கள்ளி

கள்ளி
சிறுகதை

சாம்பல் வானத்தில் மறையும் வைரவர்

சாம்பல் வானத்தில் மறையும் வைரவர்
சிறுகதை

பேயாய் உழலும் சிறுமனமே

பேயாய் உழலும் சிறுமனமே
கட்டுரை

மெக்ஸிக்கோ

மெக்ஸிக்கோ
நாவல்

கார்காலக் குறிப்புகள் - 29

Friday, March 01, 2024


னக்கிருக்கும் தொலைதூரத்து நண்பர்களில் அநேகம் இலக்கியம் சார்ந்து பரிட்சயமானவர்கள்தான். ஆனால் அவர்களிலும் நான் அதிகம் தேடிப் போவது எங்கேனும் ஒரு மூலையில் தம்மியல்பில் எழுதி, வாசித்துக் கொண்டிருப்பவர்களை! அவர்களை வெஸ் அண்டர்சனின் “வூட்டாபெஸ்ட் ஹொட்டலில்’ வரும் இரகசிய இயக்கமான “Society of the Crossed Keys” போல நான் கற்பனை செய்துகொள்வதுண்டு.


பயணமொன்றின் நடுவில் நின்றபோது நண்பரொருவரைச் சந்தித்தேன். அவர் கிட்டத்தட்ட என்னைமாதிரி உள்ளொடுங்கியவர்; எல்லாவற்றின் மீதும் கூர்மையான விமர்சனம் வைத்திருப்பவர். எவரையும் அளவிறந்து 'போற்றிப்பாடடி கண்ணே' எனப் பாடாதவர் என்பதால் அவரோடு மிக உற்சாகமான உரையாடலாக அந்தச் சந்திப்புப் போய்க் கொண்டிருந்தது. அப்போது தமிழகத்துக்கு வெளியே இருக்கும் ஒரு எழுத்தாளரைப் பற்றிய பேச்சொன்று வந்தது.

அந்த எழுத்தாளருக்கு எழுதுவதை விட, தான் எழுதுவதை எப்படி விளம்பரப்படுத்துவது, மற்ற எழுத்தாளர்களைத் தனக்குத் தெரியும் என்று பிறருக்குக் காட்டுவது என்பதில் இருக்கும் ஆர்வம் பற்றிக் கதை போனது. அந்த எழுத்தாளர் சில எழுத்தாளர்க்கு உதவிக்கென பணத்தை அனுப்புவார், பிறகு அவர்களுக்கு பணத்தை அனுப்பினேன் என்று ஊர் முழுதும் அலப்பறை செய்வாரென்று என் நண்பர் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். ஒரு கட்டத்தில் இப்படி தன்னைப் போன்றவர்களையும் நன்கு தெரியும் என்று இந்த எழுத்தாளர் பிறரிடம் அலட்டிக் கொள்ளத் தொடங்கியபோது அவரோடான தொடர்பாடலைத் துண்டித்தேன் என்றார் என் நண்பர்.

நல்லவேளை நான் அந்தத் தவறேதும் செய்யவில்லை. இந்த நண்பரோடு எப்போதாவது அவர் நல்ல படைப்பை எழுதினால் இரண்டு வரி பாராட்டுவதோடுஅல்லது என் ஆக்கங்களில் ஏதேனும் கருத்துக் கேட்பதோடு மெஸஞ்சரில் நின்றுவிடுவேன். ஒருநாளுமே இலக்கியம் பேச தொலைபேசி எடுக்காததால்தானோ என்னவோ, அவர் தன் வீட்டுக்கு என்னை அழைத்து பிரியாணி, மீன் குழம்பு, மீன் பொறியல் (வறுவல்) என அறுசுவை உணவு எனக்கிட்டாரோ தெரியவில்லை. தமிழகத்தில் நின்ற ஒரு மாதகாலத்தில் தெரிந்த நண்பரொருவரின் வீட்டுக்குச் சென்று சாப்பிட்டது என்பதும் இந்த நண்பரின் வீட்டில் மட்டுந்தான்.


எழுதும் அநேக ஆண்கள், தமக்கு எல்லாம் தெரியும் என்றோ,தம் அசல் முகங்களை பிறருக்கு மறைத்து முகமூடியிட்டு பேசத் தொடங்கினாலோ, பிறரிடமிருந்து – முக்கியமாக பெண்களிடமிருந்து- தப்பிவிடலாம் எனவும் நினைக்கின்றார்கள். பெண்கள் சிலவேளைகளில் இவ்வாறான விடயங்களை – தேவையில்லாத சிக்கல்கள் வருமென்பதால்- பொதுவெளியில் பேசுவதில்லை. ஆனாலும் ஆகவும் அலட்டிக் கொள்ளும் ஆண்கள் குறித்து கவனமாக இருக்கச் சொல்ல -நமக்குப் புலப்படாத ‘Society of Crossed Keys’ போன்ற அமைப்பைப் போன்று- தங்களுக்கிடையில் செய்திகளைப் பரிமாறிக் கொள்ளவே செய்கின்றனர்.

எனது நண்பர் உள்ளொடுங்கியவராக, பிறரோடு அவ்வளவு பேசப் பிரியப்படவோ, எந்தக் குழுவிலும் தன்னை ஐக்கியமாக்க மறுப்பவரோ என்றாலும் அவரின் படைப்புக்கள் கவனிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. உரிய நேரத்தில் உயரிய விருதுகள் வழங்கப்படவும் செய்யப்பட்டிருக்கின்றது. அது அவரது படைப்பாளுமைக்கான அங்கீகாரம். அந்தப் பெருமிதத்திற்கு நிகரான வேறொன்றும் படைப்பாளியை மகிழ்ச்சிப்படுத்தப் போவதில்லை.

நான், என் நண்பர் குறிப்பிட்ட இந்த ‘படங்காட்டும்’ எழுத்தாளர் எழுதுபவற்றை பின் தொடர்ந்து வாசிப்பதை எப்போதோ விட்டுவிட்டேன், அதற்கு அவர் முன்பு செய்த (எனக்கல்ல) ஒரேயொரு ‘நற்காரியம்; மட்டும் போதுமானதாக இருந்தது என்று குறிப்பிட்டேன்.

நான்கு பேரைத் தெரியும் என்று படங்காட்டி, வேண்டுமானால் யாரேனும் பிரபல்யம் அடையலாம், ஆனால் அதன் மூலம் எவரும் தம் படைப்புக்களை சமகாலத்தில் கூட, நிலைநிறுத்த முடியாது என்பதை அந்த ‘கடல் கடந்த’ எழுத்தாளர் எப்போதாவது ஒருநாள் உணரக்கூடும். அதுவரை நாம் பொறுமையாக இருக்க வேண்டியதுதான்.

00000000

இவ்வாறு தனிமையில் இருந்து எழுதும் இன்னொரு நண்பரை பிறகொருநாள் சந்தித்தேன். அவரின் முதல் தொகுப்பே தரமானது, கவனமும் பெற்றது. எனினும் அவர் ஊரில் இருக்கும் சில இலக்கியக்குழுக்களின் பெற்ற அனுபவங்களால் எல்லாவற்றிலும் இருந்து ஒதுங்கிக் கொண்டவர். அவர் சொன்ன சில கதைகளைக் கேட்டு, ‘டேய் எப்படியெல்லாம் நீங்கள் பெரும் வாசிப்பாளர்/விமர்சகர்கள் என்று 'பாவ்லா' காட்டினீர்கள்' என்று சிலரைப் பார்த்து நினைக்கத் தோன்றியது. இவர்களில் சிலர் வாசிப்பதேயில்லை. முன்னுரை/முகவுரை மட்டும் வாசித்துவிட்டு கதை கதையாய்ப் பேசியிருக்கின்றார்கள் போலும். நண்பர், ஒரு குழு தன் தொகுப்பையே வெளியே விற்பனைக்கு கிடைக்கச் செய்யாது சதி செய்தது என்றபோது அவரை ஆறுதற்படுத்துவதற்காக, ஐரோப்பாவில் நான்கைந்து இலக்கியக் குழுக்கள் இருக்கின்றன, நான் கூட ஆறேழு புத்தகங்கள் வெளியிட்டிருக்கின்றேன். வருகிற எல்லாப் புத்தகங்களுக்கு நான் முந்தி நீ முந்தியென அறிமுகக் கூட்டங்கள் செய்வார்கள். ஆனால் இவர்கள் என் நூல் பற்றி சிறுமூச்சுக் கூட விடமாட்டார்கள். அதற்காக எல்லாம் கவலைப்படவா முடியும். நீங்களும் உள்ளூர்க் குழுக்கள் பற்றிக் கவலைப்படாது எழுதுங்கள். உங்களை வாசிக்க என்னைப் போன்ற பலர் இருக்கின்றார்கள் எனச் சொன்னேன். அதன் பின்னர் நம் உரையாடல் அவர் எழுத விரும்பும் நாவல், எடுக்க இருக்கும் திரைப்படம் என வேறு திசைகளில் சென்று உற்சாகமாகப் போய் முடிந்தது
.
இன்னொரு நண்பரொருவரைச் சந்தித்தபோது, நீங்கள் வந்திருக்கும் நாட்டில் இருக்கும் ஒரு சிலர் இங்கேயுள்ள குழுவொன்றில் அதிகம் பாதிப்பைச் செய்கின்றனர். எதையாவது இது குறித்து நீங்கள் சொல்ல/எழுதக் கூடாதா என்றார். இதென்னடா வம்பாய்ப் போச்சு. நானென்ன சமாதான உடன்படிக்கை செய்து வைக்க நோர்வேயின் எரிக் சொல்ஹைமா என்று குழப்பம் வந்தது. எந்தக் குழுவிலும் நான் இல்லை. கனடாவில் இருந்தாலும் இலக்கியம் சார்ந்து எவரோடும் நெருங்கிய நட்புமில்லை/பகையுமில்லை. இது சார்ந்த எந்தப் பிரச்சினை/கிசுகிசு என்றாலும் கூட, அதன் தணல் அடங்கியபிறகுதான் எப்போதாவது என் காதுக்கு வரும். அப்போது கூட இவற்றைக் கேட்காமல் இருந்தால் நன்றாக இருக்குமென நினைத்துக் கொள்வேன். இலக்கியம் ஆட்களைச் சேர்த்து இலாப நட்டக் கணக்குப் பார்க்கும் வியாபாரமா என்ன? எனக்கு வாசிப்பும், பயணங்களும் தரும் நிம்மதியே போதும் என்று அவரிடம் சொல்லித் தப்பிக்கப் பெரும்பாடாகிவிட்டது.

இப்படி இன்னொரு நண்பருடன் சேர்ந்து கதைத்துக் கொண்டிருந்தபோதும் நிகழ்ந்தது. அவர் அறிந்த சில இலக்கியவாதிகள்/குழுக்கள் சில வெளிநாட்டு அமைப்புக்கள்/நபர்களிடம் இருந்து நிதியுதவி பெற்று தமக்கான நிலையை நாட்டுவதற்காக கஷ்டப்படுகின்றனர் என்றொரு அதிர்ச்சியைத் தந்தார். அந்த நிகழ்ச்சி நிரலைப் பார்க்க சற்றுப் பயமாகவும் இருந்தது. அதை நம்புவதா என்பதிலும் எனக்குக் குழப்பம் இருந்தது. இவற்றையெல்லாம் கேட்காமல் இருப்பது சிலவேளைகளில் நல்லது. ஆனால் ஏதோ ஒருவகையில் காதில் இவ்வாறான விடயங்கள் வந்து இறுதியில் விழத்தான் செய்கின்றன.


000000000

இத்தகைய காரணங்களால்தான், இலக்கிய வாசிப்பும் எழுத்தும் அந்தரங்கமான ஓர் விடயம் என்பது இன்றைய காலங்களில் இன்னும் எனக்குள் உறுதிப்படுகின்றது. இவற்றையெல்லாம் ஏன் எழுதுகின்றேன் என்றால், இலக்கியமும் கசடும்/காழ்ப்பும் எல்லாம் சேர்ந்ததுதான் என்று சொல்லத்தான். எழுத்தும் வாசிப்பும் இற்றைவரை எனக்கு மிகப் பிரியமானவை என்றாலும் நான் அதை பலரைப் போல மேனிலையாக்கம் செய்யப் போவதில்லை. நெருக்கமான விடயங்களிலிருந்துதான் விலகலையும் நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருக்கின்றது.

இங்கே சிலர் தமது முன்னோடிகளாக/ஆசான்களாக/வழிகாட்டிகளாக சில எழுத்தாளர்களைச் சொல்லிக் கொண்டிருப்பார்கள். அப்படி இருப்பதில் தவறேதும் இல்லை. ஆனால் அந்த முன்னோடிகள்/வழிகாட்டிகள் தவறாக/பிறழ்வாக எதையாவது எழுதும்போது/பேசும்போது இந்த சிஷ்யர்களே பிறரை விட, தம் எதிர்வினையை அதிகம் காட்டவேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பேன். அப்படி இருந்தால்தான் அது நம்மைப் பண்படுத்தும் இலக்கியம். அந்த அறத்தையும்/நேர்மையையும் கற்றுத்தராதுவிடின் இலக்கியம் நம்மில் எதை விதைத்திருக்கும்?. ஆனால் இங்கே பெரும்பாலும் நிகழ்வது என்னவென்றால், பிறரை விமர்சிக்கும் அதே குரல்கள் தமக்கு நெருக்கமானவர்கள்/வழிகாட்டிகள் வழி தவறும்போது நிஷ்டைக்குப் போய் உறங்கிவிடுவதுதான்.

அப்படியாயின் இலக்கியம் நமக்கு எதைத் தந்திருக்கின்றது. ஒன்றுமேயில்லையா?

00000000000000000


ஓவியம்: வான்கோ

(May 06, 2023)

படைப்பாளியும், வாசகரும்..!

Thursday, February 29, 2024

 

ண்மையில் நானும் நண்பரொருவரும் ஒரு கதையைப் பற்றி உரையாடிக் கொண்டிருந்தோம். எனக்கு அந்தக் கதை மிகச் சாதாரணமாகத் தெரிந்தது. அந்த எழுத்தாளரை விரிவாக‌ வாசித்தவன் என்றவகையில் அது என்னை அவ்வளவாக ஈர்க்கவில்லை. ஆனால் நண்பர் அந்தக் கதையில் வந்த சில வரிகள் மிக முக்கியமானவை. அதிலிருந்து நமது வாசிப்பு அனுபவத்தை வேறுவிதமாக வார்த்துக் கொள்ளலாம் என்றார். நான் அந்தத் திசையில் நின்று அதுவரை யோசிக்கவில்லை. எனக்கும் பிறகு அந்தக் கதையை வேறுவிதமாக வாசித்து யோசிக்க முடிந்தது. ஹெமிங்வே அடிக்கடி 'ஆத்மார்த்தமான ஒரு சில வரிகள் மனதில் தோன்றிவிட்டால் போதும், நல்லதொரு கதையை எழுதிவிடலாம்' எனச் சொல்வார்.  

அதேபோன்று ஒரு எழுத்தின் ஆன்மாவைச் சரியாகப் புரிந்துவிட்டால் அந்தப் படைப்பை, சிலவேளைகளில் அதற்கான வழுக்களையும் பலவீனங்களையும் அது கொண்டிருந்தால் கூட ஒரு சிறந்த வாசகர் கொண்டாடச் செய்வர். ஒரு எழுத்தாளருக்கு எழுதுவது எவ்வளவு முக்கியமோ, அதேயளவுக்கு அவரை முற்றுமுழுதாக ஏற்றுக்கொள்ளும் வாசகரும் முக்கியம். அந்த வாசகரை நோக்கியே ஒரு படைப்பாளி முதன்மையாக தனது படைப்புக்களினூடாகவும், சிலவேளைகளில் அந்தரங்கமாக தனிப்பட்டு உரையாடிக் கொண்டிருக்கவும் செய்வார். நபக்கோவுக்கு அப்படியே அவரை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ளும் முதன்மை வாசகராக அவரது துணைவியார் இருந்திருக்கின்றார். ஆகவேதான் அவரது பெரும்பாலான நூல்களை நபகோவ் தன் மனைவிக்குக் காணிக்கை செய்திருக்கின்றார். ஹென்றி மில்லருக்கு அவர் பாரிஸுக்குப் போகமுன்னர் அவர் வீட்டுக்கு அருகில் வசித்த நண்பர் காலம் முழுக்க நல்லதொரு வாசகராக இருந்திருக்கின்றார். அந்த வாசகரோடு படைப்புக்களை மட்டுமில்லை தனது அந்தரங்க வாழ்க்கையையும் மில்லர் பகிர்ந்திருக்கின்றார் எனச் சொல்கின்றனர்.

என் பதின்மங்களில் பாலகுமாரனின் எழுத்தால் ஈர்க்கப்பட்டு அவரை ஆசானாகக் கொண்டு அவரது அனைத்து நூல்களையும் எவ்வித விமர்சனமுமின்றி வாசித்து ஏற்றுக் கொண்டிருக்கின்றேன். அவரது ஒவ்வொரு நூல்களையும் பொருளாதார நெருக்கடி அன்றையகாலத்தில் இருந்தபோதும் அவ்வளவு மனநிறைவுடன் வாங்கிக் குவித்திருக்கின்றேன். பாலகுமாரன் தனது நாவல்களில் தேவகோட்டை வா.மூர்த்தி என்ற தன் முதன்மையான வாசகரின் கடிதங்களைத் தொடர்ந்து பிரசுரித்துக் கொண்டிருப்பார். 



டைப்பாற்றல் என்பதை ஓஷோ இன்னும் விரிவாக வரையறை செய்வார். ஓஷோ வந்தடைகின்ற புரிதல்கள் அநேகமாக ஸென் மரபில் நூற்றாண்டுகளாய்ப் பின்பற்றப்படி வருபவை. எந்த ஒருவர் தனது படைப்பாற்றலை பணத்துக்காகவும், புகழுக்காகவும் பயன்படுத்தத் தொடங்குகின்றாரோ அப்போதே அது படைப்பு என்னும் பேரானந்தம் தரும் தன்மையிலிருந்து விலகிப் போய்விடுகின்றது என்கின்றார் ஓஷோ. அதனால்தான் நிறைய நல்ல படைப்பாளிகள் அவர்கள் வாழும் காலத்தில் மதிக்கப்படுவதோ ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதோ இல்லை என்கின்றார். ஒருவர் தனது புதிய படைப்பாற்றலைத் தனக்கானதாகக் கண்டுணர்ந்து அதை இந்த உலகத்தின் முன் வைக்கையில் அவரது ஆயுட்காலம் கிட்டத்தட்ட முடிந்துவிடுகின்றது. ஆகவே அநேக படைப்பாற்றல் மிக்கவர்கள் அவர்களின் மறைவின் பின்னரே கண்டுகொள்ளப்படுகின்றனர் எனச் சொல்கின்றார் ஓஷோ.

அதே போன்று எல்லா மதத்தினரும் தமது கடவுளர்கள் மிகச் சிறந்த சிருஷ்டிகரமானவர்கள் எனச் சொல்கின்றனர். ஆனால் ஒருவர் அசலான படைப்பாற்றலோடு -அது எந்த வகையாக இருந்தாலும்- தான் விரும்பியதில் ஈடுபடும்போது கடவுளர் தன்மையை அடைந்துவிடுகின்றார் என ஓஷோ அடிக்கடி குறிப்பிடுகின்றார். அது இந்தச் சமூகம் படிநிலைகளில் கீழே வைத்திருக்கும் சுத்திகரிப்புத் தொழிலாக இருந்தாலும்!

எனது ஆசிரியரான தாய், அவருக்கு நூற்றுக்கணக்கான மாணவர்கள் இருந்தாலும் தனது ஆடைகளைத் தானே தோய்க்கச் செய்பவர். அதைக் கண்டு ஒரு மாணவர், தாய் உங்களுக்கு இந்த உலகிற்காகச் செய்வதற்கு எவ்வளவோ விடயங்கள் இருக்கும், என்னை உங்கள் ஆடைகளைத் தோய்க்க அனுமதியுங்கள் எனக் கேட்டபோது, இதுவும் தனக்கு ஆனந்தம் தரும் விடயம் என்று சொல்லி தாய் தன் ஆடைகளைத்தானே தோய்ப்பார். இதை ஏன் சொல்கின்றேன் என்றால் படைப்பாற்றல் என்பதை இன்று மேனிலையாக்கம் செய்த சில‌ விடயங்களோடு மட்டும் நாம் ஒப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கின்றோம் என்பதாலாகும்.

ஆகவேதான் எழுத்தும் வாசிப்பும் எனக்கு மிகப்பெரும் நிறைவைத்தரும் விடயம் என்றாலும் அதை பலர் செய்வதுபோல மேனிலையாக்கம் செய்யமாட்டேன். தமக்கு வாய்த்துவிட்ட‌ சில படைப்பாற்றல்களை வைத்து மற்றவர்களைச் சாதாரணமாக்கி அறிவுரைகூறும் விடயங்களும் எனக்கு உவப்பானதில்லை. ஒரு சிறந்த படைப்பாளி அகத்தில் உணரும் அமைதியையும், மகிழ்வையும் விட  ஒரு கிராமத்தில் மிகச் சாதாரணமாக தன் நாளாந்த வாழ்வோடு இருக்கும் ஸென் துறவி அடையும் நிறைவும் விடுதலையும் பெரிதல்லவா?

படைப்பாற்றல் என்ற ஒன்றை வைத்து, எவரை/எதை எடைபோட்டாலும் அது அபத்தமாக முடியும். முன்னர் ஒரு காலத்தில் தமிழ்ச்சூழலில் வாசிப்பு/எழுத்து என்பது உள்வட்டத்துக்குரியது என்று பிரகடனமாகச் சொல்லப்பட்டது அது ஒருவகையில் எழுதுபவர்களையும் வாசிப்பவர்களையும் இரண்டு பிரிவாக்கியது. வாசிப்பு/எழுத்து என்பது ஒவ்வொருவருக்கும் அந்தரங்கமானது, அதில் உணர்வதை எல்லோராலும் சிலவேளைகளில் உணரமுடியாது போகலாம். ஆனால் அதற்காய் எழுதுவது உள்வட்டத்துக்குரியது என்பது ஒரு மேனிலையாக்கச் செயலே. ஒருவருக்கு எழுதுவதும் வாசிப்பதும் நிறைவைத் தருகின்றது என்றால் இவ்வாறு பிரகடனங்களையெல்லாம் செய்து துவிதநிலையாக்கம் செய்யத் தேவையில்லை.  நீங்கள் எங்களோடு நிற்கவேண்டும் இல்லாவிட்டால் பயங்கரவாதிகளோடு நிற்கின்றீர்கள் என்று அர்த்தம் என ஒருவகையில் -பிற்காலத்தில்- ஜோர்ஜ் புஷ் பிரகடனப்படுத்தியதைப் போன்றது.

எமக்கு மனநிறைவை தரும் எந்த ஒரு விடயத்தை எடுத்துக் கொண்டாலும், அதற்கு அநேகமாக நீண்டகால வரலாறும், மிகச் சிறந்த முன்னோடிகளும் இருப்பார்கள். அவர்களைத் தாண்டி நம்மால் எதைச் சொல்லமுடியும் என்று வரும் சோர்வும் புரிந்து கொள்ளக்கூடியதே. ஆனால் அதுவே நம் சோம்பலுக்குக் காரணமாகிவிடக் கூடாது.

நாம் எதையோ சாதிக்கப் போகின்றோம், பணம் ஈட்டப்போகின்றோம் என்று நினைக்கத் தொடங்கியவுடனேயே நமது படைப்பாற்றல் மறைந்துவிடுகின்றது என்பது உண்மை. அத்துடன் நமக்கு நிறைவை/மகிழ்ச்சியைத் தரும் விடயத்தைச் செய்யாமலும் விலகிப் போவிடுகின்றோம்.  புகழும், பணமும் எதைச் செய்தாவது ஈட்டலாம், ஆனால்  நிறைவும் மகிழ்வும் நம் அகமனத்துக்கு ஒருபோதும் வாய்க்காது. ஆகவேதான் பிரமிளின் வாழ்க்கையை ஒரு வறுமையான/துயரமான வாழ்வாகப் பலர் எழுதும்போது எனக்கு எரிச்சல் வருவதுண்டு. என்னைப் பொறுத்தவரை பிரமிள் எழுத்தில் ஒரு சக்கரவர்த்தியாக தனக்குள் வாழ்ந்து மடிந்திருப்பார் என்றே நம்புகிறேன். 



ப்படியான ஒரு நிறைவைக் கண்டடைந்ததால்தான் எல்லா வசதி வாய்ப்புக்களையும் விலக்கி வைத்து க.நா.சுப்பிரமணியம் எழுத்தில் தன்னை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக் கொண்டார். அதே நிறைவுதான் அசோகமித்திரனை ஜெமினி ஸ்டூடியோவில் இருந்து விலகச் செய்து போதிய வருமானம் இல்லாவிட்டாலும் முழுநேர எழுத்தாளராக்கியது. அந்த முழுமை அசோகமித்திரனுக்குத் தெரியும் என்பதால்தான் அவர் நாகேஸ்வரா பார்க்கில் இருந்து ஒரு பக்கம் ஏற்கனவே ஏதோ எழுதி நிரப்பப்பட்ட தாள்களில் தனது கதைகளைத் தொடர்ந்து எழுதவும் அவரைச் செய்திருக்கின்றது.

இதனால் பிரமிளோ, க.நா.சுவோ, அசோகமித்திரனோ தமது வாழ்வில் சலிப்பையோ, சோர்வையோ சந்தித்திருக்கமாட்டார்கள் என்றெல்லாம் எடுத்துக் கொள்ளத் தேவையில்லை. எப்படியெனினும் எழுத்துக்கு வெளியே வரும்போது இவற்றையெல்லாம் அனுபவிக்கத்தான் வேண்டும். ஆனால் அதைவிட எங்கே தங்களால் அடைக்கலம் அடைய முடியும் என்பதையும், எது தங்களுக்கு அர்த்தம் தருகின்றது என்பதையும் நன்கு அறிந்த படைப்பாளிகள் அவர்கள் என்பதைச் சுட்டவே அவர்களைக் குறிப்பிடுகின்றேன். இவ்வாறு ஒவ்வொரு கலைக்கும் பல்வேறு படைப்பாளிகள் தமிழில்  இருக்கின்றார்கள்.

இளையராஜாவிடம் பலர் எவ்வாறு இந்தப் பாடலை இவ்வாறு இசையமைக்க முடிந்தது என்க் கேட்கின்றபோது அவர் அநேகவேளைகளில் அது எனக்கே தெரியாது என்றோ இல்லை அவருக்குப் பிடித்த‌ கடவுளை நோக்கிக் கையைக் காட்டியோ பதிலளித்துவிடுவார். ஆனால் நமக்குத் தெரிவது அவர் இசையமைக்கும்போது அவ்வளவு நிறைவடைந்துவிடுகின்றார் என்பது. அந்த அனுபவத்தை எளிய வார்த்தைகளால் விபரிக்க அவருக்கு மொழி ஒருபோதும் கை கொடுப்பதில்லையென்றபோதும்! 

அவருக்கு அவரது ஆன்மீக விடுதலை, இசையாலே எப்போதோ கிடைத்துவிட்டது. அவர் பின்பற்றும் ரமணர் எல்லாம் அவருக்கு ஒர் அடையாளமே தவிர, அவரின் நிறைவும், கடவுளும், ஆன்மீகமும், இசையேதான். அந்த நிறைவை ஒவ்வொரு கலைகளிலும் ஈடுபடுவர்கள் உணர்வதால்தான் பொருள் புகழ் என்பவற்றுக்கப்பால் அவரவர் கலைகளில்/விருப்பங்களில் தோய்ந்து கிடக்கின்றார்கள். அது நம் பலருக்கு பைத்தியக்காரத்தனமாகவும், உலகோடு ஒத்தியங்காத முட்டாள்கள் எனவும் யோசிக்க வைக்கின்றது. இவ்வாறிருப்பவர்கள் எல்லோருமே இப்படித்தானா எனறு கேட்டால் இங்கேயும் போலிகளும், பாவனை காட்டுபவர்களும் இருக்கத்தான் செய்வார்கள். ஆனால் அவர்கள் நமக்கு முதன்மையானவர்கள் அல்ல. தன்னெஞ்சு உண்மை அறியும் என்று அவர்களை அவர்களின் மனச்சாட்சியோடு உரையாட மட்டும் சொல்லலாம்.  

இப்போது இதையெல்லாம் ஏன் பல்வேறு திசைகளில் எண்ணங்கள் சுழித்தோட‌ எழுதுகின்றேன் என யோசிக்கும்போது ஒரு படைப்பை மிகவும் குப்பையாக இருக்கின்றது எனச் சொல்லும் ஒருவருக்கு எப்படியான எதிர்வினை செய்வது என்பதன் நிமித்தமாகக் கூட இருக்கலாம். ஒருவர் ஒரு படைப்பை வாசித்து நிராகரிக்க அவருக்கு அனைத்து உரிமையும் இருக்கின்றது. ஒரு வாசிப்பு அல்லது விமர்சனம் நாம் எப்படி ஒரு படைப்பை விளங்கிக்கொள்கின்றோம் அல்லது மறுக்கின்றோம் என்ற புரிதலில் வரும்போது நாம் நம்மை அறிவதற்கான(வளர்வதற்கான/evolving) தருணங்களைத் தரும். அதுவே எம்மை அடுத்த கட்டங்களுக்கு நகர உதவி செய்யவும் கூடும். அவ்வாறு வாசித்து எழுதவும் செய்வதால் ஏதோ ஒருவகையில் சில நேரங்களிலாவது அந்த நிறைவை நான் அடைந்திருக்கின்றேன். மேலும் லியோ படத்துக்குப் பத்துப் பந்திகளில் கட்டுரை எழுதிவிட்டு  இன்னொரு முறை அதைப் பார்ப்பேன் எனச் சொல்பவரிடமும், நான் எழுத்தின் உன்னதத் தெறிப்புக்களை உணர்ந்த தமிழ் பிரபாவின் 'கோசலை' ரமணிச்சந்திரனின் நாவல் போல் இருக்கின்றது என்று இரண்டு வரிகளில் நிராகரித்துப் போகின்ற ஒருவரிடமும்  உரையாட முடியுமா என்பதில் தயக்கம் எனக்கு இருக்கின்றது. அதேவேளை லியோ இரண்டாம் முறை பார்க்கின்ற இரசனை உடையவரோடு உரையாடமாட்டேன்,  இலக்கியம் உள்வட்டத்துக்குரியது என்றெல்லாம் சொல்லி விலத்தவும் மாட்டேன்.

இப்போது இந்த (மானசீக) உரையாடல் கூட என்னை நானே அறிந்துகொள்ள முயற்சிக்கின்ற தருணங்கள்தான். எனவே எல்லோருக்கும் உரையாட அனைத்து வெளிகளும் திறந்திருக்கின்றன. ஆனால் ஒருபோதும் நிறைவைத் தராத ஒரு விடயத்தை பிறதுக்காய்/பிறருக்காய் செய்ய முயலாதீர்கள் என வேண்டுமானால் மெல்லிய குரலில் சொல்லிக் கொள்கின்றேன்.

****************

புகைப்படங்கள் : நன்றி - Google தேடல்

( Nov 28, 2023)

 

ஹென்றி மில்லரும், ஜூனும்..

Wednesday, February 28, 2024

 

ஹென்றி மில்லருக்கு இயந்திரத்தனமான அமெரிக்க வாழ்க்கை ஒரு கட்டத்தில் வெறுக்கின்றது. அவர் தனது வேலையைத் துறந்துவிட்டு பிரான்ஸுக்குப் போய் விடுகின்றார். அதன்பிறகு 10 வருடங்கள் அமெரிக்காவுக்குத் திரும்பாமல் பிரான்ஸில் இருக்கின்றார். ஐரோப்பாவைச் சூழ்ந்த 2ம் உலக மகாயுத்தம் அவரை மீண்டும் அமெரிக்காவுக்கு அனுப்பி வைக்கின்றது. ஹென்றி மில்லர் பிரான்ஸில் இருந்தபோதே அவரின் Tropic of Cancer மூலம் பிரபல்யமானவர்.  அமெரிக்காவில் இருந்தபோது எழுதத் தொடங்கியபோதும் அவருக்குத் தன் எழுத்தின் மேல் நம்பிக்கை வரவில்லை.

 

அதைப்போலவே மில்லர் எழுதிய இன்னொரு நாவல் Crazy Cock (originally titled Lovely Lesbians).  இந்த இரண்டு நாவல்களும் ஹென்றி மில்லர் இறந்ததன் பிறகே வெளி வந்திருந்தன. இந்த நாவல்கள் இரண்டும் குறித்த விபரங்கள் மிகுந்த சுவாரசியமானவை. ஹென்றி மில்லர் எழுத்தாளராக மாறவும், அதன் நிமித்தம் வந்த பிரபல்யத்துக்கும் ஜூன் மிகப்பெரும் காரணம் என்றாலும், ஜுனுக்குள் இருந்த அலைபாயும் மனதும் சுதந்திர உணர்வும் அவரை வாழ்வில் பல திசைகளுக்கு அலைக்கழித்தது. ஜூனுக்கு மில்லரோடு இருக்கும்போதே இன்னொரு பெண்ணோடு உறவிருந்தது. அவரை மில்லரோடு தங்கியிருந்த வீட்டுக்கு அழைத்து வந்து வாழவும் வைத்திருகின்றார். ஒருநாள் ஜூனும் அவரது காதலியும் மில்லருக்கு எதுவும் சொல்லாமல் பாரிஸிற்குப் பறந்து போயிருக்கின்றனர். தனது முழுநேர வேலையை விட்டுவிட்டு எழுத்தாளராகும் கனவோடு வறுமையோடு போராடிக் கொண்டிருந்த மில்லருக்கு இது பெரும் சரிவைக் கொணர்ந்திருந்தது. அந்த ஆற்றாமையையும், கோபத்தையும் கலந்து எழுதிய நாவல்தான் Crazy Cock. கிட்டத்தட்ட அவரது அமெரிக்க வாழ்வின் சுயசரிதைத் தன்மை எனலாம்.

 

ஜூனும் இல்லாது வறுமையின் நிமித்தம் அவரின் பெற்றோரோடு வாழ மில்லர் சென்றிருந்தபோதும் அவரது குடும்பம் முப்பதுகளில் இருந்த மில்லரை அவ்வளவாக ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. பின்னர் மில்லர் பிரான்சுக்குப் போய் வாழ்கின்றபோதே, இந்த இரண்டு நாவல்களையும் அமெரிக்காவில் இருந்த ஜூனிடம் கொடுத்துவிட்டுச் செல்கின்றார்.

 

பிரான்ஸ் வாழ்க்கையின்போது மில்லரின் முதல் நாவல் பிரசுரமாகி பிரபல்யம் அடைந்ததும், பல நாடுகளில் அது தடை செய்யப்பட்டதும் நாம் அறிந்ததே. இதன் பிறகான சில வருடங்களில் மில்லரும் ஜூனும் பிரிந்து விடுகின்றனர்.. ஜூனிடம் கொடுக்கப்பட்ட இந்த நாவல்களின் பிரதிகள் என்னவானது என்று அக்கறைப்படாது மில்லரும் அடுத்தடுத்த நாவல்களென எழுதத் தொடங்கிவிட்டார். மில்லரைப் பிரிந்து 15 வருடங்களின் பின் ஜூன் மீண்டும் மில்லரைத் தொடர்புகொள்கின்றார். ஜுன் ஒருகாலத்தில் தன் உடலை மூலதனமாக்கியவர் என்பதால் அவருக்கு உடலில் பல்வேறு பிரச்சினைகள் வரத்தொடங்கிவிட்டன. ஜூன் நடந்துகொண்டிருந்தபோது வீடொன்றின் மேல்மாடியில் இருந்து தூக்கியெறியப்பட்ட தொலைக்காட்சி பெட்டி அவரின் வீழ்ந்ததால் கிட்டத்தட்ட படுத்த படுக்கையாகிவிட்டார். அப்போது ஜூனின் நிலைகண்டு மில்லரே தனது நாவல்களை ஆய்வுசெய்யும் ஒரு குடும்பத்தை ஜூனைப் பராமரிக்க அனுப்பி வைக்கின்றார். அப்படிப் பராமரிக்கச் சென்ற  பெண்ணே இத்தனை வருடங்களுக்குப் பிறகும் ஜூன் மில்லரின் தொடக்க கால நாவல்களைப் பத்திரமாக வைத்திருப்பதைக் காண்கின்றார். ஆனால் ஜூனுக்கு அவற்றைக் கொடுக்க விரும்பமிருக்கவில்லை. ஏதோ ஒருவகையில் அந்த நாவல் பிரதி செய்யப்பட்டு அமெரிக்காவின் இன்னொரு கரையில்  வாழ்ந்து கொண்டிருந்த மில்லருக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டிருக்கின்றது.

 

தொலைந்து போனதாக நினைக்கப்பட்ட நாவல்களை கண்டெடுத்தவர் மகிழ்ந்தபோதும், மில்லர் அவ்வளவு மகிழவில்லை. அவர் இப்போது அமெரிக்காவிலும் நன்கு பிரபல்யம் அடைந்தவராகி விட்டார். நிறைய நாவல்களை எழுதிவிட்டார். அந்த நாவல்களில் இந்த முதல் நாவல்களின் தெறிப்புக்களையும் காணமுடியும். ஒருவகையில் இந்த இரு நாவல்களும் மில்லர் தனது பிற்கால நாவல்களை எழுதுவதற்கான பயிற்சிகள் எனக்கூட எடுத்துக் கொள்ளலாம். எனவே மில்லர் தான் இறக்கும்வரை இவையிரண்டும் வெளியிடக்கூடாதென அவரின் எழுத்துக்கள் அனைத்தையும் ஆவணப்படுத்திய பல்கலைக்கழகத்துக்கு அனுப்பி வைத்திருக்கின்றார்.

 

மில்லரின் மரணத்துக்குப் பிறகே இந்த நாவல்கள் பிரசுரமாயின.  Crazy Cockஇற்கு   அமெரிக்காவில் இரண்டாம் பெண்ணிய அலை எழுந்தபோது பெண்களின் பாலியலை வெளிப்படையாக எழுதிய எரிக்கா யுங் நல்லதொரு முன்னுரையை எழுதியுள்ளார். மில்லரின் அநேக நாவல்கள் தன் வரலாற்றுத்தன்மை உடையதென்பதால் அநேகமான அவரின் பாத்திரங்களோடு மில்லரின் தனிப்பட்ட வாழ்வு ஒப்பிடப்பட்டிருக்கின்றது. ஆனால் இயல்பில் மில்லர் வேறொருவர். மில்லரே, 'எனது மிருக நடத்தைகளை/இருண்ட பக்கங்களையே எனது நாவல்களில் எழுதியிருக்கின்றேன்' என்றிருக்கின்றார். 

 

எல்லோருக்கும் ஏதோ ஒரு வடிகால் வாழ்வின் அலைச்சல்களுக்குள் தேவைப்படுகின்றது. மில்லருக்கு அது எழுத்தாக இருந்திருக்கின்றது. ஒருவகையில் மில்லர் ஜூனை எப்படி விளங்கிக் கொள்வது என்று புரியாத விசித்திரத்தால்தான் அவரது பல்வேறு நாவல்களில் வெவ்வேறு பெயர்களில் ஜூனை மில்லர் கொண்டு வந்திருக்கின்றார். 'எழுத்தாளரை நேசிக்கும்போது அவரின் எழுத்தின் மூலம் நீங்கள் சாகாவரம் பெறுவீர்கள்' என்ற தேய்வழக்கை நாம் பல இடங்களில் வாசித்திருப்போம். ஆனால் மில்லரின் எழுத்துக்களின் மூலம் ஜூன் இப்போதும் நம்மிடையே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றார்.  

 

ஹெமிங்வே இப்படி பாரிஸில் வாழ்ந்த காலத்தில் அவரின் பிரசுரிக்காத கதைகள், இன்ன்பிற படைப்புக்களை சூட்கேஸில் வைத்து ஹெமிங்வேயின் மனைவி கொண்டுவரும்போது அது களவாடப்பட்டு தொலைந்து போகின்றது. அதைப்பற்றி சார்ள்ஸ் ப்யூகோவ்ஸ்கி கூட ஒரு கவிதை எழுதியிருக்கின்றார். ஆனால் மில்லருக்கு இந்த விடயத்தில் அதிஷ்டம் அவருடன் இருந்திருக்கின்றது. எனவேதான் ஜூன் தன்னைப் பற்றி மோசமாகச் சித்தரித்திருந்தாலும் அவரின் இறுதிக்காலம்வரை இவ்விரு நாவலைகளையும் பத்திரப்படுத்தி வைத்திருக்கின்றார். அது ஜூன், காலம் முழுக்க தன் மீது வைத்திருந்த மில்லரின் கனிவுக்கு கொடுத்த வெகுமதியாகக் கூட இருக்கலாம். 

 

*****************

 

(Nov 24, 2023)

 

நெப்போலியன் - இறுகப்பற்று - Pain Hustlers

Tuesday, December 26, 2023


1, நெப்போலியன்

 

மிகச் சாதாரண குடும்பத்தில் பிறந்த ஒருவர் பேரரசனாக வரமுடியும் என்று வரலாற்றில் நிரூபித்தவர் நெப்போலியன். பிரான்ஸை நேசித்தவர் என்பதால் அந்தப் பேரரசுக் கனவுக்காய் 61இற்கு மேற்பட்ட போர்களை நடத்தி மில்லியன்கணக்கில் சொந்த நாட்டு மக்களையே பலிகொடுத்தவர். வெளியில் போர்களை நடத்துவதில் பெருமிதம் கொண்ட நெப்போலியன் ஒரேயொருவருக்கு மட்டும் தலைகுனிந்தவர் என்றால் அது அவரின் மனைவியான ஜோஸப்பினுக்காய். அந்தக் காதலுக்காய் ஜோஸப்பினின் எல்லாப் பலவீனங்களையும் சக்கரவர்த்தியாக இருந்தபோதும் நெப்போலியன் மன்னித்தவர். இறுதிவரை ஜோஸப்பின் காதலில் திளைத்தவராக, அவரின் முன் தன் 'ஆண்மைத்தனத்தை' இழந்த ஒரு நல்ல மனிதராகவும் இருந்திருக்கின்றார்.

இத்தனைக்கும் ஜோஸப்பின், நெப்போலியன் ஆதரவளித்த புரட்சிப்படை, மன்னராட்சியை ஒழித்தபோது கொன்ற ஒருவரின் மனைவியாவார். ஜோஸப்பினுக்கு ஏற்கனவே இரண்டு பிள்ளைகள் இருந்தனர். நெப்போலியனைத் திருமணம் செய்தபின் ஜோஸப்பினால் குழந்தையொன்றைப் பெறமுடியாததே அவர்களின் விவாகரத்துக்கும் பின்னாளில் காரணமானது. எனினும் நெப்போலியன் வாட்டலூ போரில் தோற்று தனித்தீவுக்கு எக்ஸிலாகப்பட்டு இறந்தபோது அவர் இறுதியில் உச்சரித்தவை மூன்று சொற்கள்: பிரான்ஸ், இராணுவம், ஜோஸப்பின்!

பின்னர் வந்த ஹிட்லர் எப்படி இரஷ்யாவிற்குப் படையெடுத்து தன் படைபலத்தை இழந்தாரோ, அப்படியே நெப்போலியனுக்கும் கிடைத்த பெரும் அடி அவர் இரஷ்யாவுக்குப் படையெடுத்தபோதுதான். வோட்டலூ யுத்தம் நெப்போலியன் இறுதியில், தன்மானமாக தோற்றுப்பார்த்த ஒரு போரே தவிர நெப்போலியன் எப்போதோ இரஷ்யாப் படையெடுப்போடு தோற்கடிக்கப்பட்டுவிட்டார்.

இத்திரைப்படத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது இப்படி ஈசல்களைப் போல போர்க்களத்தில் இறப்பதற்கு ஆண்களை எது காலங்காலமாக வரலாற்றில் உந்தித்தள்ளிக் கொண்டிருக்கின்றது என்பதையே அதிகம் யோசித்தேன். வரலாற்றில் இருந்து ஆண்கள் எதையும் கற்றுக்கொள்ளாத முட்டாள்கள் என்பதே கசப்பான உண்மை.

நெப்போலியன் ஜோஸப்பின் காதலைப் பெறுவதற்காகத்தான் தன்னைத் தோற்காத வீரனாகக் காட்டப் போர்களை நடத்தினார் என்று சொல்பவர்களும் உண்டு. நெப்போலியன் நல்லதொரு காதலனாக ஜோஸப்பினுக்காய் இருந்து, இந்த நாடுகளைப் பிடிக்கும் போர்வெறியை மட்டும் கைவிட்டிருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருந்திருக்கும்; எத்தனை உயிர்கள் வரலாற்றில் காப்பாற்றப்பட்டிருக்கும்!

 


2. இறுகப்பற்று

 

'இறுகப்பற்று' நல்லதொரு படம். கதை/திரைக்கதை என்பவற்றில் சிறிதும் நம்பிக்கை வைக்காது அண்மைக்காலமாய் வந்து குவிந்து கொண்டிருக்கும் தமிழ்ப்படங்களைப் பார்த்து நொந்தவர்க்கு நான் சொல்வதன் அர்த்தம் புரியும். நேற்றுக் கூட ஒரு இயக்குநரில் நம்பிக்கை வைத்து தீபாவளிப் படத்தைத் தியேட்டரில் பார்க்கச் சென்றபோது உண்மையிலே வயிற்றைப் பிரட்டுவது போன்ற உணர்வே ஏற்பட்டது. நல்லவேளையாக அந்தப் பாவத்தை அதற்குப் பிறகு நள்ளிரவில் சைனீஸ் உணவகத்தில் சாப்பிட்ட உணவுகள் ஆற்றுப்படுத்தின. லியோ படத்தைப் பார்த்தபின் நண்பர்களிடம் எனக்கு வயதாகிவிட்டது போலும்; இந்தத் தலைமுறையினரின் விருப்புக்கு ஏற்றவனல்ல, நான் காலவதியாகிவிட்டேன் எனச் சொன்னபோது அவர்கள் மறுத்து 'உன் வயதல்ல, படந்தான் அவ்வளவு மோசம்' என்றார்கள். நேற்று ஜப்பானைப் பார்த்து நொந்தபோது, ஒரு நண்பர் சொன்னார், எமது தலைமுறைதான் ஒரளவு நல்ல படங்களையும், பாடல்களையும் கேட்ட கடைசித் தலைமுறையாக இருக்கும் போல என்று.

இல்லை, இன்னும் முற்றாக நம்பிக்கை இழக்கத் தேவையில்லை என்பதற்கான ஒரு மின்மினியாக இந்த 'இறுகப்பற்று'.


அதேவேளை ‘இறுகப்பற்றுன் அலைவரிசைக்குள் வரும் திரைப்படம் அல்ல என்பதையும் குறிப்பிட விழைகின்றேன். முக்கியமாக அந்த சைக்காலிஜிஸ்டை இறுதியில் ஓர் ஆணிடம் மண்டியிடும் விதமாக மாற்றிய விதம் எனக்கு உவப்பில்லாதது. மற்றவர்களின் மனங்களை ஆழப் புரிந்துகொள்ளும் ஒருவர் எத்தகைய vulnerable ஆக இருந்தாலும் அப்படி இருப்பதைப் பார்க்க சகிக்க முடியாதிருந்தது. நிச்ச்யம் அப்படி ஆளுமையுள்ள பெண் அதை வேறுவிதமாக அணுகியிருப்பார். என் பொருட்டு நீயும் சந்தோசமாக இல்லை. உன்னைப் பார்த்து என்னாலும் மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியவில்லை. இருவரின் அமைதியின் பொருட்டு வா வேண்டுமென்றால் விவாகரத்தைச் செய்து கொள்வோம் என்று அழைத்திருப்பார். ஏனெனில் அந்தப் பாத்திரம் மற்றவர்களுக்கு அதுதான் இறுதியான முயற்சியென அறிவுரை கூறுகின்றதல்லவா.


இணையின் தொலைபேசியை கள்ளமாய்ப் பார்ப்பது, அவன் பேசும் பள்ளித்தோழியின் மீது பொறாமை கொள்வதுதான் இயல்பானது என்று அந்தப் பாத்திரத்தையே சாகடித்திருக்கின்றார்கள். மேலும் விவாகரத்து விண்ணபிக்கப் போகும் அநேகமானவர்கள் பெரும்பாலும் விவாகரத்தைப் பெறுதலே நிகழ்கின்றன. ஏனென்றால் அந்த நிலைமைக்கு ஒருவர் போகின்றார் என்றால் அந்த மனவிரிசல் எளிதில் எதனாலுமே ஒட்டவைக்க முடியாது. ஆனால் இதில் அப்படி விவாகரத்துக்குப் போகும் இரண்டு இணைகளுமே இறுதியில் சுமுகமாய்த் தீர்வைக் கண்டு மனந் திருந்திவிடுகின்றன. இவ்வாறான பல காரணங்கள் இருப்பதால் இந்தப் படம் எனக்குரியதல்ல‌ (This is not my cup of tea) என்றுதான் கூறுவேன்.

ஆனாலும் இதன் திரைக்கதை தான் சொல்ல வந்த விடயத்தை கச்சிதமாகச் சொல்லிவிடுகின்றது. திரைக்கதைகளுக்கு நேரம் செலவிடும் பொறுமையற்றவர்கள் கத்திகளாலும் துப்பாக்கிகளாலும் வன்முறையை 'சாதாரணப்படுத்தும்' காலத்தில் இந்தப் படம் ஒரு முக்கிய வரவென்பேன். மேலும் 'OK கண்மணி' போன்று படம் முழுதும் living together இல் வாழ விரும்பும் பெண்ணை ஒவ்வொரு காட்சியிலும் 'முற்போக்குப் பாத்திரமாகக்' காட்டிவிட்டு இறுதியில் ஒரு சாதாரண பெண்ணைப் போல திருமணத்தில் சரணாகதியடைய வைக்கும் போலித்தனம் இதில் எதுவுமில்லை, எப்படி ஒரு பொதுமனம் பெரும்பாலும் விரும்புகின்றதோ அப்படியே இது காட்டியிருக்கின்றது. ஒருவகையில் இத்திரைப்படம் தான் எடுத்துக் கொண்ட கருத்துக்கு உண்மையாகவே இருந்தது போல எனக்குத் தோன்றியது. மற்றது இப்படி அங்கே சித்தரிக்கப்படும் விடயங்களை வெட்டியும் ஒட்டியும் உரையாடுகின்ற வெளியையும் இந்தப் படம் நமக்குத் தருகின்றது என்பதும் முக்கியம் என்பேன்.

 

 

3. Pain Hustlers


அனைத்து விடயங்களிலும் நல்லதும் இருக்கிறது கெட்டதும் இருக்கிறது. மேலும் நிறுவனமயப்பட்ட பெருநிறுவனங்கள் இந்த நல்லது கெட்டது என்பதில் அக்கறை கொள்வதைவிட அவை இலாபம் மீட்டலையே முதன்மையாகக் கொண்டிருக்கும். அதற்காக அது எந்த எல்லைவரையும் போகும், தன்னைச் சுற்றியிருப்பவர்களையும் பலி கொடுக்கும்.


Pharmaceutical companies இன் பெரும் வெறியையும் அதன் கொடூரமான அரசியல் முகத்தையும் The Constant Gardener என்ற நூலும், அந்த நூலை அடிப்படையாக வைத்து எடுக்கப்பட்ட திரைப்படமும் நமக்குக் கடந்தகாலத்தில் நினைவூட்டியது. அவ்வாறு சில வருடங்களுக்கு முன் இந்திய வம்சாவளியைச் சேர்ந்த ஜோன் கபூர் இப்படியொரு pharmaceutical entrepreneur ஆகி, பில்லியனாராக மாறிய கதையை நாம் சிலவேளைகளில் அறிந்திருப்போம். அவரது மனைவி புற்றுநோயால் இறக்க, புற்றுநோயுக்கு வலிநிவாரணியாக fentanyl ஐ நோயாளிகளுக்கு மருத்துவர்களால் பரிந்துரைக்கச் செய்து, பலரின் மரணங்களுக்கும், உடல் பக்கவிளைவுகளுக்கும் காரணமானவர் என்று கபூர் பின்னர் கைதுசெய்யப்பட்டவர். அவரும், அவரைச் சுற்றியுள்ளவர்களும் கைது செய்யப்பட்டு, சிறைக்குள் அடைக்கப்பட்டாலும், ஐந்தரை வருட சிறைத்தண்டனை கொடுக்கப்பட்ட கபூர் இரண்டரை வருடங்களிலேயே வெளியில் வந்துவிட்டார்.

இவ்வாறுதான் தம் நுகர்வுக்கும் இடாம்பீக வாழ்வுக்குமாய் ஒரு உலகம், விளிம்புநிலை மனிதர்களை பலிவாங்கியபடி நகர்ந்தபடியே இருக்கும். அது முன்னரும் நிகழ்ந்தது. இப்போதும் நிகழ்கிறது. இனியும் நிகழும். இந்த ஜோன் கபூரின் வாழ்க்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டு இப்போது 'Pain Hustlers' என்று ஒரு திரைப்படம் வந்திருக்கின்றது. அதை பணநுகர்வுக்குள் சிக்கிவிட்ட ஒரு வறிய அபலைப் பெண், பின் உண்மை நிலவரம் அறிந்து அறத்தின் பக்கம் நிற்பதினூடாக தன்னைச் சரிசெய்வதை திரைக்கதையினூடு நகர்த்திச் சென்றிருக்கின்றார்கள்.


******************


(2023)


கார்காலக் குறிப்புகள் - 28

Friday, December 08, 2023

 

சூனியம்
************


சில மாதங்களுக்கு முன் மட்டக்களப்புக்குப் போனதும் அங்கே நடந்தது பற்றியும் ஏற்கனவே இங்கே எழுதியிருக்கின்றேன். அப்போது நடந்த ஒரு சம்பவம் இது. யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்து மட்டக்களப்புக்கு வடகோவையார் அரச போக்குவரத்து பேரூந்தில் வந்து கொண்டிருந்தார். நீண்ட பயணங்களின்போது அவ்வப்போது சில இடங்களில் பயணிகள் தேநீர் குடிக்க/கழிவறைகளை உபயோகிக்க என நிறுத்துவது வழமைதானே. பஸ்சில் வந்த மற்றப் பயணிகளை விட தான் வித்தியாசமானவர் என்று நிரூபிக்க இவர் முதலில் தேநீரை ஆறுதலாக உருசித்துக் குடித்துவிட்டு washroom இற்குப் போயிருக்கின்றார். அந்த இடைவெளிக்குள் பஸ்ஸை எடுத்துக் கொண்டு போய் விட்டனர்.

இவர் ஐயோ ஐயோ என்னை விட்டிட்டுப் போட்டாங்களே' என்று கத்தியது கொழும்பில் இருந்து மட்டுநகருக்கு ரெயினில் வந்து கொண்டிருந்த எனக்கே கேட்டது. அதுவரைக்கும் அப்படி என்ன விடுப்புப் பார்த்துக் கொண்டு நின்றனீர்கள் என்று கேட்டேன். இல்லையடா அந்த கடைக்காரப் பெண்ணோடு கதைத்துக் கொண்டு நின்றதில் நேரம் வழுக்கிக் கொண்டு போனது தெரியவில்லை என்றார் கவித்துவமாக. உங்களோடு இதுதான் தொல்லை. இந்த அவமானங்களை எல்லாம் தாங்க முடியாதென்றுதான் அன்ரி உங்களோடு வெளியிடங்களுக்கு வர விரும்புவதில்லை எனச் சொன்னேன்.

நல்லவேளையாக அந்தக் கடைக்காரப் பெண்ணிடம் பஸ்காரர்களின் தொலைபேசி இலக்கம் இருந்திருக்கின்றது. அவர்களை இடைநடுவில் நிற்கச் சொல்லிவிட்டு, இவரை ஓட்டோவில் ஏற்றி அனுப்ப அவர் முயற்சித்திருக்கின்றார். ஆனால் அந்த நேரத்தில் எந்த ஓட்டோவும் அகப்படவில்லை. அதிஷ்டவசமாக அந்தக் கடைக்கு ஒரு பெண் அப்போது ஸ்கூட்டரில் வந்திருக்கின்றார். கடைக்காரப் பெண் அந்த ஸ்கூட்டரில் இவரை இழுத்துக் கொண்டு வந்து பஸ்சில் ஏற்றியிருக்கின்றார். முகநூலில் கிடைக்கும் சந்தர்ப்பங்களில் எல்லாம் பெண்களை நக்கலும் நளினமும் செய்யும் உங்களுக்கு கடைசியில் ஆபத்தில் உதவுவது அவர்கள்தான் என்ற உண்மையை உணர்ந்து இனியாவது அமைதியாக இருங்களெனச் சொன்னேன்.

இந்தச் சம்பவத்தை எனக்கு வடகோவையார் சொன்னபோது, நான் இவ்வளவு சொன்னதன்பிறகும் அவர் எதையும் பேசாதிருந்தார். மட்டக்களப்பார் வைக்கும் சூனியத்தை இப்போதும் ஏதேனும் ஒழுங்கைகளில் சூனியம் வைத்த பொருட்களின் மிச்சத்தில் பார்க்கமுடியும் என்று என் மட்டுநகர் கிரஷ் சொல்வார்; ஆனால் யாழ்ப்பாணிகள் மனதுக்குள்ளேயே சூனியம் வைப்பதில் வித்தகர்கள். அதை எளிதாக அறியவும் முடியாது. இப்படி நான் கூடக் கதைத்ததால் விதானையார் என்ன சூனியம் மனதுக்குள் எனக்கு வைக்கின்றாரோ என்ற அச்சம் வந்தது.
'ஒன்றுமில்லையடா' என்று சொன்னாலும் அவர் வைத்த சூனியம் பிறகு பலித்துவிட்டது. அந்த 'ஒரு பொல்லாப்புமில்லை' என்பதுதான் யாழ்ப்பாணிகளின் சூனியத்தின் கடவுச்சொல்!

00000000

மட்டக்களப்பில் இருந்து புறப்படும்போது அவர் யாழுக்கு அரச பேரூந்தும் (இரவில் அரச பேருந்துகள் அவ்வளவு நீண்ட தூரத்துக்குப் போவதில்லையென அதுவரைக்கும் நினைத்தேன்), நான் கொழும்புக்கு தனியார் பேரூந்தும் எடுப்பதாக இருந்தது. இரண்டும் இரவில் 9 மணியளவில் புறப்படுவதாக இருந்தது. அது மட்டுநகரிலிருந்து புறப்பட்டாலும், நாங்கள் நிற்கும் ஊறணியைத் தாண்டித்தான் போகும். எனவே ஊறணியில் இருந்தே பஸ்களை எடுப்போம் என வடகோவையாரிடம் சொன்னேன்.

அவரோ, 'இல்லையடா இடைநடுவில் நாங்கள் நின்றால் எங்களை விட்டிட்டுப் போய்விடுங்கள் என்று நெஞ்சு பதைபதைக்கும் நேரே மட்டுநகர் பஸ் நிலையத்துக்கே போவோம்' என்றார்.
ஓட்டோவில் போகும்போது ஓட்டோக்கார இளைஞன் யாழ்ப்பாணத்தில் ஒரு ஊரைச் சேர்ந்தவர் என்றாலும், ஒரு யாழ்ப்பாணத்துக்காரரின் கடையில் முறுக்கு,கயூ, வாங்க நின்றபோது தன் சொந்த ஊரையே பயங்கரமாக நக்கலடித்துக் கொண்டு வந்தபடி இருந்தார். அந்தக் கடையை நடத்துபவரே, கொழும்புக்கான தனியார் பஸ்களையும் நடத்திக் கொண்டிருந்தார்.

'இவங்கள் யாழ்ப்பாணத்தில் சனத்தை ஏமாற்ற முடியாது என்று இந்த அப்பாவி மட்டக்களப்பாரை இங்கே வந்து ஏமாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றாங்கள்' என்ற அந்த இளைஞனிடம், 'நீங்களும் இந்தக் கடைக்காரின் ஊர் என்றாலும் யாழ்ப்பாணிகளின் உண்மை முகத்தைச் சொல்லும் உங்களை எனக்கு நிறையப் பிடித்திருக்கிறது' என்றேன். அந்த சமயத்தில் யாழ்ப்பாணிகளின் புகழ் பாடும் வடகோவையாரின் முகம் எப்படி மாறியிருக்கும் என்று நான் ஏறெடுத்தும் பார்க்கவில்லை. ஆனால் அப்போதும் எனக்குச் சூனியம் வைக்கப்பட்டது விட்டது என்பதை நான் அறியவில்லை.

வடகோவையார் என்னை தனியார் பேரூந்து தொடங்கும் இடத்தில் விட்டுவிட்டு தனது பஸ்சில் ஏறப் புறப்பட்டார். அந்த நேரத்தில் ஒரு தனியார் பேரூந்து கொழும்புக்குப் புறப்பட்டுப் போனதை ஓட்டோவில் இருந்தபோது கண்டேன். பஸ் நிலையத்தில் இருந்தவரிடம் இது பற்றிக் கேட்டபோது, இன்னும் ஒரு பஸ் இருக்கிறது, அதுதான் உங்கள் பஸ், கவலைப்படத் தேவையில்லை என்றார். அன்று ஏதோ சிஎஸ்கே விளையாடும் ஐபில் ஆட்டமொன்று போய்க்கொண்டிருந்தது. அதைக் கொஞ்ச நேரம் என் அலைபேசியில் பார்த்துவிட்டு, நான் நிமிர்ந்தால் மேலும் 2 பஸ்கள் கொழும்பு போவதற்காக வந்து நின்றன. பரவாயில்லையே யாழ்ப்பாணத்துக்காரர் தினம் மூன்று பஸ்கள் மட்டக்களப்பில் இருந்து கொழும்புக்கு விடுகின்றாரே என்று நினைத்துக் கொண்டு பஸ்சினுள் ஏறப் போனேன். முதல் பஸ்சில் என் பெயரைக் காணவில்லை என்றனர். ஓ, மற்ற பஸ்தான் என்னுடையது என்று தள்ளி நிறுத்திவிட்டிருந்த மற்ற பஸ்சினுள் ஏறப்போக அதிலும் என் பெயர் இருக்கவில்லை.

என்ன கஷ்டகாலமடா என அவர்களின் சிறைக்கூட்டு அலுவலகத்தில் நின்று கேட்டபோது, அவர்களும் இருக்கும் பதிவேடுகள் எல்லாவற்றையும் புரட்டிப் புரட்டிப் பார்த்துவிட்டு உங்களின் பஸ் ஏற்கனவே போய்விட்டது என்றார்கள். வடகோவையார் வைத்த சூனியம் பலித்துவிட்டதென்று மனதுக்குள் என்னை நானே திட்டிக் கொண்டு என்ன செய்வது என்று யோசித்தபோது ஒரு புதிய தொலைபேசி இலக்கத்தில் அழைப்பு வந்தது.

நாங்கள் ஊறணியில் நிற்கின்றோம், எங்கே உங்களைக் காணவில்லை என்று கேட்டனர்.

நான் ஊறணியில் ஏறுவதாய்ச் சொன்னதை மறந்து டவுணுக்குப் போய் ஏறப்போனதிற்கு, யாழ்ப்பாணத்தார் வைத்த சூனியத்தை விட வேறு எது காரணமாகப் போகின்றது. எனக்கு வந்த விசருக்கு, நான் நாளைக்கு வாறன் என்று அவர்களுக்குச் சொல்லிவிட்டேன். இன்னும் 2 பஸ்கள் போவதற்கு நிற்கின்றன, ஒரு இடம் கிடைக்காதா என்ற நினைப்பில் அப்படிச் சொன்னேன். இந்த இரண்டு பஸ்சில் ஏதேனும் ஓரிடம் தாருங்களெனக் கெஞ்சியபோதும் எல்லா இருக்கைகளும் பதிவு செய்யப்பட்டு விட்டன எனக் கையை விரித்தனர்.

இறுதியில் இரக்கப்பட்டு எவருமே இருக்கமுடியாது சும்மா விடப்படும் கடைசி 'துள்ளிக் குலுங்கும்' இருக்கைகளில் ஒன்றைத் தந்தார்கள். வடகோவையாரைத் திட்டிக் கொண்டு அதில் ஏறும்போதுதான், நான் எனக்குள் வைத்த சூனியம் நன்கு வேலை செய்து கொள்ளத் தொடங்கியது. என்னைப் போலவன்றி கடைசி நேரத்தில் கொழும்புக்குப் போவதற்காக தமிழ்நாட்டிலிருந்து இலங்கைக்கு வந்திருந்த மூன்று பெண்கள் கடைசி இருக்கையில் (5 இருக்கைகள்?) வந்து அமர்ந்தார்கள். என் பயணம் இனிமையாக அவர்களின் கொஞ்சும் தமிழ் பேச்சைக் கேட்பதில் தொடங்கியது.

எனக்கு ரிக்கெட் தந்தவர், இந்த பஸ்சும் நீங்கள் பதிவு செய்து ஏற்கனவே புறப்பட்ட பஸ்சும் அரைவாசித் தூரத்தில் ஒரேயிடத்தில் நின்று ஓய்வெடுக்கும். அப்போது நீங்கள் அந்த பஸ்சினுள் ஏறிக் கொள்ளுங்கள், வசதியான இருக்கை கிடைக்கும் என்றார்.

அவர் சொன்னதுமாதிரி, பயணத்தின் அரைவாசித் தூரத்தில் இந்த பஸ்கள் சந்தித்துக் கொண்டன. எங்கள் பஸ்ஸடியில் வந்து நின்று என் பெயரைக் கூப்பிட்டு அங்கே வாருங்கள் வாருங்களென ஒருவர் அழைத்தார். நானோ இதுவே நன்றாக இருக்கிறது, இப்படியே கொழும்பு வந்து சேர்கின்றேன் என்று அடம்பிடித்து அவரது அழைப்பை நிராகரித்தேன்.

'என்னடா நல்ல வசதியான இருக்கை இருக்கின்றதெனக் கூப்பிட்டும், இவன் வரமாட்டான் என்று அடம்பிடிக்கின்றானே என்று அவருக்குச் சரியான குழப்பம். 'கனடாக்காரர்கள் எல்லாம் புத்தி பேதலித்தவர்கள் போல, அதுதான் இப்போது இலங்கையிலிருந்து சனம் எல்லாம் கனடாவுக்குப் போகிறது' என்று எள்ளல் செய்யும் மட்டுநகர் நண்பனைப் போல அவரும் நினைத்திருக்கலாம்.

ஆனால் அவருக்குத் தெரியாதது: நான் வடகோவையார் வைத்த யாழ்ப்பாணத்துச் சூனியத்தை எப்படிச் சூதனமாக எதிர் சூனியம் வைத்து முறியடித்தேன் என்பது.

*********************


(செப்ரெம்பர், 2023)

மெக்ஸிக்கோ வாசிப்பனுவம்

Saturday, December 02, 2023

 

-சுகிர்தா இனியா

 

நாவல் : மெக்ஸிக்கோ

நாவலாசிரியர் : இளங்கோ

 

ளங்கோவின் மெக்ஸிக்கோ தான் எனது சிறிது கால வாசிப்பு இடைவெளிக்குப் பிறகு நான் முழுவதுமாக படித்து முடித்த நாவல். இளங்கோவின் எழுத்தின் மீது எனக்கு அதீத ஒட்டுதல் உண்டு. காரணம் என்னால் பத்திக்கு பத்தி தொடர்புபடுத்தி பார்த்துக் கொள்ளக்கூடிய எழுத்தாக அவருடைய எழுத்து இருக்கிறது. ஒரு நாள் எதேச்சையாக முகப்புத்தகத்தில் அவருடைய பதிவு ஒன்றைப் பார்த்தும், அட நம்மைப் போல ஒருவர் என்று தோன்றியதும் அவருடைய பதிவிற்கு பின்னூட்டம் இட்டேன். நட்பு அழைப்பும் கொடுத்தேன். அப்போது அவரைக் குறித்து எனக்கு எதுவுமே தெரியாது. பிறகு அவருடைய பதிவுகளை தொடர்ந்து வாசித்து வந்தேன். அதற்கு பிறகு தான் அவர் நாவலாசிரியர், சிறுகதையாளர், இன்ன பிற திறமையாளர் என்று அறிந்து கொண்டேன். அப்படி அறிந்து கொண்ட பிறகு அவருக்காக மகிழ்ச்சியடைகிறேன்.

 


இளங்கோவின் எழுத்தில் தொனிக்கும் ஒரு aloofness/solitary nature என்னைக் கவர்ந்திழுக்கும் அம்சங்களில் ஒன்று. மெக்ஸிக்கோவில் அவரது முக்கியக் கதாப்பாத்திரம் இத்தகைய குணாம்சம் வாய்ந்தவராகவும், தன்னையே introspect செய்து கொள்பவராகவும், தனது குறைபாடுகளை எந்தப் பூச்சும் இல்லாமல் வெளிப்படுத்துபவராகவும், அவை விமர்சிக்கப்படும்போது அதில் உண்மை புலப்பட்டால் அதை மனதார ஏற்றுக்கொள்பவராகவும் என அவர் அதை படைத்திருந்த விதம் எனக்கு மிகப் பிடித்திருந்தது. இது எப்படியென்றால் கையால் செய்யப்பட்ட மட்பாண்டங்களோ அல்லது நெசவுத் துணியோ ஏதாவது ஒரு இடத்தில் பிசகி இருக்கும். அதன் தனித்தன்மை அது தான். அப்படியான ஒரு ஹாண்ட்மேட் கதாப்பாத்திரம் இது.

 

//விலக்கப்பட்டவர்களையும் விசித்திரமானவர்களையும் பற்றி அக்கறைப்படுவதற்கும் இந்த உலகில் ஒரு சிலராவது இருக்கின்றார்கள்.//

 

முதல் அத்தியாயத்தில் இந்த வரிகளைப் படித்தபோதே இந்தக் கதாப்பாத்திரத்தின் மீது ஒரு ஒட்டுதலும் பரிவும் வந்தது. இப்படி என்னை இறுகப்பற்றிய பத்திகள் இந்த நாவலில் ஏராளம் உள்ளன. அவற்றில் சில பத்திகளை இங்கே குறிப்பிட விரும்புகிறேன்.

 

//இந்த நள்ளிரவு தாண்டிய பொழுது, ஏன் என்னை இப்படி வெறித்து வெறித்துப் பார்க்கிறது? மழையின் சாரலிற்குள் நுழைந்து என் சோகத் துளிகளைக் கரைக்க வேண்டுமென விம்முகிறது நெஞ்சு. சனங்கள் நிரம்பித் ததும்பும் இப்பெரு நகரத்தில் யாருமேயற்ற ஒருவனாய் உணர்வது

எவ்வளவு கொடுமை. தனிமையின் கனந்தாங்காது என்னைப் போல யாரேனும் ஒருவர் தூக்கந் தொலைத்து பல்கணியில் நிற்கவும் கூடுமோ? // 

 

இந்தப் பத்தியை உறக்கம் தொலைந்து வெறுமையான இரவின் பிடியில் தன்னந்தனியாக நின்று சலித்த ஒவ்வொருவராலும் தொடர்புபடுத்திப் பார்த்துக்கொள்ள முடியும். நம்மைப் போல இந்த அகால இரவில் யாரேனும் விதானத்தை வெறித்துப் பார்த்தபடி கிடப்பார்களோ அல்லது மொட்டைமாடியில் வான்நோக்கிப் படுத்துக்கொண்டு சூனியத்துள் வெறிப்பார்களோ என்றும் நாம் தனிமையில் நெட்டித் தள்ளிய இரவுகள் நம் நினைவில் ஊசலாடும்.

 

//ஒரு உண்மையை உணர்ந்தேன்.

இந்த உலகிற்கு நான் தனித்தே வந்தேன். மரணிக்கும் போதும்  தனித்தே போகப்போகின்றேன். இடையில் மட்டும் ஏன்

மற்றொருவர் எப்போதும் தொடர்ந்து என்னோடு வரவேண்டும் என நினைக்க வேண்டும் என்றுணர்ந்த கணம்என்றாள்..//

 

இந்த தத்துவார்த்த பத்தி அவரது காதலி சொல்வது போல வரும். இந்த உண்மை நமக்கு தெரிந்தே இருந்தாலும் கூட நாம் சமயங்களில் இம்மைக்கும் எம்மைக்கும் என்று உருகிவிடுவோம். அப்படி உணர்ச்சிவயப்படும்போது இப்படியான உரையாடல்கள் நம்மை நிதானிக்கவும், சமநிலைப்படுத்தவும் செய்யும்.

 

// ஒவ்வொருமுறையும் இப்படிச் சோர்ந்துபோகும்போது, என்ன காரணம் என வினாவாமலே யாரேனும் ஒருவர் வந்து அணைத்துக் கதகதப்பாக்கினால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்குமென நினைத்துக்கொண்டு அவள் உடல்சூட்டில் ஒரு பூனைக்குட்டியைப் போல சுருண்டுகொண்டேன். இந்த உலகில் அனைவராலும் கைவிடப்பட்டு இனி எதுவுமேயில்லை என்ற விரக்தியில் நிற்கும் ஒருவருக்கு ஒரேயொரு அணைப்புப் போதும். அது கொடுக்கும் கதகதப்பில் வாழ்வதற்கான நம்பிக்கை மீண்டும் துளிர்க்கும்.//

 

தனியாக இயங்குபவள் தனிமையை விரும்புபவள் நான் என்றாலும், சமயங்களில் உள்ளிருந்து உதறும் குளிர் போல சமநிலை குலையும்போது, சிந்தையின் பிடியிலிருந்து விடுவித்துக் கொண்டு மண் வீழும் மலர் போல இன்னொருவருக்குள் சரணடைய வேண்டும் என்று நான் நினைத்திருக்கிறேன்.

 

// எத்தனையோ தவறுகளைச் செய்திருந்தாலும் இன்னொருவர் தரும் நேசமும் அரவணைப்பும் ஒரு பாவமன்னிப்பைப் போல நம்மை மீண்டும் மனிதர்களாக்கி விடுகின்றது.//

 

அன்புக்கு அந்த வல்லமை உண்டு இல்லையா என்று தோன்றியது.

 

// பயணங்களின்போதுதான் மனிதர்கள் எப்படி மாறிப்போய் விடுகின்றார்கள். எல்லாவற்றையும் புறப்படும் இருப்பிடங்களில் விட்டுவிட்டு, அசலான முகங்களோடு வலம் வரத் தொடங்குகின்றார்கள். தாங்கள் சந்திக்கும் மனிதர்களிடம் எல்லாம் தம்மை இயல்பாகத் திறந்து காட்டவும் செய்கின்றார்கள். நான் நின்ற விடுதியில் நான் பல்வேறு விசித்திரமானவர்களைச் சந்திக்க முடிந்தது.//

 

இதை நானும் கவனித்திருக்கிறேன். தனித்துப் பயணிக்கும்போது எனக்கு ஒரு உதவி தேவை என்று யாரிடமும் கேட்கத் தயங்கியதில்லை. பயணிகளிடம் எல்லோருமே வாஞ்சையாகத்தான் இருக்கிறார்கள். என்ன செய்தாலும் பயணிகளுக்கு 'பயணிகள்' என்ற சலுகை கிடைக்கிறது. ஒரு பயணி ஒரு இடத்தில் வழமைக்கு மாறாக ஏதாவது செய்துவிட்டாலும், பாவம் வெளியூர்க்காரங்க அவங்களுக்கு தெரியாது என்று மன்னிக்கவும் தயாராகவே மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். நம் மீது பிம்பங்கள் இல்லாதபோது, நமக்கு இன்னொருவர் மீது எந்த பிம்பமும் இல்லாதபோது, இயல்பாக இருப்பது சாத்தியமாகிறது என்று நினைக்கிறேன்.

 

இப்படி சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். நான் வாசித்து நெகிழ்ந்த இன்னொரு முக்கியமான உரையாடலும் இருக்கிறது. அதை இங்கே இணைத்தால் இந்தப் பதிவு மிக நீளமாகப் போகும் என்பதால் வேண்டாம் என்று விடுகிறேன்.

 

மெக்ஸிக்கோ நாவலை துவங்கியவுடன் சரசரவென வாசிக்கத் துவங்கிய நான் 32 ஆம் அத்தியாயம் 'மனம் பிறழ்ந்தவனின் குறிப்புகள்' வந்தபோது சற்று விளங்க முடியாமல் அங்கேயே தேங்கி நின்றேன். வாசனையைப் பற்றி வந்து கொண்டிருந்த எறும்பொன்று திடீரென்று ஏற்பட்ட தடங்கலால் தடுமாறி நிலைகுலைவது போன்ற தடுமாற்றம் அது. சிறு இடைவெளிக்குப் பிறகு மீண்டும் அங்கிருந்து எனது வாசிப்பைத் துவங்கியபோது எனக்கு அந்த சரடு பிடிபட்டது. அந்த வாசிப்பு இடைவெளி எனக்கு அவசியமானதாகவும், ஒரு புதிய கண்ணோட்டத்தில் இந்த நாவலை வாசிக்கும் அனுபவத்தையும் கொடுத்தது. உண்மையைச் சொன்னால் இந்த 'மனம் பிறழ்ந்தவனின் குறிப்புகள்' வாசிக்கும்போது நான் உணர்ச்சி வயப்பட்டேன். இந்தப் பகுதி எனக்கு மிகவும் ஆத்மார்த்தமாகப் பட்டது. இதோ இவனை எனக்குத் தெரியும் என்று திரும்ப திரும்ப என் மனம் அடித்துக் கொண்டது. இந்த உணர்வு எனக்குப் புரிகிறது. ஆமாம் புரிகிறது என்று என் மனம் திரும்பத் திரும்ப சொல்லிக் கொண்டது.

 

கதையின் முடிவு எதிர்பார்க்காத முடிவு என்றாலும்  ஒரு வாழ்வனுபவத்தைப் போல மிக இயல்பான முடிவாகவே இருந்தது.

 

தொடர்ந்த வாசிப்பாலும், நேர்மையான உரையாடல்கள் மூலமும் நம்மை நாமே உள் ஆய்வுக்கு உட்படுத்திக் கொள்வது அவசியம். நேர்மையான உள் ஆய்வுதான் நம்மை நாம் மேம்படுத்திக் கொள்ள உதவும். நமக்குள் தான் எத்தனை எத்தனை நிறங்கள் இருக்கின்றன என உரையாடல்களும், வாசிப்பும் நமக்கு காட்டிக் கொடுக்கும். இப்படித்தான் என்னையே அடையாளம் காட்டக் கூடியதாக, தொடர்புபடுத்திப் பார்த்துக்கொள்ளக் கூடியதாக, ஆத்மார்த்தமான உணர்வைக் கொடுக்க கூடியதாக எனக்கு மெக்ஸிக்கோ வாசிப்பனுபவம் இருந்தது.


 ***************


நன்றி: சுகிர்தா இனியா

https://www.facebook.com/photo?fbid=199156269864891&set=a.104123939368125

சட்டகங்களுக்கு அப்பால் மிஞ்சுபவை

Monday, November 13, 2023

 

Dead Poets Society  திரைப்படத்தில் ஆசிரியரான ரொபின் வில்லியம்ஸ் தனது மாணவர்களுக்கு ஏற்கனவே அந்தப் பாடசாலையில் படித்தவர்களின் கறுப்பு-வெள்ளைப் புகைப்படங்களை ஓரிடத்தில் காட்டுவார். இவர்கள் உங்களைப் போல இதே பாடசாலையில் 30 வருடங்களுக்கு முன்னர் படித்தவர்கள். என்னதான் முயன்றாலும் இறுதியில் இறப்பென்பது இவர்களைப் போன்று உங்களுக்கும் உறுதியானது. நீங்கள் இதற்கிடையில் எப்படி உங்களுக்கு விரும்பிய மாதிரி வாழப் போகின்றீர்கள் என்பதுதான் முக்கிய கேள்வி. ஆகவே உங்களது கற்பனைகளை, விருப்பங்களை ஒருபோதும் சமரசம் செய்யாதிருங்கள் என வில்லியம்ஸ் சொல்வார். அதற்கேற்ப கவிதைகளைப் பற்றிக் கற்பிக்கும்போது பாடப்புத்தகத்தில் இருக்கும் கலாநிதி ஒருவர் எழுதிய முன்னுரையை கிழித்துவிடுங்கள் எனச் சொல்லி குப்பைக்கூடையை ஒவ்வொரு மாணவரிடம் நீட்டியபடி போவார்.


மாணவர்கள் தமது ஆசிரியரின், மாணவ காலத்தை பழைய Year Book ஊடு கண்டுபிடிக்கும்போது, அவர் இரகசியமாக Dead Poets Society என்ற பெயரில் நடத்திய இலக்கியக் குழுவைக் கண்டுபிடிக்கின்றனர். அந்தக் குழுவின் கூட்டங்களை எப்படி கடந்தகாலத்தில் தேரோவின் 'நான் காட்டுக்குள் போனேன், ஏனென்றால் நான் உள்ளுணர்வோடு வாழ விரும்பினேன். வாழ்க்கையை அதன் (என்பு) மச்சை வரை உறிஞ்சி ஆழமாக வாழ விரும்பினேன்' எனச் சொல்லித் தொடங்குவார்களோ அப்படி இந்த மாணவர்களும் சொல்லி உற்சாகத்துடன் கவிதைகளைக் கொண்டாடத் தொடங்குகின்றார்கள். இப்படி Dead Poets Society என்ற பெயரை வைத்து கவிதைகளை ஆராதித்ததுமாதிரி, ரொபர்தோ பொலானோவின் நாவலான Salvage Detectives பதின்மர்கள் தொடங்கும் கவிதைக்குழுவின் பெயர் Visceral Realists என்பது நமக்கு நினைவுக்கு வரலாம்.


வ்வொருவருக்கும் வாழ்வைத் தேர்ந்தெடுக்கும் சுதந்திரம் இருந்தாலும், நாளாந்த வாழ்க்கை என்பது பெரும்பாடாக அலைய வைக்கின்றது. கிருஷ்ணன் நம்பி 60களில் எழுதிய கதையான 'தங்க ஒரு..' வில் வருகின்றவன் ஒரு வீட்டை வாடகைக்குத் தேடி அலைகின்றான. கிராமத்திலிருக்கும் அவனது மனைவியும், குழந்தையும் இவனோடு சேரந்து வாழ நகரத்துக்கு வர விரும்புகின்றார்கள். வாரத்துக்கு இரண்டு மூன்று கடிதங்கள் எப்போது நாங்கள் வருவதென மனைவி கேட்டபடி இருக்கின்றாள். இவனின் குமாஸ்தா வேலையில் வரும் சம்பளத்தில் ஒரு உரிய வாடகை வீட்டைக் கண்டுபிடிக்க முடியாதிருக்கின்றது.

அப்போதுதான் 'ஒரு காலணிக்குள் வாழும்' ஒரு மனிதனை தேனாம்பட்டையில் இவன் சந்திக்கின்றான். அந்தக் குள்ள மனிதன் ஒரு காலத்தில் பொலிஸாக இருந்தவன். அவன் நகரம் கொடுக்கும் நெருக்கடிகளால் சிறிது சிறிதாக குள்ளமாகி, அவனின் பொலிஸ் காலணிக்குள்ளேயே குடும்பத்துடன் வாழ்கின்ற ஒருவனாக மாறிவிட்டான் என்று அந்தக் கதை நீளும்.

மனிதர்களுக்கு இந்த வாழ்க்கை கொடுக்கும் நெருக்கடிகளால் எவ்வாறெல்லாம் மனிதன் பரிமாணம் அடைகின்றான் என்பதுதான் கதை. அதில் ஓரிடத்தில் 'எதையும் கடைசி வரைத் தெரிந்து கொள்ளும் அக்கறை உள்ளவளாயிற்றே நீ. ஆனால் உலகத்தில் எதையும் கடைசி வரைத் தெரிந்து கொள்ள முடியாது என்பதை மீண்டும் உனக்குச் சொல்லுகிறேன். கடைசி கடைசி என்பதெல்லாம் வெறும் மயக்கம்' என்று இந்தக் கதைசொல்லி தன் மனைவிக்கு கடிதம் எழுதுவார்.

இந்தக் 'கடைசி வரை தெரிவது தோற்ற மயக்கம்' ஆக இருப்பது போலத்தான் நமது கைகூடாத ஆசைகளும் இருக்கின்றன. அவை கைகூடும்போது நமக்கு அதை ஆறுதலாக இருந்து அனுபவிக்க முடியாதபடி இன்னொரு ஆசை சிறகு விரித்துத் தொடங்கி விடுகின்றது. ஆக கடைசி என்ற ஒன்றுமே இல்லாது. மேலும் மேலும் பெருகிக் கொண்டிருப்பதற்கு எப்படி ஒரு எல்லை வகுத்துவிட முடியும்?

ஆனால் இந்த எளிய உண்மையை Promised Land  திரைப்படத்தில் லெமன் ஜூஸ் விற்கும் ஒரு சிறுமி உடைத்து விடுகின்றாள். ஒரு சிறு கிராமத்தில் இயற்கை வாயு கிடைக்கின்றது என்று அறிந்து ஒரு பெரிய நிறுவனம் தனது சார்பாக ஒருவனை அங்கே அனுப்புகின்றது. அவனது பணி, அந்த மக்களை நிலத்தினடியில் இருக்கும் இயற்கை வாயுவினால் அவர்களுக்கு பெரும் பணம் கிடைக்கப்போகிறதெனச் சொல்லி அவர்களின் விவசாய நிலங்களை அவர்களிடமிருந்து வாங்குவது/குத்தகைக்கு எடுப்பது. இறுதியில் தனது நிறுவனத்தின் தகிடுதித்தங்களை விளங்கி அந்த மக்களுக்கு உண்மையை உரைக்கப் போகும் அவன் இந்தச் சிறுமியிடம் லெமன் ஜூஸ் வாங்கிக் குடிப்பான்.

அவன் அந்த ஜூஸின் பணத்தை விட (25 சதம்), அதிக காசை அந்தச் சிறுமிக்குக் கொடுப்பான். அவள் மேலதிக பணத்தை வாங்க மறுத்து, 25 சதமே போதுமென்பாள். ஒருவகையில் மனிதர்களுக்கு இருக்கும் பணத்தாசை என்பதைவிட, நீங்கள் இந்தப் பூமியை உங்கள் வரம்பிற்கேற்பப் பாவித்துவிட்டு இந்தச் சிறுமியைப் போன்ற அடுத்த தலைமுறையும் அனுபவிக்க விட்டுச் செல்லுங்கள் என அது மறைமுகமாய்ச் சொல்வது போலத் தோன்றியது. நாம் நமது அளவற்ற ஆசைகளை நம் இருப்பிற்கான அவசியங்களாக ஆக்கி, நம்மையும் எதிர்காலச் சந்ததியையும் நட்டாற்றில் விட்டுச் செல்லும் மிகப் பெரும் நுகர்வோராக மாறிவிட்டோம். இன்னுமின்னும் வேண்டும் என்று நம் வாழ்வைக் கூட நிம்மதியாக வாழமுடியாது, அக/புற அழுத்தங்களினால் நாம் ஓய்வே இல்லாது ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றோம்.

வசதி வாய்ப்புக்களில் கூடிய/குறைந்த மனிதர்கள் பலரைப் பார்க்கின்றோம். ஆனால் படிநிலைகள் எவ்வாறிருப்பினும் தமக்குள் தீர்க்கமுடியாப் பிரச்சனைகளோடும், ஆசைகளோடும் தான் அநேகர் இருக்கின்றார்கள். இப்படியான பிரச்சினைகளோடு வாழ்வதில் மட்டும் நாம் எல்லோரும் 'சமதர்ம' உலகில் வாழ்கின்றோம் என நினைக்கிறேன்.


தார்த்தவாதக் கதைகளே இப்போது நம் தமிழ்ச்சூழலில் மிகுந்த உணர்ச்சிவசமாக எழுதப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றது. பிழியப் பிழிய உணர்வுகளைக் கொடுத்தால் அது ஒரு சிறந்த புனைவாக வந்துவிடும் என்று எழுதப்படாத விதி போலும். பலர் கடுமையாக தீவிர விரதத்தைப் போல அதைப் பின்பற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனர்யதார்த்தவாதக் கதை என்றாலும் தமிழ்பிரபாவின் 'கோசலை' நல்லதொரு நாவல். அங்கே  உணர்ச்சிகளுண்டு, உணர்ச்சிவசப்படுவதற்கான சம்பவங்களும் இருக்கின்றன. ஆனால் தமிழ்ப்பிரபா அதை - மேலே லெமன் விற்கும் சிறுமி போல- வாசகர் புரிந்து அசைபோடுவதற்கான வெளிகளை விட்டுச் செல்வதால் அது மிகு உணர்ச்சியாகவோ/அதீத நாடகீயமாகவோ போகவில்லை. ஒருவகையில் கோசலையை கோசலையால் மட்டும் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்கின்ற சிக்கலான ஒரு பாத்திரமாக அவர் படைக்கப்பட்டிருப்பார்.

இன்று எழுதப்படும் சிறுகதைகள் இப்படி உணர்ச்சிகளின் நெருக்கடியால் எழுதப்படுவதால் அவற்றை மேல் எழுந்த நுனிப்புல் வாசிப்போடு கடந்து போய்க்கொண்டிருப்பேன். புனைவில் கதையென்று தெளிவாக இல்லாமலே வாசகர் இரசிக்க , அதற்குள் ஊறி நின்று எழுதலாம் என்று ஒருமாதிரியான சட்டகங்களுக்கு எழுதுபவர்களின் தலையில் ஆணியடித்துச் சொல்லலாமோ என்று கூட நினைப்பதுண்டு. புதிதாக எழுதுபவர்களைக் கூட மன்னித்து மறந்துவிடலாம், ஆனால் எழுத்தாளர் என்ற பெயரை அடைந்துவிட்டவர்களுக்கு இந்தச் சிகிச்சை இனிவரும் காலங்களில் அவசியம் என்று நினைக்கின்றேன்.

அந்தவகையில் யுவன் சந்திரசேகரின் அண்மைக்கால கதைகளைத் தொகுத்து வந்த 'கடலில் எறிந்தவை'  ஒரு இதமான வாசிப்பு அனுபவத்தைத் தந்தது. கதைகள் கிட்டத்தட்ட கட்டுரைக்கு நெருக்கமான எழுத்து வகையெனக் கூடச் சொல்லலாம். கதைகளில் குறிப்பிட்டுச் சொல்லும்படியான விடயங்கள் இருப்பதில்லை. ஏதாவது ஒன்றோ இரண்டு பக்கங்களில் கதை மாதிரியான ஒன்றைச் சொல்லிவிட்டு யுவன் இந்தத் தொகுப்பிலுள்ள அநேகமான கதைகளில் தன் கனவுகளையும், அலையும் மனவோட்டங்களையும்தான் பேசுகின்றார். ஆனால் அது அலுக்காதவகையில் எனக்கு சுவாரசியமாகத் தெரிந்தது.

மேலும் ஒரு சட்டகத்துக்கு வெளியே இருப்பதும், ஏதேனும் ஒரு குழுவுக்குள் ஜக்கியம் ஆகாமல் தன்னியல்பிலே இருப்பது என்பதும் சுவாரசியமானது.  ஆகவே அந்த உதிரிக் குரல்களை, விதிவிலக்குகளை நாம் தொடர்ந்து பேசுவோம்.Dead Poets Society இல் வந்த ஆசிரியரைப் போல, லெமன் விற்கும் சிறுமியைப் போல, நிறைய வசதிகள் பெருகும் என்றாலும் தனக்கு அறமென நினைப்பதை தயக்கமின்றிச் சொல்லி வேலையிலிருந்து துரத்தப்படும் அந்த Promised Land ஆணைப் போல,  நாம் புனைவுகளில் மட்டுமின்றி வாழ்விலும் நம்மைப் புதிதாய்க் கண்டுபிடிப்போம்.

**************

 

(நன்றி: 'அம்ருதா' - கார்த்திகை, 2023)