கார்காலக் குறிப்புகள் - 163

 

கடந்த ஞாயிறு மாலையில் நான் வசிக்கும் இடத்திற்கருகில் இருக்கும் நாற்சந்தியில் ஒரு விபத்து. காரும் மோட்டார்சைக்கிளும் மோதிக் கொண்டன. மோட்டார்சைக்கிளில் வந்த முப்பதுகளையொட்டிய இளைஞன் மரணமாகியிருந்தான்.  ஆம்புலன்ஸ்கள் அறம்புறமாக ஓடித்திரிந்தன. நாற்சந்தியை மூடி விசாரணைக்காக மணித்தியாலக்கணக்கில் வைத்திருந்தார்கள்.

நான் அந்த இறந்துபோன இளைஞனைப் பற்றி யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். அவன் விபத்தைச் சந்திக்க  ஒரு நிமிடம் முன்னர்வரை எத்தனை கனவுகளுடள் பறந்து கொண்டு இருந்திருப்பான் என்று நினைவுகள் அலை பாய்ந்து கொண்டிருந்தது. அப்போது மீள்வாசிப்பில் இருந்த உமா வரதராஜனின் 'எல்லாமும் ஒன்றல்ல' தொகுப்பில் அவர் தனது நண்பரான வீ.ஆனந்தனைப் பற்றி எழுதியது ஞாபகத்துக்கு வந்தது. 

ஒரு எழுத்தாளராகப் பரிணாமித்துக் கொண்டிருந்த ஆனந்தன் அப்போது தபால்காரராக வேலை செய்து கொண்டிருந்திருக்கின்றார். உமா தனது நண்பர்களுடன் வியூகம் என்ற இலக்கிய அமைப்பாக எண்பதுகளில் ஒன்றாகச் சேர்ந்து இயங்கிக் கொண்டிருந்த ஒரு சிலரில் ஆனந்தன் ஒருவர்.

ஆனந்தன் தனது வேலை நிமித்தம் செல்லும்போது பஸ் தரித்து நிற்கும் பதினைந்து நிமிட இடைவெளியில் அடிக்கடி உமாவை சந்தித்துவிட்டுப் போவார். அப்படி ஒரு நாள் (சரியாகச் சொல்வதனால் ஒரு மார்கழி 05) உமாவைச் சந்தித்துவிட்டு பஸ்ஸில் ஏறிப்போகும் ஆனந்தன் அடுத்த 45 நிமிடங்களில் இராணுவத்துக்கும் இயக்கத்துக்கும் நடக்கும் சண்டையில் மாட்டுப்பட்டு இறந்து போகின்றார்.

உமா, ஆனந்தனின் நினைவை இப்போது ஆனந்தன் உயிரோடு இருந்திருந்தால் எப்படி இருப்பார் என்று நனவிடை தோய்கின்றார். அப்படித் தோய்ந்தொழுகி ஆனந்தனைச் சந்தித்த முதல் சந்திப்புவரை எங்களை இழுத்துச் செல்கிறார். ஆனந்தன், அவருக்குள் எழுந்த ஆர்வத்தால் தன் இயல்பிலே மலையாள மொழியைக் கற்று அம்மொழியிலிருந்து கதைகளை மொழிபெயர்த்திருக்கின்றார். உமா ஒருவரை நினைவுகூரும்போது அவர்களின் நினைவை மட்டுமில்லை, அந்தக் காலத்தை, அவர்கள் வாசித்த நூல்கள் என்று பலவற்றை எழுந்தமானமாக, ஆனால் நுட்பமாக எழுதிச் செல்கின்றார்.

ஆனந்தனின் நினைவை மீட்கும்போது, 'பன்கர் வாடி, இலட்சிய இந்து ஹோட்டல், நீலகண்டப் பறவையைத் தேடி, சோர்ட் -உனது பெருகும் வெள்ளம், சம்ஸ்க்கார், சித்தார்த்தா, அழிந்தபிறகு, மண்ணும் மனிதரும், செம்மீன், அண்டைவீட்டார் போன்ற மொழிபெயர்ப்ப்புக்களை வாசித்துவிட்டு மணிக்கணக்கில் (ஆனந்தனுடன்) பேசியிருக்கின்றோம்' என்று எழுதும்போது நாம் ஆனந்தனின் நினைவுடன் அவர்கள் வாசித்த நூல்களை, நாம் வாசிக்கவேண்டிய நூல்களுக்கான குறிப்புகளை நினைவுக்குறிப்பு ஒன்றிலிருந்தும் பெற்றுக் கொள்கின்றோம்.

உமா 'வியூக'க் கால நண்பராக இருந்த ஆனந்தனை மட்டுமில்லை, அவர்களின் குழுவில் இருந்த நற்பிட்டிமுனை பளீலையும் இப்படியான ஆயுதங்களுக்கு பலிகொடுத்திருக்கின்றார்.

*
இப்படி கொல்லப்பட்ட நிஜவாழ்வில் உமாவுக்கு நெருக்கமான, அவரின் கதைகளில் மிஸிஸ் சமரவீரா என்று வருகின்ற ஷாந்தினி சமரவீரா என்கின்ற ஒரு வைத்தியரைப் பற்றியும் அறிகிறோம். அவர் வங்காளத்தைப் பிறப்பிடமாகக் கொண்டவர் என்பதை உமாவின் அல்புனைவுகளின் வழி கண்டுகொள்கிறோம்..

இந்தியாவில் மேற்கு வங்காளத்தில் பிறந்த ஷாந்தினி, சமரவீரா என்கின்ற சிங்களவரைச் சந்தித்து திருமணம் செய்கின்றார். பின்னர் இருவரும் தமிழர்கள் அதிகம் வசிக்கும் கிழக்கிற்கு (கல்முனைக்கு) பணி நிமித்தம் வருகின்றார்கள். ஒருநாள் ஷாந்தினியை ஒரு இயக்கக்காரன் (அல்லது அப்படி தன்னைச் சொல்லிக்கொண்டவன்?) கப்பம் கேட்டு ஷாந்தினியை மிரட்டுகின்றான். அவர் அதைக் கொடுக்க மறுக்கும்போது ஷாந்தினியின் கழுத்தை வெட்டிவிட்டுப் போகிறான்.  குற்றுயுயிரும் குலையுயிருமாகக் கிடந்த ஷாந்தினியை எவராலும் காப்பாற்ற முடியவில்லை. இந்தியாவில் எங்கோ பிறந்து சிங்களவரை மணந்து கடைசியில் ஒரு தமிழரால் கொல்லப்பட்ட ஷாந்தினி கல்முனையில்தான் மீளாத்துயில் கொள்கின்றார் என்று உமா எழுதுகின்றார்.

ஆக இப்படியான சூழலில் இருந்துதான் எங்களின் முன்னோடிகள் இலக்கியத்தை வளர்த்தார்கள், எழுதிப் பார்த்தார்கள் என்றறியும்போது நமக்குள் பதற்றம் மீளவும் வருகின்றது. ஆனால் அதை எவ்வித உயர்வுநவிற்சியும் ஆக்காது இயல்பென்றுதான் போர்க்காலத்தில் இருந்த அனைத்து படைப்பாளிகளும் எளிதாகச் சொல்லிக் கடப்பார்கள் என்பது வேறுவிடயம்.

இத்தகை துயரத்தையும் பதற்றத்தையும் யுத்த நிலத்தினுள் வாழ்ந்திடாத எந்தத் தமிழ் மனதாலும் அவ்வளவு எளிதாகப் புரிந்து கொள்ளவும் முடியாது.

***

 

ஜெயமோகனை எதிர்கொள்ளல்..

 

நனவிடை தோய்தல்:

ஜெயமோகனை நான் நேரடியாகச் சந்திக்கும்போது என் இருபதுகளின் தொடக்கத்தில் இருந்தேன். அவருக்கு அது முதலாவது கனடாப் பயணம். முந்நூறு கிலோமீற்றர்கள் தொலைவிலிருந்த நகரொன்றில் பல்கலைக்கழகப் படிப்பில் இருந்த நான்  இதற்காக ரொறொண்டோவிற்கு வந்திருந்தேன்.

இதற்கு முக்கிய காரணம், என் நண்பரும், எனக்கு இலக்கியத்தில் mentor ஆக இருந்த மைக்கேல்.

ஜெயமோகனைச் சந்திக்க முன்னரே மைக்கேல், நான், இரமணி எனப் பலர் 'திண்ணை' மற்றும் 'பதிவுகள்' விவாதக்களங்களில் களமாடிக் கொண்டிருந்தோம். அப்போது எங்களோடு ஜெயமோகனும் இந்த விவாதத் தளங்களில் நின்றாடிக் கொண்டிருந்தார்.

இப்போது நினைத்தால் கூட சற்று திகைப்பாக இருந்தாலும், நான் என் இலக்கிய அறிமுகத்தில் இருந்து இன்றுவரை ஜெயமோகனுக்கு எதிர்த்தரப்பாக இருந்திருக்கின்றேன் என்பதுதான். சிலவேளைகளிலே தொடக்கத்திலே எனக்கு சுந்தர ராமசாமி, பிரமிள், பிரேம்-ரமேஷ், நகுலன், நாகார்ஜூனன் போன்றவர்கள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதால் ஜெயமோகன் பக்கம் போக எதுவும் அவ்வளவு உந்தித் தள்ளவிடவில்லையோ தெரியவில்லை.

ஜெயமோகனும் இந்த விவாதக் களங்களில் இறங்கியிருந்ததால், எங்களில் பலர் இலக்கியத்தை உன்னதமாக்கலுக்கு எதிராகப் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். அப்போது மைக்கேல்தான், 'ஜெயமோகன் கனடாவுக்கு வருகின்றார், ஜெயமோகனின் படைப்புக்கள் மீதான விமர்சனங்களை வைக்க நல்லதொரு சந்தர்ப்பம், வாருங்கள்' என்று அழைத்திருந்தார்.

இப்படி அழைத்திருந்த மைக்கேலையும் அப்போதுதான் நான்  நேரில் சந்திக்கப் போகின்றேன் என்பதால் எனக்கு அது ஓர் உற்சாகமான பயணமாக இருந்தது.

ஆனால் அந்தச் சந்திப்பு முடிந்து வந்தபோது மைக்கேல் எனக்காகக் கொண்டு வந்த புத்தகங்கள் எஸ்.ராமகிருஷ்ணனின் 'உப பாண்டவம்', சாரு நிவேதிதாவின் 'ஸீரோ டிகிரி', எஸ்.வி.ராஜதுரையும், வ.கீதாவும் சேர்ந்து எழுதிய 'பெரியார்:சுயமரியாதை சுயதர்மம்'.

புத்தகங்களின் பட்டியலைப் பாருங்கள். ஒரு ஜெயமோகன் நூலைக் கூட மைக்கேல் எனக்கு வாசிக்கக் கொண்டு வந்து தரவில்லை. இத்தனைக்கும் ஜெயமோகன் அப்போது மொன்றியல் நகரிலிருந்த மைக்கேலின் வீட்டில் ஓரிரு நாள்கள் தங்கியும் இருந்தவர். இப்போது புரிந்திருக்கும்  நான் ஏன் மைக்கேலை என் mentor எனச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கின்றேன் என்று.

*

தீதும் நன்றும்:

ஜெயமோகனோடு நேரடிச் சமர் எதுவென முதலில் யோசிக்கும்போது வெங்கட் சாமிநாதன் இங்கே இயல்விருது வாங்க வந்தபோது நிகழ்ந்தது என நினைக்கின்றேன். வெ.சா கனடாவுக்கு வந்தபோது, கனடா தமிழ் இலக்கியம் குறித்து வெ.சா என்ன அறிந்திருக்கின்றார் அல்லது அப்படியான ஒரு கேள்வியை அந்த நிகழ்வில் கேட்டிருந்தேன் என நினைவு.

அதை இப்போது போல அன்றும் எழுத்தில் பதிவு செய்ததால், ஜெயமோகன், 'டிசே தமிழன் ஒரு சாதி வெறியன்' என்றளவுக்கு தரை லோக்கலில் அடித்து களத்தில் இறங்கியிருந்தார். 'இந்த அளவுக்கு சாதி நோக்கும் வன்மமும் கொண்ட ஓர் அணுகுமுறை எந்த ஈழ எழுத்தாளர் மீதாவது தமிழ் வாசகர்களாலோ திறனாய்வாளர்களாலோ காட்டப்பட்டுள்ளனவா என்பதை அவர்கள் யோசிக்கவேண்டும்' என ஜெயமோகன் என்னைப் பற்றி முடிவுரை எழுதியிருந்தார்.

நான் அந்த நிகழ்வில் என்ன நடந்தது, எவ்வாறு வெசாவினால் பதிலளிக்கப்பட்டது, நான் இவை குறித்து என்ன நினைக்கின்றேன் என்று என் இருபதுகளின் போதாமையோடு ஒரு சிறு கட்டுரையை எழுத, அந்தப் பதிவில் எங்குமே தெரியாத அல்லது நான் யாரென்ற பின்புலமே தெரியாத ஜெயமோகன் இப்படி அறுதியும் இறுதியுமாக எனக்கு ஓர் முடிவை எழுதியிருந்தார். எனது கட்டுரையைத் தொடர்ந்து அதில் ஜெயமோகன், சுமதி ரூபன், வெங்கட் சாமிநாதன் போன்றோர் எதிர்வினைகளை எழுதியிருந்தார்கள் [1].

தமிழகத்தில்தான் பிராமண ஆதிக்கம், இலங்கையில் அது வெள்ளாள ஆதிக்கம். ஜெயமோகனுக்கு ஒருவரை அடித்து கீழிறக்க வேண்டுமென்றால் facts checking/references அவசியமில்லை. என்ன அந்த மனநிலைக்கு வருகின்றதோ அப்படியே எழுத்தாக்கிவிடுவார். இப்போது பிரேம் ஜெயமோகன் எழுதிய 'காந்தி' நூல் பற்றிய விமர்சனத்தை அவரது முகநூலிலே எழுதுகின்றார். வாசித்துவிடுங்கள், அது இன்னொரு உதாரணம் [2].

இதன்மூலம் என்ன சொல்ல வருகின்றேன் என்றால், ஜெயமோகனால் நான் என் ஆரம்ப கட்டங்களிலே 'அமோகமாக இலக்கிய உலகிற்கு மனமார வரவேற்கப்பட்டவன்' என்று நினைவூட்டிக் கொள்ள மட்டுமே.

ஆக, இவ்வாறு ஒரு மாற்றுத்தரப்பாக, அவரைத் தொடர்ந்து பலவிடயங்களில் மறுதலித்து மட்டுமில்லாது, அதை எழுத்தில் தொடர்ந்து பதிவு செய்து கொண்டும் கடந்த 20 வருடங்களாக வருகின்றவனுக்கு, இப்போது ஜெயமோகன் மட்டுமில்லை, அவருடைய சிஷ்யர்கள் அடித்துத் துவைப்பது கூட ஒன்றும் பயமுறுத்திவிடாது என்று சொல்லவே.

இல்லாவிட்டால் நான் இந்த இலக்கிய உலகில் இருந்து எப்போதோ ஓடி ஒளிந்திருக்க வேண்டும். அல்லது ஆகக்குறைந்தது இப்போது பலர் அடைக்கலம் ஆவது போல ஜெயமோகன் மடத்திலே தஞ்சம் புகுந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் வெள்ளம் பாயும்போது ஆலமரத்தை விட, சாய்கின்ற நாணலே தொடர்ந்து நின்றுபிடிக்கும் என்று எனக்குச் சிறுவயதில் சொல்லித் தந்தது போல, நாணலாக ஒரு ஓரத்தில் இப்போதும் வீழ்ந்துவிடாது நிற்கிறேன் போலும்.

*

தீ:

இவ்வாறாக வெங்கட் சாமிநாதனை முன்வைத்து தொடங்கிய இலக்கிய வெள்ளோட்டத்தோடு, அடிக்கடி நான் ஜெயமோகனைச் சீண்டுவதும், அவர் வெகுண்டெழுவதுமென பல்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் நடந்திருக்கின்றன.

அவரது 'அறம்' சிறுகதைகள் பற்றி நான் ஒரு விமர்சனத்தை எழுதினேன் [3]. அது வழமை போல ஜெயமோகனைச் சுட்டது, எனவே 'ஒரு ஈழ எழுத்தாளருக்கு.. ' என்று மீண்டும் ஒரு பரணி பாடினார் [4]. அதில் என்னை சாதி வெறியனிலிருந்து, இப்போது கொஞ்சம் பதவி உயர்வு கொடுத்து 'சிங்கள மக்களை அனுதாபத்துடன் பார்க்க டி செ தமிழனால் முடியும் என்றால் மட்டுமே அவர் தமிழர்களின் வாழ்க்கையை எழுத முடியும்.' என்று ஏதோ நான் சிங்கள மக்களை வெறுப்பவன் என்கின்ற அருமையான அறிவுரையை வழங்கியிருந்தார்.

திரும்பவும் ஜெயமோகனுக்கு தன்னை நெருங்கியவர்களையோ அல்லது தன் படைப்புக்களையோ ஒருவர் விமர்சிக்கின்றாரோ என்றவுடன் வருகின்ற பதற்றந்தான் இது. எவ்வித facts checking/references இல்லாத அதேவகை எழுத்து நடை.  

அதில் அவர் 'டி.செ.தமிழன் மறக்க வேண்டியது அவர் நெஞ்சில் நிறைந்திருக்கும் அந்த அரசியல் காழ்ப்புகளையே. எளிய தரப்புகளாக அனைத்தையும் பிரித்துப் பார்க்கும் பார்வையை. அந்த பார்வையைக் கொண்டு அவரால் ஒரு நல்ல நாலு வரி கவிதை கூட எழுதி விட முடியாது.' என்றிருந்தார்.

அப்போது நானொரு நூலை மட்டும் வெளியிட்டிருந்தேன். அது ஒரு கவிதைத் தொகுப்பு. அதற்கு தமிழ்நாடு கலை இலக்கிய மன்றத்தின் 'ஏலாதி' விருதும் கிடைத்திருந்தது. இப்படி ஜெயமோகன் ஒருபக்கம் 'சாபம்' விட இன்னொரு பக்கம் ஏதோ ஒரு தரப்பு நான் 'நான்கு வரி கவிதையை நன்றாக எழுதியிருக்கின்றேன்' என்று விருது தருகின்றார்களே என, மார்க்ஸின் முரணியக்க விதி என் வாழ்விலும் விளையாடுகிறதே என்று திகைத்துப் போய் நின்றிருக்கின்றேன்.

இப்போது  ஜெயமோகன் மற்றும் ஜெயமோகனின் சிஷ்யர்கள் எனக்கு எதிராக எழுதுவதைப் பார்த்து, நான் மதிக்கும் ஒரு படைப்பாளி உள்பெட்டிக்குள் வந்து 'இதற்கெல்லாம் கவலைப்படக்கூடாது, நாம் எழுதுவதால் இருக்கின்றோம், ஆகவே தொடர்ந்து எழுதவேண்டும்' என்றெல்லாம் ஆறுதல் வார்த்தைகளைச் சொல்லி ஆற்றுப்படுத்தியபோது அவரிடம் இப்படிச் சொன்னேன். 'ஜெயமோகன் ஒரேயொரு புத்தகத்தை நான் வெளியிட்டிருந்த காலத்தில் உன்னால் எழுதவே முடியாது என்று சாபம் போட்டார், பாருங்கள்,  இடைப்பட்ட காலத்தில் மொத்தமாக 10 புத்தகங்களை வெளியிட்டுவிட்டேன். இப்போது மீண்டும் திட்டுவதால் எப்படியும் என் வாழ்க்கைக்காலம் முடிவதற்குள் இன்னும் ஐந்தோ பத்தோ புத்தகங்களை வெளியிட்டுவிடுவேன்'.

*

சடங்கு:

சரி ஜெயமோகனோடு எல்லாமே எதிர்மறையாகத்தான் என் அனுபவங்கள் இருக்கின்றதா என்று கேட்டால் நிச்சயம் இல்லை என்று சொல்வேன். அதைப் பற்றிக் கொஞ்சம் பேசாவிட்டால் இது முழுமை பெறாது.

ஜெயமோகனை இங்கே ஒரு திரைப்பட விழாவுக்கு பிறகான காலங்களில் அழைத்திருந்தார்கள். அவர் சிறப்பு விருந்தினராகப் பேசி அடுத்து நானும் சில நண்பர்களும் 'விமர்சகர்களுக்கான விருதை' திரைப்படமொன்றுக்கு அறிவிக்க வேண்டும் என்று சொன்னார்கள்.

நண்பர்கள் என்னை அத் திரைப்படத்தை எப்படித் தெரிந்தெடுத்தோம் என்று விளக்கம் சொல்லி விருதை அறிவிக்கச் சொன்னார்கள். நான் சொன்னது நான்கைந்து வரிகள்தான்.

'எங்களுக்கே இந்தத் திரைப்படத்துக்குச் சரியாக விருதைக் கொடுக்கின்றோமா என்று சற்று தயக்கம் இருந்தது. ஆனால் இதற்கு முன்னர் பேசிய ஜெயமோகனுக்கு நாங்கள் விருது கொடுக்கும் திரைப்படம் பிடிக்கவேயில்லை என்று குறிப்பிட்டிருந்தார். ஆகவே இப்போது உறுதியாகச் சொல்கிறேன், நாங்கள் சரியாகவே சிறப்பான திரைப்படத்தைத் தெரிவு செய்திருக்கின்றோம்' என்று.

'நாசமாய்ப் போனவனே, நீ இலக்கியத்தில் நேர்மையானவனாக இருக்கலாம். ஜெயமோகனுக்கு மாற்றுத் தரப்பாகக் கூட இருக்கலாம் ஆனால் அதற்கு பொதுச் சபையிலே இப்படி ஜெயமோகனை நிராகரித்து சொல்லவா வேண்டும். இது அவருக்கான சபை. நீ இப்படி அவரை பொதுவில் நிராகரித்துப் பேசியது முறையில்லை' என்று அப்போது எனக்கு காதலியாக இருந்தவர் திட்டியிருந்தார்.

என்ன செய்ய, எழுத்தில்தான் நான் இப்படி மூர்க்கமாக இருக்கின்றேன். என்னைத் தனிப்படத் தெரிந்தவர்க்கு நான் வெளியில் ஒரு சாதுவான பூனை என்பது தெரியும். அந்த நேரத்தில் ஏதோ மலையாள நீலி வந்து அருட்டியிருக்க வேண்டும். இல்லாவிட்டால் நாவில் அப்படியான வார்த்தைகள் வந்து விழுந்திருக்க முடியுமா என்ன?

ஆனால் ஜெயமோகன் நிகழ்வு முடிந்தவுடன் என்னை வந்து அரவணைத்துக் கொண்டார். அன்றிரவு அவர் எழுதிய பதிவில் 'அவருக்கும் (டிசே) எனக்குமான கருத்து வேறுபாடுகள் தமிழில் முக்கால் நூற்றாண்டு பழக்கமுள்ளவை, நானும் அவரும் மட்டும் பேசித் தீர்த்துவிட முடியாதவை என்றும் சொன்னேன். இதில் எந்தத் தரப்பும் சரியாக இருக்கலாம். எதை எழுதிக் காட்டுகிறோம் என்பதே கடைசியில் முக்கியம்' [5] என்று எழுதி சுமுகமாக முடித்துக் கொண்டார்.

பின்னர் எனது கதையொன்றை 'அம்ருதா'வில் வாசித்துவிட்டு 'கோபிகா என்ன செய்தாள்' நன்றாக இருக்கின்றது என்று தனது தளத்தில் ஒரு தனிப்பதிவு எழுதிப் பாராட்டினார் [6].

*

முறுவல்:

என் தனிப்பட்ட வாழ்வில் நான் இருண்ட காலத்தில் போய்க் கொண்டிருந்தபோது எவருக்கேனும் எழுதி அதைக் கடக்கவேண்டும் என்று நினைத்தபோது இதுவரை என்னை தனிப்பட அறியாத எவருக்கேனும் எழுதிப்பார்த்தால் நல்லது என்று தோன்றியது.

இப்போது யோசித்தாலும் சற்று வியப்பாக இருந்தாலும், ஜெயமோகனுக்கு எழுதலாம் என்று அப்போது தோன்றியது. ஆனால் எதையும் முழுமையாகச் சொல்லாமல், ஓரு மறைமுகக் குறிப்பாக கடினகாலத்தில் இருக்கின்றேன் என்று ஒரு கடிதத்தை எழுதியிருதேன். அவர் 'நீங்கள் எதையோ சொல்ல விரும்புகின்றீர்கள். என்னோடு தயக்கமின்றி தனிப்பட்டு உரையாடலாம்' என்று கதகதப்புடன் சொல்லியிருந்தார். ஆனால் நான் பிறகு எந்தக் கடிதத்தையும் தொடர்ந்து அவருக்கு எழுதவில்லை.

ஆனால் அந்தக் கடிதத்தில் நான் மெக்ஸிக்கோவுக்குப் போன பயணத்தையும், இலங்கையில் இருந்து வந்த எமக்கும் மெக்ஸிக்கோவின் மாயன்களுக்குமான பொதுத்தன்மை பற்றியும் கொஞ்சம் சிலாகித்து எழுதியிருந்தேன். அவர்தான் இது சுவாரசியமாக இருக்கிறது. ஒரு புனைவாக எழுதுங்களென அந்தக் கடிதத்தில் உற்சாகமூட்டியிருந்தார்.

அப்படி எழுதத் தொடங்கி, நாவலாக பல வருடங்களாக முடிக்காதிருந்த என் நாவலை, பிரபஞ்சன் நினைவாக நடந்த நாவல் போட்டிக்கு, 'எனக்கு நாவல் எழுத வருகின்றதா என்ற தயக்கத்துடன், முயற்சித்துப் பார்க்கலாம்' என்று அனுப்பி வைக்க அது பரிசுக்குரியதாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருந்தது.

 'மெக்ஸிக்கோ'வுக்கு பரிசு கிடைத்தவுடன் ஜெயமோகன் இதற்கு ஏதோ ஒரு காரணமாக இருந்தவர் என்பதால் அவருக்கு 'இப்படிப் பரிசு கிடைத்தது, உங்களின் கடிதத்திலிருந்து எனக்குக் கிடைத்த உற்சாகத்தில் அதை எழுதிப் பார்த்தேன்,  மிக்க நன்றி' என்று அவருக்கு அனுப்பியிருந்தேன். அவரும் அதற்கு ஒரு மறுமொழி அனுப்பியிருந்தார். இவைதான் அவருக்கும் எனக்குமான தனிப்பட்ட கடிதப் பரிமாற்றங்கள். அழகான நினைவுகளும் கூட.

பிறகு அவ்வப்போது ஜெயமோகன் கனடா வரும்போது கிடைக்கும் கொஞ்ச நேரத்தில் கதைத்துக் கொள்வோம். அண்மையில் கனடாவுக்கு அவர் வந்தபோதும் பல இலக்கிய நண்பர்கள் அவரைச் சந்திக்க வரவில்லை. ஆனால் ஜெயமோகனோடு எனக்கு எவ்வளவு முரண்பாடுகள் இருந்தாலும் அவரை நான் சந்திப்பதில் எனக்கு எந்தத் தயக்கமும் இருந்ததில்லை.

*

தேடல்:

இம்முறை மைக்கேலும், நானும் சேர்ந்து அவரின் நிகழ்வுக்குப் போயிருந்தோம். உண்மையில் அன்று என் தலைக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்த கேள்வி, 'ஜெயமோகன் நீங்கள் அறம் கதைகள் உட்பட தொடர்ச்சியாக அறத்தை ஏதோ ஒருவகையில் வலியுறுத்திக் கொள்பவர். ஆனால் எந்தவகையில் நீங்கள் கோணங்கியின் பாலியல் துஷ்பிரயோகத்தை அறிந்தபின் அவரின் பக்கம் நின்று பேசமுடிகிறது' என்றுதான் பொதுச் சபையில் கேட்க விரும்பினேன். எனக்கும் கோணங்கியை அப்படிப் பிடிக்குந்தான் (நிறைய அவர் குறித்து எழுதியிருக்கின்றேன்). ஆனால் பாதிக்கப்பட்ட தரப்பு மிக வலுவாக தமது மனவடுக்களைச் சொல்லும்போது ஆகக்குறைந்தது அவர்களை ஆதரிக்காவிட்டாலும், மெளனமாக இருந்திருக்கலாமே, நமது குடும்பத்தில் அப்படி ஒருவர் பாதிக்கப்பட்டுச் சொன்னாலும், அவர் இலக்கியவாதி அப்படியெல்லாம் எதிர்த்துப் பேசக்கூடாது என்று இலக்கியவாதியின் பக்கம் நின்றிருப்போமா என்று எனக்கு ஜெயமோகன் ஏதோ 'அறம்' சார்ந்த தலைப்பில் பேசப் பேச தலைக்குள் சிந்தனை ஓடிக் கொண்டிருந்தது.

ஆனால் ஏற்கனவே பொதுச்சபை 'நாகரிகம்' அறியாது திரைப்பட விழாவில் வாய் திறந்த  அனுபவம் இருந்ததால் கஷ்டப்பட்டு என்னை அடக்கிக் கொண்டேன். நிகழ்வு முடிந்தபின் ஜெயமோகனின் அண்மைக்கால கதைகள் குறித்து சில நிமிடங்கள் பேசியபின் அவரிடமிருந்து விடைபெற்றிருந்தேன்.

இப்போது பார்க்கும்போது ஒரு வட்டம் சரியாக முடிந்திருக்கின்றது போலத் தோன்றுகிறது. நான் என் இருபதுகளில் இருக்கும்போது மைக்கேலோடு சந்தித்த ஜெயமோகனை அதே மைக்கேலோடு மீண்டும் நீண்ட இடைவெளியின் பின் சந்தித்திருக்கின்றேன்.

இனி இங்கே  ஜெயமோகன் வந்தால், ஜெயமோகனின் நிகழ்வுகளுக்குச் சென்று ஜெயமோகனைச் சந்திப்பது என்கின்ற என் விருப்பத்துக்கும் ஓய்வு கொடுக்கலாம் என்று நினைக்கின்றேன்.

மைக்கேலோடு சேர்ந்து தொடங்கிய இந்தச் சந்திப்பு மைக்கேல் அருகணைந்து ஒரு  முடிவை அடைவதும் என்னைப் பொறுத்துவரை மகிழ்ச்சியானதே.

*

வலை:

இறுதியில் ஜெயமோகன் எனக்காக எழுதிய கட்டுரையின் சில புள்ளிகளைப் பற்றி மட்டும் தொட்டுவிட்டு இதை நிறைவு செய்யலாம் என நினைக்கின்றேன்.

ஜெயமோகன் என்னை அண்மையில் அமெரிக்காவில் நடந்த 'வாழும் தமிழுக்கு' அழைக்க நினைத்ததாகவும் பிறகு நான் எதையும் 'உருப்படியாக' எழுதவில்லை என்பதை அறிந்து அந்த எண்ணத்தை நிராகரித்ததுமாக எழுதியிருக்கின்றார் [7]. ஒர் எழுத்தாளனாக வளராத நான் ஜெயமோகனின் எண்ணத்தில் 'ஒரு சிறு இலையானாகப் பறந்து கொண்டிருந்தேன்' என்பது எவ்வளவு 'பெருமை'யானது. அதற்கு முதலில் நன்றி.

ஆனால் அதைவிட நான் அதிகம் வியப்பது அவரது தன்னம்பிக்கையை. ஏனென்றால் ஏதோ அவர் கூப்பிட்டவுடன் நான் உடனே ஓடி வந்திருப்பேன் என்று நம்புகின்றாரே, அதுதான் என்னை அப்படித் திகைக்க வைக்கின்றது.

'எழுத்தாளனாக' இல்லாத இப்போது மட்டுமில்லை, நாளை நீங்கள் பாராட்டும் நல்லதொரு படைப்பை எழுதி ஓர் எழுத்தாளனாக உங்கள் ISO அங்கீகாரம் பெற்றால் கூட நான் ஒருபோதும் உங்களின் அமைப்புச் சார்ந்த எந்த ஏற்பையும் ஏற்கப் போவதில்லை. அவ்வாறு நான் அதை ஏற்கும் காலம் வருமாயின், அது இந்த 20 வருட காலமாக நான் இலக்கிய உலகில் இருப்பதிலே மிகப்பெரும் வீழ்ச்சியுடைய ஒருவனாக என்னை அறிவித்துக் கொள்ளும் காலமாக  மட்டுமே இருக்கும். ஆகவே அப்படிப்பட்ட எந்த அவப்பெயரையும் நீங்கள் எனக்குத் எந்தப்பொழுதிலும் தந்துவிடக்கூடாது என்று கேட்டுக் கொள்கின்றேன்.

மேலும் நான் ஒரு மாற்றுத்தரப்பாகவே உங்களுக்கு எப்போதும் இருக்க விரும்புவேன். ஏனெனில் என்னுடைய முன்னோடிகள் பட்டியலில் நீங்கள் ஒருபோதும் இருந்ததில்லை. அப்படி நீங்கள் தரும் ஒரு ஏற்பை ஏற்றுக்கொள்வது என்பது என்னை மட்டுமில்லை நான் என் முன்னோடிகளாகக் கொள்வோரையும் அவமதிப்பதாகவே அது இருக்கும்.

ஆகவே எப்போதும் நாங்கள் 'மரியாதைக்குரிய எதிரி'களாக இலக்கிய உலகில் எழுதும்வரை இருப்போமாக.

*

வீ:

இப்போது விபாஸனாவுக்குப் போய் வந்ததால், எதை எழுதினாலும்/பேசினாலும் இந்த 'நான்' என்கின்ற அகங்காரத்தைப் பற்றியே சிந்தனை போகின்றது. கொஞ்சம் அதை ஒதுக்கிவைத்துவிட்டு எனது இந்த 'நானை'ப் பற்றிப் பேசுகின்றேன்.

நான் எனது முதலாவது கவிதைத் தொகுப்பை வெளியிட்டபோது அதற்கு முன்னர் பத்து வருடங்களாகக் கவிதைகள் எழுதி வந்திருந்தேன் (அதன் பின்னர் கவிதை எழுதுவதைக் கைவிட்டேன் என்பது வேறுவிடயம்). அவ்வாறே பத்து வருடங்களாகக் கதைகளை எழுதத் தொடங்கி, பன்னிரண்டு கதைகளை அதற்குப் பிறகு தொகுப்பாக்கினேன். அதற்குப் பிறகு (2013-2023) ஒரு பத்துக் கதைகளைத்தான் புதிதாய் எழுதியிருந்தேன். அதைத்தான் அண்மையில் தொகுப்பாக்கினேன் ('நானுன்னை முத்தமிடுகையில் புத்தர் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார்'). இடையில் ஒரு நாவலையும், குறுநாவலையும் எழுதியிருந்தேன். மெக்ஸிக்கோ எழுதத் தொடங்கியது 2013, வெளிவந்தது 2019.

பாருங்கள் வருடத்துக்கு ஒரு கதை எழுதுகின்றவனுக்கு, இந்த இருபது வருடங்களில்  ஒரு நாவலும் ஒரு குறுநாவலும் எழுதியவனுக்கு, கவிதைகள் எழுதுவதை முற்றாக நிறுத்தியவனுக்கு இலக்கியத்தில் எங்கேனும் அங்கீகாரத்தைப் பெறவேண்டும் என்று ஆசையிருக்கும் என்று  சொன்னால் யாரும் நம்புவார்களா?

இத்தனைக்கும் இதுவரை வந்த சில விருதுகளைக் கூட என் முன்னோடிகளுக்குக் கொடுக்காத விருதுகள் எனக்கு வேண்டாம் என்று (ஜெயமோகனின் ஆதரவுத்தளங்கள் தர விரும்பிய விருதுகள் உட்பட) நிராகரித்தவனுக்கு, இதுவரைகால இலக்கிய வாழ்வில் ஒரு நேர்காணல் கூட கொடுக்கமாட்டேன் என்று அடம்பிடிப்பவனுக்கு (அவ்வப்போது சிலர் வந்து கேட்பார்கள்) உண்மையில் இலக்கியத்தின் பொருட்டு என்ன  வேண்டும் என்று எனக்கே கூட கேள்விகள் எழுவதுண்டு.

அதற்கான விடை மிக எளிதானது.

எனக்கு வாசிப்பதும் எழுதுவதும் மிகப்பிடித்தமானது. அதன் மூலம் என்னை நான் மீள மீள உயிர்ப்பித்துக் கொள்கிறேன். ஒருவகை தேய்வழக்கு இருந்தாலும், நான் எனக்காகவே எழுதுகின்றேன். அப்படி நான் எனக்காக எழுதுவதை இன்னும் இரண்டு பேர் வாசித்தால் அது மிக்க மகிழ்ச்சியே.

ஜெயமோகனே இன்று இலக்கிய விமர்சனம் என்பதே இல்லை என்று அண்மையில் தீர்ப்பெழுதிவிட்டார். விமர்சனம் எழுதினாலே தொட்டாற்சிணுங்கி போல மனதை எழுத்தாளர்கள் சுருக்குகின்றார்கள் என்றும் அதில் எழுதியிருந்தார். இன்றுவரை நான் செய்து கொண்டிருக்கின்ற உரையாடல்கள் எதிலும் என் படைப்புகள் குறித்து வந்துவிடக்கூடாது என்று கவனமாகவே இருக்கின்றேன். எவரும் என் நூல்களை வாசிப்பது போல, அதேயளவு சுதந்திரத்துடன் முற்றாக நிராகரிக்கலாம் என்கிற நம்பிக்கையுடையவன். என் படைப்புக்கள் நிராகரிக்கப்பட்ட எந்த இடத்திலும் என் எழுத்துக்காக நான் நியாயம் கேட்டு நின்றதே இல்லை.

அது என் எளிய பின் நவீனத்துவ புரிதலின்படி வந்தது; ஆசிரியர் இறந்துவிட்டார்'. ஆகவே நான் ஒரு கருத்துச் சொல்வதாக இருந்தாலும் அங்கே நான் இன்னொரு சகவாசகனே தவிர, அந்தப் பிரதியை எழுதிய ஆசிரியனே இல்லை.

*

இனியொரு விதி செய்வோம்:

மீண்டும் ஒரு தேய்வழக்கு: 'உங்களுக்குப் பிடித்ததைச் செய்யுங்கள், உங்கள் மீது பிரபஞ்சம் மலர்களைப் பொழியும்' என்பார்கள். நான் எனக்காகவே எழுதும் எழுத்தை வாசிக்கும் சிலர் இருக்கின்றார்கள். அவர்களில் பலர் மெளனமான வாசகர்கள் என்பதை இந்தியாவுக்கோ/இலங்கைக்கோ/ஐரோப்பாவுக்கோ பயணிக்கும்போது கண்டிருக்கின்றேன். ஒரு கடைசிப் பயணி இருக்கும்வரை ஒரு ரெயின் ஜப்பானில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது என்று எங்கேயோ வாசித்ததுபோல, ஒரெயொரு வாசகராவது நான் எழுத விரும்பும் காலம்வரை  என்னை, எங்கோ இருந்து வாசிப்பார் என்றே  நம்புகின்றேன்.

மேலும் நான் எழுத்தை எனக்கு மிக அந்தரங்கமாகவும் கொள்கின்றேன். இப்படிஎழுத வந்ததனால், வாழ்வில் ஏதோ ஒருவகையில் ஆசிர்வதிக்கப்பட்டிருக்கின்றேன். எனக்கு இப்படி காதல்களும், சில தீவிர வாசகர்களும் எழுத்தால்  அருளப்படும்போது நான் எப்படி எழுத்தை வெறுப்பேன். அதனால்தான் இந்த எழுத்து சலிப்பையும், சோகத்தையும் தருகிறது என்று என்னோடு சமகாலத்தில் எழுத வந்த பலர் எழுத்தில் இருந்து இடைநடுவில் ஒதுங்கியபோதும் நான் இன்னமும் எழுதிக் கொண்டிருக்கின்றேன் போலும்.

அதுபோலவே எழுத்தாளர்கள் பலரின் சாபத்தை வாங்கினாலும், நான் ஒருபோதும் அதன் நிமித்தம் இந்த எழுத்தைச் சபித்ததும் இல்லை.

உண்மையில் அன்றாடம் தரும் அவதிகளைத் தவிர்த்து நான் அகத்தில் நிறைவாகவே எழுத்தின் நிமித்தம் இருக்கின்றேன். அதை அடைவது எவ்வளவு கடினம் என்பதை என்னைப் போன்ற கொந்தளிப்பான மனமும், போரில் குழந்தைக்காலத்தையும், பதின்மங்களையும் கடந்த ஒருவனுக்கு நன்கு தெரியும். எனவே நானாக கைவிட்டாலின்றி இந்த விவாதங்கள்/விமர்சனங்களினூடாக எழுத்தை விட்டு ஓடிப்போகின்றவனாக ஒருபோதும் இருக்க மாட்டேன்.

சரி, இந்த 'நான்' என்கின்ற தன் அகங்கார அலட்டல்கள் இத்தோடு போதும்.

*

ஆண்மை:

கடந்த கட்டுரையிலும், இந்தக் கட்டுரையிலும் என் தரப்பைத் தெளிவாகச் சொல்லிவிட்டேன் என்று நினைக்கின்றேன். இதைத்தாண்டி பதிலளிக்காதவை ஏதும் இருந்தால் என் எழுத்தின் போதாமை என வாசிப்பவர்கள் எடுத்துக் கொண்டால் போதும்.

உரையாடல் என்பது இரண்டு தரப்புகள் சில பொதுவான புள்ளிகளை அங்கீகரித்து, மாற்றுப்புள்ளிகளை உரையாடுவது. விவாதம் என்பது அனைத்தையும் அடித்துப் புரட்டி தன் தரப்பு மட்டுமே சரியென்று விவாதிப்பது. நான் எப்போதும் உரையாடல்களை விரும்புகின்றேன். ஏனெனில் அதில்தான் இவற்றை வாசிக்கும் மூன்றாம் தரப்புக்குப் பெற்றுக் கொள்ள ஏதேனும் இருக்கும். அவ்வாறில்லாத சந்தர்ப்பங்களில் நான் சொல்ல வேண்டியதை மட்டும் சொல்லிவிட்டு விலத்திவிடுவேன்.

நகைச்சுவையாக நண்பர்களிடம் அவ்வப்போது இப்படிச் சொல்வதுண்டு: 'ஜெயமோகனை விமர்சித்து எழுதுவதையெல்லாம் அவருடைய அணுக்கச் சீடர்கள் ஜெயமோகனுக்கு உடனேயே அனுப்பி வைக்கின்றார்கள். ஆனால் உண்மையில் ஜெயமோகனின் எழுத்தைப் பற்றி நல்லதாகவோ அல்லது அவரை வேறு பலர் அவரின் தனிப்பட்ட வாழ்வு/அவர் இளமையில் கடந்து வந்த உளவியல் சிக்கல்களை விமர்சித்து எழுதும்போது நான் ஜெயமோகன் என்கின்ற படைப்பாளியின் பக்கம் நிற்கின்றேன் என்று  அவரை ஆதரித்து எழுதிய கட்டுரைகளையோ ஏன் ஜெயமோகனுக்கு ஒருவரும் அனுப்பி வைக்கின்றார்கள் இல்லை' என்று சொல்வதுண்டு.

இப்போது இந்த ஈழத்துச் சிஷ்யர்களே வேறு வேறு புனைபெயரில் ஜெயமோகன் அவரது மனப்பதற்றங்களுடன் என்னைத் திட்டுவதற்கு ஏதுவாக என் எழுத்துக்களை அனுப்புவதுபோல, நானும் இனிவரும் காலங்களில் வெவ்வேறு புனைபெயரில் ஜெயமோகனுக்கு ஆதரவாக  நான் எழுதிய கட்டுரைகளை ஒவ்வொன்றாக அனுப்பி வைக்கலாமென்று நினைக்கின்றேன்.

*

வரலாற்றில் வாழ்தல்:

இவ்வாறான விடயத்தையே கடைசியாக நடந்த 'படுபட்சி' உரையாடல்களிலும் செய்திருந்தேன் [8 & 9]. 'படுபட்சி' குறித்து எழுதும்போதும் இப்படி விமர்சனம் வைக்கலாமா என்று சிலநாட்களாக அதை ஒத்திவைத்தபடியே இருந்தேன். எழுத்துக்கென்று ஒரு மனசாட்சி இருக்கின்றதல்லவா. 'இப்படி உனக்குத் தோன்றுவதை நீ எழுதாவிட்டால் அது அறமாகாது' என்று தொடர்ச்சியான உள்குரலின் தொந்தரவாலே அதை எழுதி முடித்திருந்தேன்.

அப்படி 'படுபட்சி' குறித்து எழுதியதற்கும் மூவர் கூட்டணி தொடர்ச்சியாக எனக்கு எதிர்வினை எழுதி முடித்திருந்தார்கள். இவர்கள் மூன்று பேரும் எழுதியபோதும், தலை பேசாது (இந்தத் தலை ஜெயமோகன் அல்ல) வால்கள் மட்டும் ஆடும்போது  எதையும் பேசக்கூடாது என்று அமைதியாகக் கடந்து வந்திருந்தேன்.

அப்படி 'படுபட்சி'யில் நான் இடையீடு செய்ததைக் குறிப்பிட்டு வேறு சிலர் தம் வாசிப்பில் எழுதியபோது மூன்றாம்தரப்பு அதைக் கவனித்திருக்கின்றது, ஏதோ பொருட்படுத்தும்படி எழுதியிருக்கின்றேன் என்று சற்று நிம்மதி பிறகு வந்திருந்தது.

இப்போதும் நான் பொதுவாக 'ஆசான்களின் பாதிப்பு கூடாது, அசல்தன்மையில் கவனம் குவியுங்கள்' என்பதற்கும் 'தொப்பியைப் போட்டுக் கொள்கின்றவர்கள்' சரமாரியாக எழுதிக் குவிக்கின்றார்கள். இம்முறையும் தலையாடாமல் வால்கள் ஆடியபோதும் பொறுமையாகவே இருந்தேன். இறுதியில் 'தலை'யாகிய ஜெயமோகன் ஆட்டகளத்துக்கு வந்த பிறகே இவற்றை எழுதத் தொடங்கினேன்.

அதேவேளை இதை எழுதத் தொடங்குபோது மிகத் தெளிவாக 'தேனீக்கூட்டுக்கு கல் எறிகின்றேன், தொடர்ந்து வந்து சிஷ்யர்கள் கொட்டுவார்கள், ஆசானின் தளத்துக்கு தங்கள் இணைப்புக்களை அனுப்பி தம் புகழ் பாடுவார்கள்' என்ற புரிதலோடே எழுத வந்திருந்தேன். எப்படியும் இந்த வருடம் முடியும்வரை என்னைத் திட்டி இலக்கியத்தின் பேருண்மையை நிரூபிக்க அவர்கள் கஷ்டப்படுவார்கள் என்றே நம்புகின்றேன்.

ஜெயமோகனே பல இடங்களில் எழுதியிருப்பார். தன்னுடைய நிறைய வாசகர்கள் தன்னைப் பற்றி எதிர்மறையாக எழுதப்பட்டதைப் பார்த்து, பின் தொடர்ந்து வந்துதான் தன் தீவிர வாசகர்கள் ஆனவர்கள் என்று. தயவுசெய்து அந்தப் பிழையை மட்டும் என் பொருட்டு செய்துவிடாதீர்கள் என்று என்னை நிராகரித்து எழுதும் அவருக்கும் அவரின சிஷ்யர்களுக்குச் சொல்லிக் கொள்ள விழைகிறேன்.

ஆக இந்த உரையாடல்களிலிருந்து முற்றாக இத்தோடு விலகிக் கொள்கின்றேன். இது குறித்து இனி எதையும் எவருடனும் உரையாடப் போவதில்லை.

அகத்தில் மகிழ்ச்சியாக இருப்பவன் மனநிறைவுடன் அல்லவா கட்டுரையை முடிக்க வேண்டும். ஜெயமோகனோடு தான் இந்த உரையாடல் என்பதால், அவரின் வார்த்தைகளுடனேயே இனிதாக இதை முடித்துக் கொள்வோம்.

"டி.செ தமிழனை சந்தித்தேன். உற்சாகமான இளைஞராக இருந்தார். அவரிடம் பேசமுடிந்தது, எனக்கு மிக மனநிறைவை அளித்தது. என்னிடம் கடுமையான மாற்றுக் கருத்துக்கள் கொண்டிருந்தார். அப்படி அவர் என்னைப் பற்றிக் கொண்டிருக்கும் பல கருத்துக்கள் அவரது மனப்பிரமைகள் என்பதே என் எண்ணம். நான் அப்படி எதைப் பற்றியும் மிக உறுதியான கருத்துக் கொண்டவன் அல்ல. பல கோணங்களில் யோசித்துப் பார்ப்பவன். அது யதார்த்தமாகவும், வழக்கமான வரிகளை மீறிச் செல்வதாகவும் இருக்கவேண்டும் என விரும்புபவன் அவ்வளவுதான்

ஆனால் நம் தலைமுறையில் அதிகம் வாசிக்கக் கூடிய ஒருவராக இருக்கிறார். இலக்கியத்தை தீவிரமான அர்ப்பணிப்புடன் அணுகுகிறார் என்பது எனக்கு மகிழ்ச்சி அளிப்பதாகவே இருந்தது.  எந்த மாற்றுக்கருத்தையும் தனிப்பட்ட ஐயங்கள் இல்லாமல் விவாதிக்கலாமென்றும், அதிலும் அவருக்கும் எனக்குமான கருத்து வேறுபாடுகள் தமிழில் முக்கால் நூற்றாண்டு பழக்கமுள்ளவை, நானும் அவரும் மட்டும் பேசித் தீர்த்துவிட முடியாதவை என்றும் சொன்னேன். இதில் எந்தத் தரப்பும் சரியாக இருக்கலாம். எதை எழுதிக் காட்டுகிறோம் என்பதே கடைசியில் முக்கியம். அவரது இளமையின் வேகம் எனக்குப் பிடித்திருந்தது. அது இருபது வருடம் முன்புள்ள நான்.  ஆகவே என்னைப் பொறுத்தவரை மகிழ்ச்சியான சந்திப்புதான்." [5]

ஜெயமோகன் குறிப்பிடுவது போல நமது வேறுபாடுகள் முக்கால் நூற்றாண்டு பழக்கமுள்ளவை. பேசியும் எளிதில் தீர்த்துவிட முடியாதவை. என்றாலும் என்ன தொடர்ச்சியான மாற்று/முரணியக்க உரையாடல்களில் இன்று போல எப்போதும் இருப்போம்.

இன்பமே சூழ்க! எல்லோரும் வாழ்க!

***

(உபதலைப்புகள்: எனது ஆசிரியர்களில் ஒருவராகக் கொள்கின்ற எஸ்.பொவின் நூல்களின் பெயர்கள்)

உசாத்துணைகள்:
[1] பதிவுகளில் நான், ஜெயமோகன், சுமதி, வெசா எழுதியவை: https://www.geotamil.com/.../2021.../553-2012-01-01-00-28-07
[2] பிரேம், ஜெயமோகனின் 'காந்தி' குறித்து எழுதியது: https://www.facebook.com/eluttalar.pirem/posts/3559822610864704
[3] 'அறம்' குறித்து நான் எழுதியது: http://djthamilan.blogspot.com/2011/02/blog-post.html
[4] 'ஓர் ஈழ எழுத்தாளனுக்கு' ஜெயமோகன் எழுதியது https://www.jeyamohan.in/16766/
[5] டொரண்டோதிரைப்பட விழா: ஜெயமோகன் எழுதியது:
https://www.jeyamohan.in/16831/
[6] கோபிகா செய்து என்ன - ஜெயமோகன் எழுதியது:
https://www.jeyamohan.in/41049/
[7] ஜெயமோகனின் கட்டுரை
https://www.jeyamohan.in/237901/
[8} படுபட்சி 1: https://djthamilan.blogspot.com/2025/11/blog-post_27.html
[9] படுபட்சி 2: https://djthamilan.blogspot.com/2025/12/blog-post_14.html

 

கார்காலக் குறிப்புகள் - 162

 

எனது வாசிப்பின் தொடக்க காலங்களில் புதுமைப்பித்தனையும், அழகிரிசாமியையும் வாசித்தபோது ஏனோ புதுமைப்பித்தனை விட அழகிரிசாமியின் கதைகள் அதிகம் என்னை வசீகரித்துக் கொண்டன. இப்போது மீண்டும் இருவரையும் மீள வாசித்தால் அதே எண்ணம் இருக்குமா என்று தெரியாது. ஆனால் அழகிரிசாமியின் மீது இன்னும் வசீகரம் இருக்கத்தான் செய்கிறது.

அண்மையில் கு.அழகிரிசாமியின் நாட்குறிப்புகள் (1951-1970) பெருந்தொகுப்பாக பழ.அதியமானால தொகுக்கப்பட்டது வெளிவந்தது.  இரண்டு தொகுதிகளாக ஆயிரம் பக்கங்கள் அளவில் அது அமைந்திருக்கின்றது. எனக்கு அது இன்னும் கிடைக்காததால் முழுமையாக வாசிக்கவில்லை. ஆனால் ஏற்கனவே இந்த நூலின் வெளியீட்டு விழாவில் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் உரையாற்றியதைக் கேட்டிருக்கின்றேன். இப்போது அதில் தேர்ந்தெடுத்த சில பக்கங்களை (1961-1967) வாசிக்க 'தினவு' இதழின் மூலம் சந்தர்ப்பம் வாய்த்தது.

 

 

 

முழுமையாக இத் தொகுப்பை வாசிக்காமல் கருத்துச் சொல்வது முறையல்ல என்றாலும் அழகிரிசாமி அவரது சமகாலத்து எழுத்தாளர்கள் மீது கறாரான விமர்சனத்தைக் கொண்டிருந்தார் என்பது தெரிகிறது. ஜானகிராமனின் 'அம்மா வந்தாளை', அழகிரிசாமி 'மிகவும் மெல்லிய குரலில் இறுதியில் பலஹீனமாகக் கதையைச் சொல்லி (ஜானகிராமன்) முடித்திருக்கிறார்' என்று எழுதுகின்றார்.

அழகிரிசாமி, புதுமைப்பித்தனை, சுந்தர ராமசாமியை, ஜெயகாந்தனை, ஜானகிராமனை தமிழ்நாட்டின் தலைசிறந்த சிறுகதை எழுத்தாளர்கள் என்றும், இப்போது சிறுகதைகளின் பொற்காலம் என்றும் குறிப்பிடுகின்றார். அழகிரிசாமி நன்றாக கதைகள் எழுதினாலும், இந்தப் பட்டியலுக்குள் தயக்கமின்றி வரக்கூடியவர் என்றாலும், நமது சமகாலத்து எழுத்தாளர்கள் போல தனது பெயரைச் சேர்க்கும் 'பேராசை' எதுவும் அழகிரிசாமிக்கு இல்லாதது மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

அதுமட்டுமில்லாது அவர் யாரை இந்தப் பட்டியலில் இருந்து நிராகரிக்கின்றார் என்பதைப் பார்ப்பதும் சுவாரசியமாக இருக்கும்: 'மெளனி, ராமாமிருதம், கு.ப.ரா, பிச்சமூர்த்தி ஆகியவர்களைத் தலைசிறந்த எழுத்தாளர்கள் என்று பிரச்சாரம் செய்து ஊரை ஏமாற்றுகிற ஆசாமிகளைக் கடுமையாகத் தாக்கி கட்டுரைகள் எழுதவேண்டும்' என்று ( ஆகஸ்ட் 21, 1966 ஞாயிறு) குறிப்பில் எழுதுகிறார்.

ஆக அன்றும் ஒரு படைப்பாளி ஆதரித்த/நிராகரித்த எழுத்தாளர்கள் என்றொரு பட்டியல் இருந்திருக்கின்றது. ஆனால் அப்படிச் செய்தும் அவர் ஆதரித்த, நிராகரித்த இரண்டு தரப்புமே இன்றும் காலத்தில் இருந்து உதிர்ந்து போகாது இருக்கவும் செய்கின்றனர். ஆகவேதான் நானும் ஒரு பெருங்குடைக்குக் கீழே ஒற்றைப்படையாக எல்லோரையும் எழுத்தின் நிமித்தம் கொண்டு வராதீர்கள் என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கின்றேன். மேலும் ஒரு தரப்பு நிராகரித்தவுடன், மறுதரப்பும் காலத்தில் இல்லாமல் போய்விடும் என்பதும் இல்லை. இன்றும் மெளனியும்,கு.ப.ராவும் நம் வாசிப்புக்களில் இருந்து மறைந்து போய்விடவும் இல்லை.

இன்னொரு சுவாரசியமான குறிப்பு, பாரதி படங்களைப் பல்வேறு பகுதிகளில் திறந்து வைக்கும் நிகழ்வில் அழகிரிசாமி ஆங்கிலமொழி மூலம் படிக்கும் கல்வியை நிறுத்தி, தனித் தமிழின் மூலம் கற்கவேண்டும் என்று வலியுறுத்துகின்றார். அதேவேளை இன்னொரு இடத்தில் 'இன்று இந்தி எதிர்ப்பு என்ற பெயரால் நகரில் காலிகள் விஷமம் மிகுதியாகி, தெருவில் நடமாடுவதே பயங்கரமாக இருந்தது' என்று 1965இல் எழுதிய குறிப்பில் சொல்கிறார்.

*

இவையெல்லாவற்றையும் விட ஒரு சாதாரண மனிதராய் குடும்பம் என்ற அமைப்புக்குள் நாளாந்தத்தில் அல்லாடிய ஒருவராக அழகிரிசாமியைப் பார்க்க முடிகிறது.

1966இல் எழுதிய குறிப்பில், 'இன்று இரவு 8 மணி வரையிலும் ஒரு கப் காபிகூடக் குடிக்காமல் பட்டினி கிடந்தேன். என் பட்டினியைப் பற்றியோ, பசித்துடிப்பு பற்றியோ, உயிர்த்துடிப்பு பற்றியோ கவலைப்படாதவர்கள் மத்தியில் இப்படிப் பட்டினி கிடந்து அவதிப்படவும் அவமானப்பட்டுப் புழுங்கவும் வேண்டிய ஒரு கட்டம், என் 43வது வயதில், 4 பிள்ளைகளுக்கு தகப்பனான பிறகும் வரும் என்று யார்தான் எதிர்பார்த்திருக்க முடியும்? இதைவிடப் பெரிய எத்தனை கொடுமைகளுக்கு ஆளாக வேண்டி இருக்குமோ தெரியவில்லை' என்று சொல்லிவிட்டு நாளை தீபாவளி என்று எழுதுகிறார்.

இன்னொரு இடத்தில் (1967), 'மறுபடியும் வீட்டில் எனக்குச் சுமுகமான சூழ்நிலை இல்லாமல் போய்விட்டது. மிகவும் கசந்து போயிருக்கிறேன். என் அன்பை எவ்வளவு தூரம் உதாசீனம் செய்ய முடியுமோ அவ்வளவு தூரம் உதாசீனம் செய்யவும், என்னைப் பற்றி இழிவாக நினைக்கவும் ஒவ்வொருவரும் ஏன் இப்படிக் கங்கணம் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்' என்று சுயவிரக்கத்தில் கரைகின்ற அழகிரிசாமியையும் நாம் இங்கே காண்கின்றோம்.

புதுமைப்பித்தனின் வறுமை நாம் அறிந்தது. அழகிரிசாமியும் வறுமை துரத்தத்தான்  இலங்கைக்கும், மலேஷியாவுக்கும் வேலை தேடிப் பயணித்தவர் என்று தெரிந்தாலும் அவர் சென்று கொண்டிருந்த வறுமையும் குடும்பச்சுமையும் இவ்வளவு ஆழமானது என்பது இந்தக் குறிப்புகளை வாசிக்கும்வரை எனக்குத் தெரிந்ததில்லை.

ஆனால் இதைத் தாண்டி அழகிரிசாமி இலக்கியத்தில் உண்மையோடு இயங்கியதால்தான் அவரின் கதைகளை மட்டுமில்லை அவரின் வாழ்க்கையைப் பற்றியும் நாம் தொடர்ந்து பேசிக் கொண்டிருக்கின்றோம். ஏதோ ஒரு தருணத்தில் இலக்கியத்தைக் கைவிட்டு ஒரு சாதாரண 'குடும்பஸ்தவனாக' அழகிரிசாமி ஆகியிருந்தால், அவர் இந்தளவுக்கு அடுத்த தலைமுறைகளால் நினைவுகூரப்பட்டிருப்பாரா என்பதும் கேள்விக்குறியானது.

புதுமைப்பித்தன், அழகிரிசாமி, பிரமிள் போன்றோரின் வாழ்க்கையைப் பார்க்கும்போது, இன்று ஒரளவு சொகுசான வாழ்க்கை வாழ்ந்துகொண்டு நாமேதான் தமிழ் இலக்கியத்தை வாழ வைத்துக் கொண்டு இருப்பதான பிரமைகளில் தம்மை மட்டுமில்லை  நம்மையும் மூழ்கடிக்கும் சில இலக்கியவாதிகளைப் பார்க்கும்போது நமக்கு மெல்லிய புன்னகை வருகின்றதல்லவா?

***

 

கார்காலக் குறிப்புகள் - 161

இன்று காரில் போய்க்கொண்டிருந்தபோது ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்திருந்தது. சும்மாவே தெரிந்த நண்பர்கள் அழைத்தாலே எங்கேயாவது போய் ஒளிந்துகொள்பவன் நான். ஆகவே தெரியாத இலக்கத்தில் இந்தியாவிலிருந்து வந்தது என்பதால் அப்படியே விட்டுவிட்டிருந்தேன்.

பிறகுதான் தெரிந்தது அது எனது நாவலான 'மெக்ஸிக்கோ'வை வாசித்துவிட்டு ஒருவர் அழைத்திருக்கின்றார். என் படைப்பை வாசித்துவிட்டு அப்படியே அவர் போயிருக்கலாம். ஆனால் எனது தொலைபேசி இலக்கத்தை என் பதிப்பாளரிடமிருந்து வாங்கி தனக்கான நேரத்தைச் செலவிட்டு அழைத்தது எனக்கு நெகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

இத்தனைக்கும் மெக்ஸிக்கோ வெளிவந்து ஏழு ஆண்டுகளுக்கு மேலாகின்றது. இன்றைக்கும் அது வாசிக்கப்படுவதும், யாரையோ பாதிக்கச் செய்கின்றது என்பதும் என்னளவில் நிறைவளிப்பது.

மெக்ஸிக்கோ வாசித்தவர் எனக்கு ஒரு voice note அனுப்பியிருந்தார். அதன்பிறகு தொலைபேசியில் அழைத்திருக்கின்றார்.  அலைபேசியை சில நாட்களுக்கு முன் மாற்றியதால் Whatsapp Notificationஐ  turn on செய்யவும் இல்லை. இதனால் நான் இவற்றைக் கவனிக்காதது மட்டுமில்லை, மெக்ஸிக்கோவின் பதிப்பாளரான வேடியப்பன் அனுப்பியிருந்த தகவலையும்  அப்போது பார்த்திருக்கவில்லை.

இவ்வாறு மெக்ஸிக்கோ கவனிக்கப்படுவது ஒருபுறமிருக்க அதைச் சிலர் நிராகரிக்கவும் செய்கின்றனர். அதையும் ஏற்றுக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். எந்தப் படைப்பும் எல்லோருக்கும் ஏற்ற படைப்பாக ஒருபொழுதும் ஆவதில்லை. ஒரு விமர்சனத்தில் எதையாவது கற்றுக்கொள்வதற்கு இருந்தால் அது மிக நல்லது; காழ்ப்பாக தனிப்பட்ட வெறுப்பின் காரணமாக எழுதப்பட்டிருந்தால் அதை நிராகரித்தும் செல்லலாம்.  ஒரு வாசகருக்கு படைப்பை ஏற்கும்/நிராகரிக்கும் உரிமை இருப்பதைப் போல, ஒரு படைப்பாளிக்கும் ஒரு விமர்சனத்தை ஏற்கும்/நிராகரிக்கும் சுதந்திரம் இருக்கின்றது.

மேலும், ஒரு படைப்பு எப்படி ஒரு தரப்பால் நிராகரிக்கப்பட்டாலும், அதை ஏற்றுக்கொள்ளும் வாசகர்களால் காலத்தின் நீட்சியில் தொடர்ந்து கொண்டு செல்லப்படும் என்று நம்புகின்றவன் நான். அப்படி இல்லாதுவிட்டால் அவர்களின் காலத்தில் நிராகரிக்கப்பட்ட காஃப்கா வான்கோ போன்ற அரிய படைப்பாளிகள் இன்று நமக்குக் கிடைத்திருக்க மாட்டார்கள்.

ஆக எந்தப்படைப்பாயினும் அது அசல்தன்மையில் இருந்தால் அதற்கான வாசகப்பரப்பைப் பெற்றுக் கொள்ளும். அதை நாம் காலமான நமது முன்னோடி எழுத்தாளர்களின் இன்றும் காலத்தால் கரையுண்டு போகாத அவர்களின் படைப்புக்களில் இருந்தும் அறிந்து கொள்ளலாம்.

*
இதையேன் இவ்வளவு விபரமாகச் சொல்கின்றேன் என்றால், நேற்று நண்பர் ஒருவரோடு பேசும்போது இன்று ஈழத்திலும், புலம்பெயர்ந்தும் இருந்து வரும் 'பாவனை' எழுத்துப் படைப்புக்கள் பற்றிய பேச்சு வந்தது. நண்பர் இன்னொரு தனது நண்பரிடம், அவரில் சமகாலத்தில் எழுதும் படைப்பாளியின் பாதிப்பு அப்பட்டமாகத் தெரிகின்றதே என்றபோது, தனது 'குருவின்' பாதிப்பு படைப்பில் இருப்பது தனக்குப் பெருமைதான் என்று மற்றவர் சொல்லியிருக்கின்றார்.

நான் சொன்னேன், காலமான படைப்பாளிகளின் பாதிப்பு இருந்தால் கூட கொஞ்சம் சகித்துக்கொள்ளலாம்; சமகாலத்தில் எழுதும் ஒரு படைப்பாளியின் பாதிப்பு இருந்தால் அதை ஏன் ஒருவர் வாசிக்கப் போகின்றார். அசலாக அதை எழுதும் 'குரு' எழுத்தாளர்களே நமக்குப் போதுமே என்றேன்.

 "பிதாவே, இவர்களை மன்னியும்; தாங்கள் செய்கிறது இன்னதென்று அறியாதிருக்கிறார்கள்" என்று இயேசு தன்னைச் சிலுவையில் அறையும்போது சொன்னதைக் கூட இவர்களுக்குச் சொல்லமுடியாது. ஏனெனில் இவ்வாறு பாவனை செய்து 'அதே நடையில்' எழுதுவதை தெரிந்தே செய்கின்றவர்களுக்கு நாம் எதைச் சொன்னாலும் இந்தப் 'பித்தம்'  இப்போது தெளியப் போவதில்லை.

ஆனால் அவர்கள் எழுதும்போது ஒன்றைக் கவனத்தில் கொள்ளலாம். உண்மையிலே எழுத்து எனக்கு அந்தரங்கமான மகிழ்வையும் நிறைவையும் இப்படிப் பாவனை/பாதிப்போடு எழுதுகின்றபோது தருகின்றதா, இல்லையா? என்று.

சிலவேளை தங்களுக்குள் ஏதோ ஒரு தருணத்தில் ஆழ்ந்து பார்க்கின்றபோது அவர்களைப் போன்றோர் தமது தனித்துவத்தை எழுத்தில் கண்டடையக்கூடும். அப்படி எழுதுகின்ற எழுத்துக்களே அவர்களை வாசகர்களுக்கு ஞாபகப்படுத்துமே தவிர, பாவனை எழுத்துக்கள் அல்ல.

*
மெக்ஸிக்கோ வாசித்துவிட்டு பேச விரும்பிய நண்பரின் அழைப்பை நான் எடுத்திருந்தாலும் எனக்குப் பேசுவதற்கு நாவல் குறித்து எதுவும் இருக்கப் போவதில்லை. எழுதியவர் அந்த நாவலைப் பற்றிப் பேச பிரதிக்கு அப்பால் என்ன சுவாரசியமாக இருக்கப் போகின்றது.

கடந்தகாலத்தில் அவ்வாறு மெக்ஸிக்கோ பற்றியோ மற்ற என் படைப்புக்கள் பற்றியோ பேச விரும்பியவர்களுடன், நான் வேறு விடயங்களைப் பேசியே கடந்து வந்திருக்கின்றேன்.

ஒருவர் ஒரு படைப்பை வாசித்துவிட்டு நேரமெடுத்து அது குறித்து பேச விரும்புகின்றார் என்று அறிவதே எனக்குப் போதுமானது. அது எனக்குத் தரும் நிறைவை வேறு எதுவும் தரப்போவதில்லை.

அத்துடன் என் படைப்பை வாசித்து ஒருவர் தனது கருத்தை எழுத்திலோ/பேச்சிலோ பகிரும்போது அவரை வாசகராக அல்ல, அவரை நண்பராகவே நான் ஒவ்வொருமுறையும் நினைத்துக் கொள்வதுண்டு.

இப்போது மெக்ஸிக்கோ வாசித்து என்னோடு பேச விரும்பிய நண்பருக்கு நன்றி. நீங்கள் இந்த அழகிய கோடை நாளை இன்னும் வனப்புடையதாக எனக்கு ஆக்கியிருக்கின்றீர்கள்.

அவ்வாறே பதிப்பாளர் வேடியப்பனுப்புக்கும் மிக்க நன்றி.

***

 

பத்து நாள் விபாஸனா - அனுபவக் குறிப்புகள் - 12

 

பத்து நாள் விபாஸனா என்றாலும், ஒருவர் இதற்குப் போவதற்கு பன்னிரண்டு நாட்களை ஒதுக்க வேண்டும். அதாவது பன்னிரண்டு பகல்கள், பதினொரு இரவுகளை நாம் இங்கே கழித்திருந்தோம். விபாஸனா தொடங்குவதற்கு முதல் நாள் போய் நம்மைத் தயார்ப்படுத்துவதைப் போல, பன்னிரண்டாம் நாள் (விபாஸனாவின் பதினொராவது நாள்) ஆறரை மணி காலையுணவோடு  எங்களின் விபாஸனா முடிவடைந்திருந்தது.

ஆனால் அந்த பதினொராம் நாள் விடிகாலை 4.30 இற்கு நாம் அனைவரும் தியான மண்டபத்துக்குக் கட்டாயம் செல்ல வேண்டும். அப்போது ஆசிரியர் கோயிங்காவின் நமக்கான் இறுதி விடைபெறல் உரை நடைபெறும். அதைத் தொடர்ந்து மெத்தா பாவனா தியானம் செய்வதுடன் பத்து நாள் விபாஸனா நிறைவடையும்.

கடைசி நாள் உரையில் கோயிங்கா இதை எப்படி நாங்கள் தொடர்ச்சியாக செய்வது பற்றி விரிவாகப் பேசியிருப்பார். ஒருநாளைக்கு காலையும் மாலையும் ஒரு மணித்தியாலம் எப்படியாவது உங்களை கஷ்டப்படுத்தி விபாஸனாவில் அமருங்கள். ஒரு வருடத்துக்குப் பின் தியானத்தில் அமர்தல்/ஆழ்தல் இயல்பாகவே உங்களுக்குள் வந்து சேர்ந்திருக்கும் என்கின்றார்.

விபாஸனாவைத் தொடர்ந்து செய்யும்போது நீங்கள் செய்யும் வேலைகளைத் துல்லியமாகவும், வேலை செய்யும் சோர்வு (முக்கியமாக எட்டு மணித்தியால வேலையின் பின் வரும் அலுப்பு) உங்களை விட்டுப் போயிருக்கும் என்றும், தூக்கத்தைக் கூட எட்டு மணித்தியாலத்துக்குச் செய்யும் அவசியம் வராது என்றும் குறிப்பிடுகின்றார். எனவே நீங்கள் தூக்கத்திற்காக ஒதுக்கி வைத்திருக்கும் ஒரிரு மணித்தியாலத்தை இந்த விபாஸனாத்துக்காக ஒதுக்குங்கள், நிச்சயம் பலனைக் கண்டடைவீர்கள் என்கின்றார்.

விபாஸனா முடித்து வந்து ஒருவாரத்துக்கு மேலாகிவிட்ட பிறகும், நான் இந்த காலை/மாலை ஒரு மணித்தியாலத் தியானம் செய்ய உட்கார்கின்றேனா என்று ஒருவர் கேட்டால் இல்லை என்றே சொல்வேன். ஆனால் தினமும் இயன்றளவு 15/20 நிமிடங்களாவது தியானத்தைச் செய்வதற்கு நேரம் ஒதுக்கின்றேன் என்பது மட்டுமே உண்மை.

இப்படி தியானம் செய்வதற்கு தொடர்ச்சியாக ஓரிடத்தை ஒதுக்கி வையுங்கள். அது நாளடைவில் நிறைய நேர்நிலை எண்ணங்களைக் கொண்டு வரும் இடமாக இருக்க உங்களால் விபாஸனா செய்வது எளிதாகிவிடும் என்கின்றார் கோயிங்கா.

நாங்கள் மூன்று யாழ்ப்பாணிகள் அங்கே இருந்தோம் என்று சொன்னேன் அல்லவா? மற்றவர்கள் என்ன செய்கின்றார்கள் என்று அறியாதுவிட்டால் யாழ்ப்பாணியின் வேலிக்கு மேலால் எட்டிப் பார்க்கும் கலாசாரம் என்னவாவது? கிரியா யோகம் பழகிய நண்பரிடம் காலையும் மாலையும் ஒரு மணித்தியாலம் தியானத்துக்காக அமர்கின்றீர்களா எனக் கேட்டேன். அவர், 'இப்போதுதான் குடும்பத்தோடு இத்தாலிக்குப் போய் விடுமுறையைக் கழித்துவிட்டு வந்தேன். இனிதான் அப்படி அமரவேண்டும்' என்று என் நெஞ்சில் பாலை வார்த்தார்.

மற்ற யாழ்ப்பாணியின் தொலைபேசி இலக்கத்தை எங்கையோ தவறவிட்டுவிட்டேன். ஆனால் விபாஸனாவில் இருந்து போகும்போது, 'நான் தினமும் விடிகாலையில் எழுந்து ஒரு மணித்தியாலம் விபாஸனா செய்வேன்' என்று எங்களுக்குச் சூளுரைத்திருந்தார். அவரை அவரின் மனைவிதான் விபாஸனாவுக்கு அனுப்பிவைத்தவர் என்பதால், அவர் ஒழுங்காய் விபாஸனா செய்கின்றாரா என அவரின் மனைவி கண்காணித்தபடி இருப்பாரென்றுதான் நினைக்கின்றேன்.

*

இப்படி சோம்பல்பட்டு செய்த விபாஸனாவை மறக்கக் கூடாது என்பதற்காகத்தான் ஒரே நகரில் அருகிலிருப்பவர்கள் வாரத்தில் ஒருமுறை ஏதேனும் ஓரிடத்தில் கூடி விபாஸனா செய்யுங்கள் என்று விபாஸனாக்காரர்கள் உற்சாகப்படுத்துகின்றார்கள். அப்படி ஓரிடத்துக்குப் போய் சிலரோடு சேர்ந்து விபாஸனா செய்வது தனித்துச் செய்வதை விட கூடிய பலனைத் தரக்கூடியது என்றார்கள்.

நாங்கள் பத்துநாள் விபாஸனாவைச் செய்துவிட்டால், விபாஸனாக்காரர்களின் குழுவில் -தொடர் கண்ணியில் இன்னொரு கண்ணியாக- ஐக்கியமாகிவிடுகின்றோம். எமக்கென்று கோயிங்காவின் ஒலி/ஒளி உரைகள் உள்ளிட்ட பல விடயங்களை access செய்ய அனுமதி தருகின்றார்கள். கோயிங்காவின் வழிகாட்டும் தியானத்தைக் கேட்டபடி கூட நாங்கள் விபாஸனாவைத் தொடர்ந்து செய்ய முடியும். மேலும் ஒருமுறை விபாஸனா பழகிவிட்டால் நாங்கள் உலகிலுள்ள இருநூற்றுக்குக்கும் மேலே இருக்கும் விபாஸனா நிலையங்களில் எந்த விபாஸனா நிலையத்திலும் சென்று விபாஸனாவைப் பழகவும் முடியும்.

எங்களோடு இருந்து பழகிய ஒரு ஈரான்காரருக்கு இது நான்காவது முறை. இந்தியாவுக்குச் சென்று இரண்டு முறை பழகினார் என்றார். ஈரானிலும் ஒரு விபாஸனா நிலையம் இருக்கின்றது. அங்கேயும் பழகியிருக்கின்றார். அவரும் அவர் குடும்பத்தினரும் நம்மைப் போன்ற அகதிகளாக கனடாவுக்கு இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்னர்தான் புலம்பெயர்ந்திருந்தனர். அவருக்கு ஈரான் அரசால் சிக்கல் என்றார். கட்டுப்பாடான இஸ்லாமிய ஆடைகள் அணிவதில் தன் மனைவிக்குப் பிரச்சினை என்றார்.

நிறையக் குறும்படங்களை எடுத்திருக்கின்றார். நான் அதைப் பார்க்க முடியுமா என்றபோது, ஈரான் அரசின் தணிக்கையால் அவை பொதுவெளியில் இல்லை என்றார். இப்போது கனடாவுக்கு வந்துவிட்டீர்கள். இனி இன்னும் சுதந்திரத்தோடு படங்களை எடுக்கலாம் என்றேன். 'இல்லை, என் ஆங்கிலம் போதாது. அதனால்தான் என்னால் ஒழுங்கான வேலை கூட எடுக்க முடியாது கஷ்டப்படுகின்றேன்' என்றார்.

நாங்களும் இப்படித்தான் அரைகுறை ஆங்கிலத்தோடு இலங்கையில் நடந்த உள்நாட்டுப் போரால் கனடாவுக்குத் தப்பியோடிவந்தவர்கள். விரைவில் உங்களுக்கு ஆங்கிலம் பிடிபட்டுவிடும். வளமான வாழ்க்கைக்கு விரைவில் வந்து சேர்வீர்கள் என்று அவருக்கு ஆறுதலாக சிலதைச் சொன்னேன். இலங்கை குறித்து எழுதிய எழுத்தாளர்களைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள், நான் அவற்றைத் தேடி வாசிக்கின்றேன் என்றார்.

நான் அவரிடம் ஈரானியத் திரைப்படங்கள் எப்படி எங்களைப் பாதித்தன. திரை என்பது மாபெரும் சாதனம்.  மொழி என்பது அங்கே ஒருபோதும் தடையாவதில்லை. சிலவேளை ஆங்கிலம் நன்றாகத் தெரியாது போனால் கூட உங்களால் சிறந்த படைப்புக்களைத் தரமுடியும் என்று சொன்னேன். அவர்தான் நான் சிறுகாட்டுக்குள் நடக்கும்போது மரங்களைக் கட்டிப் பிடித்துக்கொண்டும் அதனோடும் பேசிக் கொண்டும் இருந்தவர். கடைசிநாள் பேசக் கிடைத்த சந்தர்ப்பத்தில் அவரிடம் நானும் உங்களைப் போல மரங்களை ஆரத்தழுவுவதில் மகிழ்ச்சியும் நெகிழ்ச்சியும் கொள்கின்றவன் என்றேன். தியானத்தின்போது அப்படியே அசையாது உட்கார்ந்திருக்க்கூடிய அவர் நீண்டதாடியும் வளர்த்திருந்ததால் ஒரு அசல் சாமியார் போலவே எனக்குத் தோன்றினார்.

கடைசிநாள் வரும்போது முதல்நாள் காரில் ஏற்றிவந்த மலேசியத்தமிழரை நான் தேடத் தொடங்கினேன். அவரை முதல் ஒன்றிரண்டு நாள் தியான மண்டபத்தில் கண்டேன். பிறகு காணாதது நினைவுக்கு வந்தது. உணவு சமைக்க/பரிமாற, குளியறையைச் சுத்தப்படுத்த/ இன்னபிற வேலைகளைச் செய்ய  (serving) மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் வந்தவர்க்கு என்னவாயிற்று என்று சமையலுக்கு உதவியாக இருந்த இன்னொருவரிடம் கேட்டேன். அவரா, அவருக்கு தொடர்ச்சியாக நின்றதால் முழங்கால் பெருவலி வந்துவிட்டதென்று மூன்றாம் நாளிலே விபாஸனா நிலையத்திலிருந்து போய்விட்டார் என்றார். விஜயின் இரசிகரான அவர் கடுமையாக வலியோடு போராடி வெல்லாது, இடையில் சென்றுவிட்டாரே என்று கொஞ்சம் கவலை வந்திருந்தது.

ஆனால் அவரைத் தேடியதில் கொச்சினில் சிறுவயதில் பிறந்து கனடாவுக்கு வந்த ஒரு இளைஞனோடு பேச முடிந்தது. அவன் இங்கே சிலரோடு சேர்ந்து தனியாகத் தொழில் செய்து வருகின்றான். அதன் நிமித்தம் வந்த மன அழுத்தம்/பதற்றம் காரணமாக விபாஸனாவுக்கு வந்து, அவனுக்கு இது நன்றாகப் பிடித்துவிட, இப்போது ஒவ்வொரு ஆறுமாதமும் இங்கே வந்து சென்று கொண்டிருக்கின்றேன் என்றான்.

*

கோயிங்கா விபாஸனா குறித்துப் பேசும்போது, ஒவ்வொரு வருடமும் இந்த பத்து நாள் விபாஸனாவை விடாது வந்து செய்யுங்கள் என்று நம்மிடம் கோருகின்றார். விபாஸனாவில் பெருங்காதல் வந்து அடிக்கடி செய்ய வேண்டும் என்றாலும், எமது விபாஸனா நிலையத்தில் நீங்கள் அடுத்த விபாஸானாவை இப்படிச் செய்ய குறைந்தது ஆறு மாதங்கள்வரை காத்திருக்க வேண்டும். புதியவர்கள் பலருக்கும் விபாஸனா பழகச் சந்தர்ப்பம் கொடுக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே பழையவர்க்கு ஆறுமாதக் காத்திருத்தலை கட்டாய விதியாக்கியிருக்கின்றனர். இதுவே பொதுவிதியாக அனைத்து விபாஸனா நிலையங்களிலும் இருக்கவும் கூடும்.

எதையும் எவர் மீது நாம் திணிக்க முடியாது. இன்றைய உலகம் நமக்கு பெரும் வெளிகளைத் திறந்திருக்கின்றது. அதனால் நமக்குத் தெரிவு செய்ய, நமது வாழ்வை எமக்கு  விரும்பிய மாதிரி வடிவமைக்க பல்வேறு தெரிவுகள் நம்முன்னே விரிந்து கிடக்கின்றன.

எனவே இதை வாசிக்கும் எவரையும் விபாஸனாவுக்கு நீங்கள் நிச்சயம் போகவேண்டும் என்று நான் கட்டாயப்படுத்த முடியாது. நானே விபாஸனாவை அறிந்து பழகுவதற்கு விரும்பி கிட்டத்தட்ட 10 வருடங்களுக்குப் பிறகு இப்போதுதான் போயிருக்கின்றேன். எனவே உங்களை விபாஸனாவுக்கு இப்போதே உடனையாகச் செல்லுங்கள் என்று சொல்வது முறையாகாது.

ஆனால் இந்த வாழ்க்கையில் எதையாவது புதிதாகக் கற்றுக்கொள்ளும்போது/ அறியும்போது நம்மை அறியாமல் நமக்குள் புதிய திறப்புக்கள் அவிழ்கின்றதல்லவா? அப்படி ஒரு புதிய அனுபவத்துக்காக நீங்கள் விபாஸனாவுக்குச் சென்று பாருங்கள் எனச் சொல்வேன்.

இங்கே தியானம் பழகுவதை ஒருபுறம் தள்ளி வையுங்கள். அதில் ஏதும் பெற்றால் ஒரு 'போனஸாக' எண்ணிக் கொள்ளுங்கள். ஆனால் பத்து நாளும் அலைபேசி இல்லாது, எவருடனும் கதைக்காமல் இருப்பது எப்படியிருக்கும் என்பதற்காகவேனும் நீங்கள் இதற்குப் போய்ப் பார்க்கலாம். விபாஸனாவுக்குப் போனதன்பிறகு ஆகக்குறைந்தது மாதம் ஒரு நாளாவது மெளன விரதத்தைக் கடைபிடித்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும் என்று எனக்குத் தோன்றுகின்றது.

நீங்கள் யாராவது என்னிடம் இன்னொரு முறை விபாஸனாவுக்குச் செல்வாயா என்று கேட்டால் என் பதில் நிச்சயம் போவேன் என்பதாகத்தான் இருக்கும்.. ஏனெனில் இந்த பத்து நாட்களில் நான் புதிதாக நிறைய விடயங்களைக் கற்றிருக்கின்றேன்/அனுபவித்திருக்கின்றேன்.

உங்களுக்கு விபாஸனா குறித்து   தயக்கங்கள்/பயங்கள்/அச்சங்கள் இருக்கலாம். அதை ஒரு  பக்கம் வைத்துவிட்டு, புறச்சூழல் கனிந்து விபாஸனாவிற்குச் செல்லும் சந்தர்ப்பம் வந்தால் அதை ஒருபோதும் தவறவிடாதீர்கள் என்றே என் அனுபவத்தை முன்வைத்து உங்களுக்குச் சொல்வேன்.

***

(முற்றும்)

புகைப்படங்கள்: தியான மண்டபமும், நான் தங்கி நின்ற அறையும்

 

பத்து நாள் விபாஸனா - அனுபவக் குறிப்புகள் - 11

 

சாக்கியமுனி என அழைக்கப்படும் புத்தர் அவரது முப்பத்தைந்தாவது வயதில் போதிமரததின் கீழ் ஒரு பெளர்ணமி நாளில் பரிநிர்வாணமடைந்தார். அதே புத்தர் தான் பெற்ற விழிப்புணர்வை துயரத்தில் தோய்ந்தொழுகும் மனிதர்களும் பெறவேண்டும் என்பதற்காக கிட்டத்தட்ட 45 ஆண்டுகள் ஊர் ஊராக அலைந்து திரிந்து தம்மத்தைப் போதிப்படி இருந்தார்.

புத்தர் எப்படிப்பட்ட கருணையுள்ள ஆசிரியர் என்பதற்கு விபாஸனா ஆசிரியரான கோயிங்கா ஒரு கதை சொல்லுகின்றார். புத்தர் தனது மரணத்தை அடுத்தநாள் தழுவப்போகின்றார் என்று ஆனந்தாவிடம் கூறுகின்றார். 

 

ஆனந்தாவிற்கோ ஊர் மக்களிடம் இனி புத்தர் உயிரோடு இருக்கப்போவதில்லை என்பதை சொல்லாவிட்டால் அந்த ஊர் மக்கள் கோபப்படுவார்களே என்று, ஒரு சிலரிடம் நாளை காலை விடியும்போது புத்தர் உயிரோடு இருக்கப்போவதில்லை என்று சொல்லி விடுகின்றார்.

இந்தச் செய்தி ஊரெங்கும் பரவி, மக்கள் புத்தரை இறுதியாகப் பார்க்க சாரிசாரியாக வந்து கொண்டிருக்கின்றார். நேரமோ நள்ளிரவைத் தாண்டிக் கொண்டிருக்கின்றது. மக்கள் கூட்டமோ அலைமோதுகின்றது. புத்தர் வயோதிபத்தின் காரணமாக நலிந்து போய் பேச முடியாமல் தவிக்கின்றார்.

அப்போது கூட்டத்தில் ஒருவன் என்னைப் புத்தரோடு பேச விடுங்கள். புத்தரின் சரியான தம்மப்பாதை எதுவென்று நான் அறிய விரும்புகின்றேன். நாளை புத்தர் இறந்தவுடன், அவரின் சீடர்கள் இதுதான் சரியான தம்மப்பாதை என்று சொல்லி என்னைக் குழப்புவார்கள். நான் எது சரியான தம்மம் என்பதை புத்தரிடம் நேரடியாகக் கேட்டறிய விரும்புகின்றேன் என்று கத்துகின்றான்.

உடல் நலிந்திருந்த புத்தர் விழிகளைத் திறந்து ஆனந்தாவிடம் என்ன குழப்பம் என்று கேட்கின்றார். ஆனந்தா நிலைமையைச் சொல்கின்றார். ஒருவன் இப்படிக் கேட்கும்போது நான் அவனுக்கு கற்பிக்காமல் இவ்வுடலை நீங்கிச் செல்லக்கூடாது, அவனை என்னிடம் அழைத்து வாருங்கள் என புத்தர் சொல்லி அவனுக்குப் தம்மத்தைப் போதிக்கின்றார்.

இந்தக் கதை கடைசிவரை புத்தர் சலிக்காது கற்றுக்கொடுக்கும் ஆசிரியராக தன் வாழ்நாள் முழுதும் இருந்தார் என்பதற்கான உதாரணமாகச் சொல்லப்படுகின்றது.

இதேமாதிரியான கதையை நான் என் ஆசிரியராக நினைக்கும் தாய் (Thich Nhat Hanh) குறித்தும் கேள்விப்பட்டிருக்கின்றேன். அவரின் மாணவர்கள் தாய் நீங்கள் பிறருக்கு எவ்வளவோ வழங்கிவிட்டீர்கள், இனி நீங்கள் பயணங்கள் செய்யாது இந்த மடாலயத்தில் (Plum Village-France) ஆறுதலாகத் தங்கி ஓய்வெடுங்கள் என்று சொல்லும் ஒவ்வொரு பொழுதும் , 'நம்மிடம் ஒரு விடயம் நல்லதாக இருந்தால் அதை நம்மோடு மட்டும் வைத்திருக்கக்கூடாது, அதை இந்த உலகிற்கு வாரி வழங்கவேண்டும்' என்று தாய் ஒவ்வொருபொழுதும் கூறியதாக அவரின் மாணவர்கள் சொல்லியிருக்கின்றார்கள்.

இப்படித்தான் தொடர்ந்து கற்றுக்கொடுக்கும் ஆசிரியர்களாக புத்தரோ, தாயோ, கோயிங்காவோ தமது வாழ்நாள் காலம் முழுதும் இருந்திருக்கின்றார்கள் போலும். அவர்கள் தமக்குள் ஏற்பட்ட விழிப்புணர்வை/தன்னிலை உணர்தலை, இந்த மனித உடல்/வாழ்க்கை மூலம் பிறரும் ஏதோ ஒருவகையில் அடையமுடியும் என்பதால்தான் தொடர்ந்து சலிக்காது கற்பித்துக் கொண்டிருக்கின்றார்கள்.

ஒருவேளை புத்தர் தனது பரிநிர்வாணமடைதலின் பின், , இந்த மகிழ்ச்சி எனக்குப் போதும் என்று காட்டுக்கோ, மலைக்கோ தனித்து வாழப் போயிருந்தால் அவரை நாம் புத்தர் என்றே அழைத்திருக்க மாட்டோம் அல்லவா?

புத்தர் தன்னிடம் அடைக்கலம் அடைபவர்களுக்கென சொன்னதாக ஸென்னில் (மகாயானத்தில்) ஒரு நல்லதொரு சூத்திரா இருக்கின்றது. 'கடந்த காலத்தில் இருந்த புத்தர்களோடும், சமகாலத்தில் இருக்கும் புத்தர்களோடும், எதிர்காலத்தில் தோன்றும் புத்தர்களோடும் சேர்ந்து நான் அவர்கள் அனைவரின் முன்னும் அடைக்கலம் பெறுகின்றேன்' என்பதாக அது கிட்டத்தட்ட இருக்கும்.

இதன் மூலம் நாம் சொல்லும் சாக்கியமுனிதான் (அல்லது சித்தார்த்தன்) முதல் புத்தர் இல்லை என்பதையும், புத்தர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தில் அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட நம்பிக்கைகளுக்குள் இருந்து வருபவர்கள் அல்ல என்பது நிரூபிக்கப்படுகின்றது. புத்தர்/கள் என்பவர்கள் எங்கிருந்தும் தோன்றமுடியும். அதற்கு மதமோ நிறமோ, நம்பிக்கைகளோ இன்னபிற புறவடையாளங்களோ ஒரு முன்நிபந்தனையல்ல என்பது நமக்குத் தெளிவாகின்றது.

ஆக புத்தர் என்பவரை கடவுளாக்கி சடங்குகளால் அழகுபடுத்தி மதமாக்கியவர்களிடம், நீங்கள் வேண்டுமானால் உங்களுக்குத் தேவையான புத்தரை வைத்துக்கொள்ளுங்கள். ஆனால் புத்தர் என்பது தனித்த ஒருவரல்ல, பல்வேறு புத்தர்கள் உலகில் தோன்றியும், தோன்றியபடியும் இருக்கின்றார்கள். அந்தப் புத்தர்கள் இந்த உலகிலுள்ள அனைவர்க்கும் சொந்தமானவர்கள். புத்தரை நீங்கள் மட்டும் 'தனிச்சொத்தாக' ஆக்கிக்கொள்ள முடியாது என்று மதத்திலிருந்து புத்தரை விலத்திப் பார்க்கும் நம்மைப் போன்றவர்கள் சொல்லிக் கொள்ளலாம்.

*

அப்படி புத்தர் இந்த உலகினுக்கு உரியவர் என்றுதான் நமக்கு கற்பித்த விபாஸனா ஆசிரியரான கோயிங்காவும் சொல்கின்றார். ஆகவேதான் இந்த விபாஸனா நிலையங்களில் புத்தரின் விபாஸனா பாவித்தாலும், புத்தருக்கென்று மதங்கள் அடையாளப்படுத்தும் புத்தர் சிலைகளை, படங்களோ, இன்னபிற சடங்கு சம்பிராதயங்களோ இங்கே இருப்பதில்லை/நடப்பதில்லை.

புத்தர் பரிநிர்வாணமடையும்போது இன்று மதங்கள் கூறும் நிபந்தனைகளோடா அவர் தன்னிலை உணர்தலைப் பெற்றார்? இல்லைத்தானே. ஒரு நாடோடியாக ஊர் ஊராக காடு காடாக அலைந்து மரங்களின் கீழே தியானம் செய்து, இறுதியில் போதி மரத்தினடியில்தானே புத்தர் பரிநிர்வாணமடைந்தார். அப்படி புத்தரின் கதையின் மூலம் தொடர்ச்சியாக இந்த 2600 ஆண்டுகளாக ஞாபகப்படுத்தப்படுவது கூட புத்தரைப் போல எவரும் இந்த தம்மத்தின் பாதையை அவரின் இயல்புநிலைகளோடு கண்டடைய முடியும் என்பதுதான்.

நான் இந்தக் காலகட்டத்தில்தான் அமலன் ஸ்டான்லி எழுதிய 'தம்மம்' நூலையும் வாசித்துக் கொண்டிருந்தேன். விபாஸனாவின்போது கோயிங்கா அவரது தம்ம உரைகளில் நிறையப் புத்தரின் வாழ்க்கைக்காலத்தில் நடந்த கதைகளைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். இவையெல்லாம் 'தம்மம்' நூலிலும் விரிவாக தமிழில் இருக்கின்றதே என்று என் மனம் மகிழ்ச்சியில் திளைத்துக் கொண்டிருந்தது.

எனக்கு மாலை நேரம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இனிக்கத் தொடங்கியது. அந்த மூன்று மணித்தியாலங்கள் தியானம், கோயிங்காவின் தம்ம உரை, மீண்டும் தியானம் என்று போகும். நான் கதைகளைக் கேட்க விரும்புகின்றவன் என்பதால் கோயிங்காவின் தியான வழிகாட்டல்களை விட எனக்கு அவரின் தம்ம உரைகள் மிகப் பிடித்திருந்தன.

ஆனால் தனது தம்ம உரைகள் 'ஒருவகை அறிவுஜீவிக் கொண்டாட்டம், தியானத்தில் ஆழ்வதே முக்கியமானது' என்று கோயிங்கா தொடர்ந்து எங்களை எச்சரித்தும் கொண்டிருந்தார். இறுதிநாள் தம்ம உரையில் கோயிங்கா, 'சிலவேளை நீங்கள் வெவ்வேறு மத நம்பிக்கைகளின் ஊடாக வளந்திருப்பீர்கள், நான் உங்கள் சமயங்கள் பாவிக்கும் வார்த்தைகளைப் பாவிக்காததால் ஒருவித ஒவ்வாமை என் உரைகளின் மூலம் ஏற்பட்டிருக்கக்கூடும். அது புரிந்துகொள்ளக்கூடியதுதான். என் உரைகள் பிடிக்காவிட்டால் அதைத் தள்ளிவையுங்கள், ஆனால் தியானத்தை மட்டும் கைவிடாதீர்கள். அதுவே உண்மையான தம்மத்திற்கான பாதை' என்று கூறியிருந்தார்.

ஆக கோயிங்கா அவர் உணர்ந்ததை நாம் கற்றலால் அல்ல, அனுபவத்தினூடாக அறிய வேண்டும் என்பதையே அதிகம் விரும்புகின்றார் என்பதை இங்கே நாங்கள் அறிந்து கொள்கின்றோம். அதனால்தான் இந்த பத்து நாள் விபாஸனா வகுப்புக்களின்போது  விபாஸனா குறித்த விளக்கவுரைகள் எழுத்தின் மூலம் நமக்கு வழங்கப்படுவதில்லை. அதுபோல நாம் விபாஸனா குறித்து எந்த குறிப்புகள் எடுப்பதற்கும் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. எல்லாவற்றையும் அனுபவத்தினூடாக உணர்ந்துகொள்ளவே இந்த பத்து நாட்களையும் அமைத்திருக்கின்றனர்.

பதினேழு வயதில் முதல் விபாஸனா வகுப்புக்கு வந்து என்னோடு உரையாடிய அந்த இருபத்தேழு இளைஞன் என்னிடம் முதல் தடவை கோயிங்காவின் உரையைக் கேட்டபோது தன்னை அவ்வளவு அது பாதிக்கவில்லை. ஆனால் பத்து வருட இடைவெளியின் பின் இதைத் திரும்பக் கேட்கும்போது தன் வாழ்வில் நடந்தவற்றை வைத்து இது மிகவும் அர்த்தப்படுகின்றது (sense) என்றான். ஆக அவனுக்கு கோயிங்கா ஏதோ ஒருவகையில் எதையோ கற்றுக்கொடுத்திருக்கின்றார் என்று நான் நினைத்துக் கொண்டேன்.

*

இறுதி நாளின்போது பேசச் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தபோது ஒருவரோடு கதைத்தேன். அவரை முதல்நாள் கண்டபோது அவர் ஈழத்தமிழர் என்பதைக் கண்டுபிடித்துவிட்டேன். அவர்தான் எனக்குப் பக்கத்தில் இருந்து தொடந்து இருமிக்கொண்டு இருந்தவர். பேசியபோதுதான் அவர் கடந்த நான்காண்டுகளாக கிரியா யோகா பழகியவர் என்பதை அறிந்துகொண்டேன்.

கிரியா யோகத்தைத் தீவிரமாகச் செய்தாலும், ஏதோ கற்றலுக்கும் நடைமுறையில் அதைச் செயற்படுத்துவதற்கும் ஓர் இணைப்பு தவறவதாக நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன், விபாஸானாவுக்கு வந்ததால் அந்த கண்ணி தனக்கு புரிபட்டுவிட்டது என்றார் அவர்.

நான் பதினாறு வயதில் கனடாவுக்கு வந்தேன் என்றால், அவர் பத்து வயதில் கனடாவுக்கு வந்து சேர்ந்திருக்கின்றார். நாங்கள் இருவரும் இலங்கையில் இருந்த தமிழ்ப்பெளத்தம் பற்றி பிறகு கொஞ்ச நேரம் பேசினோம். உங்களுக்கு தமிழ் வாசிக்கத் தெரியுமா என்று கேட்டேன். அப்படி தமிழ் தெரிந்தால் தமிழ் பெளத்தம் பற்றி தமிழில் எழுதப்பட்ட கட்டுரைகளை அனுப்பி வைக்கின்றேன் என்றேன்.

ஏன் பத்து வயதில் கனடா வந்தவர்க்குத் தமிழ் தெரியுமா என்று கேட்டேன் என்றால், நான் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்தபோது எனக்கொரு காதலி இருந்தார். அவர் கனடாவுக்கு எட்டோ/ஒன்பதோ வயதில் வந்தவர். நானாகவே அவருக்கு தமிழ் தெரியும் என்று நினைத்து நான் தமிழில் எழுதிய காதல் கடிதங்களை மட்டுமில்லை, தமிழில் எழுதப்பட்ட சிறந்த காதல் படைப்புக்களையும் அவருக்கு கொடுத்துக் கொண்டிருந்தேன். அவரும் சிரத்தையாக அதையெல்லாம் வாங்கி வைத்துக் கொள்வார். பின்னர் ஒரு பொழுதில் அவருக்கு தமிழ் வாசிக்கத் தெரியாது என்பதைக் கண்டறிந்தபோது, ஏன் தொடக்கத்திலே தமிழ் வாசிக்கத் தெரியாது என்று சொல்லியிருக்கக்கூடாது என்று அவரிடம் நான் கேட்டேன். 'இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு தமிழில் நீ எழுதித் தரும்போது அப்படிச் சொன்னால் உன் மனம் கோணாதா?' என்று அவர் திரும்பிக் கேட்டார். தமிழ் வாழ்க என்று மனதிற்குள் நான் அப்போது சபித்துக் கொண்டேன். அதே நிலை பிறகு இந்த நண்பருக்கும் நான் தமிழில் புத்தம் குறித்து எழுதப்பட்டதை அனுப்பும்போது நடந்துவிடக்கூடாது என்று எச்சரிக்கையுடந்தான்  இவரிடம் தமிழ் தெரியுமா எனக் கேட்டேன்.

இறுதியில் இரண்டு தமிழர்கள் சந்தித்தால் கேட்கும் கேள்வியை அவரும் கேட்டார். அதன் மூலம் நாங்கள் இருவரும் யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து வந்தவர்கள் என்பதை அறிந்துகொண்டோம். இப்படி தமிழில் நாங்கள் எமது மூலவேரைக் கண்டடைந்தபோது, அதுவரை கர்நாடகக்காரரோ அல்லது தெலுங்குக்காரோ என்று நான் நினைத்துக் கொண்டிருந்த எங்களுக்கு முன்வரிசையில் தியானம் செய்து கொண்டிருந்த ஒருவரும், 'நானும் யாழ்ப்பாணத்தான்' என்று குரல் கொடுத்தார்.

பிறகென்ன மூன்று யாழ்ப்பாணக்காரர் ஒன்று சேர்ந்தால் என்ன செய்வார்கள். பத்தாம் நாள் பேச அனுமதித்த இரவில் நுளம்பு கடிக்கக் கடிக்க நமது ஒவ்வொருவரின் கதைகளை, நாம் விபாஸனாவிற்கு வந்து சேர்ந்த பாதைகளை இரவு தூங்கப்போகும்வரை  நட்சத்திரங்களை சாட்சி வைத்து பேசத் தொடங்கினோம்.

***

பத்து நாள் விபாஸனா - அனுபவக் குறிப்புகள் - 10

 

தியானம், யோகா போன்றவற்றை அனுபவம் வாய்ந்த ஆசிரியர்களிடம் இருந்து கற்றுக்கொள்வதே சிறந்ததாகும். அதுவும் நமக்குக் கிடைக்கும் ஆசிரியர்கள் இவற்றை 'வணிக்கப்படுத்தி தமது சேவைளை விற்காத' தன்னலமற்ற ஆசிரியர்களாக இருந்தால் அது நமது நல்லூழ் எனச் சொல்ல வேண்டும்.

கோயிங்காவின் இந்த விபாஸனா கற்றல்முறையை நாம் இணையத்தில் தேடினால், அவரது வழிகாட்டும் தியானத்திலிருந்து (Guided meditation), அவரது பத்துநாள் தம்ம உரைகள் வரை அனைத்துமே எளிதில் கிடைக்கும். ஆனால் இவற்றை வைத்துக்கொண்டு நாம் விபாஸனாவைக் கற்றால் அதைச் சரியாகப் பின்பற்றிச் செல்வோமா என்பது கேள்விக்குறியே. தனியே தியானமோ யோகாவோ கற்காமல் பலரோடு சேர்ந்து கூட்டாக (collective) கற்கும்போது அது தரும் பலன்கள் வேறுவிதமானவை.

இப்படியான கற்றல்களில் பலர் நோயின் காரணமாக தும்மிக்கொண்டோ, இருமிக்கொண்டோ, கால்கள்/முதுகின் வலி காரணமாக பெருமூச்சை இழுத்துக்கொண்டு இருந்தாலும், பலரோடு இருந்து கூட்டாக தியானமோ, யோகாவோ செய்வது இன்னும் இப்பயிற்சிகளில் நம் மனதை/உடலை அதிகம் குவிக்கச் செய்வதாக இருப்பதை நான் அனுபவித்திருக்கின்றேன். மேலும் வழிகாட்டும் ஆசிரியர் ஒருவர் இருக்கும்போது நாம் செல்லும் பாதை இன்னும் எளிதாகத் தென்படும்.

*
இந்த பத்து நாள் விபாஸனாவில் நாம் எதுவுமே பேசாமல் 'மெளன விரதம்' முக்கியமானது என்று நினைக்கின்றேன். அப்படி அமைதியாக இருந்து தியானத்தில் ஒரளவுக்கு எளிதாக மூழ்கிய மனது, பத்தாம் நாள் மதியத்திலிருந்து நீங்கள் noble silence ஐ கலைக்கலாம் என்று சொன்னதன்பிறகு,  அடுத்து வந்த தியான அமர்வில் எனக்கு மனதைக் குவிக்க மிகவும் கஷ்டமாக இருந்தது. எனக்கு மட்டுமில்லை, இன்னும் பலருக்கு அது ஒரு சிக்கலாக இருந்ததை பின்னர் நான் அறிந்துகொண்டேன்.

ஆக புறச்சூழல் காரணிகள் சரியாக அமையும்போது நாம் செய்யும் தியான/யோகப் பயிற்சிகள் மிக எளிதாக அமைந்துவிடுவது இயல்பானதே. நான் யோகா பழகிய நாட்களில் எமது ஆசிரியர் தியானத்தைக் கொஞ்சம் இறுதியில் சொல்லித் தருவார். அதில் ஒரு விடயம், அவர் உடலின் ஒவ்வொரு பகுதிகளாகக் குறிப்பிட்டு நன்றி சொல்லும் பகுதி. அவர் அவ்வாறு உடலின் பகுதியைக் குறிப்பிட்டு நாம் அந்தந்தப் பகுதிகளில் மனதைச் செலுத்தவேண்டும். ஏதேனும் உடல் உள்/வெளி பகுதியில் சிக்கல் இருந்தால், அங்கே இன்னும் ஆழமாக மனதை ஊன்றவேண்டும் என்று சொல்லித் தரப்பட்டிருக்கும்.

அதன் ஒரு பகுதியைத்தான் விபாஸனாவில் கோயிங்காவும் சொல்லித் தருவதைக் கண்டேன். உடலின் ஒவ்வொரு பகுதியை மிக ஆழமாகப் பார்த்து sensations (வேதனா)  இருக்கா, அப்படி இல்லாவிட்டால் flow (பங்கா) இருக்கா எனக் கவனிப்பதாகும். காலில்/முதுகில் வரும் வலி, கடிப்பது போலத் தோன்றல் , கடும் வெப்பம் என்று உணர்வதை  gross sensations எனவும், அப்படி இல்லாது அதிர்வுகளுடனோ, மென் காற்றைப் போன்ற உணர்வுடனோ உடலின் உள்ளோட்டம் தெளிவாக இருப்பதை subtle sensations எனவும் பிரித்துப் பார்க்க விபாஸனா கற்றுத் தருகின்றது.

கோயிங்கா திருப்பத் திருப்ப விபாஸனா தீவிரமாகும்போது Gross, Subtle உணர்ச்சிகளைப் பார்க்கச் சொல்கின்றார். இதன்போது பல்வேறு படிநிலைகள் பலருக்குத் தோன்றச் செய்கின்றன. நான் இதன் ஆழ்நிலையை அவ்வளவாக உணராதபோதும், உடலின் அதிர்வுகளை நுட்பமாக உணர்ந்தேன். அதுவும் மூலாதாரப் பகுதியில் இருந்து அவை எழுவதைக் கண்டேன். அப்போதும் இது ஏற்கனவே பூச்சி ஊர்ந்த உணர்வைப் போன்று என் மனம் செய்யும் சித்துவினால் உடலை அப்படி அசைக்கின்றேனோ என்ற சந்தேகம் வந்தது.

ஆனால் அப்படி இல்லாது உடல் அதிர்கின்றது என்பதையும், அது தன்னியல்பிலே விபாஸனாவின் தொடர்பயிற்சியினால் உடலுக்குள் ஏற்படுவதையும் கண்டடைந்து கொண்டேன்.

*
விபாஸனாவுக்குப் போய் வந்தபின் நண்பர்களுடன் அது குறித்துப் பேசும்போதோ, அவர்களும் அதற்குப் போய்ப் பார்க்க வேண்டும் என்று சொல்லும்போதோ, இதனால் உனக்கு என்ன நன்மை அல்லது மாற்றம் ஏற்பட்டது என்று அவர்கள் கேட்பார்கள். உண்மையிலே நான் விபாஸனாவுக்குப் போகும்போது எதையும் எதிர்பார்த்து போகவில்லை. அதை என் வாழ்வில் ஒரு புதிய அனுபவமாகப் பார்ப்போம் என்ற நினைப்பு மட்டுமே போகும்போது இருந்தது.

விபாஸனா முடிந்து வரும்போதும், விபாஸனாவில் உள்ளே என்ன மாற்றம் ஏற்பட்டது என்பது ஒருபுறம் இருக்கட்டும், ஆனால் இந்த பத்து நாட்களில் நான் அலைபேசி இல்லாது, எவரோடும் பேசாது அமைதியாக, இரவுணவே இல்லாது மரக்கறி உணவோடு வாழ முடிந்ததே அதுவே பெரும் கற்றல்தானென என் மனம் சொல்லிக் கொண்டது.

மேலும் பத்து நாளில் விபாஸனாவைக் கற்றுவிட்டு ஏதோ பெரிய மாற்றம் ஏற்பட்டுவிடும் என்றெல்லாம் நான் நினைத்துப் போகவில்லை. நமது அறுபத்து நான்கு கலையானால் என்ன, இல்லை தியானம்/யோகா என்றால் என்ன, இவற்றைத் தொடந்து தீவிரமாகக் கற்பதன் மூலமே நாம் தேர்ச்சியடைய முடியும்.

அப்போதே அவையவைக்கு இருக்கும் உண்மையான பலனை நாம் கண்டடைய முடியும். 'பருவகால படைப்பாளிகள்' (seasoned writers) போல நாம் எழுத்தில் எதையோ சாதித்துவிட்டோம் என்று அறைகூவல் விட இங்கே முடியாதல்லவா?

கோயிங்காவும் பத்து நாள் விபாஸனாவின் போது நீங்கள் தம்மத்தின் பாதையில் ஒரு சிறு காலடியை வைத்திருக்கின்றீர்கள். அது பல்லாயிரக்கணக்கான மைல்கள் நடக்கவேண்டிய நெடும்பாதை. ஆகக்குறைந்தது பலருக்கு  இது இன்னமும் ஆசிர்வதிக்கபடாத ஒரு செயல். ஆகவே நீங்கள் தம்மத்தின் ஒரு சிறுதுளியை உருசித்தீர்கள் என நிறைவு கொள்ளுங்கள் எனச் சொல்லித்தான் இறுதிநாளில் நம்மை அனுப்பி வைக்கின்றார்.

மேலும் இந்த பத்து நாள் விபாஸனாவினால் உங்களுக்குள் இருக்கும்  கோபம் போன்றவை உங்களை விட்டு உடனே விட்டோடிவிடும் என்று நம்பவேண்டாம் என்றும் சொல்கின்றார். உங்கள் வாழ்க்கையில் நீங்கள் அடுத்து பத்து முறை கோபப்பட்டால், சிலவேளை இந்த விபாஸனாப் பயிற்சியினால் பத்துக்குப் பதிலாக ஒன்பது முறை கோபப்படுவீர்கள். அந்த ஒருதடவை மட்டும் உங்கள் மூச்சைக் கவனித்து, கோபத்தை முன்கூட்டியே கணிக்கும் திறன் உங்களை அறியாமல் வந்திருக்கும்.

ஆக விபாஸனாவுக்கு முன் பத்து கோப நிகழ்வாக இருந்தது, இப்போது ஒன்பது ஆகிவிட்டதே என்று மகிழ்ச்சியடையுங்கள். அவ்வாறே தொடர்ச்சியான விபாஸனாப் பயிற்சியின் மூலம் கோபப்படும் எண்ணிக்கையை கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைத்து வாருங்கள் எனச் சொல்கின்றார்.

இந்த பத்து நாள் விபாஸனா பயிற்சி உங்களுக்குள் ஏதோ அற்புதங்கள் நிகழப்போகின்றன என்கின்ற போலி நம்பிக்கை எதையும் தருவதில்லை. இந்தக் கணத்தில் என்னவாக நாம் இருக்கின்றோம் எதை அனுபவிக்கின்றோம், எவ்வாறு உணர்கின்றோம் என்பதே தம்மம், அதை அதன் உண்மைத்தன்மையில் இருந்து மாற்றிப் பார்க்காமல் அப்படியே பார்க்க (As it is) கற்றுக் கொள்ளுங்கள் எனத்தான் சொல்லித் தரப்படுகின்றது.

*

எனக்கு விபாஸனாவின்போது உணவருந்திக் கொண்டிருக்கும்போது இந்த உணவுகளில் ஏதோ நமது தமிழ் கைகளில் தொடுகை (touch) இருக்கின்றது என்கின்ற உணர்வு வந்துகொண்டிருந்தது. அதுவும் ஒருநாள் பழங்களைக் கொண்டு செய்யப்பட்ட Pudding சாப்பிட்டபோது எனக்கு எங்கள் ஊர் பஞ்சாமிர்தத்தையும் அது நினைவுபடுத்த, நிச்சயம் சமைக்கும் இடத்தில் நமது தமிழ்ப் பெடியன் இருப்பார் என்று உறுதியாக நம்பினேன். அந்த நம்பிக்கை தவறில்லை என்று எமது விபாஸனா வகுப்புக்களின்போது சமைத்துத் தந்த Chef தமிழ் இளைஞன் என்பதை இறுதிநாளின் கண்டுகொண்டேன். அவருக்கு எவ்வித பிரதிபலனும் எதிர்பார்க்காது சுவையாக சமைத்துப் பரிமாறியதற்கு நன்றி சொன்னேன். எனக்கு மட்டுமில்லை இன்னும் பலருக்கும் அவரும் அவரின் உதவியாளர்களும் இந்த பத்து நாட்களில் தயாரித்து அளித்த உணவு வகைகள் மிகப் பிடித்திருந்தன.

அவரோடு பேசிக்கொண்டிரும்போது அவர் விபாஸனாவுக்கு வந்து சேர்ந்த கதையைச் சொன்னார். அது ஒரு துயரான நெடும்கதை. இருபது வருடங்களுக்கு மேலாக போதைக்கு (Drugs) அடிமையாக இருந்தார். கனரக ஊர்தி ஓடுகின்ற சாரதி அவர். ஏதோ ஒரு விபத்தில் சிக்கி நரம்புத்தொகுதி கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட அவரின் வாழ்வு இருண்டு போனது.

அப்போதுதான் தற்செயலாக விபாஸனாவுக்கு வந்து சேர்ந்திருக்கின்றார். முதல் நான்கைந்து நாட்கள் அவரால் இந்த விபாஸனாவைத் தாங்க முடியாதிருக்கின்றது. ஒரே சத்தியும் (வாந்தி), தலையிடியுமாக இருக்க இங்கிருந்து தப்பியோட முயன்றிருக்கின்றார். அப்போது அவருக்கு ஆறுதல் கூறி (ஆசிரியர் கோயிங்காவுக்கு அவரோடு விபாஸனா செய்த பெண் பேராசிரியை போல) இந்த பத்துநாளையும் கஷ்டப்பட்டு முடித்துவிடு சிலவேளைகளில் மாற்றத்தை நீ காணக்கூடும் என்று தேற்றி தன்னோடு வைத்திருந்தவர் எமக்குக் கற்றுக் கொண்டிருந்த ஆசிரியர் (எமது ஆசிரியர் அப்போது course manager) எனச் சொன்னார்.

இப்போது அந்த தமிழ் இளைஞர், தான் இந்த போதை அடிமையிலிருந்து வெளிவந்துவிட்டேன் என்றார். பெருநகர (Toronto) இரைச்சலிருந்து தப்பி வந்து விபாஸனா நிலையத்துக்கு அருகில் இருக்கும் ஊரில் வசித்தபடி farm செய்து கொண்டிருக்கின்றேன் என்றார்.

கடைசிநாளின்போது நிர்வாகத்தினர் பிரியாவிடை தரும்போது இப்போது இந்த விபாஸனா நிலையத்தில் இரண்டு முழுநேர ஊழியர்கள் இருக்கின்றார்கள். ஒருவர் உணவகத்தில் இருக்கும் Chef என்றார்கள். அது இந்த தமிழ் இளைஞராகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று என் மனம் எண்ணிக்கொண்டது.

இந்த இளைஞர் என்னிடம் 'ஏன் தமிழாக்கள், இந்தமாதிரி விடயங்களுக்கு அதிகம் வருவதில்லை' என்று கேட்டார். பிறகு 'தமிழாக்களை நிறையக் கூட்டி வாருங்கள், நாங்கள் அவர்களுக்கென்று தமிழிலே விபாஸனாவை நடத்துவோம்' என்றார் (வியட்னாமிஷ், மாண்டரின் போன்று தனித்தனி மொழிகளிலும் இங்கே  விபாஸனா வகுப்புக்கள் நடக்கின்றன). நான் நகைச்சுவையாக அப்படி நடந்தால் எங்களுக்கு நன்றாகச் சோறும் கறியும் கமகமக்க தினமும் பரிமாறுவீர்களா என அவரிடம் கேட்டேன்.

***

 

பத்து நாள் விபாஸனா - அனுபவக் குறிப்புகள் - 09

 

விபாஸனா நாட்களில் அமைதியைக் கடைப்பிடித்தல் மிக முக்கியமானது என்பதால் நமது தனித்த அறைகளைப் போல, பொது தியான மண்டபத்தில் நாம் ஒவ்வொருவரும் எங்கே அமர்வது என்பதற்காகவும் எமது பெயர்களுடன் இருக்கைகள் இருக்கும். அவ்வாறே காலை/மதிய உணவு நேரங்களில் ஒவ்வொருவரும் அமர்ந்து சாப்பிடுவதற்கு உரிய இடங்களும் ஒதுக்கப்பட்டிருக்கும். ஆகவே எனது இருக்கையை இவர் எடுத்துவிட்டார் அவர் எடுத்துவிட்டார் என்கின்ற எவ்வித சச்சரவுகளுக்கும் இங்கு இடமில்லை.

நாம் விபாஸனா நிலையத்திற்குப் போகும்போதே எமது அலைபேசியை ஒப்படைக்கும்போது எமக்கு எமது பெயர் உள்ள துண்டைத் தந்து உணவு அமரும் இடத்தைத் தெரிவு செய்யச் சொன்னார்கள். நான் சுவர்களைப் பார்த்து அமர்ந்தாலும் கொஞ்சம் தலையை சரித்துப் பார்த்தால் வெளிச்சூழல் தெரியும் இடத்தைத் தேர்வு செய்தேன். ஆக சாப்பிடும்போது வெறும் சுவரையோ, உண்ணும் உணவையோ பார்க்காது அவ்வப்போது வெளியே மரங்களையும், சூரிய ஒளியையும் பார்த்துக் கொண்டிருப்பேன்.

நம்மோடு பெண்களும் சேர்ந்து தியானம் செய்து கொண்டிருந்தாலும் அவர்களும் நாங்களும் தியான மண்டபத்தில் மட்டும் சந்தித்துக் கொள்வோம். உணவருந்துவதிலிருந்து, சிறுகாட்டில் உலாவது என்று எல்லாமே எமக்கும் அவர்களுக்கும் என்ற தனித்தனி இடங்கள் இருந்தன. ஆனால் நான் உணவருந்தும்போது மட்டும் பெண்கள் உணவருந்தும் இடத்திலிருந்து தமது அறைகளுக்குப் போய் வரும் நடமாட்டம் வெளியே கண்களை எறியும்போது தெரியும்.

அந்தவேளையில் எல்லாம் விசுவாமித்திரர் மேனகையைக் கண்டு சலனமடைந்தபோதும் தொடர்ந்து தீவிரமாகத் தவத்தை மேற்கொண்டது போல என் கண்களை தாழ்த்தி நல்லதொரு யோகியாக மாற முயன்று கொண்டிருந்தேன்.

புத்தர் அலைந்து திரிந்து மரங்களின் கீழே தியானம் செய்து, போதிமரத்தின் கீழ் பரிநிர்வாணமடைந்து, இறுதியில் கடைசிமூச்சையும் ஒரு மரத்தின் கீழ் விட்டு இவ்வுலக வாழ்விலிருந்து நீங்கிப் போனவர் என்றாலும், விபாஸனா ஆசிரியர் கோயிங்கா நம்மை வெளிச்சூழலில் தியானம் செய்வது அவ்வளவு நல்லதல்ல என அவரது உரைகளில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். நாமெல்லோரும் புத்தரைப் போன்ற தீவிரப் பயிற்சியில் இருப்பவர்கள் அல்ல. வெளிச்சூழலின் காற்றும், சூரிய ஒளியும் எமது ஆறுபுலன்களையும் சலனமடையச் செய்யக்கூடியவை என்பதால் எம்மால் எமது உடலின் மேற்பரப்பில் ஏற்படும் sensations ஐ உணரமுடியாது என்பதால் எம்மை வெளியே தியானம் செய்வதை கோயிங்கா வேண்டாம் என்கின்றார்.

அத்துடன் விபாஸனாவிற்கு வந்துவிட்டு எனக்கு யோகா தெரியும்,  Tai Chi தெரியும், நன்றாக gym இல் workout செய்கின்றேன் என்று உடலை வளைத்து நெளித்தல் எல்லாம் இந்த விபாஸனா நிலையத்துக்குள் செய்வது தடை செய்யப்பட்டிருந்தது. எந்தத் தியான முறைக்கும் விபாஸனாக்காரர் எதிர் இல்லை என்பது போல, இத்தகைய பயிற்சிகளுக்கும் அவர்களுக்கு எதிர் இல்லை என்றாலும், இவ்வாறு ஒருவர் செய்வது மற்றவர்களின் விபாஸனா பயிற்சியை கவனக்கலைப்பான்களாக்கி விடும் என்பதால் இவற்றையெல்லாம் செய்யாது அமைதியாக இருங்கள் எனச் சொல்கின்றார்கள்.

*
ஆக, இவ்வாறாக புறச்சூழல்களை கவனமாக உருவாக்கி நமது மனதை உள்முகமாகக் குவிக்க இத்தகைய விபாஸனா நிலையங்கள் உதவி செய்கின்றன. ஆனால் நாம் எந்தளவுக்கு உள்முகமாகப் போகின்றோம் என்பது நம் ஒவ்வொருவருக்கும் வெவ்வேறானவை என்பதையும் விளங்கிக் கொள்ளவேண்டும்.

விபாஸனாவின் இறுதிநாளின்போது ஒரு 27 வயது இளைஞனிடம் பேசும் சந்தர்ப்பம் வந்தது. அவன் தனது 17வயதில் முதல் விபாஸனாப் பயிற்சியை இந்தியாவில் இருந்தபோது பெற்றிருக்கின்றேன். தனது வீட்டில் அனைவருமே 10 நாள் விபாஸனாவிற்குப் போய் வந்தவர்கள், தான் மட்டுமே வீட்டில் விபாஸனாவுக்குப் போகாது எஞ்சியிருந்தேன். எனவே நான் விபாஸனாவுக்கு 17 வயதில் போனேன் என்றான்.

இப்படியான பதின்மத்தில் நீங்கள் போய் விபாஸனா 10 நாள் கற்பது கடினமில்லையா என்றேன். இல்லை, எனக்கு அது நல்லதொரு அனுபவமாக இந்த பத்து வருடங்களில் உதவியிருக்கின்றது என்றான். இப்போது அவன் இரண்டாவது 10 நாள் விபாஸனாவுக்கு வந்திருந்தான். இந்த 10 வருட இடைவெளியில் தன் சம வயதொத்தவர்களை வாழ்வை வேறுவிதமாகப் பார்க்கவும், உறவுகளை அணுகவும், முக்கியமாக இளமைக்குரிய கோபத்தை உற்றுப்பார்த்து குறைக்கவும் கற்றுக்கொண்டான் என்று சொன்னான்.

சிலரைச் சந்திக்கும்போது அவர்களின் பேச்சைப் பார்க்கையில் எவ்வளவு நிதானமாக இருக்கின்றார்கள் என்று எண்ணத்தோன்றும். அவனைப் பார்க்கும்போது அவ்வளவு அமைதியானவனாக இருந்தான். விபாஸனா முடிந்துவரும்போது அவனுக்கு எனது காரில் ride கொடுத்திருந்தேன். கடைசிநாள் நானும் அவனும் சேர்ந்து சிறுகாட்டில் உலாவியபடி நிறையப் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். அவனுக்கு நிச்சயம் விபாஸனாவால் (ஒவ்வொரு வாரமும் ஒரு மணித்தியாலம் அவன் வீட்டுக்கருகில் ஏற்கனவே விபாஸனா பழகியவர் சேர்ந்து செய்யும் sitting இற்கும் அவன் செல்கின்றவன்) நல்விளைவுகள் ஏற்பட்டிருக்கின்றது என்பதை அவதானிக்க முடிந்தது. மேலும் அவன் வயதுக்குரியவர்களுக்குரியவர்கள் புழங்கும் சமூகவலைத்தளங்களில் அவன் இல்லை என்பதும் எனக்கு வியப்பாக இருந்தது.

விபாஸனாவின் ஒன்பதாம் நாளில் அவன் விபாஸனாவின் ஆழத்துக்குப் போகத் தொடங்கியிருந்தான்.  அவனது குழந்தைக்கால நினைவுகள்/மனவடுக்கள் அவ்வளவு துல்லியமாக வெளிவரத் தொடங்கியிருந்தன. அவன் சிறுவயதில் இருந்த வீடு, கதவின் வர்ணம் எல்லாமே தெளிவாகத் தெரிந்தன. ஒருவகையில் தானொரு சிறுவயதில் அந்த வீடு/வீதிகளில் உலாவிக் கொண்டிருந்தவனாக இருந்தேன் என்றான்.

ஒருகட்டத்தில் விபாஸனாவை அவனால் ஒழுங்காகச் செய்யமுடியாதபோது, இடைவேளையின்போது எது தன்னை தியானத்தில் ஆழமுடியாது தடுக்கின்றது என்று ஆழ்ந்து பார்த்தபோது, அது அவனது ஏழாவது வயதில் நடந்த தாத்தாவின் மரணம் என்பதைக் கண்டடைந்திருக்கின்றேன். அன்று அவன் உலகியல் அறியாத பாலகன்.

அப்போது தாத்தாவின் மரணத்தை தன்னைப் பாதிக்கவில்லை. ஆனால் விபாஸனாவில் ஆழ்ந்தபோது அவரது மரணம் தன்னை மிகப் பாதித்தது. தான் தனது அறைக்குள் போய் இருந்து ஒரு மணித்தியாலத்துக்கு மேலாக அழுதேன் என்றான். அப்படியும்  அவனது மனது சிறுவயது உளவடுக்களால் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்திருக்கிறது. ஆனால் அடுத்த நாள் நமக்குச் சொல்லித்தந்த மெத்தா பாவனா தியானத்தால் (Loving Kindness) தனது உள்ளம் நிச்சலமடைந்து அமைதியடைந்தது என்றான்.

*

விபாஸனாவிற்குப் போனாலும் நாமும் சாதாரண மனிதர்கள் அல்லவா? நானும் அவனும் சிறுகாட்டுக்குள் உலாவியபோது அவனுக்குத் தெரிந்த வடஇந்தியா 'குரு'க்கள், நான் எனக்குத் தெரிந்த 'சாமி'மார்கள் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். ஓஷோ பற்றிய பேச்சு வந்தபோது, அவர் இப்படி விரிவான நிலையங்களை தியானத்துக்கு உருவாக்கியிருக்கலாம். அவரை நோக்கி அப்படி ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் ஈர்க்கப்பட்டிருந்தார்கள். ஆனால் அவரோ அல்லது அவரைச் சுற்றியிருந்தவர்களோ ஓஷோவை ஒரு cult ஆக உருவாக்கத் தொடங்கியதால்  சர்ச்சைக்குள்ளாகிய ஓஷோ ஒரு சிறுவட்டத்துக்குள் சுருங்கிப் போனார் எனச் சொன்னேன்.

பிறகு நாம் மீண்டும் விபாஸனாவிற்குத் திரும்பினோம். அவனைப் பார்த்து நீங்கள் உங்கள் பதின்மத்தில் விபாஸனாவுக்குச் சென்றது நல்லூழ். நானும் என் இருபதுகளில் தியானத்தின் பக்கம் சென்றிருந்தால் கடந்தகால வாழ்க்கையில் பலவற்றை வேறுவிதமாக எதிர்கொண்டிருப்பேன் என்று சொன்னேன். அவரவர்க்கு அது அதற்கான அழைப்பு (Calling) இருக்கின்றது. பத்து வருடத்துக்கு முன்னரே விபாஸனாவுக்குப் போகத் தயார்படுத்திய என்னால் இப்போது அல்லவா போக முடிந்திருக்கின்றது?அதுவரைக்கும் காத்திருத்தலே முக்கியமானது.

மேலும் ஒரு  ஸென் துறவி 'அவ்வளவு வேகமாக நடக்காதே, எல்லா இடத்திலும் இதே மழைதான் பொழிந்து கொண்டிருக்கின்றது' என்று சொல்லியிருப்பது நினைவுக்கு வந்தது.

புத்தரும் எந்த விடயத்தை எப்போது வேண்டுமானாலும் தொடங்கலாம். தொடங்க மட்டுமில்லை, ஏற்கனவே ஒரு விடயம் தவறாக இருந்தாலும், ஆரம்பத்திலிருந்தே அதை மீண்டும் தொடங்கவும் முடியும் என்கின்றார் அவர்.

ஆக தியானத்தில் இதை தீவிரமாகக் கடைப்பிடிக்கின்றேனோ இல்லையோ, காதல் விடயத்தில் மட்டும் சரியாகச் செய்கின்றேன் என்று ஒரு நிம்மதிப் பெருமூச்சை விட்டுக் கொண்டேன்.

***

 

பத்து நாள் விபாஸனா - அனுபவக் குறிப்புகள் - 08

 

விபாஸனாவைப் பற்றி இதுவரை சற்று நகைச்சுவையாக எழுதிக் கொண்டிருந்தாலும், உண்மையிலே மிகத் தீவிரமான நிலையிலே அனைவரும் கற்றுக் கொண்டிருந்தோம். என்னை விட மிக இளைய, இருபது வயது இளைஞர்கள் நிறையப் பேர் வந்திருந்து, GenZ என்றாலே இந்த விடயங்களுக்கு அப்பால் இருப்பவர்கள் என்ற பலரின் பொது அபிப்பிராயத்தை மாற்றியிருந்தார்கள்.

இப்படி தீவிரச் சூழலில் தியானம் பழகுவது எனக்கு இன்னொருவிதத்தில் பிடித்திருந்தது. எமக்குள் இருக்குள் madness/weird ஆன விடயங்களை வெளிக்காட்டினால் யார் நம்மை எடைபோடுவார்கள் (judge) என்ற பிரக்ஞை இல்லாது அனைவரும் நம் இயல்பில் இருந்திருக்கின்றோம்.

என்னைப் போன்று மரங்களை கட்டிப் பிடிக்கும் ஒருவர் எவர் அந்தப் பக்கம் நடந்துவருகின்றார் என்ற கவலையில்லாது ஒரு காதலியைப் போல அவ்வளவு ஆதரத்துடன் மரத்தைக் கட்டிப்பிடித்தார். நல்ல காலை இளவெயில் வருகின்றபோது சிலர் கையை விரித்து அப்படியே சூரியஒளியை கண்ணை மூடி உள்வாங்கிக் கொண்டனர்.

நான் அவ்வப்போது சிறுகாட்டுக்குள் நடக்கும்போது சூரியஒளியில் மென்பச்சையாக ஒளிரும் மரங்களைப் பார்த்து 'ஏதோ என் காதலில் எனக்கு மரங்களுக்கிடையில் தரிசனம் தருகின்றார்' போல நின்று நிதானித்து மூச்சை நன்கு இழுத்து எவர் அருகில் வருவார் என்ற கவலையில்லாது இரசித்திருக்கின்றேன்.

இவ்வாறான விடயங்களை வெளியேயுள்ள பொதுச்சூழலில் நாம் செய்தால், பிறர் வித்தியாசமாக எங்களைப் பார்த்திருப்பார்கள். ஆனால் விபாஸானச் சூழலில் ஒவ்வொருவரின் so called weirdness ஐ நாம் மிக இயல்பாக எடுத்துக் கொண்டோம் எனத்தான் சொல்ல வேண்டும்.

*

நகுலன் தனது 'நினைவுப்பாதை' நாவலில், ஒவ்வொரு எழுத்தாளரும் வருடத்தில் ஒரு மாதமாவது உளவியல் சிகிச்சை நிலையங்களில் தங்கவேண்டும் என்று எழுதியிருப்பார். அவ்வாறான ஒரு உளவியல் மையத்தில்தான் நாவலில் வரும் நவீனனுக்கும், இன்னொரு எழுத்தாளரான நாயருக்கும் இடையில் உரையாடல் நிகழ்கின்றது.

'நிறுத்தாதீர்கள், அப்படியே தொடர்ந்து பேசுங்கள்' என நாயர் சொல்லச் சொல்ல நவீனன் மடைதிறந்ததைப் போலப் பேசுவது, ஒரு படைபாளியின் ஆழ்மனதை அப்படியே வெளிப்படையாக முன்வைக்கும் இடங்கள். அதில் ஓரிடத்தில் 'அவனுக்கு அப்பொழுது தன் ஒவ்வொரு நாவலை எழுதி முடித்த பிறகும் பைத்தியக்கார ஆஸ்பத்திரியிலிருந்து விடுதலை பெற்று வீடு திரும்புவது போல்தானே என்று ஒரு உணர்ச்சி தோன்றியது' எனச் சொல்லப்படும்.

நகுலன் இன்றிருந்தால் நவீனனை மனநோயாளர் விடுதிக்கு அல்ல, இவ்வாறான விபாஸனா நிலையத்துக்கு அழைத்துச் செல்லுங்கள் என நகுலனிடம் நான் சொல்லியிருப்பேன். என்ன இங்கே வாய்விட்டுப் பேச முடியாது, நாம் மனம் திறந்து பேசவேண்டியதை எல்லாம் மனதுக்குள் இந்த 10 நாட்களுக்குள் பேசித் தீர்த்திருப்போம்.

அதுவும் படைப்பாளியாக சாதாரண மனிதர்களை விட மூளை இன்னும் அதிகமாக பேசிக்கொண்டிருக்கும் ஒருவருக்கு விபாஸனா போன்ற ஒன்று அவர்களின் மனதை நிதானித்துப் பார்க்க வைக்கும் என்று நம்புகின்றேன். ஆக, 'ஒவ்வொரு எழுத்தாளரும் வருடத்தில் ஒரு மாதமாவது உளவியல் சிகிச்சை நிலையங்களில் தங்கவேண்டும்' என்று கூறுகின்ற நகுலனிடம், உளவியல் சிகிச்சை நிலையத்துக்குப் பதிலாக விபாஸனா நிலையத்துக்கு செல்ல எழுத்தாளர்களுக்குச் சொல்லுங்கள் என நான் சொல்லுவேன்.

*

விபாஸானாவில் இருந்தபோது எனக்குள் எண்ணங்கள் வந்து குவியும் வேகம் குறைந்திருப்பதைக் கண்டேன். அதாவது எவ்வளவு யோசித்தால் கூட, ஒரு எல்லைக்கு அப்பால் என் எண்ணங்கள் விரிவடைந்து செல்லாது இருப்பதை அவதானித்தேன். அலைபேசியைப் பார்க்காது, வெளியுலகத்தில் நடப்பதை அறியாது, சக மனிதர்களோடு பேசாது என்று பல காரணிகள் இதற்குக் காரணமாயிருக்கலாம். ஆனால் அது எனக்கு மிகப் பிடித்திருந்தது.

சில விடயங்கள் அல்லது சில மனிதர்களின் நினைவுகள் மட்டும் வலுவாக அவ்வப்போது எனக்குள் வரும். ஒருமுறை சிறுகாட்டில் உலாப் போனபோது யாழ்ப்பாணத்தில் வசிக்கும் எனது நண்பரான வடகோவை வரதராஜனின் நினைவுகள் தொடர்ந்து பின் தொடர்ந்து வருவதைப் பார்த்தேன். நான்  அவருடன் நட்பாகத் பழகத் தொடங்கிய இந்தச் சில வருடங்களில் அவர் நெருங்கிய உறவுகளின் பெரும் இழப்புக்களைச் சந்தித்திருக்கின்றார். அவர் பிள்ளைகளுக்கென செய்ய வேண்டிய கடமைகள் இருக்கின்றன, அப்படி இருந்தும் அவர் மிக நிதானமாக இந்த வாழ்வை அணுகுகின்றார், பிறர் மீதோ/இப்பிரபஞ்சம் மீதோ கடும் சொற்களைப் பயன்படுத்தாதை அதிக பொழுதுகளில் அவதானித்திருக்கின்றேன்.

அவர் கடந்துகொண்டிருக்கும் துயரங்களையும், அதேவேளை அவற்றை எதிர்கொண்டு இனிய தருணங்களை அவர் தன் வாழ்வில் உருவாக்கும் மனோதிடத்தையும் யோசித்துப் பார்த்தேன். அவர் மீது சொல்லமுடியாத வாஞ்சை உருவாகி எனக்குள் பரவுவதைக் கண்டேன்.

அப்போது நான் விபாஸனா தியானத்தில் 'மெத்தா பாவனா' பழகவில்லை. அது Loving Kindness meditation.  இந்த தியானத்தை நமக்கு கடைசி நாளான பத்தாவது நாளில் சொல்லித் தருகின்றார்கள். விபாஸனாவை ஒரு மணித்தியாலம் செய்தால், மெத்தா பாவனாவை ஒரு ஐந்தோ பத்தோ நிமிடங்கள் முடிவில் செய்யச் சொல்கின்றார்கள். இந்தத் தியானம் பிறர் மீது நம் அன்பையும் காருண்யத்தையும் வெளிப்படுத்துகின்ற/பகிரிந்து கொள்கின்ற தியானம்.

அதேவேளை மெத்தா பாவனா செய்யும்போது நம் மனதில் வெஞ்சினமோ, காழ்ப்போ இருந்தால் அதைச் செய்யக்கூடாது என்று ஆசிரியரான கோயிங்கா நம்மை எச்சரிக்கின்றார். நீங்கள் அமைதியாக, கோபமின்றி இருந்தால் மட்டுமே நீங்கள் பிறருக்கு அன்பையோ கருணையையோ தியானத்தின் மூலம் பகிர முடியும். அப்படியான நிதானமான மனோநிலை இல்லாதுவிட்டால் மெத்தா பாவனாவைக் கொஞ்ச நேரம் ஒத்திப் போட்டு ஆறுதலாக உங்களை அமைதியடைச் செய்துவிட்டு,  பிறரின் பொருட்டு இதைச்  செய்யுங்கள் எனச் சொல்கின்றனர்.

ஒருவகையில் நாம் நமக்குள் கோபத்தையும், வன்மத்தையும் வைத்துக்கொண்டு பிறரின் நன்மைக்காக  எதைச் செய்தாலும் அதில் ஒரு துளி பயனும் இருக்கப் போவதில்லை என்பதே இதன் அர்த்தம்.

எனக்குள் இந்த 'மெத்தா பாவனா' பத்தாம் நாளில் தொடங்கமுன்னரே வடகோவையார் மீது ஒரு வித அன்பும் கருணையும் ததும்பிக் கொண்டிருந்தது. சிலவேளைகளில் சிலவற்றுக்கான காரணங்களை எளிதாக விளக்கிவிட முடியாது.

இப்படியெல்லாம் நினைத்துக் கொண்டு நடக்கும்போது ஒரு நுளம்பு என்னைவிடாது நான் தங்கி நின்ற அறைவரை ரீங்ரீங் என்று துரத்திக் கொண்டு வந்தது. நான் என்னையறியாமலே அதிக அன்பை வடகோவையாருக்கு வழங்கிவிட்டேன், அதனால்தான் அவர் நுளம்பாய் 'விடாது கறுப்பாய்' இப்போது என்னை பழிவாங்க கூடவே வந்து கொண்டிருக்கின்றார் என்று நினைத்தபடி அறைக்குள் போய்ச் சேர்ந்தேன்.

*

விபாஸனா பழகத் தொடங்கியபின் வரும் ஏழாம், எட்டாம், ஒன்பதாம் நாட்களில் பலர் தமது கடந்தகால உளவடுக்களின் நினைவுகள் பொங்கிப் பிராகரித்து அதை எவ்வாறு எதிர்கொண்டார்கள் என்பதை இறுதி நாளன்று என்னோடு பகிர்ந்திருக்கின்றனர். எனக்கு அப்படி ஒரு ஆழ ஊடுருவிச் சென்று பார்க்கும் நிலை வந்திருக்கவில்லை அல்லது அப்படி வந்திருந்தால் கூட அதை நான் உற்று அவதானிக்கவில்லையோ தெரியவில்லை.

எனக்கு எப்போதும் சுள்ளென்று வந்துவிடும் என் கோபத்தின் ஆழவேர்களை ஆணிவேரோடு இல்லாமல் செய்யவேண்டும் என்ற விருப்பம் இருந்து கொண்டேயிருக்கும். ஒருவகையில் இந்த கோபத்தை மேற்றளத்தில் (கோயிங்காவின் வார்த்தைகளில் சொல்வதால் 'அறிவுஜீவி'த் தளத்தில்) புரிந்து கொள்ள முடிகின்றது. கோபம் உச்சமாக வந்துவிடக்கூடாது என்று எப்படி அவதானிக்க வேண்டும் என்பதற்கு நிறைய வாசித்து/அறிந்து வைத்திருந்தாலும், கோபம் வரும்போது அதை அந்தக் கணத்தில் உணரும் சமநிலையை ஒருபோதும் நான் கண்டடைந்ததில்லை.

சிலவேளைகளில் இந்தக் கோபத்துக்கான trauma என் சிறுவயது போர் அனுபவங்களுக்குள் நடந்து அதைச் சரியாக அன்றைய பொழுது கவனிக்காமல் கடந்துவிட்டேனே என்று கூட யோசிப்பதுண்டு. அல்லது எனது பெற்றோர் அல்லது அவர்களின் சந்ததியினரால் இந்தத் தீர்க்கமுடியாக் கோபக் கொந்தளிப்பு' ஏதோ ஒருவகையில் எனக்குள் கடந்தப்பட்டிருக்கலாமோ என்றும் நினைப்பதுண்டு. எதுவாயினும் அதை நான் நேரடியாகச் சந்தித்து மாற்றியமைக்காவிட்டால் எவ்விதப் பலனும் இருக்கப்போவதில்லை. எனவே நான் என் கோபத்தின் அடிவேர் வரை ஆழப்போக முடியுமா என்று அவ்வப்போது விபாஸனாவின்போது நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன்.

ஆனால் ஏதோ ஒரு தருணத்தில் வேறொரு விடயம் எனக்குள் குவிந்து மலர்ந்தது. அது ஒரு பெண் மீதான பெரும் நன்றியுணர்வு. என் காதல் வாழ்வில் நீண்ட காலம் இருந்த உறவு அது. அவருக்கு அது முதல் காதல் (எனத்தான் நினைக்கின்றேன்). எனக்கோ அது ஒரு பெண்ணோடு  அருகருகில் வாழும் முதல் தீவிர காதல் உறவு. நாம் வெவ்வேறு சூழ்நிலைகளால் பிரிந்து இப்போது 10 வருடங்களுக்கு மேலாகி விட்டது.

விபாஸனாவில் இருந்தபோது அவர் மீதான சிறு கசப்பும் இனி என் வாழ்வில் அவரை நினைக்கும்போது எழக்கூடாதென்று எண்ணம் தீவிரமாக வரத் தொடங்கியது. அதற்காக இதுவரை அவரோடு வெறுப்புடன் இருக்கின்றேன் என்றெல்லாம் அர்த்தம் இல்லை. ஆனால் இனி அவர் குறித்து எந்த எண்ணம் எனக்குள் எழுந்தாலும் அதில் சிறுதுளி கசப்போ வெறுப்போ அவர் சார்ந்து தீண்டிவிடக்கூடாது என்று மனம் தெளிவடைந்து கொண்டது. இனி கருணையால் மட்டுமே நிறைந்தது அவர் குறித்த நினைவுகள் என்று ஒரு தீர்க்கம் எனக்குள் முகிழத் தொடங்கியது.

***

 

பத்து நாள் விபாஸனா - அனுபவக் குறிப்புகள் - 07

 

பொதுச்சூழலில் புத்தரையோ, அவரைப் போன்ற பரிநிர்வாணமடைந்த போதிசத்துவாக்களைப் பற்றியோ பேசும்போது அவர்களால் தம் ஆயுளை நீட்சிக்க முடித்ததா, அவர்களுக்கு வந்த நோயை மாற்ற முடிந்ததா என்று வழமையான 'கடவுள்' நிலையில் வைத்து கேள்வி கேட்கப்படுவது வழமையான நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கின்றது. அதாவது ஏதோ இவர்களுக்கு மேலதிக அருள் கிடைத்து நமக்கும் அருள்பாலிப்பார்கள் என்கின்ற கடவுளாக்க நிலை அது.  

புத்தர் மனிதர்கள் தமது துன்பங்களில் இருந்து ஒருபோதும் தப்ப முடியாது என்று தொடர்ந்து சொல்லிக் கொண்டிருந்தவர். ஆனால் அவர் ஆகக்குறைந்தது இந்த வாழ்வில் துயரங்களைக் களைந்து/குறைத்து நிம்மதியாக வாழ்கின்ற பாதையைப் பற்றிச் சிந்தித்தவர், அதற்கான வழியில் பயணித்து தனக்கான விடுதலையை அடைந்தவர் எனச் சொல்லலாம்.

எனவே புத்தரிடம் அடைக்கலமாகும் நாம் புத்தரிடம் நமது வாழ்வில் வரும் நோய்களுக்கோ, நாம் மூப்படைவதற்கோ, ஏன் எமது செல்வத்தைப் பெருக்குவதற்கோ எவ்வித மந்திர தந்திரங்களும் அவரிடம் இல்லை என்பதை முதலில் புரிந்துகொள்கின்றோம். அப்படியாயின் எமக்கு எந்த நம்பிக்கையையும் தராத ஒருவரிடம் நாம் ஏன் சரணடையவேண்டும்/பின்பற்றவேண்டும் என்ற கேள்வி எழுவதும் இயல்பானதே.

புத்தர் மனிதவுடல்களோடு வாழும் நமக்கு இந்தத் துன்பங்களைக் களைந்து வாழும் முறையாக விபாஸனாவைக் கற்றுத் தருகிறார். அதாவது எந்த உயிரியையும் விட மனிதவுடல் என்பது மேன்மை வாய்ந்தது; அவ்வளவு மேன்மை வாய்ந்த மனிதவுடலைக் கொண்டு நாம் நமது தன்னிலைகளைப் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்கின்றார். அவ்வாறு சரி வரப் புரிந்துகொள்ளும்போது நாம் இந்த உலகியல் துன்பங்களிலிருந்து விடுதலையாகி நிம்மதியாகவும், மகிழ்வாகவும் வாழ முடியும் என்கின்ற தம்மபாதையைக் காட்டுகிறார்.

மேலும் முக்கியமானவொன்று புத்தரால் நமக்கு ஒரு பாதையைத்தான் காட்ட முடியும். அதில் காலடி வைப்பதும், தொடர்ந்து நடப்பதும் நம் ஒவ்வொருவரையும் பொறுத்தது. புத்தர் ஒருபோதும் உங்கள் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு நிர்வாணமடைதலின் எல்லை வரை கூட்டிக் கொண்டு போகப் போவதில்லை. அவரவர் அவரவர்க்கான பாதையில் பயணித்து தமக்கான விடுதலையைக் கண்டடைய வேண்டியதுதான்.

ஆகவேதான் 'விபாஸனா' தியானத்தின்போது உங்களுக்கு அந்தக் கணத்தில் எதை அனுபவிக்கின்றீர்களோ அதுவே உங்களுடைய உண்மை/தம்மமாக இருக்கின்றது எனச் சொல்கிறார்கள். பத்துப் பேர் ஒரே நேரத்தில் ஒரு ஆசிரியரின் வழிகாட்டலில் விபாஸனா செய்துகொண்டிருந்தாலும் ஒவ்வொருவரும் உணர்வது தனித்தன்மையானது. ஒருவரது அனுபவம் இன்னொருவரின் அனுபவத்தோடு ஒப்பிட நோக்கியதல்ல என்றும் குறிப்பிடுகின்றனர்.

ஆக, ஒருவகையில் நாம் இந்த உடலும் மனமும் ஒன்றுமேயில்லாத வெற்றிடத்தை அறியத்தான் இவ்வளவு கஷ்டப்படவேண்டுமா என்ற கேள்வியும் நமக்குள் எழக்கூடும். ஆம், அந்த வெற்றிடத்தை நோக்கி நாம் நகரும்போது நமக்குள் புதுப்புது உலகங்கள் விரியலாம்.
அதைப் பார்க்க வேண்டும் என்றால் நாம் தரையில் நின்று நீச்சலடித்தால் எவ்வித பலனுமில்லை. கடலுக்குள் தயக்கமின்றி இறங்கத்தான் வேண்டும். சிலவேளைகளில் பரிநிர்வாணமடைதல் என்ற மறுகரையை அடையலாம்.

இல்லாதுவிட்டால் இன்னுமின்னும் பல பிறப்புக்களின் பின் , நமது மாணிக்கவாசகர் கூறியது போல  'புல்லாகிப் பூடாய்ப் புழுவாய் மரமாகிப்/பல் மிருகமாகிப் பறவையாய்ப் பாம்பாகிக்/கல்லாய் மனிதராய்ப் பேயாய்க் கணங்களாய்/வல் அசுரர் ஆகி முனிவராய்த் தேவராய்ச்/ செல்லாஅ நின்ற இத் தாவர சங்கமத்துள்/எல்லாப் பிறப்பும் பிறந்து இளைத்தேன்,/ எம்பெருமான்' ஒரு தெளிவை நாம் எப்போதாவது ஒரு 'பிறப்பில்' பெறமுடியலாம். அதற்கான ஒரு விதையை விபாஸனாவைக் கற்பதன் மூலம் நீங்கள் விதைக்கின்றீர்கள் என எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

ஏற்கனவே குறிப்பிட்ட மாதிரி இந்த பத்து நாள் விபாஸனா வகுப்புக்களில் ஆசிரியர் வெவ்வேறு நேரங்களில் மூன்று மணித்தியாலங்கள் ஆசிரியரோடு இருந்து செய்ய வேண்டும். எனக்கு சிலநேரங்களில் கால் உளைந்து, முதுகு வலித்து இந்த ஒரு மணித்தியாலம் எப்போது முடியும் போல இருக்கும். மற்ற நேரங்களில் ஒரு மணித்தியாலம் இவ்வளவு விரைவாக முடிந்ததா என்ற மாதிரி முடிந்திருக்கும். ஆக நான் சரியாகத் தியானத்தில் ஆழ முடிகின்றதா என்பதற்கான அளவுகோல்களாக இவற்றை வைத்திருந்தேன்.

அதேவேளை எப்போதும் பெண்களின் மீது மனது குவிந்துகொண்டிருக்கும் எனக்கு எதிர்வரிசையில் பெண்கள் இருந்தபோதும் அவர்களைப் பார்க்க வேண்டும் என்கின்ற குறுகுறுப்பு கடைசிநாள் வரை எழவில்லை. யாரோ வருகிறார்கள், வந்து அமர்கின்றார்கள், விபாஸனா நேரம் முடிந்தபின் எழுந்துபோகின்றார்கள் என்றளவில் பெண்களையும் சாதாரண மனிதர்களாக எடுத்துக்கொண்டேனே தவிர மறுபுறத்தில் யார் யாரெல்லாம் இருக்கின்றார்கள் என்கின்ற பரபரப்பு எதுவும் எனக்குள் எழாததைக் கவனித்தேன். உலகிலே பெண்களின் நினைவுகள்/ஈர்ப்புகள் இல்லாது இருத்தல் கடினம் என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்த ஒருவனை விபாஸனா, 'அலறாதே மனமே சும்மா அடங்கிக்கிட' என்று அதட்டி விட்டிருந்தது போலும்.

*

இங்கே விபாஸனா கற்றுத் தரும் ஆசிரியர் கோயிங்கா மியான்மாரைப் பூர்வீகமாகக் கொண்டவர். அவரின் பாட்டனார் இந்தியாவிலிருந்து வந்தவர். வசதி வாய்ந்த வணிகக் குடும்பத்தில் பிறந்த கோயிங்கா வர்த்தகத்தில் அவரது இளமைக்காலத்திலே சிறந்து விளங்கியிருக்கின்றார். கடந்த நூற்றாண்டின் அறுபதுகளிலே அவர் பல்வேறு நாடுகளுக்குச் சென்று தனது வணிகத்தை விஸ்தாரிக்கும் அளவுக்கு இருந்திருக்கின்றார்.

இந்துவாக பிறப்பால் வளர்க்கப்பட்ட கோயிங்கா இந்துமத ஆசார அனுட்டங்களில் தோய்ந்தொழுகியவர். ஒருமுறை அவருக்கு மிக்கிரேன் (migraine) கடுமையாகத் தாக்க, பல்வேறு சிகிச்சைகளை உள்ளூரில் பெற்றிருக்கின்றார். இரவுகளில் தூங்க முடியாத அவதியால் இறுதியில் வைத்தியர்கள் அவருக்கு மோர்பினை (Morphine) கொடுக்கத் தொடங்கியிருக்கின்றார்கள். இந்த தலையிடி தாங்கமுடியாது கோயிங்கா ஜேர்மனி, சுவிற்சிலாந்து, ஜப்பான் போன்ற நாடுகளுக்குச் சென்று பல மாதக்கணக்கில் சிகிச்சை பெற்றிருக்கின்றார். ஆனால் எந்த வைத்தியராலும் இந்த கடும் தலைவலியை தீர்த்துவைக்க முடியவில்லை.

அப்போதுதான் அவரது நண்பரொருவர் விபாஸனாவிற்குச் சென்று பாருங்களேன அனுப்பி வைத்திருக்கின்றார். விபாஸனா புத்தத்தோடு சம்பந்தப்பட்டது, எப்படி அசலான இந்துவான நான் இதற்குப் போவது என்று கோயிங்காவிற்குத் தொடக்கத்தில் குழப்பம் இருந்திருக்கின்றது. ஒருவகையில் இந்து மதத்தில், புத்தர் தங்களின் பத்தாவது அவதாரம் என்று தனக்கு சிறுவயதில் சொல்லித் தந்தாலும், ஆனால் புத்தரின் தியான முறையைக் கற்றுச் சொல்வது ஏதோ மகாபாதகம் போல என்னை உணர வைத்தார்கள் என்று கோயிங்கா ஓர் உரையில் குறிப்பிடுகின்றார்.

கோயிங்கா இறுதியில் விபாஸனா பழக தனது ஆசிரியரிடம் போனபோது, நீங்கள் என்னிடம் விபாஸனா பழகலாம் என்று சொல்கின்ற அவரின் ஆசிரியர், 'நான் இதை எனது கடும் தலைவலி மாறும் என்பதற்காகவே பழகப்போகின்றேன்' என்று கோயிங்கா சொல்கின்றார். உடனேயே அவரின் ஆசிரியர், 'அப்படியெனில் என்னிடம் விபாஸனா பழகவேண்டாம்' என்று திருப்பியனுப்புகின்றார். விபாஸனா என்பது எந்த சிகிச்சைகளுக்கு உரியதல்ல, அப்படியான குணப்படுத்தல்களுக்காக வருவபர்களுக்கு விபாஸனா அதன் முழுப்பலனைத் தராது என்பது ஆசிரியரின் வாதம்.

என்கின்றபோதும் ஆசிரியரின் கனிவும், கருணையும் கோயிங்காவிற்கு வாய்த்ததால், இறுதியில் கோயிங்கா விபாஸனா பழகத் தொடங்குகின்றார். விபாஸனா பழகத் தொடங்கிய இரண்டாம் மூன்றாம் நாட்களிலே, சக விபாஸனா பழகுகின்றவர்கள், தமக்கு அங்கே ஒளி தெரிந்தது, இங்கே ஒளி தெரிந்தது என்று கூறவும், எந்த ஒளியும் தோன்றாத கோயிங்கா இது தன்னைப்போன்ற தந்திர மூளையுள்ள வணிகர்களுக்கு உரியதல்ல, நன்மக்களுக்கு மட்டுமே ஒளி தோன்றுமென விபாஸனாவை விட்டு விலகியோட முயற்சிக்கின்றார்.

அப்போதுதான் அவரோடு விபாஸனா ஒரு பேராசிரியப் பெண்ணொருவர் உங்களுக்கு ஒளி தோன்றாவிட்டாலும், நன்றாக உட்கார்ந்து விபாஸனா செய்கின்றீர்கள், இந்த பத்து நாள் வகுப்பிலிருந்து விலகவேண்டாம் என்று சொல்கின்றார். அதன் பிறகு நடந்தது கோயிங்கா என்னவாக மாறினார் என்ற வரலாறு நம்மனைவருக்கும் தெரியும்.

கோயிங்கா தனது பெரும்பாலான உரைகளில் தனது ஆசிரியரையும், இந்த பேராசிரியப் பெண்மணியையும் நன்றியுடன் நினைவுகூர்கின்றார். இவர்கள் இருவரும் இல்லாதுவிட்டால் தான் தம்மத்தின் பாதையில் ஒருபோதும் நடந்திருக்க மாட்டேன் என்று நமக்குச் சொல்கின்றார்.

***