பத்து நாள் விபாஸனா - அனுபவக் குறிப்புகள் - 10

 

தியானம், யோகா போன்றவற்றை அனுபவம் வாய்ந்த ஆசிரியர்களிடம் இருந்து கற்றுக்கொள்வதே சிறந்ததாகும். அதுவும் நமக்குக் கிடைக்கும் ஆசிரியர்கள் இவற்றை 'வணிக்கப்படுத்தி தமது சேவைளை விற்காத' தன்னலமற்ற ஆசிரியர்களாக இருந்தால் அது நமது நல்லூழ் எனச் சொல்ல வேண்டும்.

கோயிங்காவின் இந்த விபாஸனா கற்றல்முறையை நாம் இணையத்தில் தேடினால், அவரது வழிகாட்டும் தியானத்திலிருந்து (Guided meditation), அவரது பத்துநாள் தம்ம உரைகள் வரை அனைத்துமே எளிதில் கிடைக்கும். ஆனால் இவற்றை வைத்துக்கொண்டு நாம் விபாஸனாவைக் கற்றால் அதைச் சரியாகப் பின்பற்றிச் செல்வோமா என்பது கேள்விக்குறியே. தனியே தியானமோ யோகாவோ கற்காமல் பலரோடு சேர்ந்து கூட்டாக (collective) கற்கும்போது அது தரும் பலன்கள் வேறுவிதமானவை.

இப்படியான கற்றல்களில் பலர் நோயின் காரணமாக தும்மிக்கொண்டோ, இருமிக்கொண்டோ, கால்கள்/முதுகின் வலி காரணமாக பெருமூச்சை இழுத்துக்கொண்டு இருந்தாலும், பலரோடு இருந்து கூட்டாக தியானமோ, யோகாவோ செய்வது இன்னும் இப்பயிற்சிகளில் நம் மனதை/உடலை அதிகம் குவிக்கச் செய்வதாக இருப்பதை நான் அனுபவித்திருக்கின்றேன். மேலும் வழிகாட்டும் ஆசிரியர் ஒருவர் இருக்கும்போது நாம் செல்லும் பாதை இன்னும் எளிதாகத் தென்படும்.

*
இந்த பத்து நாள் விபாஸனாவில் நாம் எதுவுமே பேசாமல் 'மெளன விரதம்' முக்கியமானது என்று நினைக்கின்றேன். அப்படி அமைதியாக இருந்து தியானத்தில் ஒரளவுக்கு எளிதாக மூழ்கிய மனது, பத்தாம் நாள் மதியத்திலிருந்து நீங்கள் noble silence ஐ கலைக்கலாம் என்று சொன்னதன்பிறகு,  அடுத்து வந்த தியான அமர்வில் எனக்கு மனதைக் குவிக்க மிகவும் கஷ்டமாக இருந்தது. எனக்கு மட்டுமில்லை, இன்னும் பலருக்கு அது ஒரு சிக்கலாக இருந்ததை பின்னர் நான் அறிந்துகொண்டேன்.

ஆக புறச்சூழல் காரணிகள் சரியாக அமையும்போது நாம் செய்யும் தியான/யோகப் பயிற்சிகள் மிக எளிதாக அமைந்துவிடுவது இயல்பானதே. நான் யோகா பழகிய நாட்களில் எமது ஆசிரியர் தியானத்தைக் கொஞ்சம் இறுதியில் சொல்லித் தருவார். அதில் ஒரு விடயம், அவர் உடலின் ஒவ்வொரு பகுதிகளாகக் குறிப்பிட்டு நன்றி சொல்லும் பகுதி. அவர் அவ்வாறு உடலின் பகுதியைக் குறிப்பிட்டு நாம் அந்தந்தப் பகுதிகளில் மனதைச் செலுத்தவேண்டும். ஏதேனும் உடல் உள்/வெளி பகுதியில் சிக்கல் இருந்தால், அங்கே இன்னும் ஆழமாக மனதை ஊன்றவேண்டும் என்று சொல்லித் தரப்பட்டிருக்கும்.

அதன் ஒரு பகுதியைத்தான் விபாஸனாவில் கோயிங்காவும் சொல்லித் தருவதைக் கண்டேன். உடலின் ஒவ்வொரு பகுதியை மிக ஆழமாகப் பார்த்து sensations (வேதனா)  இருக்கா, அப்படி இல்லாவிட்டால் flow (பங்கா) இருக்கா எனக் கவனிப்பதாகும். காலில்/முதுகில் வரும் வலி, கடிப்பது போலத் தோன்றல் , கடும் வெப்பம் என்று உணர்வதை  gross sensations எனவும், அப்படி இல்லாது அதிர்வுகளுடனோ, மென் காற்றைப் போன்ற உணர்வுடனோ உடலின் உள்ளோட்டம் தெளிவாக இருப்பதை subtle sensations எனவும் பிரித்துப் பார்க்க விபாஸனா கற்றுத் தருகின்றது.

கோயிங்கா திருப்பத் திருப்ப விபாஸனா தீவிரமாகும்போது Gross, Subtle உணர்ச்சிகளைப் பார்க்கச் சொல்கின்றார். இதன்போது பல்வேறு படிநிலைகள் பலருக்குத் தோன்றச் செய்கின்றன. நான் இதன் ஆழ்நிலையை அவ்வளவாக உணராதபோதும், உடலின் அதிர்வுகளை நுட்பமாக உணர்ந்தேன். அதுவும் மூலாதாரப் பகுதியில் இருந்து அவை எழுவதைக் கண்டேன். அப்போதும் இது ஏற்கனவே பூச்சி ஊர்ந்த உணர்வைப் போன்று என் மனம் செய்யும் சித்துவினால் உடலை அப்படி அசைக்கின்றேனோ என்ற சந்தேகம் வந்தது.

ஆனால் அப்படி இல்லாது உடல் அதிர்கின்றது என்பதையும், அது தன்னியல்பிலே விபாஸனாவின் தொடர்பயிற்சியினால் உடலுக்குள் ஏற்படுவதையும் கண்டடைந்து கொண்டேன்.

*
விபாஸனாவுக்குப் போய் வந்தபின் நண்பர்களுடன் அது குறித்துப் பேசும்போதோ, அவர்களும் அதற்குப் போய்ப் பார்க்க வேண்டும் என்று சொல்லும்போதோ, இதனால் உனக்கு என்ன நன்மை அல்லது மாற்றம் ஏற்பட்டது என்று அவர்கள் கேட்பார்கள். உண்மையிலே நான் விபாஸனாவுக்குப் போகும்போது எதையும் எதிர்பார்த்து போகவில்லை. அதை என் வாழ்வில் ஒரு புதிய அனுபவமாகப் பார்ப்போம் என்ற நினைப்பு மட்டுமே போகும்போது இருந்தது.

விபாஸனா முடிந்து வரும்போதும், விபாஸனாவில் உள்ளே என்ன மாற்றம் ஏற்பட்டது என்பது ஒருபுறம் இருக்கட்டும், ஆனால் இந்த பத்து நாட்களில் நான் அலைபேசி இல்லாது, எவரோடும் பேசாது அமைதியாக, இரவுணவே இல்லாது மரக்கறி உணவோடு வாழ முடிந்ததே அதுவே பெரும் கற்றல்தானென என் மனம் சொல்லிக் கொண்டது.

மேலும் பத்து நாளில் விபாஸனாவைக் கற்றுவிட்டு ஏதோ பெரிய மாற்றம் ஏற்பட்டுவிடும் என்றெல்லாம் நான் நினைத்துப் போகவில்லை. நமது அறுபத்து நான்கு கலையானால் என்ன, இல்லை தியானம்/யோகா என்றால் என்ன, இவற்றைத் தொடந்து தீவிரமாகக் கற்பதன் மூலமே நாம் தேர்ச்சியடைய முடியும்.

அப்போதே அவையவைக்கு இருக்கும் உண்மையான பலனை நாம் கண்டடைய முடியும். 'பருவகால படைப்பாளிகள்' (seasoned writers) போல நாம் எழுத்தில் எதையோ சாதித்துவிட்டோம் என்று அறைகூவல் விட இங்கே முடியாதல்லவா?

கோயிங்காவும் பத்து நாள் விபாஸனாவின் போது நீங்கள் தம்மத்தின் பாதையில் ஒரு சிறு காலடியை வைத்திருக்கின்றீர்கள். அது பல்லாயிரக்கணக்கான மைல்கள் நடக்கவேண்டிய நெடும்பாதை. ஆகக்குறைந்தது பலருக்கு  இது இன்னமும் ஆசிர்வதிக்கபடாத ஒரு செயல். ஆகவே நீங்கள் தம்மத்தின் ஒரு சிறுதுளியை உருசித்தீர்கள் என நிறைவு கொள்ளுங்கள் எனச் சொல்லித்தான் இறுதிநாளில் நம்மை அனுப்பி வைக்கின்றார்.

மேலும் இந்த பத்து நாள் விபாஸனாவினால் உங்களுக்குள் இருக்கும்  கோபம் போன்றவை உங்களை விட்டு உடனே விட்டோடிவிடும் என்று நம்பவேண்டாம் என்றும் சொல்கின்றார். உங்கள் வாழ்க்கையில் நீங்கள் அடுத்து பத்து முறை கோபப்பட்டால், சிலவேளை இந்த விபாஸனாப் பயிற்சியினால் பத்துக்குப் பதிலாக ஒன்பது முறை கோபப்படுவீர்கள். அந்த ஒருதடவை மட்டும் உங்கள் மூச்சைக் கவனித்து, கோபத்தை முன்கூட்டியே கணிக்கும் திறன் உங்களை அறியாமல் வந்திருக்கும்.

ஆக விபாஸனாவுக்கு முன் பத்து கோப நிகழ்வாக இருந்தது, இப்போது ஒன்பது ஆகிவிட்டதே என்று மகிழ்ச்சியடையுங்கள். அவ்வாறே தொடர்ச்சியான விபாஸனாப் பயிற்சியின் மூலம் கோபப்படும் எண்ணிக்கையை கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைத்து வாருங்கள் எனச் சொல்கின்றார்.

இந்த பத்து நாள் விபாஸனா பயிற்சி உங்களுக்குள் ஏதோ அற்புதங்கள் நிகழப்போகின்றன என்கின்ற போலி நம்பிக்கை எதையும் தருவதில்லை. இந்தக் கணத்தில் என்னவாக நாம் இருக்கின்றோம் எதை அனுபவிக்கின்றோம், எவ்வாறு உணர்கின்றோம் என்பதே தம்மம், அதை அதன் உண்மைத்தன்மையில் இருந்து மாற்றிப் பார்க்காமல் அப்படியே பார்க்க (As it is) கற்றுக் கொள்ளுங்கள் எனத்தான் சொல்லித் தரப்படுகின்றது.

*

எனக்கு விபாஸனாவின்போது உணவருந்திக் கொண்டிருக்கும்போது இந்த உணவுகளில் ஏதோ நமது தமிழ் கைகளில் தொடுகை (touch) இருக்கின்றது என்கின்ற உணர்வு வந்துகொண்டிருந்தது. அதுவும் ஒருநாள் பழங்களைக் கொண்டு செய்யப்பட்ட Pudding சாப்பிட்டபோது எனக்கு எங்கள் ஊர் பஞ்சாமிர்தத்தையும் அது நினைவுபடுத்த, நிச்சயம் சமைக்கும் இடத்தில் நமது தமிழ்ப் பெடியன் இருப்பார் என்று உறுதியாக நம்பினேன். அந்த நம்பிக்கை தவறில்லை என்று எமது விபாஸனா வகுப்புக்களின்போது சமைத்துத் தந்த Chef தமிழ் இளைஞன் என்பதை இறுதிநாளின் கண்டுகொண்டேன். அவருக்கு எவ்வித பிரதிபலனும் எதிர்பார்க்காது சுவையாக சமைத்துப் பரிமாறியதற்கு நன்றி சொன்னேன். எனக்கு மட்டுமில்லை இன்னும் பலருக்கும் அவரும் அவரின் உதவியாளர்களும் இந்த பத்து நாட்களில் தயாரித்து அளித்த உணவு வகைகள் மிகப் பிடித்திருந்தன.

அவரோடு பேசிக்கொண்டிரும்போது அவர் விபாஸனாவுக்கு வந்து சேர்ந்த கதையைச் சொன்னார். அது ஒரு துயரான நெடும்கதை. இருபது வருடங்களுக்கு மேலாக போதைக்கு (Drugs) அடிமையாக இருந்தார். கனரக ஊர்தி ஓடுகின்ற சாரதி அவர். ஏதோ ஒரு விபத்தில் சிக்கி நரம்புத்தொகுதி கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட அவரின் வாழ்வு இருண்டு போனது.

அப்போதுதான் தற்செயலாக விபாஸனாவுக்கு வந்து சேர்ந்திருக்கின்றார். முதல் நான்கைந்து நாட்கள் அவரால் இந்த விபாஸனாவைத் தாங்க முடியாதிருக்கின்றது. ஒரே சத்தியும் (வாந்தி), தலையிடியுமாக இருக்க இங்கிருந்து தப்பியோட முயன்றிருக்கின்றார். அப்போது அவருக்கு ஆறுதல் கூறி (ஆசிரியர் கோயிங்காவுக்கு அவரோடு விபாஸனா செய்த பெண் பேராசிரியை போல) இந்த பத்துநாளையும் கஷ்டப்பட்டு முடித்துவிடு சிலவேளைகளில் மாற்றத்தை நீ காணக்கூடும் என்று தேற்றி தன்னோடு வைத்திருந்தவர் எமக்குக் கற்றுக் கொண்டிருந்த ஆசிரியர் (எமது ஆசிரியர் அப்போது course manager) எனச் சொன்னார்.

இப்போது அந்த தமிழ் இளைஞர், தான் இந்த போதை அடிமையிலிருந்து வெளிவந்துவிட்டேன் என்றார். பெருநகர (Toronto) இரைச்சலிருந்து தப்பி வந்து விபாஸனா நிலையத்துக்கு அருகில் இருக்கும் ஊரில் வசித்தபடி farm செய்து கொண்டிருக்கின்றேன் என்றார்.

கடைசிநாளின்போது நிர்வாகத்தினர் பிரியாவிடை தரும்போது இப்போது இந்த விபாஸனா நிலையத்தில் இரண்டு முழுநேர ஊழியர்கள் இருக்கின்றார்கள். ஒருவர் உணவகத்தில் இருக்கும் Chef என்றார்கள். அது இந்த தமிழ் இளைஞராகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று என் மனம் எண்ணிக்கொண்டது.

இந்த இளைஞர் என்னிடம் 'ஏன் தமிழாக்கள், இந்தமாதிரி விடயங்களுக்கு அதிகம் வருவதில்லை' என்று கேட்டார். பிறகு 'தமிழாக்களை நிறையக் கூட்டி வாருங்கள், நாங்கள் அவர்களுக்கென்று தமிழிலே விபாஸனாவை நடத்துவோம்' என்றார் (வியட்னாமிஷ், மாண்டரின் போன்று தனித்தனி மொழிகளிலும் இங்கே  விபாஸனா வகுப்புக்கள் நடக்கின்றன). நான் நகைச்சுவையாக அப்படி நடந்தால் எங்களுக்கு நன்றாகச் சோறும் கறியும் கமகமக்க தினமும் பரிமாறுவீர்களா என அவரிடம் கேட்டேன்.

***