பத்து நாள் விபாஸனா - அனுபவக் குறிப்புகள் - 11

 

சாக்கியமுனி என அழைக்கப்படும் புத்தர் அவரது முப்பத்தைந்தாவது வயதில் போதிமரததின் கீழ் ஒரு பெளர்ணமி நாளில் பரிநிர்வாணமடைந்தார். அதே புத்தர் தான் பெற்ற விழிப்புணர்வை துயரத்தில் தோய்ந்தொழுகும் மனிதர்களும் பெறவேண்டும் என்பதற்காக கிட்டத்தட்ட 45 ஆண்டுகள் ஊர் ஊராக அலைந்து திரிந்து தம்மத்தைப் போதிப்படி இருந்தார்.

புத்தர் எப்படிப்பட்ட கருணையுள்ள ஆசிரியர் என்பதற்கு விபாஸனா ஆசிரியரான கோயிங்கா ஒரு கதை சொல்லுகின்றார். புத்தர் தனது மரணத்தை அடுத்தநாள் தழுவப்போகின்றார் என்று ஆனந்தாவிடம் கூறுகின்றார். 

 

ஆனந்தாவிற்கோ ஊர் மக்களிடம் இனி புத்தர் உயிரோடு இருக்கப்போவதில்லை என்பதை சொல்லாவிட்டால் அந்த ஊர் மக்கள் கோபப்படுவார்களே என்று, ஒரு சிலரிடம் நாளை காலை விடியும்போது புத்தர் உயிரோடு இருக்கப்போவதில்லை என்று சொல்லி விடுகின்றார்.

இந்தச் செய்தி ஊரெங்கும் பரவி, மக்கள் புத்தரை இறுதியாகப் பார்க்க சாரிசாரியாக வந்து கொண்டிருக்கின்றார். நேரமோ நள்ளிரவைத் தாண்டிக் கொண்டிருக்கின்றது. மக்கள் கூட்டமோ அலைமோதுகின்றது. புத்தர் வயோதிபத்தின் காரணமாக நலிந்து போய் பேச முடியாமல் தவிக்கின்றார்.

அப்போது கூட்டத்தில் ஒருவன் என்னைப் புத்தரோடு பேச விடுங்கள். புத்தரின் சரியான தம்மப்பாதை எதுவென்று நான் அறிய விரும்புகின்றேன். நாளை புத்தர் இறந்தவுடன், அவரின் சீடர்கள் இதுதான் சரியான தம்மப்பாதை என்று சொல்லி என்னைக் குழப்புவார்கள். நான் எது சரியான தம்மம் என்பதை புத்தரிடம் நேரடியாகக் கேட்டறிய விரும்புகின்றேன் என்று கத்துகின்றான்.

உடல் நலிந்திருந்த புத்தர் விழிகளைத் திறந்து ஆனந்தாவிடம் என்ன குழப்பம் என்று கேட்கின்றார். ஆனந்தா நிலைமையைச் சொல்கின்றார். ஒருவன் இப்படிக் கேட்கும்போது நான் அவனுக்கு கற்பிக்காமல் இவ்வுடலை நீங்கிச் செல்லக்கூடாது, அவனை என்னிடம் அழைத்து வாருங்கள் என புத்தர் சொல்லி அவனுக்குப் தம்மத்தைப் போதிக்கின்றார்.

இந்தக் கதை கடைசிவரை புத்தர் சலிக்காது கற்றுக்கொடுக்கும் ஆசிரியராக தன் வாழ்நாள் முழுதும் இருந்தார் என்பதற்கான உதாரணமாகச் சொல்லப்படுகின்றது.

இதேமாதிரியான கதையை நான் என் ஆசிரியராக நினைக்கும் தாய் (Thich Nhat Hanh) குறித்தும் கேள்விப்பட்டிருக்கின்றேன். அவரின் மாணவர்கள் தாய் நீங்கள் பிறருக்கு எவ்வளவோ வழங்கிவிட்டீர்கள், இனி நீங்கள் பயணங்கள் செய்யாது இந்த மடாலயத்தில் (Plum Village-France) ஆறுதலாகத் தங்கி ஓய்வெடுங்கள் என்று சொல்லும் ஒவ்வொரு பொழுதும் , 'நம்மிடம் ஒரு விடயம் நல்லதாக இருந்தால் அதை நம்மோடு மட்டும் வைத்திருக்கக்கூடாது, அதை இந்த உலகிற்கு வாரி வழங்கவேண்டும்' என்று தாய் ஒவ்வொருபொழுதும் கூறியதாக அவரின் மாணவர்கள் சொல்லியிருக்கின்றார்கள்.

இப்படித்தான் தொடர்ந்து கற்றுக்கொடுக்கும் ஆசிரியர்களாக புத்தரோ, தாயோ, கோயிங்காவோ தமது வாழ்நாள் காலம் முழுதும் இருந்திருக்கின்றார்கள் போலும். அவர்கள் தமக்குள் ஏற்பட்ட விழிப்புணர்வை/தன்னிலை உணர்தலை, இந்த மனித உடல்/வாழ்க்கை மூலம் பிறரும் ஏதோ ஒருவகையில் அடையமுடியும் என்பதால்தான் தொடர்ந்து சலிக்காது கற்பித்துக் கொண்டிருக்கின்றார்கள்.

ஒருவேளை புத்தர் தனது பரிநிர்வாணமடைதலின் பின், , இந்த மகிழ்ச்சி எனக்குப் போதும் என்று காட்டுக்கோ, மலைக்கோ தனித்து வாழப் போயிருந்தால் அவரை நாம் புத்தர் என்றே அழைத்திருக்க மாட்டோம் அல்லவா?

புத்தர் தன்னிடம் அடைக்கலம் அடைபவர்களுக்கென சொன்னதாக ஸென்னில் (மகாயானத்தில்) ஒரு நல்லதொரு சூத்திரா இருக்கின்றது. 'கடந்த காலத்தில் இருந்த புத்தர்களோடும், சமகாலத்தில் இருக்கும் புத்தர்களோடும், எதிர்காலத்தில் தோன்றும் புத்தர்களோடும் சேர்ந்து நான் அவர்கள் அனைவரின் முன்னும் அடைக்கலம் பெறுகின்றேன்' என்பதாக அது கிட்டத்தட்ட இருக்கும்.

இதன் மூலம் நாம் சொல்லும் சாக்கியமுனிதான் (அல்லது சித்தார்த்தன்) முதல் புத்தர் இல்லை என்பதையும், புத்தர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தில் அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட நம்பிக்கைகளுக்குள் இருந்து வருபவர்கள் அல்ல என்பது நிரூபிக்கப்படுகின்றது. புத்தர்/கள் என்பவர்கள் எங்கிருந்தும் தோன்றமுடியும். அதற்கு மதமோ நிறமோ, நம்பிக்கைகளோ இன்னபிற புறவடையாளங்களோ ஒரு முன்நிபந்தனையல்ல என்பது நமக்குத் தெளிவாகின்றது.

ஆக புத்தர் என்பவரை கடவுளாக்கி சடங்குகளால் அழகுபடுத்தி மதமாக்கியவர்களிடம், நீங்கள் வேண்டுமானால் உங்களுக்குத் தேவையான புத்தரை வைத்துக்கொள்ளுங்கள். ஆனால் புத்தர் என்பது தனித்த ஒருவரல்ல, பல்வேறு புத்தர்கள் உலகில் தோன்றியும், தோன்றியபடியும் இருக்கின்றார்கள். அந்தப் புத்தர்கள் இந்த உலகிலுள்ள அனைவர்க்கும் சொந்தமானவர்கள். புத்தரை நீங்கள் மட்டும் 'தனிச்சொத்தாக' ஆக்கிக்கொள்ள முடியாது என்று மதத்திலிருந்து புத்தரை விலத்திப் பார்க்கும் நம்மைப் போன்றவர்கள் சொல்லிக் கொள்ளலாம்.

*

அப்படி புத்தர் இந்த உலகினுக்கு உரியவர் என்றுதான் நமக்கு கற்பித்த விபாஸனா ஆசிரியரான கோயிங்காவும் சொல்கின்றார். ஆகவேதான் இந்த விபாஸனா நிலையங்களில் புத்தரின் விபாஸனா பாவித்தாலும், புத்தருக்கென்று மதங்கள் அடையாளப்படுத்தும் புத்தர் சிலைகளை, படங்களோ, இன்னபிற சடங்கு சம்பிராதயங்களோ இங்கே இருப்பதில்லை/நடப்பதில்லை.

புத்தர் பரிநிர்வாணமடையும்போது இன்று மதங்கள் கூறும் நிபந்தனைகளோடா அவர் தன்னிலை உணர்தலைப் பெற்றார்? இல்லைத்தானே. ஒரு நாடோடியாக ஊர் ஊராக காடு காடாக அலைந்து மரங்களின் கீழே தியானம் செய்து, இறுதியில் போதி மரத்தினடியில்தானே புத்தர் பரிநிர்வாணமடைந்தார். அப்படி புத்தரின் கதையின் மூலம் தொடர்ச்சியாக இந்த 2600 ஆண்டுகளாக ஞாபகப்படுத்தப்படுவது கூட புத்தரைப் போல எவரும் இந்த தம்மத்தின் பாதையை அவரின் இயல்புநிலைகளோடு கண்டடைய முடியும் என்பதுதான்.

நான் இந்தக் காலகட்டத்தில்தான் அமலன் ஸ்டான்லி எழுதிய 'தம்மம்' நூலையும் வாசித்துக் கொண்டிருந்தேன். விபாஸனாவின்போது கோயிங்கா அவரது தம்ம உரைகளில் நிறையப் புத்தரின் வாழ்க்கைக்காலத்தில் நடந்த கதைகளைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். இவையெல்லாம் 'தம்மம்' நூலிலும் விரிவாக தமிழில் இருக்கின்றதே என்று என் மனம் மகிழ்ச்சியில் திளைத்துக் கொண்டிருந்தது.

எனக்கு மாலை நேரம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இனிக்கத் தொடங்கியது. அந்த மூன்று மணித்தியாலங்கள் தியானம், கோயிங்காவின் தம்ம உரை, மீண்டும் தியானம் என்று போகும். நான் கதைகளைக் கேட்க விரும்புகின்றவன் என்பதால் கோயிங்காவின் தியான வழிகாட்டல்களை விட எனக்கு அவரின் தம்ம உரைகள் மிகப் பிடித்திருந்தன.

ஆனால் தனது தம்ம உரைகள் 'ஒருவகை அறிவுஜீவிக் கொண்டாட்டம், தியானத்தில் ஆழ்வதே முக்கியமானது' என்று கோயிங்கா தொடர்ந்து எங்களை எச்சரித்தும் கொண்டிருந்தார். இறுதிநாள் தம்ம உரையில் கோயிங்கா, 'சிலவேளை நீங்கள் வெவ்வேறு மத நம்பிக்கைகளின் ஊடாக வளந்திருப்பீர்கள், நான் உங்கள் சமயங்கள் பாவிக்கும் வார்த்தைகளைப் பாவிக்காததால் ஒருவித ஒவ்வாமை என் உரைகளின் மூலம் ஏற்பட்டிருக்கக்கூடும். அது புரிந்துகொள்ளக்கூடியதுதான். என் உரைகள் பிடிக்காவிட்டால் அதைத் தள்ளிவையுங்கள், ஆனால் தியானத்தை மட்டும் கைவிடாதீர்கள். அதுவே உண்மையான தம்மத்திற்கான பாதை' என்று கூறியிருந்தார்.

ஆக கோயிங்கா அவர் உணர்ந்ததை நாம் கற்றலால் அல்ல, அனுபவத்தினூடாக அறிய வேண்டும் என்பதையே அதிகம் விரும்புகின்றார் என்பதை இங்கே நாங்கள் அறிந்து கொள்கின்றோம். அதனால்தான் இந்த பத்து நாள் விபாஸனா வகுப்புக்களின்போது  விபாஸனா குறித்த விளக்கவுரைகள் எழுத்தின் மூலம் நமக்கு வழங்கப்படுவதில்லை. அதுபோல நாம் விபாஸனா குறித்து எந்த குறிப்புகள் எடுப்பதற்கும் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. எல்லாவற்றையும் அனுபவத்தினூடாக உணர்ந்துகொள்ளவே இந்த பத்து நாட்களையும் அமைத்திருக்கின்றனர்.

பதினேழு வயதில் முதல் விபாஸனா வகுப்புக்கு வந்து என்னோடு உரையாடிய அந்த இருபத்தேழு இளைஞன் என்னிடம் முதல் தடவை கோயிங்காவின் உரையைக் கேட்டபோது தன்னை அவ்வளவு அது பாதிக்கவில்லை. ஆனால் பத்து வருட இடைவெளியின் பின் இதைத் திரும்பக் கேட்கும்போது தன் வாழ்வில் நடந்தவற்றை வைத்து இது மிகவும் அர்த்தப்படுகின்றது (sense) என்றான். ஆக அவனுக்கு கோயிங்கா ஏதோ ஒருவகையில் எதையோ கற்றுக்கொடுத்திருக்கின்றார் என்று நான் நினைத்துக் கொண்டேன்.

*

இறுதி நாளின்போது பேசச் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தபோது ஒருவரோடு கதைத்தேன். அவரை முதல்நாள் கண்டபோது அவர் ஈழத்தமிழர் என்பதைக் கண்டுபிடித்துவிட்டேன். அவர்தான் எனக்குப் பக்கத்தில் இருந்து தொடந்து இருமிக்கொண்டு இருந்தவர். பேசியபோதுதான் அவர் கடந்த நான்காண்டுகளாக கிரியா யோகா பழகியவர் என்பதை அறிந்துகொண்டேன்.

கிரியா யோகத்தைத் தீவிரமாகச் செய்தாலும், ஏதோ கற்றலுக்கும் நடைமுறையில் அதைச் செயற்படுத்துவதற்கும் ஓர் இணைப்பு தவறவதாக நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன், விபாஸானாவுக்கு வந்ததால் அந்த கண்ணி தனக்கு புரிபட்டுவிட்டது என்றார் அவர்.

நான் பதினாறு வயதில் கனடாவுக்கு வந்தேன் என்றால், அவர் பத்து வயதில் கனடாவுக்கு வந்து சேர்ந்திருக்கின்றார். நாங்கள் இருவரும் இலங்கையில் இருந்த தமிழ்ப்பெளத்தம் பற்றி பிறகு கொஞ்ச நேரம் பேசினோம். உங்களுக்கு தமிழ் வாசிக்கத் தெரியுமா என்று கேட்டேன். அப்படி தமிழ் தெரிந்தால் தமிழ் பெளத்தம் பற்றி தமிழில் எழுதப்பட்ட கட்டுரைகளை அனுப்பி வைக்கின்றேன் என்றேன்.

ஏன் பத்து வயதில் கனடா வந்தவர்க்குத் தமிழ் தெரியுமா என்று கேட்டேன் என்றால், நான் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்தபோது எனக்கொரு காதலி இருந்தார். அவர் கனடாவுக்கு எட்டோ/ஒன்பதோ வயதில் வந்தவர். நானாகவே அவருக்கு தமிழ் தெரியும் என்று நினைத்து நான் தமிழில் எழுதிய காதல் கடிதங்களை மட்டுமில்லை, தமிழில் எழுதப்பட்ட சிறந்த காதல் படைப்புக்களையும் அவருக்கு கொடுத்துக் கொண்டிருந்தேன். அவரும் சிரத்தையாக அதையெல்லாம் வாங்கி வைத்துக் கொள்வார். பின்னர் ஒரு பொழுதில் அவருக்கு தமிழ் வாசிக்கத் தெரியாது என்பதைக் கண்டறிந்தபோது, ஏன் தொடக்கத்திலே தமிழ் வாசிக்கத் தெரியாது என்று சொல்லியிருக்கக்கூடாது என்று அவரிடம் நான் கேட்டேன். 'இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு தமிழில் நீ எழுதித் தரும்போது அப்படிச் சொன்னால் உன் மனம் கோணாதா?' என்று அவர் திரும்பிக் கேட்டார். தமிழ் வாழ்க என்று மனதிற்குள் நான் அப்போது சபித்துக் கொண்டேன். அதே நிலை பிறகு இந்த நண்பருக்கும் நான் தமிழில் புத்தம் குறித்து எழுதப்பட்டதை அனுப்பும்போது நடந்துவிடக்கூடாது என்று எச்சரிக்கையுடந்தான்  இவரிடம் தமிழ் தெரியுமா எனக் கேட்டேன்.

இறுதியில் இரண்டு தமிழர்கள் சந்தித்தால் கேட்கும் கேள்வியை அவரும் கேட்டார். அதன் மூலம் நாங்கள் இருவரும் யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து வந்தவர்கள் என்பதை அறிந்துகொண்டோம். இப்படி தமிழில் நாங்கள் எமது மூலவேரைக் கண்டடைந்தபோது, அதுவரை கர்நாடகக்காரரோ அல்லது தெலுங்குக்காரோ என்று நான் நினைத்துக் கொண்டிருந்த எங்களுக்கு முன்வரிசையில் தியானம் செய்து கொண்டிருந்த ஒருவரும், 'நானும் யாழ்ப்பாணத்தான்' என்று குரல் கொடுத்தார்.

பிறகென்ன மூன்று யாழ்ப்பாணக்காரர் ஒன்று சேர்ந்தால் என்ன செய்வார்கள். பத்தாம் நாள் பேச அனுமதித்த இரவில் நுளம்பு கடிக்கக் கடிக்க நமது ஒவ்வொருவரின் கதைகளை, நாம் விபாஸனாவிற்கு வந்து சேர்ந்த பாதைகளை இரவு தூங்கப்போகும்வரை  நட்சத்திரங்களை சாட்சி வைத்து பேசத் தொடங்கினோம்.

***