கார்காலக் குறிப்புகள் - 163

 

கடந்த ஞாயிறு மாலையில் நான் வசிக்கும் இடத்திற்கருகில் இருக்கும் நாற்சந்தியில் ஒரு விபத்து. காரும் மோட்டார்சைக்கிளும் மோதிக் கொண்டன. மோட்டார்சைக்கிளில் வந்த முப்பதுகளையொட்டிய இளைஞன் மரணமாகியிருந்தான்.  ஆம்புலன்ஸ்கள் அறம்புறமாக ஓடித்திரிந்தன. நாற்சந்தியை மூடி விசாரணைக்காக மணித்தியாலக்கணக்கில் வைத்திருந்தார்கள்.

நான் அந்த இறந்துபோன இளைஞனைப் பற்றி யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். அவன் விபத்தைச் சந்திக்க  ஒரு நிமிடம் முன்னர்வரை எத்தனை கனவுகளுடள் பறந்து கொண்டு இருந்திருப்பான் என்று நினைவுகள் அலை பாய்ந்து கொண்டிருந்தது. அப்போது மீள்வாசிப்பில் இருந்த உமா வரதராஜனின் 'எல்லாமும் ஒன்றல்ல' தொகுப்பில் அவர் தனது நண்பரான வீ.ஆனந்தனைப் பற்றி எழுதியது ஞாபகத்துக்கு வந்தது. 

ஒரு எழுத்தாளராகப் பரிணாமித்துக் கொண்டிருந்த ஆனந்தன் அப்போது தபால்காரராக வேலை செய்து கொண்டிருந்திருக்கின்றார். உமா தனது நண்பர்களுடன் வியூகம் என்ற இலக்கிய அமைப்பாக எண்பதுகளில் ஒன்றாகச் சேர்ந்து இயங்கிக் கொண்டிருந்த ஒரு சிலரில் ஆனந்தன் ஒருவர்.

ஆனந்தன் தனது வேலை நிமித்தம் செல்லும்போது பஸ் தரித்து நிற்கும் பதினைந்து நிமிட இடைவெளியில் அடிக்கடி உமாவை சந்தித்துவிட்டுப் போவார். அப்படி ஒரு நாள் (சரியாகச் சொல்வதனால் ஒரு மார்கழி 05) உமாவைச் சந்தித்துவிட்டு பஸ்ஸில் ஏறிப்போகும் ஆனந்தன் அடுத்த 45 நிமிடங்களில் இராணுவத்துக்கும் இயக்கத்துக்கும் நடக்கும் சண்டையில் மாட்டுப்பட்டு இறந்து போகின்றார்.

உமா, ஆனந்தனின் நினைவை இப்போது ஆனந்தன் உயிரோடு இருந்திருந்தால் எப்படி இருப்பார் என்று நனவிடை தோய்கின்றார். அப்படித் தோய்ந்தொழுகி ஆனந்தனைச் சந்தித்த முதல் சந்திப்புவரை எங்களை இழுத்துச் செல்கிறார். ஆனந்தன், அவருக்குள் எழுந்த ஆர்வத்தால் தன் இயல்பிலே மலையாள மொழியைக் கற்று அம்மொழியிலிருந்து கதைகளை மொழிபெயர்த்திருக்கின்றார். உமா ஒருவரை நினைவுகூரும்போது அவர்களின் நினைவை மட்டுமில்லை, அந்தக் காலத்தை, அவர்கள் வாசித்த நூல்கள் என்று பலவற்றை எழுந்தமானமாக, ஆனால் நுட்பமாக எழுதிச் செல்கின்றார்.

ஆனந்தனின் நினைவை மீட்கும்போது, 'பன்கர் வாடி, இலட்சிய இந்து ஹோட்டல், நீலகண்டப் பறவையைத் தேடி, சோர்ட் -உனது பெருகும் வெள்ளம், சம்ஸ்க்கார், சித்தார்த்தா, அழிந்தபிறகு, மண்ணும் மனிதரும், செம்மீன், அண்டைவீட்டார் போன்ற மொழிபெயர்ப்ப்புக்களை வாசித்துவிட்டு மணிக்கணக்கில் (ஆனந்தனுடன்) பேசியிருக்கின்றோம்' என்று எழுதும்போது நாம் ஆனந்தனின் நினைவுடன் அவர்கள் வாசித்த நூல்களை, நாம் வாசிக்கவேண்டிய நூல்களுக்கான குறிப்புகளை நினைவுக்குறிப்பு ஒன்றிலிருந்தும் பெற்றுக் கொள்கின்றோம்.

உமா 'வியூக'க் கால நண்பராக இருந்த ஆனந்தனை மட்டுமில்லை, அவர்களின் குழுவில் இருந்த நற்பிட்டிமுனை பளீலையும் இப்படியான ஆயுதங்களுக்கு பலிகொடுத்திருக்கின்றார்.

*
இப்படி கொல்லப்பட்ட நிஜவாழ்வில் உமாவுக்கு நெருக்கமான, அவரின் கதைகளில் மிஸிஸ் சமரவீரா என்று வருகின்ற ஷாந்தினி சமரவீரா என்கின்ற ஒரு வைத்தியரைப் பற்றியும் அறிகிறோம். அவர் வங்காளத்தைப் பிறப்பிடமாகக் கொண்டவர் என்பதை உமாவின் அல்புனைவுகளின் வழி கண்டுகொள்கிறோம்..

இந்தியாவில் மேற்கு வங்காளத்தில் பிறந்த ஷாந்தினி, சமரவீரா என்கின்ற சிங்களவரைச் சந்தித்து திருமணம் செய்கின்றார். பின்னர் இருவரும் தமிழர்கள் அதிகம் வசிக்கும் கிழக்கிற்கு (கல்முனைக்கு) பணி நிமித்தம் வருகின்றார்கள். ஒருநாள் ஷாந்தினியை ஒரு இயக்கக்காரன் (அல்லது அப்படி தன்னைச் சொல்லிக்கொண்டவன்?) கப்பம் கேட்டு ஷாந்தினியை மிரட்டுகின்றான். அவர் அதைக் கொடுக்க மறுக்கும்போது ஷாந்தினியின் கழுத்தை வெட்டிவிட்டுப் போகிறான்.  குற்றுயுயிரும் குலையுயிருமாகக் கிடந்த ஷாந்தினியை எவராலும் காப்பாற்ற முடியவில்லை. இந்தியாவில் எங்கோ பிறந்து சிங்களவரை மணந்து கடைசியில் ஒரு தமிழரால் கொல்லப்பட்ட ஷாந்தினி கல்முனையில்தான் மீளாத்துயில் கொள்கின்றார் என்று உமா எழுதுகின்றார்.

ஆக இப்படியான சூழலில் இருந்துதான் எங்களின் முன்னோடிகள் இலக்கியத்தை வளர்த்தார்கள், எழுதிப் பார்த்தார்கள் என்றறியும்போது நமக்குள் பதற்றம் மீளவும் வருகின்றது. ஆனால் அதை எவ்வித உயர்வுநவிற்சியும் ஆக்காது இயல்பென்றுதான் போர்க்காலத்தில் இருந்த அனைத்து படைப்பாளிகளும் எளிதாகச் சொல்லிக் கடப்பார்கள் என்பது வேறுவிடயம்.

இத்தகை துயரத்தையும் பதற்றத்தையும் யுத்த நிலத்தினுள் வாழ்ந்திடாத எந்தத் தமிழ் மனதாலும் அவ்வளவு எளிதாகப் புரிந்து கொள்ளவும் முடியாது.

***