கள்ளி

கள்ளி
சிறுகதை

சாம்பல் வானத்தில் மறையும் வைரவர்

சாம்பல் வானத்தில் மறையும் வைரவர்
சிறுகதை

பேயாய் உழலும் சிறுமனமே

பேயாய் உழலும் சிறுமனமே
கட்டுரை

மெக்ஸிக்கோ

மெக்ஸிக்கோ
நாவல்

கார்காலக் குறிப்புகள் - 167

Wednesday, November 18, 2026

 

சி.அ.யோதிலிங்கத்தோடு எனக்கிருந்த தொடர்பு ஆறேழு வருடங்கள் இருக்கக்கூடும். அந்தக் காலம் ஈழத்தில் இறுதி யுத்தம் முடிவடைவதற்கும் முடிந்த மூன்று ஆண்டுகள் வரையானது. அவரோடான  நேரடி உரையால்களை விட, அவரைப் பற்றி அவரது நண்பர்கள்/ குடும்பத்தவர்களின் அனுபவங்கள், அவர் எழுதிய நூல்களினூடாகவே நிறைய அறிந்துகொண்டேன்.

80களில் பல இயக்கங்கள் தோன்றியபோது ஒரு இயக்கத்தோடு இணைந்து கொண்டு செயற்பட்டதும், பிறகு வேறொரு இயக்கத்தால் அவரது உயிருக்கு அச்சுறுத்தல் வந்து தலைமறைவு வாழ்க்கைக்குப் போனதும், பிறகு மீண்டும் அவரைக் கொல்லத் தேடித் திரிந்த இயக்கத்துக்கு அவர் ஆதரவாக செயற்படத் தொடங்கியதுமென அவரது அரசியல் வாழ்க்கை ஒரு Case Study இற்குரியது.

அதனால்தான் ஈழப்போராட்டம் குறித்து எழுதப்படும் -அது எத்தரப்பாயினும்- ஒற்றைத்தன்மையான கதையாடல்கள் எவ்வளவு பலவீனமானது என்று சொல்லிவருகின்றேன். செழியன் எழுதிய 'ஒரு மனிதனின் நாட்குறிப்பிலிருந்து'வில்,  செழியனோடு சகோதர இயக்கத்தால் உயிர் பறிக்கப்படும் ஆபத்துக்கு அஞ்சி தலைமறைவாகும் மூன்று பேரில் ஒருவராக யோதிலிங்கம் இருந்திருக்கின்றார்.

பின்னர் செழியன் அதை வேறு  தனது அனுபவங்களோடு 'வானத்தைப் பிளந்த கதை'யாக சேர்த்து மீள வெளியிட்டபோது மணி(?) என்ற பெயரில் முதல் பிரதியில் மறைக்கப்பட்ட யோதிலிங்கத்தின் உண்மையான பெயரோடு அது வெளிவந்திருந்தது.

அதேவேளை யோதிலிங்கம் எப்போதும் அரசியல் களத்திலே நிற்கின்றவராக இருந்திருக்கின்றார். யாழ்ப்பாணத்தில் எப்படி ஒரு இயக்கத்தால் கொல்லப்படுவதற்காகத் தேடப்பட்டாரோ, பின்னர் கொழும்பில் இருந்த காலத்திலும் அவரது அரசியல் செயற்பாட்டால் இலங்கை அரசால் கைதுசெய்யப்பட்டு சிறைக்குள்ளும் இருந்தவர்.

நான் அவரோடு பழகிய காலம் யுத்தம் மிக மோசமாக நடந்த காலம். யுத்தம் முடிந்தபோது இனி ஈழப்போராட்டத்தை புலம்பெயர்ந்தவர்களே - முக்கியமாக மாணவர்கள்- தலைமையேற்பார்கள் என்ற அதீத நம்பிக்கையில் அவர் இருந்தார். ஆனால் இங்குள்ள களநிலைமைகளை ஓரளவு தெரிந்த நானும் நண்பரும் அது அவ்வளவு சாத்தியமில்லை எனச் சொல்லியிருந்தோம்.

சிலவேளைகளில் பெனடிக் அண்டர்சன் எழுதிய ' Imagined Communities' இல் வரும் ஒரு தேசியத்தை எமது புலம்பெயர் தேசத்தின் அடுத்த சந்ததிகள் கொண்டு செல்லலாம் என்று சொன்னதாக ஞாபகம் (நம் தமிழ்ச்சூழலில் பெனடிக் அண்டர்சனின் இந்த நூல் 'தேசியம் ஒரு கற்பனையே' என மிக மோசமாக விளங்கப்பட்டிருப்பது வேறு விடயம்). அண்டர்சன் ஒரு போதும் இதை கற்பனை என்றோ போலி என்றோ சொல்லவில்லை. தமது சொந்த தாயகத்தைவிட்டு வெளியேறிய மக்கள், தமது சொந்த நாடு கலாசாரம் மொழி என்பதை தமது மனங்களில் காவியபடி இருப்பார்கள் என்பதையே எழுதுகிறார்..

அதை ஒருவகையில் தேசியம் என்பதற்கு ஒரு நிலப்பரப்பு வேண்டும், அங்கு மட்டுந்தான் மக்கள் வாழ வேண்டும் என்ற கருத்தாக்கத்தை விட்டு விலகி, தமது தாயக நிலப்பரப்பைத் தாண்டியும் மக்கள் புலம்பெயர்ந்த தேசங்களில் இருந்து தமது மொழி, கலாசாரம் போன்ற விடயங்களில் ஒன்றிணைவதும் அதைத் தமது மனங்களில் தொடர்ந்து காவிக்கொண்டு இருப்பதும் பற்றியே அண்டர்சன் இந்நூலில் அதிகம் பேசுகிறார்.  

அதையேதான் இன்றைய நம் புலம்பெயர்ந்த யதார்த்தமாக இருப்பதை நாம் யுத்தம் முடிந்த இந்த 17 வருடங்களில் பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்றோம்.

*

சி.அ.யோதிலிங்கத்தின் வாழ்க்கையில் நான் வியக்கும் ஒரு விடயம் அவர் எப்போதும் அரசியல் பிரக்ஞையோடு களத்தில் செயலாற்றிக் கொண்டிருந்ததையாகும். 1980களிலிருந்து பெரும்பாலும் மக்களோடு அவர் இறுதிவரை இருந்திருக்கின்றார்.

அரசியல் செயற்பாடுகளில் இருக்கும் பலர் என்ன செய்வார்கள் என்றால், ஒரு கட்டத்தில் அரசியலிலிருந்து விலகி குடும்பம் பிள்ளைகள் என்று போய்விடுவார்கள். பிறகு பிள்ளைகள் வளர்ந்து பெரியவர்களாகி அவர்கள் தம் சொந்தக்கால்களில் நிற்கும்போது, ஒரு சிலர் மீண்டும் அரசியல் களத்துக்கு வருவார்கள்.

யோதிலிங்கம் அப்படிப்பட்டவரல்ல. அவருக்கு குடும்பம் பிள்ளைகள் என்று இருந்தபோதும் 80களின் நடுப்பகுதியிலே மிக ஆபத்தான அரசியல் சூழலில் களத்தில் நின்றவர். அவ்வாறே பிறகான காலத்திலும் அரசியலில் இருந்து ஒதுங்காது நின்றவர்.

ஓர் ஆசிரியராக கற்பித்துக்கொண்டு ஓய்வு நேரத்தில் நூல்களை எழுதிக் கொண்டும் அவர் தொடர்ந்து இருந்திருக்கலாம். ஆனால் அவர் தனது 50வது வயதிலே ஆசிரிய பணியிலிருந்து விருப்ப ஓய்வுபெற்று முற்றுமுழுதாக அரசியலுக்குத் தன் வாழ்க்கையை அர்ப்பணித்துக் கொண்டவர்.

அப்போது அவரின் பிள்ளைகள்  சொந்தக்கால்களில் நிற்காத மாணவர்களாக இருந்தார்கள் என்பது வேறுவிடயம். எனவே அவருக்குள் சமூகப் பொறுப்புணர்வு, அரசியல் என்ற வகைப்பாட்டினூடு அவ்வளவு ஆழமாக ஊடுருவியிருக்க வேண்டும்.

இந்த நேரத்தில் நாம் யோதிலிங்கத்துக்கு, செழியனுக்கு மிகுந்த ஓத்தாசையாக இருந்த அவர்களின் துணைகளையும், பிள்ளைகளையும் நன்றியுடன் நினைவுகூர வேண்டும். இன்றுவரைக்கும் ஈழப்போராட்டம் என்பது பெண்களின் பங்களிப்பு இல்லாது ஒரு அடி கூட நகர்ந்ததில்லை. ஆனால் ஈழப்போராட்டத்தில் (சி.புஸ்பராணியின் 'அகாலம்' நீங்கலாக) பெண்களின் வகிபாகம் முறையாக இன்றுவரை ஆவணமாக்கப்படவில்லை என்பது துயரமானது.

யோதிலிங்கம் போன்ற எமது இயக்கங்களில் இருந்தவர்கள் தமது வாழ்க்கையை எழுத்தாக்க வேண்டும் என்று தொடர்ந்து வலியுறுத்திக் கொண்டேயிருப்பவன் நான். முக்கியமாக பல்வேறு ஆயுத இயக்கங்களின் சார்பாக இயங்கி, பின்னர் ஈழப்போராட்டம் முடிந்தபோது  சில அரசியல் கட்சிகளில்  இயங்கி, அவற்றில் நம்பிக்கையிழந்து தனது அரசியல் நம்பிக்கைகளுக்காக கட்சி சாராத ஓர் அமைப்பை நிறுவி புதிய தலைமுறைகளுக்கு அரசியலைப் போதித்த சி.அ.யோதிலிங்கம், தான் கடந்து வந்த அரசியல் அனுபவப் பாதையை எழுதாமல் போனது எமக்குப் பேரிழப்பே.  

இன்றைக்கு ஒரு குறுகிய எல்லையைத் தாண்டிப்போக முடியாத அரசியல் எழுத்துக்களையும்/பேச்சுக்களையும் ஒருபக்கம் கொஞ்சக்காலம் ஒதுக்கிவிட்டு, எந்த இயக்கத்தவர்களாயினும் தமது அரசியல் வாழ்க்கையை ஒவ்வொருவரும் பதிவு செய்ய வேண்டுமென மனம் அவாவி நிற்கின்றது. அதுவே அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் அவர்களுக்கு அடுத்து வரும் சந்ததிகளுக்கு விட்டுச் செல்லும் முக்கிய செய்தியாக இருக்குமென நான் நம்புகின்றேன்.

சி.அ.யோதிலிங்கத்துக்கு எனது அஞ்சலி!

***

(கீழே வருவது 2008இல் அவரது நூலொன்றை வாசித்துவிட்டு நானெழுதியது)

வரலாறு என்பது அந்தந்தக்கால அதிகார வர்க்கத்தின் விருப்பு வெறுப்புகளை அதிகளவு பிரதிபலிக்கின்றது என்றாலும் நம் அனைவருக்கும் வரலாறு ஏதோ ஒருவிதத்தில் அவசியமாகின்றது. ஆகக்குறைந்தது கடந்தகாலத்தில் இழைக்கப்பட்ட தவறுகளிலிருந்து தப்பிப்போவதற்காகவேனும் வரலாற்றைக் கற்றல் முக்கியமாகின்றது. போர் மிகக்கொடூரமாய் திணிக்கப்படும் எமது தேசத்தில் வரலாறு மீதான வாசிப்புக்கள் மிகவும் மட்டுப்படுத்தப்பட்டேயுள்ளன. எண்பதுகளில் போர்ச்சூழலோடு பிறந்த/வளர்ந்த சமுகத்திற்கு அதற்கு முன் ஈழத்தில் நிகழ்ந்த சாதியெதிர்ப்புப் போராட்டங்கள் குறித்த மிகக்குறைந்த அறிதலே இருக்கின்றது. போர் அரக்கன் எல்லாவற்றையும் தீராப்பசியுடன் தின்றுவிழுங்கும் காலகட்டத்தில் இருந்துகொண்டு வரலாற்றை வாசித்தல் என்பது கூட ஒருவகையில் அபத்தந்தான். எனினும் எமக்கு என்றொரு பூர்வீகநிலம் ஈழம் என்ற அழகிய தீவில் இருந்தது என்பதற்காகவும், எப்படி எமது இனம் அழிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றது என்பதை எதிர்காலச்சந்ததிக்குத் தெரியப்படுத்தவேனும் பிரதிகளில் வரலாறு தொடர்ந்து ஆவணப்படுத்தப்படல் அவசியமாகின்றது.

 



'இலங்கையின் இனப்பிரச்சினையும் அரசியல் தீர்வு யோசனைகளும்' என்ற சி.அ.யோதிலிங்கம் எழுதியுள்ள நூல், இலங்கையில் ஆங்கிலேயர் காலத்திலிருந்தே முகிழத்தொடங்கிய இனங்களுக்கிடையிலான முரண்பாடுகளைப்பற்றி உரையாடுகின்றது. சோல்பரி, டொனமூர் போன்ற அரசியல் யாப்புச் சீர்திருத்தங்களோடு, சென்ற மாதமளவில் கைவிடப்பட்ட புலிகள் X இலங்கை குடியரசு ஒப்பந்தம் வரை இந்நூல் விரிவாக அலசுகினறது.

ஒவ்வொரு யாப்பின் அலகுகள் குறித்தும் பேசும் அதேநேரம் ஒவ்வொரு யாப்புச் சீர்திருத்தமும் ஏன் இறுதியில் தோல்வியடைந்தது என்ற புள்ளிகள் குறித்தும் இந்நூலில் விவாதிக்கப்பட்டிருப்பது கவனத்திற்குரியது. மேலும், இலங்கையின் இனப்பிரச்சினைகளுக்கு, இனித் தீர்வுகள் வரையப்படுகின்றபோது சிறுபான்மை இனங்களாக உள்ள முஸ்லிம் மக்களினதும், மலையக மக்களினதும் அபிலாசைகளும் உள்வாங்கப்படவேண்டும் என்று குறிப்பிடப்பட்டு அவர்களின் பிரச்சினைகள் குறித்தும் இதில் பேசப்படுவது குறிப்பிடப்பட வேண்டிய ஒன்று.

தனியே யாப்புகள், அவற்றின் குறைபாடுகள் என்ற எல்லைக்குள் சுருங்காது, 'இனப்பிரச்சினைகளுக்கான தீர்வு, அதிகாரப் பங்கீடு விடயங்களில் சர்வதேச அனுபவங்கள்' என்று குறிப்பிட்டு அமெரிக்கா, இந்தியா, சுவிஸலாந்து, சோவியத் யூனியனின் அரசியல் யாப்புகள் குறித்தும் கவனம் குவிக்கப்பட்டிருப்பது நல்லதொரு விடயமாகும்.

ஈழத்தமிழர் வரலாற்றில் சாதி மேலாண்மையாக இருந்த கட்சியாக குற்றஞ்சாட்டப்படுகின்ற தமிழர் கூட்டணி கூட 1972ல் ஆறம்சக்கோரிக்கையில், 'சாதியையும், பிறப்பால் உயர்வு தாழ்வு கற்பிப்பதையும் அரசியல் யாப்புச் சட்டம் மூலம் ஒழித்தல் வேண்டும்' என்பதை ஒரு கோரிக்கையாக முன்வைத்ததையும் கவனிக்கவேண்டும். மேலும் இந்நூலில் யாழ்ப்பாணத்தமிழரின் பூர்வீகம் குறித்து ஆராயும் பகுதியும் சுவாரசியமானது.

யாழ்ப்பாணத்தவர்களின் பூர்வீகம் குறித்து பல்வேறு கருதுகோள்கள் ஏற்கனவே செய்யப்பட்ட ஆய்வுகளினடிப்படையில் முன்வைக்கப்பட்டாலும், கேரள மாநிலமென இப்போது அழைக்கப்படும் பிரதேசங்களிலிருந்து குடிபெயர்ந்தவர்களே யாழ்ப்பாணத்தவர்களாய் இருக்கக்கூடுமென்பது கவனிக்கத்தக்க ஒரு புள்ளியாகும். ஆரம்பத்தில் தமிழ் (சேரன் ஆண்ட) நிலப்பரப்பாக இருந்த பிரதேசம், பின்னாளில் தமிழ், சமஸ்கிருதக் கலப்பில் மலையாள மொழியை உருவாக்கி கேரளாவாக மாறியதாய் ஆய்வுகள் கூறுகின்றன. மொழி, இன்ன்பிற என்பவை மிகவிரைவில் அழியவோ திரிபடையவோகூடியதென்றாலும் ஒரு சமூகத்தின் கலாசாரம்/பண்பாடு என்பவை அவ்வளவு இலகுவில் அழியமுடியாது. அந்தவகையில் கலாசாரம்/பண்பாடு/ உணவுப்பழக்கங்களில் மிக நெருக்கமான உறவுகள் கேரளாவுக்கும் யாழ்ப்பாணத்துக்கும் உள்ளதை நாமறிவோம். மிக விரிவான ஆய்வுகள் இவ்விரு பிரதேசங்களிலும் செய்யப்படுங்கால் சுவாரசியமான பல உண்மைகள் எதிர்காலத்தில் சிலவேளைகளில் வெளிப்படவும்கூடும்.

மேலும் கொழும்பு போன்ற பெருநகரங்களில் சுத்திகரிப்புத் தொழிலைச் செய்வதற்காய்க் தென்னிந்தியாவிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட 'அருந்ததியர்' சமூக மக்கள் பற்றிச் சில குறிப்புகள் இந்நூலில் வருகின்றது. விளிம்புநிலை மனிதர்களாக்கப்பட்ட இச்சமூக மக்கள் பற்றிய ஆய்வுகளும், ஆவணங்களும் இலங்கை வரலாற்றில் மிகக்குறைந்தளவே (அல்லது முற்றாகவே இல்லை) போலத்தான் தெரிகின்றது. இந்தப்புள்ளி குறித்து, இனி இலங்கையின் இனங்களைப் பற்றி எழுதும் அரசியல் ஆய்வாளர்களும், சமூகவியலாளர்களும் கவனத்தில் கொள்ளுதல் அவசியமாகும் ('அருந்ததியர்: வாழும் வரலாறு', மாற்கு எழுதி, பாளையங்கோட்டை நாட்டார் வழக்காற்றியல் ஆய்வு மையம் வெளியிட்ட நூலையும் ஈழத்திலிருக்கும் அருந்ததியர் வரலாற்றிற்கு உசாத்துணை நூலாகக் கொள்ளலாம்).

சி.அ.யோதிலிங்கத்தின், 'அரசறிவியல்: ஓர் அறிமுகம்', 'ஒப்பியல் அரசாங்கம்' போன்ற பிற நூல்களை வாசித்திருந்தாலும், அவை உயர்தர வகுப்பு மாணவர்களைக் கவனத்திற்கொண்டு எழுதப்பட்டதால் என்னை அவ்வளவாய் ஈர்த்ததில்லை. இந்நூலும் மாணவர்களை முக்கிய வாசகர்களாய்க்கொண்டு எழுதப்பட்டிருந்தாலும் பிறரும் அலுப்பில்லாது வாசிக்க முடிகின்ற பிரதியாய் இருப்பதைக் குறிப்பிட்டுச் சொல்லவேண்டும். இன்று கிழக்கு மாகாணங்களில் சிங்களக்குடியேற்றங்களால், தமிழர்களின் எத்தனையோ பூர்வீகநிலங்கள சூறையாடப்பட்டு சிங்களமயமாக்கப்பட்டு வரலாற்றின் பக்கங்களிலிருந்து அகற்றப்பட்டிருக்கின்றன.

அவ்வாறு இழக்கப்பட்ட பிரதேசங்களைக் கண்டுபிடிக்கவும் எமக்கான நியாயங்களை சர்வதேசத்தின் முன் எதிர்காலத்தில் கேட்கவும் இவ்வாறான விடயங்கள் ஆய்வுத்தரவுகளின் அடிப்படையில் ஆவணமாக்கப்படவேண்டும்.

மேலும் இந்நூல், தமிழில் அரசியல் குறித்து எழுதப்படும் பல பிரதிகள் போலவன்றி -ஏதோ ஒரு பக்கத்தை மட்டும் நியாயப்படுத்துவதில் நிற்காது- முஸ்லிம் மக்கள், மலையக மக்கள் குறித்தும் அக்கறையான பார்வைகளை முன்வைப்பதால் முக்கியமானது ஆகின்றது.


***

(Oct 09)

 

கார்காலக் குறிப்புகள் - 166

Sunday, November 01, 2026

பெருமாள் முருகனின் 'சோரகவி மரபு: பதிப்பும் திருட்டும்' நூல் குறித்து..

***

 

இன்று புத்தர் கற்பித்தவை என்று சொல்லப்படுபவை ஒரு நீண்ட மரபில் பேணிக் காக்கப்பட்டு ஒவ்வொரு தலைமுறைக்கும் கடத்தப்பட்டு வந்து கொண்டிருப்பவை. அவ்வாறே நமது சங்க இலக்கியப்பனுவல்களும் தொடர்ச்சியாக ஏதோ ஒருவகையில் பேணப்பட்டு நூல் வடிவங்கள் பெற்றிருக்கின்றன. அந்த ஆக்கங்களில் இடைவீழ்தல், இடைநீக்கல், இடைச்செருகல் நிகழ்ந்திருக்கலாமென்றாலும் ஏதோ ஒருவகையில் சங்க இலக்கியங்களின் அசல் காப்பாற்றப்பட்டு வந்திருப்பதாலேயே தமிழ் மொழியின் தொன்மையை நாம் இன்று பேச முடிகின்றது.

வாய்மொழியாகவும் பின்னர் ஓலைச்சுவடிகளில் எழுதப்பட்டு வந்த இந்தப் பனுவல்கள் அச்சியந்திந்திரங்களின் அறிமுகத்தால் அச்சிலும் வந்தாலும், இவற்றைன் பின்னால் பலரின் பேருழைப்பு இருக்கின்றது என்பதை நாமறிவோம். சங்க கால இலக்கியங்களைப் பேசும்போது மறைமுகமாக இவற்றை எடுத்து வந்தவர்களினதும், பாடபேதங்களைக் களைந்தவர்களினதும் பங்களிப்பு இல்லாதுவிட்டால் இன்று நாம் அசலான சங்க இலக்கியப் பாடல்களையோ அதன்பின்னால் எழுதப்பட்ட பனுவல்களையோ எளிதில் அறிந்திருக்க முடியாது.

 


அவ்வாறானவர்களின் உழைப்பையும் பங்களிப்பையும் அறிமுகம் செய்கின்ற ஒரு சிறந்த நூலாக பெருமாள் முருகனின் 'சோரகவி மரபு: பதிப்பும் திருட்டும்' என்பதைச் சொல்ல முடியும். இந்நூலில் இருக்கும் கட்டுரைகள் பல்வேறு காலகட்டங்களில் எழுதப்பட்டவை. சோரகவி மரபு என்ற தலைப்பின் கீழ் பெருமாள் முருகன் சுமார் 20 வருடங்களுக்கு முன் எழுதி இடைநிறுத்திய தொடரும் இந்நூலின் பிறபகுதில் சேர்க்கப்பட்டிருக்கின்றது.

எனக்கு சோரகவி மரபுத் தொடரின் கீழ் வரும் ஒன்பது கட்டுரைகளை விட, வெவ்வேறு தலைப்பில் கீழ் எழுதப்பட்ட மற்றக் கட்டுரைகளே அதிகம் பிடித்திருந்தது. இத்தொகுப்பின் முதலாவது கட்டுரையான 'அகராதி நோக்குப் பதிப்பில்' , சங்க இலக்கியம் முழுவதையும் ஒருசேரப் பதிப்பித்தவர் ச.வையாபுரிப் பிள்ளை (1940) என்பதை அறிந்துகொள்கின்றோம்.

அதேவேளை ஈழத்தைச் சேர்ந்த சி.வை.தாமோதரம்பிள்ளையாலே முதன்முதலில் 1887இல் கலித்தொகை பதிப்பிக்கப்படுவதன் மூலம் சங்க இலக்கிய பதிப்பு தொடங்கப்பட்டது என்பதை பெருமாள் முருகன் நேர்மையாகப் பதிவு செய்கின்றார்.

*

தாமோதரம்பிள்ளையால் தொடங்கப்பட்ட சங்க இலக்கியப் பதிப்பின் இன்னொரு பரிணாமத்தை உ.வே.சாமிநாதயைய்யர் உருவாக்குகின்றார். இவர்களின் தொடர்ச்சியில் முழு சங்க இலக்கியத்தையும் ச.வையாபுரிப் பிள்ளை இரண்டு பகுதிகளாக 'சைவ சித்தாந்த மகா சமாஜம்' மூலம் வெளியிடுகின்றார்.

இந்தக் கட்டுரையில் மட்டுமில்லை, தனிக்கட்டுரையாக எழுதப்பட்ட இன்னொரு கட்டுரையான 'உண்மைப் பாஷாபிமானம்' மூலமாகவும், நாம் வ.உ.சிதம்பரம் பிள்ளைக்கு சங்க இலக்கியங்கள் மீதிருந்த ஆழமான பற்றைக் கண்டுகொள்கின்றோம். வ.உ.சி தனியே 'கப்பலோட்டிய தமிழனாக' தமிழர் தம் மனங்களில் தேங்கிப் போனவர் என்றாலும் அதைத்தாண்டி வ.உ.சி செய்த சங்க இலக்கியப் பதிப்புக்களை, முக்கியமாக தொல்காப்பியப் பதிப்புகள் குறித்து பெருமாள் முருகனின் கட்டுரையில் கண்டறிந்து கொள்கின்றோம்.

வ.உ.சி தனியே தொல்காப்பியத்தில் மட்டும் நிற்காது, அவருக்கு அறக்கோட்பாடுகள் மீதிருந்த ஈடுபாடால், அவர் திருக்குறள் அறத்துப் பாலுக்கு உரை எழுதியிருக்கின்றார் என்பதும், சிறைக்குள் இருந்த காலத்தில் அறத்துப்பாலை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்ப்புச் செய்ததாகவும் அவரது 'மனம் போல வாழ்வு' நூலை வாசிக்கும்போது அறியக்கூடியதாக இருக்கிறது என்கிறார் பெருமாள் முருகன். தனியே வ.உ.சியின் பங்களிப்பு என்று இக்கட்டுரைய எழுதாமல், தொல்காப்பியத்தில் நிகழ்ந்த இடைச்செருகல், பாடபேதங்கள், போலி நூல்கள் என்று பலவிடயங்களை பெருமாள் முருகன் தொட்டுச் செல்வது சுவாரசியமானது.

அதேபோல இத்தொகுப்பில் இருக்கும் 'புலமையும் படைப்புணர்வும்' கட்டுரை புனைவில் சிறந்து விளங்கிய கு.அழகிரிசாமியை பழ்ந்தமிழ் இலக்கிய பதிப்பில் ஒருவராக நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகின்றது. புனைவெழுத்திலும் அதேவேளை பழந்தமிழ் இலக்கியத்திலும் ஒருசேரக் கால்பதித்து நின்றோர் அரிதே. அந்தவகையில் நவீன சிறுகதையாளரான மு.அழகிரிசாமி பழந்தமிழ் இலக்கியப் பதிப்பிலும் தீவிரமாக ஈடுபட்டார் என்பது அறிவது வியப்பூட்டக்கூடியதே. எப்படி வ.உ.சியை 'கப்பலோட்டிய தமிழனாக' மட்டும் சுருக்கினோமோ, அவ்வாறே மு.அழகிரிசாமியையும் ஒரு புனைவெழுத்தாளராக மட்டும் நாம் சுருக்கிவிட்டோம் என்றுதான் அவரின் பங்களிப்பை அறியும்போது நமக்குத் தோன்றும்.

அழகிரிசாமி  'காவடிச் சிந்து' நூலைப் பதிப்பிக்கும்போது சும்மா வீட்டுக்குள் இருந்து நூலை பதிப்புக்கு அனுப்பாது, பல கிராமங்களுக்கு சென்று ஏடுகள் பலதைத் தேடியும், பலரை அதைப் பாடச் சொல்லிக் கேட்டும் குறிப்புகளை சேகரித்தோடல்லாது, அச்சுப்பிரதி, ஓலைச்சுவடிப் பிரதி, கள ஆய்வில் சேகரித்தவை என்பவற்றைக் கொண்டு பாட பேத வேறுபாடுகளையும் கவனமாக நுணுக்கி ஆராய்ந்தே அந்த நூலை பதிப்பித்திருக்கின்றார். அதேபோன்று கம்பராமாயணத்தின் பாலகண்டம், ஆரணிய காண்டம், சுந்தர காண்டம் போன்றவற்றையும் அழகிரிசாமி பதிப்பித்திருக்கின்றார். தனியே பதிப்பிக்காது, கம்பராமாயணத்தின் அசலில் கைவைத்த செருகுகவிகள் பற்றிய குறிப்பையும் தனது பதிப்புரையில் குறிப்பிட்டிருக்கின்றார். அவரின் வார்த்தைகளில் கூறுவதனால், 'கம்பராமாயணத்தைக் கவிதை உணர்ச்சியோடு படிப்பவர்கள் பல பகுதிகளைச் செருகுகவிகள் என்று கூறும் நிலைக்கு வருவார்கள் என்பது திண்ணம். அப்போது புத்தகத்தில் பாதியோ அலல்து பாதிக்கும் அதிகமோ செருகுதான் என்று அவர்கள் கண்டு உணரக் கூடும்' என்கின்றார்.

*
'கண்ணைக் கொடுத்த நூல்' என்ற தலைப்பில் பெருமாள் முருகன் 'புறத்திரட்டு' நூல்களைப் பேசுவது அவ்வளவு சுவாரசியமானது.

புறத்திரட்டு என்பவை அசலான நூல்களே அல்ல. அவை ஒவ்வொருவரும் தம்மைக் கவர்ந்த பாடல்களை மனப்பாடம் செய்யும்பொருட்டு பல்வேறு மூல நூல்களில் இருந்து எழுதிவைத்த பாடல்களின் தொகுப்பாகும்.  இந்தப் 'புறத்திரட்டு'ப் பாணியே பிற்காலத்தில் பிரசங்கம்/கதாகலாட்சேபம் செய்பவர்களுக்கு உதவியது என்கின்றார் பெருமாள் முருகன். தொடக்கத்தில் இத்தகை புறத்திரட்டு நூல்களை எவரும் பதிப்பிக்கவில்லை என்றாலும், முதன்முதலாக 'புறத்திரட்டை'ப் பதிப்பித்த ச.வையாபுரிப் பிள்ளை இது 13/14ம் நுற்றாண்டுகளுக்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் தொகுக்கப் பெற்றிருக்கலாம் என்று குறிப்பிட்டிருக்கின்றார்.

வ.உ.சா ஒருகாலத்தில் வறுமைக்குச் சென்றபோது அவர் தமது குடும்பத்தவர் செய்த தொழிலான காலட்சேபம்/உபந்நியாயம் செய்யப் போகின்றார். அவருக்கு இந்த புறத்திரட்டு நூல்களே உதவியிருக்கலாம் என பெருமாள் முருகன் பல்வேறு உதாரணங்கள் மூலம் நமக்குக் காட்டுகின்றார். அதேவேளை இப் புறத்திரட்டில் தமிழர் மரபான அகமும் புறமான திணைப்பாடல்கள் இருந்திருக்கலாம் என்றாலும், ஏதோ ஒருகட்டத்தில் அறவுணர்வை வலியுறுத்தும் நோக்கில் அகப்பாடல்கள் இந்த புறத்திரட்டில் இருந்து நீக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்பது ஒரு முக்கிய அவதானமாகும்.

*
'தமிழில் நவீன இலக்கியச் செம்பதிப்புகள்' என்ற கட்டுரை ஆ. இரா. வேங்கடாசலாபதி பதிப்பித்த 'புதுமைப்பித்தன் கதைகளோடு' (2000) தொடங்குகின்றது என்கின்ற அவதானத்தை பெருமாள் முருகன் முன்வைக்கின்றார். இந்தக் கட்டுரை மட்டுமில்லை 'நவீன இலக்கியப் பதிப்பு முன்னோடி', 'புதுமைப்பித்தனின் காசு' போன்ற கட்டுரைகளும் ஆ.இரா.வேங்கடாசலபதியின் பதிப்புக்களையே நவீன பதிப்புக்களாக நிலை நிறுத்த முயல்கின்றவை எனச் சொல்லலாம்.

நமக்கு இந்தப் புள்ளியில் மாறுபாடான கருத்துக்கள் இருந்தாலும், வேங்கடாசலபதி தமிழின் பதிப்புக்களுக்கு ஒரு புது முன்னுதாரணத்தைக் கொடுத்தவர் என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இருக்க முடியாது. இந்தப் பதிப்புக்களை முன்னோடியாகக் கொண்டு பெருமாள் முருகன் தான் தொகுத்த 'கு.ப.ராவின் சிறுகதை'களைப் பதிப்பித்தார் எனவும் சொல்கின்றார். மேலும் இதுவரைகாலமும் தொகுப்பாசிரியர் என்றிருந்ததை தமிழில் பதிப்பாசிரியர் என்கின்ற இன்னொரு கட்டத்துக்கு வேங்கடாசலபதி நகர்த்தியிருக்கின்றார் என்பதும் கவனிக்கத்தது.

இன்னொரு கட்டுரையான 'எம்முளும் உளனொரு பொருநன்' தமிழ்ன் கலைக்களஞ்சியம் குறித்த முக்கியமான கட்டுரையாகும். தமிழின் கலைக்களஞ்சியத்தை இதுவரை நான் பார்த்தவன் இல்லை என்றாலும், அது ஆங்கிலக் கலைக்களஞ்சியத்தை விட வித்தியாசமாக இருக்கின்றதென நினைக்கின்றேன். ஏனெனில் பெருமாள் முருகன் தமிழ்க் கலைக்களஞ்சியத்தில் இருந்து மா.கிருஷணின் எழுதிய கட்டுரைகளைத் தொகுத்து 'பறவைகளும் வேடங்தாங்கலும்' என்ற தொகுப்பை பெருமாள் முருகன் வெளியிட்டிருக்கின்றார். அவ்வாறே இக்கலைக்களஞ்சியத்தில் இருந்து தெ.பொ.மீனாட்சிசுந்தரனாரின் கட்டுரைகளும் தொகுத்து ஒரு தனி நூலாக வெளிவந்ததென பெருமாள் முருகன் குறிப்பிடுகின்றார். மேலும் இதில் நவீன தமிழ் இலக்கியத்தில் பங்களித்தவர்களின் கட்டுரைகளும் தமிழ்க் கலைக்களஞ்சியத்தில் இருக்கின்றதென்கின்றார்.

ஆக ஆங்கிலக் கலைக்களஞ்சியம் போலவல்லாது, தமிழ்க் கலைக்களஞ்சியத்தில் கட்டுரைகள் எழுதியவர்களின் பெயர்கள் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கின்றதென நினைக்கின்றேன். இஃதொரு சுவாரசியமான வித்தியாசம். அதுபோல இந்தக்கட்டுரையில் பெருமாள் முருகன், வேங்கடாசலபதி எழுதிய 'கலைக்களஞ்சியத்தின் கதை' என்கின்ற நூலைப் பற்றியும் குறிப்பிடுகின்றார். எவ்வாறு தமிழில் கலைக்களஞ்சியம் உருவாக்கப்பட்டது, யார் யார் பங்களித்தார்கள், (மறைமலையடிகள் உட்பட) யார் யார் பங்களிக்க மறுத்தார்கள்,  ஏன் திராவிட கட்சிப் பாரம்பரியத்தைச் சேர்ந்த க.அன்பழகன் போன்றோர் எதிர்த்தார்கள் என்பதெல்லாம் அதில் எழுதப்பட்டிருக்கின்றது என்கின்றார்.

இன்னொரு கட்டுரையான 'வாசகருக்கு வழிகாட்டும் பதிப்பு' எப்படி ஒரு பதிப்பைச் சரியாகப் பதிப்பிக்க முடியும் என்பதற்கான உதாரணமாக புதுச்சேரியில் கவர்னரின் மொழிபெயர்ப்பாளராக இருந்த ஆனந்த ரங்கப்பிள்ளை அவர்களின் நாட்குறிப்புகள் பதிப்பிக்கப்பட்டதைப் பற்றி விரிவாக பெருமாள் முருகன் ஆராய்கிறார்.

*

இக்கட்டுரையில் பின்னால் ஒன்பது கட்டுரைகளாக இருப்பது பெருமாள் முருகன் சோரகவி மரபு என்ற தலைப்பில் எழுதிய ஒன்பது கட்டுரைகள்.  தமிழில் இலக்கியத் திருட்டுகளை அந்தக்காலத்திலே பல்வேறு பெயர்களில் பிரித்து வைத்திருக்கின்றார்கள் என்பது சுவாரசியமானது. அது 'சோரகவி, சார்த்துகவி, பிள்ளைக்கவி, வெள்ளைக்கவி' திருட்டுக்கள் எனப் பிரித்து வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

சோரகவி என்பது ஒருவன் பாடிய பாக்களை வேறொருவனுக்குக் கொடுப்போன் கள்ளக்கவி ஆகும் வகையைச் சேர்ந்தது. அதுபோல சார்த்துக்கவி என்பது ஏற்கனவே ஒருவன் பாடியுள்ள பாடலின் சந்தத்தில் வேறொரு பாடல் புனைவோன் செய்யும் திருட்டாகும். பிள்ளைக்கவி என்பது சொந்தச் சிந்தனை ஏதுமின்றி முன்னோரை அப்படியே பின்பற்றி கவி எழுதும் திருட்டாகும். வெள்ளைக்கவித் திருட்டு பொருத்தமற்ற சொற்களைக் கொண்டு கவி புனைவோர் செய்யும் செயலாகும். நமது ஈழ/புலம்பெயர்ந்த எழுத்தாளர்கள் கவனம் கொள்ளவேண்டிய ஒரு திருட்டைப் பற்றியும் பெருமாள் முருகன் சொல்கிறார். அது ' எழுதியவர் சம்மதத்தோடு பிறருக்குக் கொடுக்கப்படாலும் கூட இவையும் கள்ளக்கவி என்றுதான் தமிழ் மரபு கூறுகின்றது' என்கின்றார்.

இந்த வகையில் தமிழில் நடந்திருக்கும் திருட்டுக்களை ஆய்வு செய்யும் நோக்கில் இதிலிருக்கும் ஒன்பது கட்டுரைகள் இருப்பினும், இந்த நூலின் முன்னே இருக்கும் கட்டுரைகளின் தரத்துக்கு இக்கட்டுரைகள் இல்லை என்றே சொல்வேன். இந்தத் திருட்டுக்களை எழுத்தில் பதிவு செய்வது முக்கியம் என்றாலும், இந்நூலுக்கு இவை தேவையில்லை என்பது போலவே எனக்குத் தோன்றியது.

அண்மையில் ஓர் அரங்கில் சல்மான் ருஷ்டி நேர்காணல் கொடுக்கும்போது, ஏன் அதிகாரத்தில் இருப்பவர்க்கு எழுத்தாளர்கள் அச்சுறுத்தலாக இருக்கின்றார்கள். இத்தனைக்கும் இந்த எழுத்தாளர்களிடம் பணமோ, அதிகாரமோ இல்லையென்றாலும் ஏன் அவர்களைக் கண்டு அதிகாரம் அஞ்சுகிறது? ஏனெனில் சர்வாதிகாரிகள் அதிகாரபூர்வமாக (official) தம்மைப் பற்றி பெருந்திரளுக்குள் ஒன்றை நிறுவ முயல்கின்றபோது, ஒரு நூல் அதனுள்ளே அதிகாரபூர்வமற்ற(unofficial) முறையில் அந்த அதிகாரத்துக்கு எதிரானவற்றைப் பேச முயல்கின்றது. அதனால்தான் அதிகாரம் எழுத்தைக் கண்டு அஞ்சுகிறது என்று சொல்லியிருப்பார்.

அவ்வாறே நூல்களில் சொல்லப்படுபவை அவ்வளவு எளிதில் அழிவதில்லை. பெருமாள் முருகன் இந்த நூலில் முன்னுரையில் மலையாள மனோரமாவில் 'தமிழக இசை' பற்றி அங்கயற்கண்ணி எழுதிய கட்டுரையை அன்றைய ஜெயமோகனின் 'சொல் புதிது' களவாடி அவரின் மனைவி பெயரில் வெளியிட்டது என்பது குறித்த வரலாற்றை விரிவாகப் பேசுகின்றார். அசல் கட்டுரையை எழுதிய அங்கயற்கண்ணியைப் பெருமாள் முருகன் நேரில் சந்தித்திருக்கின்றார் என்பது சுவாரசியமானது. இந்தத் திருட்டை பொ.வேல்சாமி போன்றவர்கள் அம்பலப்படுத்தப்படும்வரை மெளனம் காத்த ஜெயமோகன் பின்னர் 'தீம்தரிகிட' இதழ் மூலம் மன்னிப்புக் கேட்டார் என்று பெருமாள் முருகன் எழுதுகின்றார். அதேவேளை அப்படி மன்னிப்புக் கேட்ட ஜெயமோகன், அங்கயற்கண்ணியே கலைக்களஞ்சியத்தைப் பார்த்து எழுதினார் என்றும், இன்னொருபொழுது 'சொல் புதிது' இதழ் பணிகளைச் செய்த சரவணன்1978 இப்படிச் செய்துவிட்டார் என்று குழப்பகரமான பதில்களைத் தொடர்ந்து சொல்லிக் கொண்டிருந்தார் என்றும் பெருமாள் முருகன் இந்த இலக்கியத் திருட்டைப் பற்றி விரிவாகப்  பதிவு செய்திருக்கின்றார்.

என்கின்றபோதும் இந்த இலக்கியத் திருட்டுக்கள் பற்றிய முன்னுரையோ, அல்லது பிற்பகுதியில் சேர்க்கப்பட்ட கட்டுரைகளோ அவ்வளவு வளத்தை இத்தொகுப்புக்குச் சேர்க்கவில்லை என்றே சொல்வேன். மேலும் சோரகவிக்கு அன்று என்ன அர்த்தம் இருந்தாலும் இன்று சோரம்போதல் என்ற சொல்லோடுதான் மனம் அதிகம் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்க விழைகிறது. அந்தச் சொல்லே காலாவதியாகிப் போய்க்கொண்டிருக்கின்ற காலத்தில் பெருமாள் முருகன் வேறொரு தலைப்பில் இந்நூலுக்கு தலைப்பு வைத்திருக்கலாமோ என்றும் தோன்றுகின்றது.

*

இந்த நூலின் முற்பகுதியில் இருக்கும் கட்டுரைகளே இந்தத் தொகுப்பை அவ்வளவு முக்கியப்படுத்துகின்றது. இன்று தமிழ்ச்சூழலில் பதிப்புச்சூழலில் இயங்குபவர்கள் நிச்சயம் இந்நூலை ஒரு உதவிக் கையேடாகக் கொள்ளலாம் என்று சொல்லுமளவுக்கு விரிவாகப் பல விடயங்கள் பதிப்புகள் சார்ந்து எழுதப்பட்டிருக்கின்றது.

இந்த நூலை வாசிக்கும்போது எப்பாடுபட்டேனும் 'கலைக்களஞ்சியத்தின் கதை'யைப் பெற்று வாசித்துவிட வேண்டும் என்ற ஆவல் வந்திருந்தது. அதுபோலவே பழந்தமிழ் இலக்கியம் என்றாலே சற்று பயத்துடன் ஒதுங்கி நிற்கும் ஒருவனான என்னையே பெருமாள் முருகன் தொல்காப்பியம் பற்றிக் குறிப்பிட்டவற்றைப் வாசித்தவுடன், உடனேயே 'தொல்காப்பியம்: ஒரு பனுவலின் நெடும்பயணம்' என்ற சிலம்பு நா.செல்வராசு அவர்கள் எழுதிய நூலை எடுத்து வாசிக்க வைத்திருக்கிறது என்பதையும் குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.

ஒரு புனைவெழுத்தாளர் ஒரு அல்புனைவாளராகவும் இருக்கும்போது அவரின் எழுத்துக்கள் வித்தியாசமான பார்வையைத் தருவதாக மட்டுமில்லை  ஒரு புனைவைப் போல வாசிக்கச் சுவாரசியமாக இருக்கும் என்பதற்கு இந்த நூல் நல்லதொரு உதாரணமாகும். கு.அழகிரிசாமி எப்படி புனைவெழுத்தாளராக இருந்துகொண்டு பழந்தமிழ் இலக்கியங்களைப் பற்றி எழுதவும், பதிப்பிக்கவும் முடிந்ததோ, அவருடைய தொடர்ச்சியாக நான் பெருமாள் முருகனையும் நினைத்துக் கொள்கின்றேன்.  அவ்வாறு இருதுறைகளிலும் காலூன்றியவர்கள் அரிதே. ஆனால் அதுவே சிறப்பானதும் கூட.

*** 

 

(Oct 06, 2026)