆனால் அப்படி முழுநேர ஓவியராக இயங்குகின்றவர் பிருந்தாஜினி என நினைக்கின்றேன்.

கனடாவில் இப்படி  முழுநேர ஓவியராக இருந்து, பிழைப்புக்காக வேறெந்தத் தொழிலுக்கும் போகாது, ஒரு சுயாதீன ஓவியராக இருந்து தனது ஐம்பதாவது வயதில் மரணித்தவர் நமது ஓவியர் கருணா. அப்படி தமக்குப் பிடித்த துறையில் மட்டும் பிற கவலைகள்/பொறுப்புகள்/சுமைகளை ஒருபுறம் ஒதுக்கிவிட்டு மூழ்கியிருப்பது என்பது எவ்வளவு கடினமானது என்பதை நாமனைவரும் அறிவோம்.

அண்மையில் ஈழத்தில் ஓவியர் ரமணி மரணமடைந்தவர். எனது பதின்மங்களில் யார் இவற்றை வரைந்தது என்று அறியாமலே அவரது ஓவியங்களைப் பார்த்து வளர்ந்திருக்கின்றேன். எனது தந்தையார் ஒரளவு நன்றாக ஓவியங்களை வரையக்கூடியவர். அப்படியே எனது சகோதரர்களில் ஒருவருக்கும் (அவரின் மகளே ஓவியங்களை வரையும் நிலா) ஓவியங்கள் வரைவது ஒருகாலகட்டம் வரை பிடித்தமாக இருந்திருக்கின்றது. 

அண்மையில் அவரோடு கதைத்துக் கொண்டிருந்தபோதுதான் ஓவியர் ரமணி தன்னை மிகப் பாதித்த ஓர் ஓவியர் எனச் சொன்னார். அவரின் பாதிப்பிலிருந்தும், சிரித்திரன் சுந்தரின் பாதிப்பிலிருந்தும் எனது அண்ணா அவருக்கான ஓவியங்களை வரைந்திருக்கக்கூடும். அவற்றின் சுவடுகளையும் எமது அகதி/இடம்பெயர் வாழ்வு அழித்துச் சென்றிருந்தது.  எனது அண்ணா உக்ரேனிலிருந்து கனடாவுக்கு அகதியாக வந்திறங்கியபோது, அவருக்கு நெருக்கமான சில பொருட்களென கொண்டுவந்திருந்த ஒரு சூட்கேஸையும் விமானநிலையத்தில் கைவிட்டு வெறுங்கையோடு கனடாவின் மண்ணை மிதித்தவர். இது அவருக்கான கதை மட்டுமல்ல, இப்படித்தான் ஒரு தலைமுறை அந்நிய நிலங்களுக்கு வந்திறங்கியவர்கள் என்பதால் திகைப்பதற்கு ஏதுமில்லை.

ஓவியர் ஆசை இராசையா, மாற்கு மாஸ்டர் போல முக்கியமான ஓர் ஓவியர். அவரும் இனக்கலவரத்தில் பாதிப்புற்று தெற்கிலிருந்து  யாழ்ப்பாணத்துக்கு வந்திறங்கிய ஒருவர்தான். பல தமிழ் ஓவியர்களுக்குக் கிடைக்காத ஒரு சிறப்பு, அவருக்கு அரச நிறுவங்களோடு சேர்ந்து வேலை செய்ய  ஒருகாலத்தில் வாய்த்திருக்கின்றது. ஆனால்அதனால் பல முக்கிய ஆளுமைகளுடைய ஓவியங்களை இலங்கையரசின் முத்திரைகளுக்காக ஆசை இராசையா வரைந்திருக்கின்றார். அவரின் அடர்த்தியான இயல்புவர்ண ஓவியங்கள் தனித்துவமானவை.

மாற்கு மாஸ்டர், ஆசை இராசையா, ஏ.ஜே.கனகரட்ன போன்றவர்கள் பெரும் திறமையாளர்கள், அவர்கள் யாழ்ப்பாணத்துச் சூழலை விட்டு வேறொரிடத்தில் பிறந்தோ/வளர்ந்தோ இருந்திருந்தால் எப்படிப் போற்றப்பட்டிருப்பார்கள் என்று சிலவேளைகளில் யோசித்து மனம் வெதும்பதுவண்டு. பிறகு வான்கோ, காஃப்கா போன்றவர்களையே அவர்கள் வாழும் காலத்தில் கைவிட்டு அவர்களின் மரணங்களின் பின் கண்டுகொண்டு ஓர் உலகு இருக்கையில் இதில் வருந்துவதற்கு ஏதுமில்லையென என்னை நானே தேற்றிக் கொள்வதுண்டு. இப்படி மாற்கு மாஸ்டர், ஆசை இராசையா, ஏஜே, 'சிரித்திரன்'சுந்தர் போன்றவர்களின் அசல் திறமையை  மீளக்கண்டுபிடிக்க ஒரு தலைமுறை புதிதாய் எங்களிடையே தோன்றாமலா போய்விடும்?

***

நன்றி: ஓவியங்கள் ஆசை இராசையாவுடது. முதல் படம் அவரே அவரை வரைந்த பிரதிமை.

குறிப்பு:

ஆசை இராசையாவின் ஓவியங்களின்  'Echoes in the Bunker' கண்காட்சி யாழ்ப்பாணத்தில் நடக்கின்றதென்பதைப் பார்த்தபோது இவற்றையெல்லாம் எழுதவேண்டும் போலத் தோன்றியது. யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ளவர்களும், யாழுக்குப் போகின்றவர்களும் தவறவிடக்கூடாத ஓவியக்கண்காட்சி இது

 

கார்காலக் குறிப்புகள் - 136

 

ஆதவனின் 'என் பெயர் ராமசேஷன்'

ஒரு செவ்வியல் பிரதி என்பது அதை வாசிக்கும்தோறும் புத்தம் புதுத் திசைகளை அறிமுகப்படுத்தியபடி இருக்க வேண்டும். அதுபோலவே அவை எழுதப்பட்ட காலத்தைத் தாண்டித் தோன்றுகின்ற புதுத் தலைமுறைகளிடையேயும் நீர்த்துப் போகாது இருக்க வேண்டும்.

நான் பிறப்பதற்கு முன் எழுதப்பட்ட ஓரு படைப்பாளியின் புதினங்களை  வாசிக்கும்தோறும், ஏதோ எனக்காக, என் தலைமுறைக்காக எழுதப்பட்டதாக நினைத்துக் கொள்வதுண்டு.அது ஆதவனின் 'காகித மலர்களும்', 'என் பெயர் ராமசேஷனும்' ஆகும்.

நான் என் பல்கலைக்கழகக் காலம் முடியும்தருவாயில் காகிதமலர்களை வாசித்துத் திகைத்திருக்கின்றேன். அதேயளவு நெருக்கத்தை 'என் பெயர் ராமஷேசனும்' எனக்குத் தந்திருக்கின்றது.

 

இரண்டுமே பதின்மங்களிலும்/இருபதுகளிலும் இருக்கின்ற இளைஞன் ஒருவனின் கதையெனச் சொல்லலாம். இரண்டுமே ஒன்றோடொன்று எங்கோ இணைந்து கொள்கின்ற கதைகள் எனவும் கருதிக் கொள்ளலாம்.

சிலநாட்களுக்கு முன் 'என் பெயர் ராமஷேசனை' மீண்டும் வாசித்து முடித்தேன். இந்நாவல் மீதான என்னுடைய ஐந்தாவதோ அல்லது ஆறாவதோ வாசிப்பாக இது இருக்கலாம். ஆனால் என் வாசிப்பில் அலுக்காக ஒரு பிரதியாகவே இன்னுமிருப்பது வியப்பாக இருந்தது. வேண்டுமெனில் இந்நாவலின் பிற்பகுதி கொஞ்சம் (திரைப்பட இயக்குநரின் பகுதி) இழுபட்டது என்று சொல்வதைத் தவிர வேறெந்தக் குறையும் இல்லை.

இந்நாவலில் வரும் ராமஷேசன் சந்திக்கும் மாலா, பிரேமா போன்ற பெண்களை ஏதோ ஒரு காலத்தில் சந்திக்காத ஆண்கள் குறைவாகவே இருப்போம். அதுபோலவே பெண்களைக் கவர்வதற்கு நாம் அணிந்திருக்கும் முகமூடிகளையும், அதற்குப் பின்னாலிருக்கும் நம் சனாதன முகங்களையும் நாமே நம்மில் பல தடவைகள் பார்த்திருப்போம்/இரசித்திருப்போம்/ வெறுத்திருப்போம். பின்னர் இதுதான் நம் அசலான முகமெனத் தெளிந்து, இந்த வாழ்வை எதிர்கொள்ளும் தைரியத்தைக் காலத்தின் நீட்சியில் கண்டடைந்திருக்கவும் செய்திருப்போம்.

ஆதவன், என் பெயர் ராமஷேசனை எழுதியபோது நான் பிறக்கவேயில்லை. ஆனால் நான் இதில் வரும் ஆண் சந்திப்பது போலவே பெண்களைச் சந்தித்திருக்கின்றேன். குழப்பங்கள் உள்ள மனிதனாக பெண்களின் உறவுகள் சார்ந்து அந்த வயதுகளில் இருந்திருக்கின்றேன். சரியான அல்லது தவறான முடிவுகளை நம் கற்பிதங்களின் நிமித்தம் பெண்கள் சார்ந்து எடுத்துமிருக்க்கின்றேன்.

ஆக இன்னமும் பிறக்காத ஒரு தலைமுறையும் இதே இருத்தலியச் சிக்கல்களை எதிர்கொள்ளுமென ஒரு பிரதி உங்களுக்காக அடுத்த தலைமுறையில் காத்துக் கொண்டிருப்பதென்பது எவ்வளவு அருமையானது.

ஆதவன் அவரது நாற்பத்தைந்து வயதில் சிருங்கேரியில் நின்றபோது துங்கபத்ரா நதியில் அடித்துச் செல்லப்பட்டவர். ஆனால் நானோ ஆதவனை அவர் தன்னைத்தானே இந்த வாழ்விலிருந்து கைவிட்டபோது அவராகவே இந்த முடிவை எடுத்திருப்பார் என்று கற்பனை செய்வதுண்டு. ஏனெனில் ஆதவனின் படைப்புக்களை வாசிக்கும்தோறும் அவர் நீரிலே அலைந்து போகின்ற ஒரு இலையைப் போன்ற மனதுடையவர் என நான் நினைப்பதுண்டு.

அவ்வாறு நீரின் போக்கில் இலை சென்று கொண்டிருந்தாலும், இலைக்கென்று ஒரு தனித்துவம் இருக்குமல்லவா? ஆனால் நீரின் போக்கில் மிதப்பதால் இலைக்கு என்றும் ஒரு கதை இருக்குமென்பதை மறந்து போய்விடுபவர்களாக நாம் இருப்போம். அவ்வாறுதான் ஆதவனுக்கு அவரளவில் அவர் நமக்கு ஒருபோதும் சொல்லாத பெருங்கதை, 'இலை' போல அவருக்குள்ளே அலைந்தபடி இருந்திருக்கும் என நான் நினைப்பதுண்டு.

என் பெயர் ராமஷேசனில் வரும் ராமுக்கு மாலா என்கின்ற அழகான பெண்ணோ அல்லது பிரேமா என்கின்ற அறிவுஜீவிப் பெண்ணோ தராதா ஏதோவொன்றை அவனது மாமியாரான் பங்கஜம் மாமி கொடுக்கின்றார். ஆனால் அவனது எல்லா அறிவுஜீவி/முற்போக்கு/புரட்சிகர ஆண் முகமூடிகளையும் அவனது தங்கை இன்னொரு ஆடவனோடு இருட்டில் திரைப்படம் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை அவன் காணும்போது  அவ்வளவு எளிதில் உதிர்ந்துவிடுகின்றன.  

'இந்த தடியன்களை எனக்குத் தெரியும். இவன்களுடைய கீழான எண்ணங்களும் வழிமுறைகளும் தெரியும்' என்று ராமசேஷன் சொல்வது, பிற ஆண்களைப் பற்றியல்ல, தன்னைப் பற்றித்தான் என நாம் புதினத்தின் இறுதியில் கண்டு புன்னகைக்கின்றோம். இதுவரை ராமஷேசன் பிறரை விமர்சித்ததும், தன்னைப் பற்றி உயர்வாக நினைத்துக் கொண்டவையும், இறுதியில் இந்தளவு அற்பத்தனத்துக்காகத்தானா என்று ஆதவன் சொல்ல வைக்கும்போதுதான், இப்பிரதியை வாசிக்கும் நம் ஒவ்வொருவரினது முகமூடிகள் கழன்று விழத் தொடங்குகின்றன.

அது நம்மை இன்னும் பதற்றப்படுத்தச் செய்கின்றது. நாம் எதுவுமே செய்யமுடியாது, இளமை நம் மீது கவிழ்த்திய கற்பிதங்களை நோக்கிச் சபிக்கத் தொடங்குகின்றோம்.

***

 

இருத்தலின் மீது கவியும் இன்மைகள் - நூல் வெளியீட்டு அறிவிப்பு

 

'இருத்தலின் மீது கவியும் இன்மைகள்' நூல் வெளியீடு பற்றிய அறிவிப்பு

-யாழ்ப்பாணம்

உதயன் பத்திரிகையில் வந்த அறிவிப்பு:

 

தினக்குரல் பத்திரிகையில் வந்த அறிவிப்பு:

***

 

கார்காலக் குறிப்புகள் - 135

மாற்றுவழிகளைக் தேடுதல்..!

***

கிளாராவின் சில உரைகளைக் கேட்டபின் அவரின் புதிய நூலான 'Escape from Capitalism: An Intervention' வாசிப்பதற்கு order கொடுத்திருக்கின்றேன். கிளாரா ஒரு பேராசிரியராக மட்டுமின்றி நாம் இன்று 'ஜனநாயகம்', 'பொருளாதாரம்' என்று விளங்கியிருப்பதை 'கட்டவிழ்க்க' வேண்டுமென விரும்புகின்ற ஒருவர். ஒருவகையில் அவர் ஜனநாயகவாதிகளும் பாஸிட்டுக்களும் முதலீட்டிய பொருளாதாரம் நெருக்கடிக்கு ஆளாகும்போது  ஒரே நேர்கோட்டில் வரும் ஆபத்தைச் சுட்டிக் காட்டுகிறார். இதற்கான உதாரணமாக இத்தாலியின் முஸோனியையும், இங்கிலாந்தையும் இரண்டாம் உலக யுத்தம் தொடங்குவதற்கான காலப்பகுதியில் வைத்து ஆராய்கிறார்.

அதேவேளை தாராள ஜனநாயகம் (libearal demoracy) என்பதற்கும் பங்கேற்கும் ஜனநாயகம் (participatory democracy) என்பதற்கும் பெரும் வித்தியாசம் இருப்பதைப் பற்றி விவாதிக்கின்றார்.

தாராள ஜனநாயகம் என்பது நீங்கள் ஒரு தேர்தலில் வாக்களிப்பது, ஓர் அரசியல்கட்சியில் சேர்ந்து போட்டியிவது போன்றவையாகும்.

பங்கேற்கும் ஜனநாயகம் என்பது  சாதாரண குடிமக்கள், அரசு/அரசாங்க முடிவுகளில்  பங்கெடுப்பது பற்றியதாகும். அதாவது உங்கள் நகரசபை/உள்ளூராட்சி சபை எடுக்கும் திட்டங்களில் ஒவ்வொருவரும் பங்கேற்று தீர்மாங்களில் எடுப்பதாகும்.

 

உதாரணத்துக்கு அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் எதை பட்ஜெட்டில் உள்ளடக்குவது என்பது தீர்மானிப்பதற்குப் பதிலாக, வரிகளை கட்டும் மக்களாகிய நாம் எமக்கு/எமது பிரதேசத்துக்கு என்ன அவசியமாக வேண்டும் என்பதை முடிவு செய்வதாகும்.

இன்னொருவகையில் சொல்வது என்றால் முடிவுகள்/தீர்மானங்கள் என்பவை மேலேயிருந்து வருவதைத் தவிர்த்து, கீழேயிருந்து மேல் நோக்கி முடிவுகள் எடுப்பதற்கான வெளிகளைக் கொடுப்பதாகும். இங்கேதான் இலங்கை உள்ளிட்ட பல இடங்களில் வரவேண்டுமென நான் அடிக்கடி வலியுறுத்தும் Grassroots movements முன்னணிக்கு வருகின்றன..

சாதாரண மக்களாக, agency இல்லாதவர்களாக இருக்கும் எம்மால் மேலடுக்களில் அதிகாரங்களில் உள்ளவர்களோடு 'யுத்தம் புரிவது' என்பது மலையைப் பெயர்த்தெடுக்கப் போவதைப் போன்றது. ஆனால் நாம் இருக்கும் சிறுவட்டங்களான நகரசபைகள்/உள்ளூராட்சிகளில்  எமது குரல்களை காத்திரமாக ஒலிக்க வைத்து மாற்றங்களை ஏற்படுத்த முயலாம்.

கிளாரா நம்மை இந்த முதலீட்டியம் உறைந்த மனிதர்களாக (வேலை/வீட்டுக்கு வருதல்/மீண்டும் வேலைக்குப் போதல்) என்று நாளாந்த வாழ்க்கைக்கு அப்பால் எதையும் செய்யவோ/சிந்திக்கவோ இல்லாமல் திட்டமிட்டுச் செய்கிறது. உண்மையில் நாங்கள் அப்படியான் உதிரிகள் அல்ல, அதற்கப்பால் சமூகத்திற்குப் பங்களிக்க முடியும் என்று தீர்க்கமாகக் கூறுகின்றார்.

இந்த பங்கேற்கும் ஜனநாயகம் (participatory democracy) சரியான விதத்தில் சிலவருடங்களுக்கு முன் பிரேசிலில் பல்வேறு நகர்களில்  நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டதை கிளாரா ஓர் உதாரணமாக நமக்கு எடுத்துக் காட்டுகின்றார்.

எப்படிப் போனாலும் நாம் இறுதியில் மார்க்ஸிடமோ, கிராம்ஸியிடந்தான் பொருளாதார விடயங்கள் சார்ந்து போக வேண்டும். ஆனால் ஐக்கிய அமெரிக்கா/கனடா உள்ளிட்ட முதலீட்டிய நாடுகளில் அவர்கள் 'தீண்டத்தகாதவர்களாகவே' இருக்கின்றனர்.  பாடசாலைகளிலோ/பல்கலைக்கழகங்களிலோ அவர்களைப் பற்றிக் கற்பிப்பதில்லை எனவும் சுட்டிக் காட்டுகிறார்.

கிளாரா, கிராம்ஸியின் தொழிலாளர்கள் பங்கேற்று (participatory democracy) ஒரு தொழிற்சாலையில் எந்த அவசியமான பொருட்களை உற்பத்தி செய்வது என்கின்ற அதிகாரத்தை முன்னொருபொழுதில் கொண்டிருந்தார்களோ அப்படியான மக்கள் பங்கேற்கும் ஜனநாயகம் அமெரிக்கா/பிரிட்டன் போன்ற நாடுகளுக்கு அவசியம் வேண்டியது என்கின்றார்.

மேலும் கிளாரா பெரும்பாலான பல்கலைக்கழக இடதுசாரி அறிவுஜீவிகளை நிராகரிக்கின்றார். அவர்கள் களத்தில் செயலாற்றுவதற்கோ அவர்களின் 'மாடல்களை' பரிட்சித்துப் பார்க்கவோ முன்வருவதில்லை என்று அவர்களையும் விமர்சிக்கின்றார். நமது மொழியில் சொல்வதென்றால் அவர்கள் Arm Chair Intellectuals!

கிளாரா முன்வைக்கும் சில தரவுகள் அதிர்ச்சி தரக்கூடியவை. ஐக்கிய அமெரிக்காவில் கிட்டத்தட்ட 7 இலட்சம் பேர் வீடற்றவர்களாக (homless) இருக்கின்றார்கள். அது அல்ல அதிர்ச்சி தரும் விடயம், இதில் அரைவாசிப்பேர் வேலை செய்தும் கொண்டிருக்கின்றார்கள் என்பதுதான் திகைப்பதைத் தருவது. சாதாரண பொதுப்புத்தியில் இந்த வீடற்றவர்கள் வேலை எதுவும் செய்யாத சோம்பேறிகள் என்கின்ற எண்ணம் இருக்கின்றது. ஆனால் வேலை செய்தும் கிட்டத்தட்ட முன்றரை இலட்சம் பேர் ஒழுங்கான வீடில்லாது இருப்பதை எப்படிப் புரிந்து கொள்வது?

ஆகவேதான் கப்பிட்டலிஸ்ட் என்று சொல்லும்போது pay cheque to pay cheque வாழ்கின்றவர்களை அந்த வகைக்குள் அடக்கமுடியுமா என்ற கேள்வியையும் கிளாரா எழுப்புகின்றார். அமெரிக்காவில் கிட்டத்தட்ட 4 மில்லியன் மக்களின் செல்வத்துக்கு நிகரானதை, 19 அமெரிக்க பணக்காரர்கள் மட்டும் தமக்குள் பதுக்கி வைத்திருக்கின்றார்கள் என்கின்ற தரவுகள் எல்லாம் அதிர்ச்சி தரக்கூடியது என்றாலும், நாம் சில வருடங்களுக்கு முன் நடந்த  Occupy Wall Street ஆர்ப்பாட்டங்களை ஞாபகப்படுத்திக் கொள்ளலாம். அதில் "We are the 99%" என்று எழுப்பட்ட கோஷம், அந்த 99% வீதத்திடம் இருக்கும் செல்வத்துக்கு நிகரானதை, மிகுதி 1% பணக்காரர்கள் வைத்திருக்கின்றார்கள் என்பதுதானே கசப்பான உண்மையாகும்.

தமிழ்ச்சூழலில் நாம் மாறும் காலத்துக்கேற்ப புதிய பொருளாதார நிலைமை விரிவாகப் பேசவில்லை என்பதோடு, நாம் வளர்ந்த மூன்றாமுலக உலகநாடுகளில் கூட உலகமயமாதலின் நிமித்தம் இப்படியான 1% பணக்காரர்களைத்தான் மேலும் மேலும் உருவாக்கி நடுத்தரவர்க்கம் என்பதையே இல்லாமல் செய்வதே இன்னொரு பக்கம் நடக்கிறது.

அதைவிட உலக வங்கி, IMF  போன்ற முதலீட்டீய நிறுவனங்களில் கடன்வாங்கி. நாம் பிறந்து/ வளர்ந்த நாடுகள்  சாதாரண குடிமக்களுக்கு அடிப்படை வசதிகளையே வழங்க முடியா, மீளமுடியாகக் குழியில் தம்மை வீழ்த்திக் கொண்டிருப்பதுதான் இன்னும் அவலமானது.

கிளாரா போன்ற புதிய தலைமுறையிடமிருந்து பொருளாதார/அரசியல் பற்றிய புதிய கோணங்களை நாம் அறிவதுடன், அவரைப் போன்று களத்தில்  செயற்படுவதும் இன்னும் முக்கியமானது.

***

 

கார்காலக் குறிப்புகள் - 134

 

இ.ஜீவகாருண்யனின் 'தேடலும் விமர்சனங்களும்..' நூலை அது வெளிவந்த காலத்தில் (2009) மேலோட்டமாக வாசித்திருக்க வேண்டும். பின்னர் இப்போது அதை முழுமையாக வாசித்துவிட்டு நண்பர் எமிலைத் தொடர்புகொண்டு ஜீவகாருண்யன் இதில் எழுதுவதாகச் சொன்ன 'மு.த(ளையசிங்கம்) - ஒரு நோக்கு' என்ற நூலை எழுதிவிட்டாரா, அப்படி எழுதியிருந்தால் அதை எப்படியாவது நாங்கள் பதிப்பிக்க வேண்டும் எனச் சொன்னேன்.

ஜீவகாருண்யனின் பிற்காலத்தைய ஆக்கங்களில் அநேகம் எமில் ஆசிரியராக இருக்கும் 'கலைமுகம்' இதழில் வெளிவந்திருக்கின்றன. ஜீவகாருண்யனுக்கு இப்போது வயது எண்பதுகளைத் தாண்டிவிட்டது, எனவே எதையும் எழுத முடியாதிருக்கின்றார் என்று எமில் சொல்லியிருந்தார்.

ஜீவகாருண்யன், மு.த(ளையசிங்கம்), சு.வி(ல்வரத்தினம்), மு.பொ(ன்னம்பலம்), எம்.கே.மகாலிங்கம் போன்றவர்களுடன் 70/80களில் நெருக்கமாகப் பழகிய ஒருவர். மு.தவின் 'சர்வ மத சங்க' பிரார்த்தனை/தியான வகுப்பில் கலந்து கொண்டவர். அந்தவகையில் இன்றைக்கு அந்தப் பரம்பரையில் இறுதியாட்களாக ஜீவகாருண்யனும், மகாலிங்கமும் மட்டுமே இருக்கின்றனர் என நினைக்கின்றேன்.

இன்றைக்குக் கூட மு.தளையசிங்கம் 1973 மரணமாகும்வரை அந்த 'சர்வமத சங்க' விடயங்கள் முழுமையாகப் பதிவு செய்யப்படவில்லை என்றே நம்புகின்றேன். ஒரு படைப்பாளியை அவரின் ஆக்கங்கள் மட்டுமில்லை, அவரைப் பற்றிப் பேசும் சிறந்த விமர்சகர்கள்/வாசகர்கள் கிடைப்பதும், அவர்கள் அந்தப் படைப்பாளியையும், படைப்புக்களையும் தொடர்ந்து பேசும்போது மட்டுமே அப்படைப்பாளி காலத்தில் முன் நிறுத்தப்படுவார் என்பதையும் நாம் கவனித்தாக வேண்டும். மு.தளையசிங்கத்தை முன்னிறுத்த அவரின் சகோதரர் மு.பொன்னம்பலம், சு.வில்வரத்தினம் போன்றோர் இருந்திருக்கின்றனர். எஸ்.பொ(ன்னுத்துரை)வுக்கு அவரின் அணுக்க நண்பரான ரஹ்மான் அமைந்தது அவரின் நல்லூழ் எனச் சொல்லவேண்டும்.

இந்நூலிலும் ஜீவகாருண்யன், மு.தவைப் போன்ற ஓர் ஆளுமையை தன் வாழ்நாளில் சந்தித்தில்லை என்று சொல்கின்றார். 'முதல் சந்திப்பின்போது பிரமித்துப் போனேன். உண்மையும் உறுதியும் வீரமும் கொன்ட அப்படியான ஒருவர் 'மனித வடிவில்' இருக்கமுடியுமா என்ற வியப்பு ஏற்பட்டது. கண்களிலே ஒளி, பேச்சிலே தீட்சண்யம், கருத்துகளில் தெளிவு, முகத்திலே ஒரு பிரகாசம். இந்த உலகினில் எதையோ சாதிக்கப் பிறந்தவராய் என்னுள் பிரமாண்டத் தோற்றத்தை எழுப்பினார் என் முதல் சந்திப்பிலே' என்று எழுதிச் செல்கிறார்.

அப்படி மு.தவிற்குப் பிறகு எவ்வித விமர்சனமும் இன்றி ஜீவகாருண்யன் ஏற்றுக்கொண்ட எழுத்தாளர் சுந்தர ராமசாமி. சு.ராவுக்கு எழுதும் கடிதத்தில் கூட 'நான் முதன்முதலில் சந்தித்த உண்மையான மனிதன் மு.தளையசிங்கம். நான் இன்றுவரை சந்தித்த உண்மையான மனிதனும் அவர்தான், இன்னுமொருவரை அப்படித் தேடிக் கொண்டிருக்கின்றேன். அவர் கிடைப்பாரா?' என்று கூட மு.தவை குறிப்பிட்டிருக்கின்றார்.

ஜீவகாருண்யனின் எழுதவும், அவரின் எழுத்துக்களைத் திருத்திய ஒருவராக அ.யேசுராசா இருப்பதையும், அ.யேசுராவின் எழுத்துக்களுக்கு எதிராக அன்றைய காலங்களில் எழுதப்பட்ட விமர்சனங்களுக்கு திருப்பி பதில் கொடுக்கும் ஒரு தீவிர வாசகராகவும் ஜீவகாருண்யன் இருந்திருப்பதை இந்நூலில் இருக்கும் கட்டுரைகளினூடாக பார்க்க முடியும்.

இதில் ஜீவகாருண்யன் சு.வில்வரத்தினம் மறைவையொட்டி எழுதும் நீள்கட்டுரையும், சண்முகம் சிவலிங்கத்தின் 'நீர் வளையங்கள்' தொகுப்பை முன்வைத்து எழுதிய வாசிப்பும் முக்கியமானவை.

ஏற்கனவே குறிப்பிட்டமாதிரி படைப்பாளியின் படைப்புக்கள் மட்டுமல்ல, அவரோடு ஊடாடிய மற்றவர்களின் அனுபவங்களும் இன்னும் செழுமையை ஒரு படைப்பாளிக்குக் கொடுக்கக் கூடுமென்பதற்கு, இந்த நூலில் ஜீவகாருண்யன் சு.வி, சசி போன்றவர்களின் படைப்புக்களினூடு அவர்களுடனான அனுபவங்களைப் பேசுவதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

இதன் மூலம் சு.வில்வரத்தினம் எந்தந்த காலகட்டத்தில் எந்தந்த அவரது கவிதை நூல்களை வெளியிட்டார் என்பதும், சசியுடனான ரயில் பயணத்தில், யாரோ ஒருவர் இவர்களின் இருக்கையை எடுத்துவிட, அவரை நெஞ்சுரத்துடன் எதிர்த்துப் பேசி இருக்கையை ஜீவகாருண்யனுக்குக் கொடுத்த சண்முகன் சிவலிங்கத்தின் ஓர்மத்தையும் இந்நூலை வாசிக்கையில் அறிய முடியும்.

ஏஜே என்கின்ற அருமையான மனிதரைப் பற்றியும், 'க.கைலாசபதியைப் பற்றிய எனது கட்டுரையை வாசித்துவிட்டு அவர் (ஏஜே) சொன்னார், கைலாசபதியைக் குறைகூறுவதற்கு நியாயங்கள் இருந்தாலும் அவரிடம் ஆக்கபூர்வமான பக்கம் ஒன்று இருந்தது என்பதை மறந்துவிடக்கூடாது. பல்கலைக்கழகத்தில் பல்வேறு துறைகளிலுள்ள அறிஞர்களை உள்வாங்கி, வரவழைத்துத் துரைத்தனமற்ற ஆரோக்கியமான அறிவு வளர்ச்சிக்கு உதவியிருக்கின்றார். எனவே அதை ஏற்றுக்கொண்டு, கைலாசபதியை முற்றாக ஒதுக்குவதாக இல்லாமல் எழுதினால் நல்லது என்றார்' என்று ஜீவகாருண்யன் எழுதுகின்றார்.

அதுவே ஜீவகாருண்யன் அவருக்கு இன்னொருமுனையில் இருந்த மார்க்சியரான சண்முகம் சிவலிங்கத்தைச் சந்திக்கின்றபோது 'எந்தத் தர்க்கத்தின்போதும், கருத்துகளுக்குப் பின்னாளுள்ள உன்னத மனிதனை நேசிக்க வேண்டும் என்று ஏ.ஜே.கனகரத்ன சொல்வார்' என்று நினைவுகூரவும் செய்கின்றார்.

இன்னொரு பொழுதில், சு.வில்வரத்தினத்தின் கவிதைகள் மீதான பிடிப்பால் ஜீவகாருண்யன் வெங்கட் சாமிநாதனை இந்தியாவில் சந்திக்கின்றபோது, சு.வியின் கவிதைகளை நிராகரித்துப் பேசுகின்ற வெங்கட்சாமிநாதனோடு எதிர்வினையாற்றுகின்றார். அதை வெசா அன்றைய 'காலம்' இதழில் எழுதியபோது, அதற்கும் எதிர்வினையாற்றி சு.வில்வரத்தினத்தை கைவிடாது ஓர் உண்மையான நண்பராக இருந்திருப்பதையும் நாம் அவதானிக்க முடியும்.

அதுபோலவே சுந்தர ராமசாமியை நிராகரித்து ஒரு கட்டுரையை யதீந்திரா எழுதுகின்றபோது அதற்கு நிரம்பிய தரவுகளோடு சுந்தர ராமசாமியின் ஆளுமையை ஒரு கட்டுரையினூடு நிரூபிக்கவும் செய்கிறார்.

ஜீவகாருண்யன் அவருக்கிருந்த வாசிப்புகளுக்கும், அனுபவங்களுக்கும் ஏற்ப அவ்வளவு நிறைய எழுதியவரல்ல. ஆனால் கொஞ்சமாக எழுதினாலும் காத்திரமாகவே எழுதியிருக்கின்றார். அவரின் சொந்தப்படைப்புக்கள் இதில் சேர்க்கப்பட்டிருந்தாலும் அதைத்தாண்டி அவரொரு சிறந்த வாசிப்பாளராகவும், அவருக்குப் பிடித்த எழுத்தாளர்களை கைவிடாத நல்லதொரு வாசகராகவும் இருந்திருக்கின்றார் என்பதையே இந்த நூல் ஒருவகையில் நிரூபிக்கின்றது.

ஜீவகாருண்யனைப் போன்றோரை இந்தத் தலைமுறையில் காண்பது அரிதென்பதால் அவரைப் போன்றோரை நாம் கவனப்படுத்த மட்டுமில்லை நாம் இப்படிப்பட்டவர்களை இந்தக்காலத்தில் உருவாக்கவும் வேண்டியிருக்கின்றது.

***

 

பனிக்காலத் தனிமை - 13

 

திருவண்ணாமலையில் ரமணாச்சிரமத்துக்குச் சென்றபோது ஒருவரைக் கண்டேன். அப்போது அவருடன் பேசவில்லை என்றபோதும் பின்னர் குவாடிசிஸில் உணவருந்தும்போது அவரோடு உரையாடச் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. அவர் தென்னாபிரிக்காவுக்குச் சென்ற இந்திய வம்சாவளியின் ஐந்தாம் தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர் என்றும், அங்கே தானொரு அங்கிலிக்கன் ஃபாதர் எனவும் சொன்னார். ஒரு பாதிரியாருக்கு அருணாச்சலமலையில் என்ன வேலை எனக் கேட்க முன்னரே, அவர் திருவண்ணாமலைக்கு வந்தபோது ஏதோ ஓர் ஈர்ப்பு சிவனில் வந்து, சிவபக்தராகிவிட்டேன் என்றார்.

மனிதர்கள் ஒரு மதத்திலிருந்து இன்னொரு மதத்துக்கு அவரவர் வாழ்க்கைச் சூழ்நிலைக்கேற்ப மாறுவது இயல்பு. ஆனால் எப்படி இயேசுவும், சிவனும் ஒருவருக்குள் சரிசமனாக இருக்க முடியும் என்று அவரைப் பார்க்கும்போது வியப்பு ஏற்பட்டது. கிட்டத்தட்ட அவரைச் சந்தித்து 10 வருடங்களாகிவிட்டது. ஆனால் இன்றும் அவர் இரண்டு நம்பிக்கைகளையும் கைவிடாது தொடர்ந்து பல்வேறு நாடுகளுக்குச் சென்று மக்களிடம் உரையாடியபடி இருக்கின்றார் என்பதை அவரின் சமூகவலைத்தொடர்பால் அறிந்து கொள்ள முடிகிறது.

இதற்கு நிகரான ஓர் அனுபவத்தை நேற்று அனுபவித்திருந்தேன். இருபது புத்த துறவிகள் 2,300 மைல்கள் 110 நாட்களாக தொடர்ந்து நடந்த Walk for Peace இன்றோடு முடிந்தது. கடந்த சில நாட்களாக அவர்கள் வாஷிங்க்டன் டிசியிலும், மேரிலாண்டிலும் பல்வேறு நிகழ்வுகளில் கலந்து கொண்டிருந்தார்கள். பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் அவர்களை நடக்கும் பாதைகள் எல்லாம் சூழ்ந்திருந்தார்கள். சாதாரண துறவிகளான அவர்களை என்னைப் போன்று முகநூலில் பின் தொடர்பவர்களே கிட்டத்தட்ட 2.8 மில்லியனைத் தாண்டியிருந்தது.

நேற்று ஒரு பிரமாண்டமான கதீட்ரலில் சமாதானத்தின் பொருட்டு அனைத்து மதக்குருமார்களும் இவர்களுக்கு ஆதரவு தெரிவிக்க கூடியிருந்தார்கள். இந்த புத்த துறவிகள் கதீட்ரலுக்குள் நுழையும்போது தேவாலயத்துக்குள் இருந்து ஒரு பெண் பியானோவுடன் இயேசுவிற்கான சமாதானப்பாடலைப் பாடிக்கொண்டிருந்தது வார்த்தைகளில் எளிதில் விபரிக்க முடியாத நெகிழ்வாக இருந்தது.

ஊரில் பக்கத்து ஊரில் ஒரு தேவாலயம் இருந்தது. ஆனால் ஏதோ ஒரு பயம் காரணமாக, எங்கள் ஊரிலிருந்து போர் நிமித்தம் வெளியேறும்வரை அதற்குள் நுழைந்ததில்லை. அதுபோலவே இலங்கையில் வாழ்ந்த காலத்தில் எந்த ஒரு புத்த ஆலயத்துக்குள்ளும் போனதில்லை. எவரும் போகக்கூடாது, எவரும் உள்ளே நுழையக்கூடாது என்று சொல்லாமலே எவ்வாறான இந்தப் பயம்/விலகல் அந்த வயதுகளிலே எம்மைப் போன்றவர்களுக்கு நுழைந்தது என்று இப்போது யோசித்துப் பார்க்க திகைப்பாக இருக்கின்றது.

புலம்பெயர்ந்து கனடா வந்ததன் பிறகு, இங்குள்ள  கோயில்களுக்குப் போனதைவிட, தேவாலயங்களுக்கும், புத்த மடலாயங்களுக்கும், பள்ளிவாசல்களுக்கும், குருத்துவராக்களுக்குந்தான் அதிகம் போயிருக்கின்றேன் என்று நினைக்கின்றேன்.

*

சில மனிதர்களுடனான உரையாடல்களோ, சில இடங்களுக்கான பயணங்களோ அவ்வளவு அற்புதமாக இருக்க, இது ஒருபோதும் முடிந்துவிடக்கூடாதென மனம் அவாவிக் கொண்டிருக்கும். அப்படித்தான் தினமும் Walk for Peace நடையோடு ஒன்றிக்கொண்டிருந்த எனக்கு இந்த நடைப்பயணம் ஒருபோதும் முடிந்துவிடக்கூடாதென இதயம் விம்மிக் கொண்டிருந்தது. அவர்கள் நடக்கும்போது மக்களின் முகங்களில் இருந்த அமைதியும், அவர்களுக்காக காத்திருந்த குழந்தைகளின் களங்கமின்மையும் எனது நாட்களுக்கு அவ்வளவு நெகிழ்வைத் தந்திருந்தன.

இந்த நடைப்பயணத்தைத் தலைமை தாங்கிய துறவி பன்னங்கராவிடம், இப்பயணத்தில் எது உங்களுக்கு மறக்கமுடியாது இருந்தது எனக் கேட்கப்பட்டபோது, ஒருவகையில் இவ்வளவு மக்கள் எமக்காகத் தெருக்களில் காத்திருந்தது மகிழ்ச்சியைத் தந்தது என்றாலும், இன்னொரு புறத்தில் இவ்வளவு மக்கள் துயரங்களோடு இருக்கின்றார்கள் என்பது கவலையைத் தந்தது என்றார். அதாவது எமக்காய்க் கண்ணீருடன் காத்திருந்து கதைகளைச் சொன்ன மக்கள் அவர்கள் தமது சொந்த வாழ்வில் மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தால் எமக்காக இப்படிக் காத்திருக்க மாட்டார்கள் அல்லவா என்றார்.

அப்படி மக்கள் அமைதியுடன் தமக்கான வாழ்வதையே நான் அதிகம் எதிர்பார்க்கின்றேன், விரும்புகின்றேன் என்றார். எமது நடைபவனி எவ்வித ஆர்ப்பாட்டமும் இல்லாது, எவருமே எமக்காக காத்திருக்காதபோது, அனைவரும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கின்றார்கள் என்று எண்ணி நாங்கள் இன்னும் சந்தோசமாக நடந்திருப்போம்  என்றார் பன்னங்காரா. இதுதான் இப்பயணத்தினூடு நாம் தவறவிடாது எடுத்துக் கொள்ள வேண்டிய ஒரு முக்கிய விடயம் எனச் சொல்வேன்.

தனிப்பட்டோ அல்லது சமூகவலைத்தளத்திலோ ஒருவர் தற்பெருமையோடோ/காழ்ப்புணர்வோடோ உரையாடிக் கொண்டிருக்கின்றார் என்றால், அவர் உண்மையிலே தன்னளவில் மகிழ்ச்சியாகவும் அமைதியாகவும் இல்லையென எளிதாகக் கண்டுபிடித்துவிட முடியும். மேலும் புறவயமாக வரும் எந்த சந்தோசமும் உண்மையான மகிழ்ச்சியே அல்ல என்ற புரிதல் வரும்போது நம் வாழ்வு கொஞ்சம் அமைதியடைந்துவிடக்கூடும்.  சிலவேளைகளில் இன்னும் அர்த்தமுடையதாகவும் அது மாறிவிடவும் கூடும்.

துறவி பன்னங்கராவும் அதனால்தான் 'அமைதி என்பது வேறு காரணிகளால் வரக்கூடியது என்றால் அது உண்மையான அமைதியல்ல. அந்த அமைதி எந்தக் கணத்திலும் குழப்பிவிடக்கூடியது'  (Peace with a condition that is not peace) என்று நம்மை எச்சரிக்கின்றார். அதுபோலத்தான் நேசமும் என்பதை நாம் கவனிக்கத் தவறும்போதுதான் நமக்கான நேசமும் நம்மிலிருந்து கைநழுவிப் போவதையும் அவதானித்திருப்போம்.

ஒரு துறவி சிலவருடங்களுக்கு முன் ஒரு உறுதியை (bow) எடுக்கிறார். தனது ஆசிரியரிடம் இதற்காய்த் தலைவணங்கிச் சம்மதம் கேட்கிறார். பிறகு சகோதரத்துவத்துடன் ஏனைய புத்த மடலாயத் துறவிகளிடம் என்னோடு சேர்ந்து இப்படி நடக்கச் சம்மதமா எனக் கேட்கின்றார்.

இறுதியில் பல்வேறு நாடுகள்/நகரங்களைச் சேர்ந்த 20 புத்த துறவிகள் சேர்ந்து நடக்கத் தொடங்குகின்றனர். அவர்களில் பலருக்கு இதற்கு முன் ஒருவருக்கு ஒருவரைக் கூடப் பழக்கமில்லை. ஆனால் இந்த 2300 மைல்களை, கடந்த நூறு நாட்களாகச் சேர்ந்து  நடக்கின்றனர். இடையில் பெரும் விபத்தைச் சந்தித்து சிலர் காயமடைகின்றனர். ஒரு புத்த துறவி தனது இடது காலை இதன் நிமித்தம் இழக்கின்றார். இவ்வளவு இழப்பு/துயரத்தினூடாக அவர்கள் தொடர்ந்து நடக்கின்றனர்.

கடும் வெயில் எரிக்கும் டெக்ஸலிலிருந்து வாஷிங்டன் டிஸியை அடையும்போது பெரும் பனியைச் சந்திக்கின்றனர். வெறும் கால்களோடு நடந்தவர்கள் பின்னர் பாதணிக்கும், இறுதி நாட்களில் குளிரையும் பொருட்படுத்தாது வெறும் காலுக்கும் (சில துறவிகள்) மாறியிருந்தனர். இதில் தலைமை தாங்கிய பன்னங்கரா உட்பட பலர் பனிக்குளிரில் மிக மோசமான உடல்நலக்குறைவுக்கும் உள்ளாகியிருக்கின்றனர். ஆனால் ஒருவர் நோயால் பின்தங்கினாலும்  இன்னொருவர் இக்குழுவைத் தலைமை தாங்கித் தொடர்ந்து நடந்திருக்கின்றனர். அவ்வளவு உறுதியாக தாம் எடுத்துக் கொண்ட பயணத்தில்  தளர்வடைவதில்லை என்று இருந்திருக்கின்றனர்.

ஓரிடத்தில் ஒரு முதிய பெண்மணி (78) தனது வாழ்வில் இந்த நடைபயணத்தைப் பார்த்தது பெரும் ஆசிர்வாதம் எனச் சொல்கின்றார். தனக்கு இந்தப் புத்த துறவிகளால் கொடுக்கப்பட்ட பூக்களை நான் உலர வைத்து காப்பாற்றப் போகின்றேன். எனக்குப் பிறகு எனது பிள்ளைகள் எனது பேரப்பிள்ளைகளிடம் இந்தப் பூக்களைக் கொடுக்க வேண்டும், அந்தப் புதிய தலைமுறை இந்த சமாதானத்துக்கான பயணத்தை அப்போது நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும் என்று சொல்கின்றார். எவ்வளவு ஆழமாக இந்தத் துறவிகள் அந்தப் பெண்மணியின் ஆழுள்ளத்தில் விதையொன்றை ஊன்றியுள்ளனர் என்பதை அறிய முடிகிறதல்லவா?

இந்த உலகிலிருந்து நாம் நீங்கிப் போகும்போது எதையும் எடுத்துச் செல்லப் போவதில்லை என்று நம்மனைவருக்கும் எளிதாகப் புரியும். ஆனாலும் நாம் தொடர்ந்து உலகாயத விடயங்களை நோக்கியே ஈர்க்கப்பட்டும், ஓடிக்கொண்டும் இருக்கின்றோம். அவ்வளவு எளிதாக இது நாம் பிறந்ததிலிருந்தே conditioned செய்யப்பட்ட மூளைக்குப் புரியப்போவதும் இல்லை. இல்லாவிட்டால் அவ்வளவு தெளிவாகத் தெரிந்த ஒன்றைக் கைவிட்டு, தற்காலிக நிம்மதியைத் தரும் விடயங்களை நோக்கி ஆலாய்ப் பறந்து கொண்டிருப்போமா என்ன?

இந்த நாளை நிம்மதியாக, Today is going to be my peaceful day என்று எழுதிவிட்டு, அதை நாள் முழுதும் கைவிடாது நினைவுபடுத்திக் கொண்டிருப்பீர்கள் என்றால், உங்கள் நாள் அவ்வளவு அழகாக்கிவிடும், நீங்கள் செய்யும் ஒவ்வொரு விடயங்களையும் mindful ஆகச் செய்யுங்கள், முக்கியமாக multitask என்ற சுழலுக்குள்  மட்டும் விழுந்துவிடாதீர்கள். எதைச் செய்வதாயினும் அந்த விடயத்தை மட்டும் செய்யுங்கள், அதன் பிறகு அடுத்த விடயத்தைத் தொடருங்கள் என்று துறவி பன்னங்கரா மக்கள் குழுமிய ஒவ்வொரும் கூட்டத்திலும் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.
அப்படி நமது ஒவ்வொரு நாளையும் அமைதியான நாட்களாக நம்மால் அழகாக்க முடியுமா என்பதுதான் இன்றைய அவசரகதியான உலகில் நம் அனைவர் முன்னாலுள்ள பெரும் சவாலாகும்.

***
புகைப்படம்: Walk for Peace

 

கார்காலக் குறிப்புகள் - 132

 

ஒரு குடும்பத்தில் குறிப்பிட்ட பருவம் வருகின்றபோது இருபதுகளில் இளைஞர்கள் தற்கொலை செய்கின்றார்கள்; இல்லாதுவிட்டால் நாற்பதுகளில் ஆண்கள் காணாமல் போகின்றார்கள். இது காலங்காலமாக நடக்க, புதுத் தலைமுறையான பாபுவுக்கு, அவனின் காதலியான மெர்ஸியைத் திருமணம் செய்ய அச்சமாக இருக்கின்றது. ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும் ஆண்களைப் பலிகேட்கும் 'தெய்வம்', தன்னையும் பலிகேட்டு மெர்ஸியின் வாழ்வு வீணாகிவிடுமோ என்று மெர்ஸியின் காதலைத் துறக்க ஒரு கட்டத்தில் முடிவு செய்கின்றான்.

'தேவி விலாசம்' என்கின்ற புராதன வீட்டில் நான்கு திசைகளிலும் இருக்கும் குடும்பங்களையும், அங்கிருந்த வெளியேறிய குடும்பங்களையும் பற்றிய நாவல் இது. தற்கொலைகளுக்கும், தொலைந்துபோதல்களுக்கும் 'தேவி விலாசத்தில்' இருக்கும் தெய்வத்திற்கு ஒழுங்காகக் கோயில் கட்டாததே காரணமென்று அந்தக் கோயிலைக் கட்டி பகவதியையும், பூதத்தானையும் பிரதிஷ்டை செய்து தெய்வங்களுக்கு 'சக்தி கூட்டினால்' இந்தச் சோக சம்பவங்கள் இனி நடக்காது விடுமென்று அக்குடும்பத்தின் மூத்தவர்கள் நம்புகின்றார்கள்.

கோயில் நிர்மாணம் நடக்கும்போது, 'தேவி விலாசத்து'ப் பெண்களின் கதைகளும், அவர்களோடு சம்பந்தப்பட்ட ஆண்களின் கதைகளும், அக்குடும்பத்தில் நஞ்சூறிக் கிடக்கும் சாதிய அபிமானங்களும், இந்த நச்சுவலையை அறுக்க விரும்பும் சிலரின் போராட்டங்களையும் இந்நாவல் அழகாகச் சொல்கின்றது.

தமிழக எழுத்துக்களில் புட்டு (பிட்டு) பற்றியோ, அதன் செயல்முறைகள் பற்றியோ, ஏன் தேங்காய்ப்பூ பாவித்து உணவுகள் செய்வது குறித்தோ அவ்வளவு விபரிக்கப்படுவதில்லை. இதில் புட்டுச் செய்கின்ற விதமும், அதை உருசித்துச் சாப்பிடுவது குறித்தும் எழுதப்படுவதும், அதனோடு வெவ்வேறு வகை வாழைப்பழங்கள் சேர்த்து பரிமாறப்படுவதையும் வாசித்தபோது, ஏதோ பழக்கமான நிலப்பரப்பின்/குடும்பத்தின் கதைகளை வாசிப்பது போன்ற நெருக்கம் ஏற்பட்டிருந்தது.

நம் பலருக்கு நாவல் என்பது மாபெரும் கனவுகளைக் கட்டியெழுப்ப வேண்டும் என்பதாகவும், ஒரு தெளிந்த நீரோடையாகக் கதையைச் சொல்லி, 'இதயம் பனிக்கும்' முடிவைச் சொல்லவேண்டும் என்பதாகவும் ஒரு நம்பிக்கை இருக்கின்றது. என்னைப் பொறுத்தவரை புனைவு என்பது ஒரு பயணத்தைப் போன்றது. அதன் இறுதி முடிவு என்னவாக இருந்தாலும், என்னால் ஒரு நாவலுக்குள் மனமொன்றி பயணிக்க முடிந்தால் அது எனக்கு நெருக்கமான நாவலாக ஆகிவிடும்.

புனைவுகளுக்குள் வாசித்து முடித்தபின் சொல்லக்கூடிய ஒரு தெளிவான கதை இருக்கவேண்டும் என்பதை ஒருபோதும் நான் எதிர்ப்பார்ப்பதில்லை. அவ்வாறு அறுதியிட்டுச் சொல்லக்கூடிய கதைகளை எதிர்பார்த்தால் நகுலன் உள்ளிட்ட எண்ணற்றோர் தமிழில் எழுதியவை நாவல்களே அல்ல என்றுதான் முடிவு செய்யவேண்டி வரும்.
முதலாவது நாவலிலே எவ்விதத் தொய்வு வராமலும், மொழியின் வசீகரத்தைக் கைவிடாதும் எழுதுவது எல்லோருக்கும் வாய்த்துவிடாது. இந்தப் புனைவின் முடிவு ஒரளவு எதிர்பார்க்கப்பட்டதென்றாலும், ப்ரியா தம்பி வாசகர்களைக் கைபிடித்து அழைத்துச் செல்கின்ற தேவி விலாசத்துக்கான பயணம் அருமையானது.

*